LOGINใต้ฟ้าพร่างพราวด้วยดวงดาว ร่างกายแนบชิด ลมหายใจสอดประสาน... ความอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันลึกล้ำ ยิ่งพยายามต้านทาน ก็ยิ่งถูกกลืนกินจนหมดสิ้น เขา...พ่อม่ายเจ้าของฟาร์มม้า ผู้กักขังหัวใจไว้กับความเศร้าโศกยาวนานกว่าสามปี เธอ...แอร์โฮสเตสสาวสวย ผู้ก้าวเข้าสู่โลกอันเงียบงันของเขาโดยไม่ตั้งใจ จากเพียงหน้าที่ดูแลเด็กน้อย-กลับกลายเป็นไฟปรารถนาที่จุดลุกในอกบุรุษผู้เย็นชา เพียงแค่สายตาที่สบ เพียงแค่สัมผัสเล็กน้อย เพียงกลิ่นกายหอมกรุ่น... ก็เพียงพอจะเผาผลาญกำแพงทุกชั้นที่เขาสร้างขึ้น ความใกล้ชิดที่เริ่มจากความจำเป็น กลับผูกพันธนาการเร่าร้อนที่ไม่มีใครอาจหลีกหนี นี่คือบทกวีแห่งไฟรัก ที่ไม่มีวันถอยกลับ หากมีเพียงการลุกโชนไปพร้อมกัน จนสุดปลายทางแห่งหัวใจ
View Moreในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 179 Welcome Onboard “เราไปขึ้นเครื่องกันเถอะค่ะ” พิมลุกขึ้นยืนพลางส่งรอยยิ้มหวานให้ธนินทร์ ก่อนจะหันไปหาเด็กชายตัวน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับเครื่องบินลำใหญ่ที่กำลังจะเทคออฟ “ทีโอเคยขึ้นเครื่องบินไหมครับ” ทีโอส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาใสซื่อเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่เคยครั
บทที่ 176 อ้อน บ่ายวันหนึ่งในฟาร์ม อากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้า พิมเดินทอดกายไปตามทางที่คุ้นเคย สุดปลายทางคือห้องทำงานของธนินทร์ ห้องกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นหนังสือและเอกสาร โต๊ะทำงานไม้สีเข้มวางเอกสารเรียงซ้อนเป็นระเบียบ แต่บ่งบอกถึงงานมากมายที่เจ้าของห้องกำลังจัดการอยู่ ด้านใน
คำพูดของยศทำให้แม่สมศรีนิ่งค้างไปในทันที เธอเข้าใจความหมายของเขาและรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร “โอ๊ยยยย...” แม่สมศรีบ่นอุบอิบอีกครั้ง “นายใหญ่ไปกินดีหมีมาหรือไงว่ะ...” ขณะที่ทั้งสองกำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรส คุณศักดิ์ก็เดินเข้ามาในโรงครัว สีหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเห็นยศกับ
บทที่ 175 เมตตา ยศด้วย เมื่อราว45นาทีก่อนหน้านี้ ที่บริเวณโซนหน้าคนขับรถ ‘ไอ้ยศ…มึงต้องนิ่งไว้ มึงต้องนิ่ง!’ มือที่กำพวงมาลัยเริ่มชื้นเหงื่อไปหมด ครั้งก่อนก็ทีนึง นี่มันเวรกรรมอะไรของมึงที่ต้องมาขับรถให้เจ้านาย แล้วต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น มึงมันคนขับมืออาชีพนะเว้ย จำไว้! กระจกกั้นโซ












reviews