로그인คนที่ปากร้าย ใจยักษ์ พฤติกรรมโฉด ผู้มีแผลหัวใจเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ยังไม่พอความต้องการทางเพศก็เหมือนจะพิการตามไปด้วย อย่าง ‘น่านน้ำ’ นักบินหนุ่มหล่อพ่อรวย ดีกรีฮอตติดชาร์ตอันดับต้นมาเสมอ... ทว่าตอนนี้เขากลับตกอับถึงขีดสุดของชีวิต เมื่อความมั่นใจในฐานะชายชาตรีดันมาพังพินาศ เพราะต่อให้ความต้องการจะล้นปรี่แค่ไหน แต่ร่างกายเจ้ากรรมดันพาเหี่ยวกลางคันจนไปต่อไม่ได้เสียดื้อ ๆ จากที่เคยผยองอยู่บนฟ้า กลับต้องมาเสียหมาเพราะอาการเซ็กสะดุดที่แก้ไม่หาย แผลใจที่เมียเก่าทิ้งไว้ดูจะลามไปถึงพฤติกรรมทางกายที่แก้ยังไงก็ไม่ฟื้น ต้องมาตามดูว่าสาวน้อยคนไหน... จะเป็นคนใจกล้าที่เข้ามาดามหัวใจโฉด ๆ และกู้ศักดิ์ศรีที่หล่นหายของนักบินสุดฮอตคนนี้ให้กลับมาผงาดได้อีกครั้ง!
더 보기บทที่ 88 เขาคิดถึง“เอ่อ… เคทมีอะไรหรอ?” เสียงน่านน้ำดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรียบ แต่มีแววระวังบางอย่างแทรกอยู่“ห้องเคทแอร์เสีย ร้อนมากเลยค่ะพี่น้ำ…” เสียงหวานอ้อนตอบกลับมาอย่างไม่ปิดบัง ความนุ่มนวลนั้นลอดผ่านสายโทรศัพท์มาถึงหูของมะลิชัดเจนจนเธอเผลอกำโทรศัพท์แน่นขึ้นอีกโดยไม่รู้ตัว“ก็ไปบอกฟร้อนท์สิ มาบอกพี่ทำไม?” น่านน้ำตอบทันที น้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ“เคทบอกแล้วค่ะ เขาบอกซ่อมไม่ได้…” เสียงนั้นอ่อนลงราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาชัดเจนจนไม่มีที่ให้เข้าใจผิด “เคทขอมานอนห้องพี่น้ำได้ไหมคะ”ประโยคนั้นเหมือนหยดน้ำร้อนที่หยดลงกลางใจของมะลิ ทั้งที่เธอได้ยินเพียงเสียง ไม่ได้เห็นท่าทาง ไม่ได้เห็นสายตา ไม่ได้เห็นชุดที่ผู้หญิงคนนั้นใส่มายืนอยู่หน้าห้องของเขา แต่หัวใจกลับร้อนวาบขึ้นมาจนแทบตั้งตัวไม่ทัน ความรู้สึกบางอย่างตีขึ้นมาแรงและรวดเร็ว ทั้งอึดอัด ทั้งแน่น ทั้งไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเจ็บและกลัวแบบนี้
บทที่ 87 หนึ่งเดือนเหมือนหมื่นปีสัปดาห์แรกผ่านไปเร็วกว่าที่มะลิคิดไว้มาก ชีวิตที่ไม่มีน่านน้ำอยู่ในบ้านกลับไม่ได้เงียบหรือว่างอย่างที่เธอเคยจินตนาการ แต่กลับตรงกันข้ามเพราะมันยุ่งเสียจนเธอแทบไม่มีเวลาหายใจ เพราะที่ผ่านมาเธอมักจะใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนวนอยู่กับการดูแลเขา คนเอาแต่ใจที่ไม่เคยปล่อยให้เธอว่างจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกิน เรื่องนอน หรือเรื่องที่เขาเรียกร้องจากร่างกายและความใส่ใจของเธออยู่ตลอดเวลา การไม่มีเขาอยู่ใกล้ๆ แม้จะทำให้ทั้งกายและใจมันโหวงๆเหมือนขาดอะไรไป แต่ในความว่างนั้นก็มีพื้นที่บางอย่างเปิดขึ้นมาให้เธอได้หายใจเป็นของตัวเองบ้างเหมือนกันมะลิใช้เวลาที่ได้มานั้นทุ่มลงกับสิ่งที่เธอตั้งใจมาตลอด นั้นคือโครงการเทียบวุฒิ ม.6 ที่ค้างคามาหลายเดือนถูกเธอเก็บรายละเอียดจนเสร็จสมบูรณ์ และได้นำเสนอให้อาจารย์ที่ปรึกษาเรียบร้อยอย่างโล่งใจ ความรู้สึกภาคภูมิใจเล็กๆค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำมันได้เร็วขนาดนี้ หากไม่ใช่เพราะช่วงเวลาที่บ้านหลังนี้เงียบลงมันก็คงจะใช้เวลาอี
