Chapter: Chapter 23Tahimik ang buong safehouse mula nang dumating kami kagabi. Wala kang maririnig kundi hampas ng hangin mula sa dagat, at ang pag-alon na tila sumasabay sa sobrang bigat ng dibdib ko. Wala pa ring masyadong tao rito—iilan lang na tauhan ni Theo ang nagbabantay sa perimeter, puro highly trained, walang kahit sinong maaaring magpagala-gala.Nakatulog si Theo nang mahigpit ang yakap sa ’kin. Marahil pagod na pagod siya sa biyahe, sa tensyon sa Paris, sa pagdating ng childhood friend niyang si Clara… at sa biglaang pagbabalik namin sa Pilipinas. Pero ako? Hindi ako nakatulog nang maayos.Pakiramdam ko ay mayroon pang tinatago si Theo.Kaya habang mahimbing pa si Theo at mabagal ang hinga niya, dahan-dahan akong bumangon. Sinigurado kong hindi gagalaw ang kama. Sinigurado kong hindi siya magigising. Huminga ako nang malalim, tumayo, at lumabas ng kwarto.Tahimik. Walang tao sa hallway.Ang safehouse ay parang private coastal villa na ginawang fortress—puro minimalist, puro glass windows na
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 22Pagkalapag namin sa Pilipinas, hindi na kami dumaan sa regular exit ng airport. May sariling ruta si Theo, isang secured passage na tanging mga kilala lang niya ang pinapayagang gumamit. Tahimik kami pareho habang sinasakay kami sa isang black SUV na may heavily tinted windows. May tatlong sasakyan na nakapailalim bilang convoy—dalawa sa harap, isa sa likod.Wala ni isang salita si Theo habang nagmamaneho ang head driver niya, si Marco—isang matangkad na lalaki na halatang military ang dating. Ang mga mata niya ay parang built-in scanner, laging alerto sa bawat gilid ng kalsada. Ako naman ay nakatingin lang sa labas, sinusubukang huminga nang normal."Are you okay?" tanong ni Theo na para bang ilang oras na niyang pinipigilan."I'm… still processing everything," sagot ko, hindi tumitingin sa kanya.Ibinalik niya ang kamay ko sa kanya—mainit, matatag, at nakakahinahon. “Safe ka na ngayon. I promise you that.”Pero kahit narinig ko ang pangako, hindi ko maiwasang kabahan. Hindi ko alam
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 21Tahimik ang buong suite matapos ang sinabi ni Clara. Para bang may manipis na ulap ng takot na namalagi sa paligid namin. Ramdam ko ang labo ng utak ko dahil sa mga narinig—si Daniel ay nasa Paris, nanonood, sumusunod… at may plano.Huminga si Theo nang malalim at tumayo. “Clara, sumama ka muna sa’kin. We’ll talk outside.” Tumingin siya sa’kin. “Alianna, stay here. I’ll just be at the hall.”Ayaw ko sana siyang paalisin, pero ramdam ko rin sa tono niya na kailangan niya munang ayusin ang anumang dapat niyang malaman mula kay Clara. May bahagi rin sa’kin na