Chapter: Chapter 23Tahimik ang buong safehouse mula nang dumating kami kagabi. Wala kang maririnig kundi hampas ng hangin mula sa dagat, at ang pag-alon na tila sumasabay sa sobrang bigat ng dibdib ko. Wala pa ring masyadong tao rito—iilan lang na tauhan ni Theo ang nagbabantay sa perimeter, puro highly trained, walang kahit sinong maaaring magpagala-gala.Nakatulog si Theo nang mahigpit ang yakap sa ’kin. Marahil pagod na pagod siya sa biyahe, sa tensyon sa Paris, sa pagdating ng childhood friend niyang si Clara… at sa biglaang pagbabalik namin sa Pilipinas. Pero ako? Hindi ako nakatulog nang maayos.Pakiramdam ko ay mayroon pang tinatago si Theo.Kaya habang mahimbing pa si Theo at mabagal ang hinga niya, dahan-dahan akong bumangon. Sinigurado kong hindi gagalaw ang kama. Sinigurado kong hindi siya magigising. Huminga ako nang malalim, tumayo, at lumabas ng kwarto.Tahimik. Walang tao sa hallway.Ang safehouse ay parang private coastal villa na ginawang fortress—puro minimalist, puro glass windows na
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 22Pagkalapag namin sa Pilipinas, hindi na kami dumaan sa regular exit ng airport. May sariling ruta si Theo, isang secured passage na tanging mga kilala lang niya ang pinapayagang gumamit. Tahimik kami pareho habang sinasakay kami sa isang black SUV na may heavily tinted windows. May tatlong sasakyan na nakapailalim bilang convoy—dalawa sa harap, isa sa likod.Wala ni isang salita si Theo habang nagmamaneho ang head driver niya, si Marco—isang matangkad na lalaki na halatang military ang dating. Ang mga mata niya ay parang built-in scanner, laging alerto sa bawat gilid ng kalsada. Ako naman ay nakatingin lang sa labas, sinusubukang huminga nang normal."Are you okay?" tanong ni Theo na para bang ilang oras na niyang pinipigilan."I'm… still processing everything," sagot ko, hindi tumitingin sa kanya.Ibinalik niya ang kamay ko sa kanya—mainit, matatag, at nakakahinahon. “Safe ka na ngayon. I promise you that.”Pero kahit narinig ko ang pangako, hindi ko maiwasang kabahan. Hindi ko alam
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 21Tahimik ang buong suite matapos ang sinabi ni Clara. Para bang may manipis na ulap ng takot na namalagi sa paligid namin. Ramdam ko ang labo ng utak ko dahil sa mga narinig—si Daniel ay nasa Paris, nanonood, sumusunod… at may plano.Huminga si Theo nang malalim at tumayo. “Clara, sumama ka muna sa’kin. We’ll talk outside.” Tumingin siya sa’kin. “Alianna, stay here. I’ll just be at the hall.”Ayaw ko sana siyang paalisin, pero ramdam ko rin sa tono niya na kailangan niya munang ayusin ang anumang dapat niyang malaman mula kay Clara. May bahagi rin sa’kin na natatakot malaman kung anong tatalakayin nila.Clara gave me a small, apologetic smile before following Theo. Dinig ko ang marahang pagsara ng pinto.Naiwan akong mag-isa sa loob ng suite.At nang biglang sumiksik ang katahimikan, doon ko lang ramdam ang panginginig ng kamay ko. Hindi dahil sa lamig… kundi dahil sa katotohanang may taong nanonood sa amin kahapon.May taong nakaabot mismo sa pintuan ng buhay namin.Dito sa Paris.Nag
Last Updated: 2025-11-18
Chapter: Chapter 20Kinaumagahan, medyo mabigat pa ang pakiramdam ko sa eyelids kapag dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Maliwanag ang silid—malambot ang sikat ng araw na pumapasok mula sa floor-to-ceiling windows ng bagong suite namin. Tahimik. Malinis. Parang walang nangyaring kaguluhan kagabi.Pero may kakaibang lamig sa dibdib ko.Nakahiga ako sa gilid ng kama, habang si Theo ay nakaupo na sa mahabang sofa, naka-polo at half-buttoned, hawak ang phone niya. Mukhang kakagising lang niya, pero alerto na agad—parang may iniisip na mabigat.“Good morning,” sabi niya, hindi lumilingon.Napakurap ako. “Ngayon ka lang bumati nang hindi nakatingin sa’kin.”Doon siya dahan-dahang tumingin, at parang may kung anong tension sa pagitan namin—remnants of last night, the warmth, the closeness, the vulnerable confessions.Pero iba ang expression niya ngayon. Iba ang ngiti. Parang pilit.“May dadating kasi,” wika niya finally. “Someone I need to talk to.”May kumislot sa sikmura ko. “Daniel?”“No. Someone fro