บทที่ 86 ลาก่อนเขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามตั้งสติ บอกตัวเองว่านี่มันไร้สาระ แค่เรื่องผ้าปูที่นอนแค่บทสนทนาธรรมดาๆระหว่างรอเครื่องออกเท่านั้นเอง แต่หัวใจเขาดันเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปมาก“อือ… ไม่เห็นต้องรีบซัก...หนูจะได้นอนดมกลิ่นกุนไม่ดีเหรอ”เสียงน่านน้ำหยอกปนอ้อนออกมาจากปลายสายอย่างไม่อายฟ้าอายดิน ทั้งที่ตัวเองนั่งอยู่กลางห้องโดยสารปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงเล็กๆจะตอบกลับมาอย่างเขินจัด“นะ หนูไม่กล้านอนหรอกค่ะ หนูจะกลับมานอนห้องหนู” “ไม่ได้!” น่านน้ำสวนกลับแทบจะทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโหมดออกคำสั่งโดยไม่ต้องตั้งตัว“นอนห้องกุนนั่นแหละ ห้ามกลับไปนอนห้องแขกอีก”“แต่…” มะลิพยายามจะต่อรอง“ไม่มีแต่! จากนี้ห้องนอนหนูคือห้องกุน!” เขาตัดบทอย่างเด็ดขาดปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอยู่เงียบๆ ก่อนจะยอมแพ้ตามแบบฉบับของเด็กดี“ได้ค่ะ” เสียงนั้นเรียบง่าย น่ารัก และเชื่อฟังจนน่านน้ำแทบจะยิ้มกว้างอยู่คนเดียว
บทที่ 85 การเดินทางของน่านน้ำบนรถแท็กซี่ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านน่านน้ำนั่งพิงเบาะ เงยหน้ามองกระจกมองหลังที่สะท้อนหลังคาบ้านของตัวเองไกลออกไปทุกที จนภาพนั้นเล็กลงเรื่อยๆเหมือนถูกดึงออกจากหัวใจ“ไงหนุ่ม…” เสียงคนขับแท็กซี่วัยห้าสิบกว่าทักขึ้น พลางเหลือบมองกระจกมองหลัง “ไปทำงานไกลบ้านเหรอ?”น่านน้ำเหลือบตามาเพียงนิดเดียว ไม่ได้ตอบอะไร“ลุงก็เคยนะ ตอนหนุ่มๆ” คนขับหัวเราะแห้งๆเหมือนนึกถึงเรื่องเก่า “ไปอยู่โน่น…ดูไบ อยู่เป็นปีๆ เงินดี งานหนัก แต่ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าทำเพราะครอบครัว”รถวิ่งไปเรื่อยๆเสียงเครื่องยนต์สม่ำเสมอ ใบหน้าคมเริ่มหันหน้ามองออกนอกหน้าต่าง ปล่อยให้บทสนทนาลอยผ่านหู“กลับมาอีกที…” คนขับถอนหายใจยาว “บ้านมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วว่ะหนุ่ม เมียที่บ้านเหงา…ก็มีคนอื่นเข้ามาแทนที่ คนอยู่ไกลมันสู้คนอยู่ใกล้ไม่ได้หรอก”คำพูดนั้นเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต มือของน่านน้ำที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อย กรามแข็งตึงโดยไม






리뷰