natatakot malaman kung anong tatalakayin nila.Clara gave me a small, apologetic smile before following Theo. Dinig ko ang marahang pagsara ng pinto.Naiwan akong mag-isa sa loob ng suite.At nang biglang sumiksik ang katahimikan, doon ko lang ramdam ang panginginig ng kamay ko. Hindi dahil sa lamig… kundi dahil sa katotohanang may taong nanonood sa amin kahapon.May taong nakaabot mismo sa pintuan ng buhay namin.Dito sa Paris.Nag
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 20Kinaumagahan, medyo mabigat pa ang pakiramdam ko sa eyelids kapag dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Maliwanag ang silid—malambot ang sikat ng araw na pumapasok mula sa floor-to-ceiling windows ng bagong suite namin. Tahimik. Malinis. Parang walang nangyaring kaguluhan kagabi.Pero may kakaibang lamig sa dibdib ko.Nakahiga ako sa gilid ng kama, habang si Theo ay nakaupo na sa mahabang sofa, naka-polo at half-buttoned, hawak ang phone niya. Mukhang kakagising lang niya, pero alerto na agad—parang may iniisip na mabigat.“Good morning,” sabi niya, hindi lumilingon.Napakurap ako. “Ngayon ka lang bumati nang hindi nakatingin sa’kin.”Doon siya dahan-dahang tumingin, at parang may kung anong tension sa pagitan namin—remnants of last night, the warmth, the closeness, the vulnerable confessions.Pero iba ang expression niya ngayon. Iba ang ngiti. Parang pilit.“May dadating kasi,” wika niya finally. “Someone I need to talk to.”May kumislot sa sikmura ko. “Daniel?”“No. Someone fro
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: Chapter 19Tahimik kaming dalawa ni Theo habang papunta sa top floor. Hindi ito ‘yong tahimik na komportable—kundi ‘yong tahimik na may mabigat na humihinga sa pagitan namin. The kind that sits in your chest, sa gitna ng leeg mo, parang may nakadagan.Hawak ni Theo ang kamay ko mula pa nang umalis kami sa dating suite. Hindi ko alam kung para ba iyon sa seguridad ko o para mapakalma niya ang sarili niya. Pareho siguro. Kanina, nung nakita niya ‘yong mga mensahe ni Daniel, parang may sumabog sa loob ni Theo na hindi ko pa nakikita noon. Tahimik siyang galit—iyong tipo ng galit na delikado.Pagdating namin sa pinakataas na floor, bumungad agad ang dalawang security guards na naka-black suit. Tahimik silang yumuko kay Theo, all professional, all alert. At doon ko lang talaga naramdaman ang bigat na dala ng apelyido niya.“Sir Montenegro, the suite has been cleared. No signs of intrusion,” sabi ng isang guard in accented English.Theo only nodded, hindi pa rin bumibitaw sa kamay ko. “Double the patr
