Chapter: Chapter 223Sa bahay-ampunan na nasa dulo ng bayan, laging maaliwalas ang umaga.Hindi dahil may kampana o orasan na tumatawag sa mga bata para gumising, kundi dahil sanay na silang magising bago pa man sumilip ang araw. May mga batang umiiyak sa panaginip, may mga batang nagigising sa gutom, at may mga batang basta na lang bumabangon dahil iyon ang nakasanayan.Kasama si Liara roon.Limang taong gulang na siya.Hindi na siya sanggol na kinikarga, hindi na rin batang halos hindi makalakad. Marunong na siyang tumakbo, magsalita nang buo, at magtanong ng mga bagay na minsan ay walang gustong sumagot.Sa maliit na kama sa sulok ng kwarto, dahan-dahang bumukas ang kanyang mga mata. Ang kisame ay kulay puti, may bahid ng luma, at may maliit na bitak sa gilid—iyon na ang unang bagay na nakikita niya tuwing umaga.Hindi niya alam kung bakit, pero lagi niyang inaabot ang hangin sa tabi ng unan niya paggising.Parang may hinahanap.Parang may nawawala.“Liara, gising na?” tawag ng isang boses mula sa pint
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 222Nakatayo si Alliyah sa harap ng lumang gusali. Hindi ito ang uri ng lugar na mapapansin ng karaniwang tao. Wala itong karatula, wala ring ilaw na umaakit ng pansin. Isang gusaling tila iniwan ng panahon—kupas ang pintura, bitak-bitak ang pader, at ang mga bintana’y madilim na parang matagal nang walang nakatira. Ngunit alam niyang mali ang pakiramdam na iyon. Ang mga ganitong lugar ang paborito ni Vesper. Mga lugar na mukhang patay na, pero sa loob ay buhay na buhay ang panganib. Ito ang huling bakas na nakuha ng Sentinel Core. Walang kasiguruhan. Walang kumpirmasyon. Isang koordinado lang na paulit-ulit lumitaw sa mga galaw ng isang lalaking walang permanenteng tirahan, walang pangalan, at walang konsensya. At ngayon, narito siya. Mag-isa. Walang backup. Walang kasamang sundalo. Walang plan B. Hinayaan niyang gumapang ang malamig na hangin sa balat niya habang nakatingin sa harap ng gusali. Hindi siya nagtakip ng mukha. Hindi rin siya naghanap ng pasukan sa likod. Hindi niya
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 221Matagal na niyang hindi binibigkas ang pangalang iyon sa isip niya.Sentinel Core.Isang lugar na minsang kumupkop sa kanya at minsang naging pag-asa para sa kanya. Isang institusyong itinayo para sa katahimikan ng bansa, pero sa likod ng makakapal na pader nito, dugo at lihim ang naging pundasyon.Habang papalapit si Alliyah sa pasilidad, unti-unting bumabagal ang hakbang niya. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng alaala. Ang bawat metro palapit ay parang paghila pabalik sa isang buhay na pilit niyang tinalikuran.Ang gusali ay naroon pa rin.Malaki. Malamig. At walang palamuti.Kongkreto at bakal ang bumungad sa kanya, parang walang pakialam kung sino ang dumarating o umaalis. Sa itaas ng tarangkahan, nandoon pa rin ang simbolo ng Sentinel.Huminto siya sa tapat ng gate.Dalawang armadong guwardiya ang agad na lumingon sa kanya. Hindi sila agad nagtaas ng baril, pero malinaw ang tensyon sa kanilang postura.“Pangalan?” tanong ng isa, malamig ang tono.Tumingin si Alliyah di
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 220Hindi agad sumikat ang araw nang makarating si Alliyah sa hangganan ng susunod na bayan.Sa katunayan, halos hindi pa humihiwalay ang gabi sa lupa. Ang langit ay kulay abo—hindi madilim, hindi rin maliwanag—parang hindi pa rin sigurado kung alin ang dapat manaig. Ang mga ilaw sa kalsada ay nakabukas pa, nanginginig sa malamig na hangin ng madaling-araw.Tahimik ang paligid.Walang busina. Walang nagmamadaling tao. Walang matang nakatuon sa kanya.At iyon ang gusto niya.Mahigpit ang yakap niya kay Liara, ang ulo ng bata ay nakasubsob sa balikat niya, ang maliit na kamay ay nakakapit sa tela ng kanyang jacket. Mahimbing pa rin ang tulog nito, walang kaalam-alam sa bigat ng desisyong ginagawa para sa kanya.Huminto si Alliyah sa gilid ng kalsada.Sa tapat niya, may isang gusaling hindi engrande, hindi rin kaaya-aya sa unang tingin. Simple lang—isang lumang bahay na pinalaki, pinalawak, at ginawang tahanan ng mga batang walang magulang.Isang bahay-ampunan.Walang karatulang malaki. Wala
