LOGINใต้ฟ้าพร่างพราวด้วยดวงดาว ร่างกายแนบชิด ลมหายใจสอดประสาน... ความอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันลึกล้ำ ยิ่งพยายามต้านทาน ก็ยิ่งถูกกลืนกินจนหมดสิ้น เขา...พ่อม่ายเจ้าของฟาร์มม้า ผู้กักขังหัวใจไว้กับความเศร้าโศกยาวนานกว่าสามปี เธอ...แอร์โฮสเตสสาวสวย ผู้ก้าวเข้าสู่โลกอันเงียบงันของเขาโดยไม่ตั้งใจ จากเพียงหน้าที่ดูแลเด็กน้อย-กลับกลายเป็นไฟปรารถนาที่จุดลุกในอกบุรุษผู้เย็นชา เพียงแค่สายตาที่สบ เพียงแค่สัมผัสเล็กน้อย เพียงกลิ่นกายหอมกรุ่น... ก็เพียงพอจะเผาผลาญกำแพงทุกชั้นที่เขาสร้างขึ้น ความใกล้ชิดที่เริ่มจากความจำเป็น กลับผูกพันธนาการเร่าร้อนที่ไม่มีใครอาจหลีกหนี นี่คือบทกวีแห่งไฟรัก ที่ไม่มีวันถอยกลับ หากมีเพียงการลุกโชนไปพร้อมกัน จนสุดปลายทางแห่งหัวใจ
View Moreในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 192 การหว่านล้อมของธนินทร์ พิมพ์พยักหน้ารับคำพูดทั้งหมดของเขาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเองทีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วกอดขาของเธอเอาไว้แน่น “พี่พิม พี่พิมร้องไห้ทำไมคับ” ทีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ก้มลงมองทีโอด้วยรอยยิ้มที่เต็
บทที่ 184 GUNDUM ‘GUNDUM’ พิมพ์มองหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง“โหนี่ คงไม่ได้พยายามโทรมาตลอดชั่วโมงหรอกนะ” เธอไม่ได้รอให้สายขาด แต่กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ธนินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ..... แต่คนรอยยิ้มของคนข้างๆกลับค่อยๆจางลงหายไปจากใบหน้
บทที่ 186 ถึงที่หมาย รถตู้คันหรูค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าล็อบบี้ของรีสอร์ตระดับหกดาวที่งดงามเกินจินตนาการ แสงไฟอุ่นส่องสะท้อนผืนไม้และกระจกใสวิบวับราวกับภาพในฝัน ธนินทร์ที่อุ้มทีโอแนบอกก้าวลงจากรถ เงยหน้ามองรอบตัวอย่างพอใจ สายลมเค็มอ่อน ๆ จากทะเลพัดมาปะทะใบหน้าให้รู้สึกผ่อนคลาย พิมพ์หันมายิ้
บทที่ 188 ตากล้องจำเป็น ธนินทร์รู้สึกตื่นเต้นและลุ้นระทึกไม่ต่างจากเด็กๆ ที่กำลังรอคอยคำชมจากคนรัก เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีฝีมือในการถ่ายภาพอะไรมากมาย แต่เขาก็ตั้งใจและใส่ใจในทุกๆ รูปที่ถ่ายออกมา เขาอยากให้พิมพ์รู้ว่าในทุกๆ รูปที่เขาถ่าย มันเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกที่เขามีต่อเธอทั้งหมด ใบหน






reviews