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: Chapter 18Tahimik ang buong suite nang magising ako kinagabihan. Akala ko maaga pa, pero pagtingin ko sa wall clock, 6:47 PM na pala. The emotional hurricane from earlier made me feel tired. I reached for the other side of the bed — malamig na. Wala si Theo.Napasinghap ako.Kahapon lang, he confessed everything — not the whole truth, pero malalaking piraso. Daniel’s involvement. The danger around me. The years Theo spent quietly protecting me. The feelings he tried so hard to bury. It was overwhelming. Terrifying. Comforting. Confusing.At ngayon, wala siya sa tabi ko. Of course. Business meeting—urgent, daw. Pero bakit parang may mas mabigat pang gumigising sa dibdib ko?I sat up, huminga nang malalim, then walked toward the balcony. Paris evenings were supposed to be beautiful. Romantic. Peaceful. But as I looked out at the city lights, parang may nakaaligid na multo sa hangin.Pagbalik ko sa kama, tumunog bigla ang phone ko.A small vibration.A single notification.Unknown number.Hindi ko
Last Updated: 2025-11-16
Chapter: Chapter 223Sa bahay-ampunan na nasa dulo ng bayan, laging maaliwalas ang umaga.Hindi dahil may kampana o orasan na tumatawag sa mga bata para gumising, kundi dahil sanay na silang magising bago pa man sumilip ang araw. May mga batang umiiyak sa panaginip, may mga batang nagigising sa gutom, at may mga batang basta na lang bumabangon dahil iyon ang nakasanayan.Kasama si Liara roon.Limang taong gulang na siya.Hindi na siya sanggol na kinikarga, hindi na rin batang halos hindi makalakad. Marunong na siyang tumakbo, magsalita nang buo, at magtanong ng mga bagay na minsan ay walang gustong sumagot.Sa maliit na kama sa sulok ng kwarto, dahan-dahang bumukas ang kanyang mga mata. Ang kisame ay kulay puti, may bahid ng luma, at may maliit na bitak sa gilid—iyon na ang unang bagay na nakikita niya tuwing umaga.Hindi niya alam kung bakit, pero lagi niyang inaabot ang hangin sa tabi ng unan niya paggising.Parang may hinahanap.Parang may nawawala.“Liara, gising na?” tawag ng isang boses mula sa pint
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: Chapter 222Nakatayo si Alliyah sa harap ng lumang gusali. Hindi ito ang uri ng lugar na mapapansin ng karaniwang tao. Wala itong karatula, wala ring ilaw na umaakit ng pansin. Isang gusaling tila iniwan ng panahon—kupas ang pintura, bitak-bitak ang pader, at ang mga bintana’y madilim na parang matagal nang walang nakatira. Ngunit alam niyang mali ang pakiramdam na iyon. Ang mga ganitong lugar ang paborito ni Vesper. Mga lugar na mukhang patay na, pero sa loob ay buhay na buhay ang panganib. Ito ang huling bakas na nakuha ng Sentinel Core. Walang kasiguruhan. Walang kumpirmasyon. Isang koordinado lang na paulit-ulit lumitaw sa mga galaw ng isang lalaking walang permanenteng tirahan, walang pangalan, at walang konsensya. At ngayon, narito siya. Mag-isa. Walang backup. Walang kasamang sundalo. Walang plan B. Hinayaan niyang gumapang ang malamig na hangin sa balat niya habang nakatingin sa harap ng gusali. Hindi siya nagtakip ng mukha. Hindi rin siya naghanap ng pasukan sa likod. Hindi niya