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 219Hindi agad kumilos si Alliyah.Nasa underground pa rin siya, nakaupo sa gilid ng mesa, habang ang oras ay unti-unting gumagapang palayo. Alam niyang hindi siya pwedeng magmadali. Hindi sa ganitong sitwasyon. Hindi kapag ang bawat maling hakbang ay maaaring maging huli.Sa maliit na monitor na nakakabit sa pader, kita niya ang labas ng bahay.Mga pulis.Marami.May mga ilaw na umiikot—pula at bughaw—na tila walang kapagurang sumasayaw sa dilim. Ang tunog ng radyo, ang pabulong-bulong na usapan, ang mabibigat na yabag ng mga sapatos sa lupa—lahat iyon ay umaabot kahit papaano sa ilalim ng lupa.Nakita niya kung paano binuksan ang gate.Kung paano pumasok ang ilan sa loob ng bahay.Kung paano tumigil ang ilan sa may tindahan.At kung paano, maya-maya, nagbago ang galaw ng mga pulis.Mas naging maingat. Mas naging seryoso. Mas naging mabigat ang hangin.Alam na niya kung ano ang nakita nila.Hindi na niya kailangang hulaan.Nakita ng mga pulis ang mga katawan. Ang mga pugot na ulo. Ang ba
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 218Hindi na umalis si Alliyah sa underground safe space nang gabing iyon.Hindi dahil sa wala siyang lakas umakyat—kundi dahil alam niyang ang sandaling iyon ay hindi para sa pagtakas, kundi para sa pagharap. Isa pa, mukhang hindi na rin ligtas sa itaas.Tahimik ang paligid. Walang tunog ng sasakyan. Walang yabag sa itaas ng bahay. Walang huni ng kahit anong buhay sa labas. Parang kusang nagdesisyong huminto ang mundo para bigyan siya ng oras.Isang buong gabi para mag-isip.Umupo siya sa gilid ng maliit na mesa, nakapatong ang dalawang siko, magkapatong ang mga kamay. Nakayuko ang ulo, pero ang isip niya ay walang tigil sa pagtakbo.Paulit-ulit bumabalik ang mga imahe.Ang monitor. Ang taho. Ang pagbagsak ng isa-isa. Ang mga mata ni Gray sa huling segundo.Pinikit niya ang mga mata, pero mas naging malinaw ang lahat.Kung susundin niya ang huling habilin ni Gray—kung kukunin niya si Liara at magpapakalayo—kung iiwan niya ang lahat at magtatago sa kung saan—Ano ang mangyayari?Alam n
Terakhir Diperbarui: 2026-01-23
Chapter: Chapter 23Tahimik ang buong safehouse mula nang dumating kami kagabi. Wala kang maririnig kundi hampas ng hangin mula sa dagat, at ang pag-alon na tila sumasabay sa sobrang bigat ng dibdib ko. Wala pa ring masyadong tao rito—iilan lang na tauhan ni Theo ang nagbabantay sa perimeter, puro highly trained, walang kahit sinong maaaring magpagala-gala.Nakatulog si Theo nang mahigpit ang yakap sa ’kin. Marahil pagod na pagod siya sa biyahe, sa tensyon sa Paris, sa pagdating ng childhood friend niyang si Clara… at sa biglaang pagbabalik namin sa Pilipinas. Pero ako? Hindi ako nakatulog nang maayos.Pakiramdam ko ay mayroon pang tinatago si Theo.Kaya habang mahimbing pa si Theo at mabagal ang hinga niya, dahan-dahan akong bumangon. Sinigurado kong hindi gagalaw ang kama. Sinigurado kong hindi siya magigising. Huminga ako nang malalim, tumayo, at lumabas ng kwarto.Tahimik. Walang tao sa hallway.Ang safehouse ay parang private coastal villa na ginawang fortress—puro minimalist, puro glass windows na
Terakhir Diperbarui: 2025-11-18
Chapter: Chapter 22Pagkalapag namin sa Pilipinas, hindi na kami dumaan sa regular exit ng airport. May sariling ruta si Theo, isang secured passage na tanging mga kilala lang niya ang pinapayagang gumamit. Tahimik kami pareho habang sinasakay kami sa isang black SUV na may heavily tinted windows. May tatlong sasakyan na nakapailalim bilang convoy—dalawa sa harap, isa sa likod.Wala ni isang salita si Theo habang nagmamaneho ang head driver niya, si Marco—isang matangkad na lalaki na halatang military ang dating. Ang mga mata niya ay parang built-in scanner, laging alerto sa bawat gilid ng kalsada. Ako naman ay nakatingin lang sa labas, sinusubukang huminga nang normal."Are you okay?" tanong ni Theo na para bang ilang oras na niyang pinipigilan."I'm… still processing everything," sagot ko, hindi tumitingin sa kanya.Ibinalik niya ang kamay ko sa kanya—mainit, matatag, at nakakahinahon. “Safe ka na ngayon. I promise you that.”Pero kahit narinig ko ang pangako, hindi ko maiwasang kabahan. Hindi ko alam
Terakhir Diperbarui: 2025-11-18