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: Chapter 221Matagal na niyang hindi binibigkas ang pangalang iyon sa isip niya.Sentinel Core.Isang lugar na minsang kumupkop sa kanya at minsang naging pag-asa para sa kanya. Isang institusyong itinayo para sa katahimikan ng bansa, pero sa likod ng makakapal na pader nito, dugo at lihim ang naging pundasyon.Habang papalapit si Alliyah sa pasilidad, unti-unting bumabagal ang hakbang niya. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng alaala. Ang bawat metro palapit ay parang paghila pabalik sa isang buhay na pilit niyang tinalikuran.Ang gusali ay naroon pa rin.Malaki. Malamig. At walang palamuti.Kongkreto at bakal ang bumungad sa kanya, parang walang pakialam kung sino ang dumarating o umaalis. Sa itaas ng tarangkahan, nandoon pa rin ang simbolo ng Sentinel.Huminto siya sa tapat ng gate.Dalawang armadong guwardiya ang agad na lumingon sa kanya. Hindi sila agad nagtaas ng baril, pero malinaw ang tensyon sa kanilang postura.“Pangalan?” tanong ng isa, malamig ang tono.Tumingin si Alliyah di
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: Chapter 220Hindi agad sumikat ang araw nang makarating si Alliyah sa hangganan ng susunod na bayan.Sa katunayan, halos hindi pa humihiwalay ang gabi sa lupa. Ang langit ay kulay abo—hindi madilim, hindi rin maliwanag—parang hindi pa rin sigurado kung alin ang dapat manaig. Ang mga ilaw sa kalsada ay nakabukas pa, nanginginig sa malamig na hangin ng madaling-araw.Tahimik ang paligid.Walang busina. Walang nagmamadaling tao. Walang matang nakatuon sa kanya.At iyon ang gusto niya.Mahigpit ang yakap niya kay Liara, ang ulo ng bata ay nakasubsob sa balikat niya, ang maliit na kamay ay nakakapit sa tela ng kanyang jacket. Mahimbing pa rin ang tulog nito, walang kaalam-alam sa bigat ng desisyong ginagawa para sa kanya.Huminto si Alliyah sa gilid ng kalsada.Sa tapat niya, may isang gusaling hindi engrande, hindi rin kaaya-aya sa unang tingin. Simple lang—isang lumang bahay na pinalaki, pinalawak, at ginawang tahanan ng mga batang walang magulang.Isang bahay-ampunan.Walang karatulang malaki. Wala
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: Chapter 219Hindi agad kumilos si Alliyah.Nasa underground pa rin siya, nakaupo sa gilid ng mesa, habang ang oras ay unti-unting gumagapang palayo. Alam niyang hindi siya pwedeng magmadali. Hindi sa ganitong sitwasyon. Hindi kapag ang bawat maling hakbang ay maaaring maging huli.Sa maliit na monitor na nakakabit sa pader, kita niya ang labas ng bahay.Mga pulis.Marami.May mga ilaw na umiikot—pula at bughaw—na tila walang kapagurang sumasayaw sa dilim. Ang tunog ng radyo, ang pabulong-bulong na usapan, ang mabibigat na yabag ng mga sapatos sa lupa—lahat iyon ay umaabot kahit papaano sa ilalim ng lupa.Nakita niya kung paano binuksan ang gate.Kung paano pumasok ang ilan sa loob ng bahay.Kung paano tumigil ang ilan sa may tindahan.At kung paano, maya-maya, nagbago ang galaw ng mga pulis.Mas naging maingat. Mas naging seryoso. Mas naging mabigat ang hangin.Alam na niya kung ano ang nakita nila.Hindi na niya kailangang hulaan.Nakita ng mga pulis ang mga katawan. Ang mga pugot na ulo. Ang ba
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: Chapter 218Hindi na umalis si Alliyah sa underground safe space nang gabing iyon.Hindi dahil sa wala siyang lakas umakyat—kundi dahil alam niyang ang sandaling iyon ay hindi para sa pagtakas, kundi para sa pagharap. Isa pa, mukhang hindi na rin ligtas sa itaas.Tahimik ang paligid. Walang tunog ng sasakyan. Walang yabag sa itaas ng bahay. Walang huni ng kahit anong buhay sa labas. Parang kusang nagdesisyong huminto ang mundo para bigyan siya ng oras.Isang buong gabi para mag-isip.Umupo siya sa gilid ng maliit na mesa, nakapatong ang dalawang siko, magkapatong ang mga kamay. Nakayuko ang ulo, pero ang isip niya ay walang tigil sa pagtakbo.Paulit-ulit bumabalik ang mga imahe.Ang monitor. Ang taho. Ang pagbagsak ng isa-isa. Ang mga mata ni Gray sa huling segundo.Pinikit niya ang mga mata, pero mas naging malinaw ang lahat.Kung susundin niya ang huling habilin ni Gray—kung kukunin niya si Liara at magpapakalayo—kung iiwan niya ang lahat at magtatago sa kung saan—Ano ang mangyayari?Alam n
Last Updated: 2026-01-23
Chapter: 第25章エヴィはとっくの昔に目を覚ましていた。正直なところ、自分が実際に何時間眠っていたのか皆目見当もつかなかった。昨夜ラッセルと言葉を交わしたあの重い会話の後で、ぐっすり眠れる人間なんているだろうか？ おまけに彼は、「自分を口説いてもいいか」という問いを残して去っていったのだ。その場で即座に返事をすることはできなかった。ラッセルも彼女にプレッシャーをかけることはせず、ただ「よく考えてみてくれ」と言い残すだけだった。実のところ、考える必要など本当はどこにもなかった。彼女の心はすでに「はい」と叫んでいたからだ。本当の問題は、その受け入れの返事を彼にどうやって伝えればいいのか分からないという点だった。自分の心と身体が、時々まるで自分の思い通りに味方をしてくれないような気がしてならなかった。だからこそ眠気など吹き飛んでいた――思考のすべてが、今日の予定で埋め尽くされていたからだ。特に、彼の水中の隠れ家に招かれ、避難エリアへと続くルートを案内してもらえると約束していたからこそ。仰向けの状態から体を横に向けると、天使のようにスヤスヤと眠るアモラの寝顔がすぐに目に飛び込んできた。その光景を目にした瞬間、アモラの母親に関するラッセルの話が脳裏に蘇ってきた。こんな人間がこの世に実際に存在しているということが、彼女にはどうしても信じられなかった。これほど美しく、輝かしい子供を、どうして捨てることができたのだろうか？ この小さな少女が、自分をこの世に生み出した実の母親に捨てられるような経験をしなければならない理由など、いったいどこにあったというのだろう？エヴィがアモラの頬をそっと撫でると、少女は心地よさそうに、柔らかく眠たげな笑みを浮かべた。「ま……ママ……」目を固く閉じたまま、アモラが小さく呟いた。「どうしたの、ベイビー？ 起こしちゃった？」エヴィはアモラを温かく、しっかりと抱き締めた。「わたしを置いていかないでね、ママ」エヴィはアモラの顔をそっと覗き込み、その目がまだ固く閉じられていることに気づいた。寝言なのだろうか？ エヴィは少女をさらに強く抱き締め、その額に優しい口づけを落とした。「置いていったりしないわよ」この子がこれまでに背負ってきた痛みを思うと、エヴィの心は完全に溶け落ちていきそうだった。その時、ゴシップ好きの店員が口にしていた言葉が脳裏にフラッシュ