Chapter: Chapter 21Tahimik ang buong suite matapos ang sinabi ni Clara. Para bang may manipis na ulap ng takot na namalagi sa paligid namin. Ramdam ko ang labo ng utak ko dahil sa mga narinig—si Daniel ay nasa Paris, nanonood, sumusunod… at may plano.Huminga si Theo nang malalim at tumayo. “Clara, sumama ka muna sa’kin. We’ll talk outside.” Tumingin siya sa’kin. “Alianna, stay here. I’ll just be at the hall.”Ayaw ko sana siyang paalisin, pero ramdam ko rin sa tono niya na kailangan niya munang ayusin ang anumang dapat niyang malaman mula kay Clara. May bahagi rin sa’kin na natatakot malaman kung anong tatalakayin nila.Clara gave me a small, apologetic smile before following Theo. Dinig ko ang marahang pagsara ng pinto.Naiwan akong mag-isa sa loob ng suite.At nang biglang sumiksik ang katahimikan, doon ko lang ramdam ang panginginig ng kamay ko. Hindi dahil sa lamig… kundi dahil sa katotohanang may taong nanonood sa amin kahapon.May taong nakaabot mismo sa pintuan ng buhay namin.Dito sa Paris.Nag
Terakhir Diperbarui: 2025-11-18
Chapter: Chapter 20Kinaumagahan, medyo mabigat pa ang pakiramdam ko sa eyelids kapag dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Maliwanag ang silid—malambot ang sikat ng araw na pumapasok mula sa floor-to-ceiling windows ng bagong suite namin. Tahimik. Malinis. Parang walang nangyaring kaguluhan kagabi.Pero may kakaibang lamig sa dibdib ko.Nakahiga ako sa gilid ng kama, habang si Theo ay nakaupo na sa mahabang sofa, naka-polo at half-buttoned, hawak ang phone niya. Mukhang kakagising lang niya, pero alerto na agad—parang may iniisip na mabigat.“Good morning,” sabi niya, hindi lumilingon.Napakurap ako. “Ngayon ka lang bumati nang hindi nakatingin sa’kin.”Doon siya dahan-dahang tumingin, at parang may kung anong tension sa pagitan namin—remnants of last night, the warmth, the closeness, the vulnerable confessions.Pero iba ang expression niya ngayon. Iba ang ngiti. Parang pilit.“May dadating kasi,” wika niya finally. “Someone I need to talk to.”May kumislot sa sikmura ko. “Daniel?”“No. Someone fro
Terakhir Diperbarui: 2025-11-17
Chapter: Chapter 19Tahimik kaming dalawa ni Theo habang papunta sa top floor. Hindi ito ‘yong tahimik na komportable—kundi ‘yong tahimik na may mabigat na humihinga sa pagitan namin. The kind that sits in your chest, sa gitna ng leeg mo, parang may nakadagan.Hawak ni Theo ang kamay ko mula pa nang umalis kami sa dating suite. Hindi ko alam kung para ba iyon sa seguridad ko o para mapakalma niya ang sarili niya. Pareho siguro. Kanina, nung nakita niya ‘yong mga mensahe ni Daniel, parang may sumabog sa loob ni Theo na hindi ko pa nakikita noon. Tahimik siyang galit—iyong tipo ng galit na delikado.Pagdating namin sa pinakataas na floor, bumungad agad ang dalawang security guards na naka-black suit. Tahimik silang yumuko kay Theo, all professional, all alert. At doon ko lang talaga naramdaman ang bigat na dala ng apelyido niya.“Sir Montenegro, the suite has been cleared. No signs of intrusion,” sabi ng isang guard in accented English.Theo only nodded, hindi pa rin bumibitaw sa kamay ko. “Double the patr
Terakhir Diperbarui: 2025-11-17
Chapter: Chapter 18Tahimik ang buong suite nang magising ako kinagabihan. Akala ko maaga pa, pero pagtingin ko sa wall clock, 6:47 PM na pala. The emotional hurricane from earlier made me feel tired. I reached for the other side of the bed — malamig na. Wala si Theo.Napasinghap ako.Kahapon lang, he confessed everything — not the whole truth, pero malalaking piraso. Daniel’s involvement. The danger around me. The years Theo spent quietly protecting me. The feelings he tried so hard to bury. It was overwhelming. Terrifying. Comforting. Confusing.At ngayon, wala siya sa tabi ko. Of course. Business meeting—urgent, daw. Pero bakit parang may mas mabigat pang gumigising sa dibdib ko?I sat up, huminga nang malalim, then walked toward the balcony. Paris evenings were supposed to be beautiful. Romantic. Peaceful. But as I looked out at the city lights, parang may nakaaligid na multo sa hangin.Pagbalik ko sa kama, tumunog bigla ang phone ko.A small vibration.A single notification.Unknown number.Hindi ko
Terakhir Diperbarui: 2025-11-16
Masuk