Last Updated: 2026-10-12
Chapter: 第24章「お姉ちゃん、何荷物詰めてるの？」サンシャインは困惑した表情で、スーツケースに慌ただしく衣類を放り込んでいるエヴィを凝視しながら尋ねた。「な、何かトラブルでもあったの？」「あんたも自分の荷物をまとめなさい！」エヴィは口走ると、サンシャインの手を掴んで自分の部屋へ引っ張ろうとしたが、そこでピタリと動きを止めた。「マ、ママ……？」エヴィの視線がアモラへと跳ね上がった。アモラの大きな瞳が、エヴィと床に散らばった洋服の間を行ったり来たりしている。「どこかにお出かけするの？」サンシャインの手を掴もうと差し出していた手を、エヴィは即座に下ろした。彼女は顔を天井へと向け、目に滲む涙を必死でまばたきして追い払った。アモラがトコトコと歩み寄り、自分の小さなバッグを拾い上げ、その中にいくつかの持ち物を詰め始めたのを見て、エヴィは心底ぎょっとした。「私のものも持っていくね、ママ。私の洋服の面倒も見てくれるよね？」エヴィの目からついに涙が溢れ出し、彼女は子供に見られないよう、慌てて背中を向けた。視界の端で、廊下から室内を覗き込んでいるロザリーとマリアの姿が捉えられた。その顔には深い悲しみが隠しようもなく刻まれていた。「あ、あなたたちはここで片付けをして、アモラちゃんを見ていてちょうだい」エヴィは声を詰まらせながらそう言い放つと、部屋から飛び出した。彼女は廊下の突き当たりにあるバルコニーで、冷たい外気に当たろうと足を向けた。冷ややかな夜風が、すぐに彼女の肌を優しく撫でた。静まり返った夜の空気に、葉擦れの微かな音が響く。屋敷の外はすべてが平穏に包まれていた。通常の状態であれば、タウンハウス全体を温かく照らす柔らかなイルミネーションに見惚れていたことだろう。だが、彼女には分からなかった。なぜ自分がこれほどまでに傷ついているのか、そしてこの涙が一体何のためのものなのか。ただ分かっているのは、胸の奥底に耐え難い重みが重くのしかかっているということだけだった――アモラの顔を見るたび、その重みは百倍にも膨れ上がった。あの父娘に出会ってから、まだ一ヶ月しか経っていない。それなのに彼女はアモラを深く愛してしまっていた。自分がここを去ってしまえば、この小さな少女がどれほど深く傷つき、打ち砕かれてしまうかを十分に分かっていながら。あの子の母親はアモラを捨てて去っていった。エヴィは、
Last Updated: 2026-10-12
Chapter: 第23章どうやってタウンハウスまで辿り着いたのか、エヴィにはさっぱり分からなかった。心も頭も、感情の激しい狂風に呑み込まれ、混沌の中に置かれていた。浜辺で彼女を強く抱きしめた後、ラッセルは濡れたTシャツを脱ぎ捨て、彼女の肩にそっと羽織らせた。エヴィの着ていた白いシャツは水に濡れて肌にぴったりと張り付き、下着が透けて丸見えになっていたため、彼は彼女と目を合わせることすらできなかった。そもそも、なぜこんな薄手の服を着てきてしまったのだろう。エヴィの側も彼を見つめ返すことができなかった。目の前で惜しげもなく晒された胸板は逞しく刻まれ、腹筋は芸術品のように美しく割れていたからだ。だが、何よりも彼女の頭の中で止まることなく響き続けていたのは、彼のあの言葉だった。彼女は自分に問いかけずにはいられなかった――彼は本心を明かしてくれたのだろうか？ それとも、ただその場の熱気に浮かされた勢いの戯れ言に過ぎなかったのだろうか？彼女は温かいシャワーを身体に浴びながら、もうどれほどの時間、浴室に閉じこもっているのだろう。「ママ……」扉の向こうからアモラの声が届いた。「あたし、シャイン叔母様と一緒に下に降りるね」「あ、はい……気をつけてね、ベイビー」幸いにも、アモラは先ほどの出来事にまったくショックを受けていない様子だった。海草を探しに水中に入るのだと、エヴィは事前にちゃんと言い聞かせてあった。まさか小さな少女が叫び声を上げ、まるで彼女が溺れているかのように騒ぎ出すとは想像もしていなかったのだが。幸いにも、ブルースがすぐさまアモラを抱きかかえて連れ去ってくれていた。エヴィは震える深い息を吐き出した。シャワーの栓を閉めようと手を伸ばしかけたその時、浴室のドアが勢いよく開き、彼女は跳ね上がるように驚いた。ラッセルだった。彼女は反射的に胸の前で両腕を交差させ、裸体を隠した。「な、何をしてるの……！？」パニックがエヴィの胸を激しく締め付けた。それは恐怖というよりも――胸の奥を駆け巡る猛烈な動揺を表現する言葉を、彼女は見つけることができずにいた。一瞬の隙に、ラッセルは二人の距離をゼロにした。彼は彼女の両手を自分の手に包み込むと、優しくその身体から引き剥がした。「隠すには、あまりにも美しすぎる」彼の喉仏が大きく上下するのを注視しながら、エヴィは息をのんだ。彼に見つめられているだけで、全身
Last Updated: 2026-10-12
Chapter: 第22章昼食をとった後、エヴィとアモラは砂浜へ散歩に出かけた。アモラが貝殻を集めている間、エヴィはその愛くるしい姿を動画に収めていた。小さな少女の顔には純粋な喜びが溢れていた――こんな風に遊ぶのは、間違いなくこれが生まれて初めてのことなのだろう。気候はそこまで暑くもなく、浜辺の散策は本当に心地よいものだった。一方、ラッセルは少し離れた場所から二人の姿を静かに見守っていた。隣には、タブレットの操作に没頭しているブルースが控えいていた。「まだ何も出ないのか？」ラッセルが尋ねた。彼らはかなりの時間画面を見つめ続け、エヴィがコンビニで遭遇したあの女の乗った車が辿ったあらゆるルートの防犯カメラ映像を洗っていた。未登録車両であるため、それ以上の車両情報を追跡することは不可能だった。車内で彼女に同乗していた男の顔立ちさえ、捉えることができずにいた。「敵だと思うか？」エヴィとアモラを見つめ続けながら、ラッセルはさらに重ねて問いかけた。エヴィは眩しい笑みを浮かべながら、アモラの動画を撮影している。先ほどまで貝殻を拾っていたと思えば、今は浅瀬で楽しそうにパシャパシャと水を跳ね返していた。自分の娘をこれほどまでに手厚く見守ってくれているエヴィの姿を目にして、ラッセルの唇には思わずかすかな笑みが漏れた。「その可能性は低いかと、ボス」ブルースの言葉に、ラッセルは彼へと視線を移した。「なぜそう思う？」「もし敵であれば、これほど容易くラウニオンの領地に侵入できるはずがありません。嫌でも疑いを招きますし、我が方の領域内で軽率な行動に出るはずがないのです。……彼らが『地元の人間』でない限りは、ですが」ブルースは分析を述べ、ラッセルに新たな視点を与えた。「全部下、そしてエマニュエルのチームにも伝えろ。あの二人を徹底的にマークさせろ。接触した人間全員、奴らが通り過ぎた街角の隅々に至るまで、即座に身元調査を実行しろ」ラッセルは冷酷な口調で命じた。「了解しました、ボス」ブルースがスマホの画面を素早くタップしていたその時、ふとある考えが脳裏をよぎった。「ボス……あちら側にもハッカーがいるとお考えですか？ だから奴らの車両の潜伏先が特定できないのでしょうか？」ラッセルは同意するようにゆっくりと頷いた。「そのようだな。ジョシュアとそのチームにその旨を伝えろ」「了解です、ボス」ブルースが応じた。
Last Updated: 2026-10-12
Chapter: 第21章「お姉ちゃん、このままじゃマルンガイ（モリンガ）の葉っぱがドロドロのペーストになっちゃうよ」サンシャインがジト目を向けながら指摘した。マナン・ローナがチキン・ティノラ（鶏肉のスープ）に放り込む予定のマルンガイの葉を、自分がどれほど力任せに茎から引き千切っていたか、エヴィは自覚すらしていなかった。彼女は顔を赤らめ、気まずそうにドギマギした笑みを浮かべた。「ご、ごめん……」「お姉ちゃん、完全に心ここにあらずって感じだね」サンシャインは怪訝そうに首をひねった。「さっきまではあんなに甘い雰囲気だったのに、今はなんだか冷戦中みたいじゃない」「な、なにが甘い雰囲気よ！？」エヴィの目が驚愕で見開かれた。「もう、しらじらしいんだから……」ロザリーが茶化すように言った。「そうだよ、お姉ちゃん、すっとぼけても無駄だよ」マリアもそれに乗っかった。「……本気で、あんたたち二人まとめて脳みそ入れ替えてきなさいよ」エヴィは低く呟くと、再びマルンガイの葉むしりに全意識を向け直した。マナン・ローナの実家に到着するまで、ラッセルはずっと彼女たちに付き添っていた。ブルースたち護衛チームは周辺の警戒に当たり、敷地の外周で目立たないよう影を潜めていた。アモラはマナン・ローナの孫たちと夢中になって遊び倒し、すっかり体力を使い果たして熟睡していた。一方のラッセルは、マナン・ローナの息子や義理の息子たちに混ざって、庭の裏手で楽しそうに魚を焼く手伝いをしていた。かつてラッセルの父親の専属運転手を務めていたマナン・ローナの夫・アマンドは、何年も前に他界していた。マナン・ローナには全部で6人の子供がいる。ジェニーは末娘・ジェナリンの娘であり、先ほどボートを操縦していたベンジーは、長女・ラールニーの夫だった。ベンジーとラッセルは、およそ同世代だった。マナン・ローナの子供たちは全員すでに独立し、それぞれの家庭を築いていた。この家は彼女一人だけのもので、普段は子供や孫たちが掃除をしに立ち寄る程度だという。今日のように家族全員がひとつの屋根の下に勢揃いするのは、かなり珍しいことだった。裏庭からは男たちの楽しそうな笑い声が響いていた。そこへラールニーが家の中へ入ってきて、エヴィと目が合った。彼女は温かい微笑みを投げかけた。その笑みが本物であることはエヴィにも分かったが、なぜかその裏に何か深い意味が隠
Last Updated: 2026-10-12
Chapter: 第20章エヴィたちは現在、地元の魚市場にいた。マナン・ローナの家族の家へ直行する前に、まずは新鮮な魚介類を買い求めるためだ。彼女が手に入れたのは、文字通りまだ生きてピチピチと跳ね回っている新鮮な魚だった。一方、サンシャインは新鮮な野菜選びに夢中になっていた。エヴィはアモラのすぐ後ろに寄り添いながら、見るものすべてが物珍しい少女の様子を微笑ましく眺めつつ、自分たちも市場の雰囲気を楽しんでいた。護衛たちがすぐ近くに配置されていることは分かっていたが、それでもエヴィはアモラから目を離すことができなかった。拉致事件のトラウマが、今もどこかに影を落としているのかもしれない。いっそラッセルに頼んで、自分も護身術を習わせてもらえないだろうかと本気で考え始めていた。「これなぁに、ママ？」木製のおもちゃを指差してアモラが尋ねる。エヴィが答えるより早く、少女は別のものを指差した。「じゃあ、あれはなぁに、ママ？」「まあ、なんて可愛い子なんでしょうねえ」しばらくアモラの相手をして楽しんでいた一人の店員が、ふと顔を上げてエヴィに視線を向けた。「お嬢ちゃん、あなたのお子さんかい？」エヴィが首を横に振ろうとしたまさにその時、別の店員がすかさず割り込んできた。「あの子はラッセル・ラクロワの子供だよ。マナン・ローナの雇い主の息子さんさ。ずいぶん長いこと戻ってこなかったのに、やっと帰ってきたんだから。ほら、あそこにいる……」彼女は地元民たちとおしゃべりしているマナン・ローナの方を顎でしゃくってみせた。「それにさ……」彼女はエヴィを品定めするように、値踏みするような鋭い目でジロジロと眺めた。「あの子の母親じゃないよ。本当の母親なら、昔あたしがこの目で見たもん。ラッセルはその女もここに連れてきてたんだからさ」エヴィの耳がカッと熱くなった。その女の侮蔑的な言い方に、自分がちっぽけな存在に貶められたような惨めさが胸を突いた。「そうなの？」アモラを最初に褒めていた店員が、ひそひそ声で聞き返した。「そうさ、本当だよ！」ゴシップ好きの店員が勝ち誇ったように続けた。「ラッセルがその女の名前を呼ぶのを耳にしたもん。何て言ったっけねえ？」彼女はアモラの「本当の母親」とされるその名前を思い出そうと、一瞬言葉を切った。「あぁ、そうそう！ ラクエルって名前だったよ」理由も分からないまま、エヴィの胸の奥がキュッと締め
Last Updated: 2026-10-11
LOGIN