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: Chapter 19Tahimik kaming dalawa ni Theo habang papunta sa top floor. Hindi ito ‘yong tahimik na komportable—kundi ‘yong tahimik na may mabigat na humihinga sa pagitan namin. The kind that sits in your chest, sa gitna ng leeg mo, parang may nakadagan.Hawak ni Theo ang kamay ko mula pa nang umalis kami sa dating suite. Hindi ko alam kung para ba iyon sa seguridad ko o para mapakalma niya ang sarili niya. Pareho siguro. Kanina, nung nakita niya ‘yong mga mensahe ni Daniel, parang may sumabog sa loob ni Theo na hindi ko pa nakikita noon. Tahimik siyang galit—iyong tipo ng galit na delikado.Pagdating namin sa pinakataas na floor, bumungad agad ang dalawang security guards na naka-black suit. Tahimik silang yumuko kay Theo, all professional, all alert. At doon ko lang talaga naramdaman ang bigat na dala ng apelyido niya.“Sir Montenegro, the suite has been cleared. No signs of intrusion,” sabi ng isang guard in accented English.Theo only nodded, hindi pa rin bumibitaw sa kamay ko. “Double the patr
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: Chapter 18Tahimik ang buong suite nang magising ako kinagabihan. Akala ko maaga pa, pero pagtingin ko sa wall clock, 6:47 PM na pala. The emotional hurricane from earlier made me feel tired. I reached for the other side of the bed — malamig na. Wala si Theo.Napasinghap ako.Kahapon lang, he confessed everything — not the whole truth, pero malalaking piraso. Daniel’s involvement. The danger around me. The years Theo spent quietly protecting me. The feelings he tried so hard to bury. It was overwhelming. Terrifying. Comforting. Confusing.At ngayon, wala siya sa tabi ko. Of course. Business meeting—urgent, daw. Pero bakit parang may mas mabigat pang gumigising sa dibdib ko?I sat up, huminga nang malalim, then walked toward the balcony. Paris evenings were supposed to be beautiful. Romantic. Peaceful. But as I looked out at the city lights, parang may nakaaligid na multo sa hangin.Pagbalik ko sa kama, tumunog bigla ang phone ko.A small vibration.A single notification.Unknown number.Hindi ko
Last Updated: 2025-11-16
Chapter: Chapter 169Tahimik ang gubat—hindi na iyong katahimikang puno ng banta, kundi isang kakaibang katahimikang parang may hinihintay na desisyon. Ang liwanag ng umaga ay mas malinaw na ngayon, tumatama sa mga dahon, sa dugong natuyo sa lupa, sa mga bakas ng laban na katatapos lang.Nakaupo si Alliyah sa ibabaw ng isang ugat ng puno.Hindi na siya nagwawala.Hindi na siya sumisigaw.Hindi na rin siya nanginginig sa galit.Tahimik siyang nakatingin sa sarili niyang mga kamay—mga kamay na dati’y sandata, ngayon ay tila hindi niya kilala. Ang paghinga niya ay mabagal, kontrolado, halos parang isang batang pinagsabihan at natutong tumahimik.Si Gray ay nakatayo ilang hakbang ang layo.Hindi niya inaalis ang tingin sa kanya.Hindi dahil takot siya—kundi dahil sanay na siyang magbantay. Ang bawat kilos ni Alliyah ay binabasa niya, hindi bilang kaaway, kundi bilang isang taong matagal nang sinanay na itago ang tunay na damdamin sa likod ng pagsunod.“Alliyah,” maingat niyang tawag.Dahan-dahang tumingin sa
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: Chapterrrr 168Nagising si Alliyah sa tunog ng sariling paghinga.Hindi agad siya kumilos. Hindi dahil kalmado siya—kundi dahil may mali. May bigat sa mga braso niya. May higpit sa mga pulso. May lamig ng lupa sa likod niya at amoy ng dugo at damo sa hangin. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Dilaw ang liwanag ng umaga, sumisingit sa pagitan ng mga puno. Ang gubat ay tahimik, pero hindi payapa. Ang katahimikan nito ay parang nanonood.Sumubok siyang igalaw ang kamay niya.Hindi siya makawala.“—Ano ‘to?!” biglang sigaw niya, sabay pilit na hinila ang mga kamay na nakatali. Sumakit ang pulso niya agad.Umupo siya nang biglaan, galit na galit, humahagulgol ang hininga. “Pakawalan mo ako!” sigaw niya, kahit wala pa siyang nakikitang tao. “Pakawalan mo ako ngayon din!”Pinilit niyang tumayo, ngunit nakatali rin ang mga paa niya. Bumagsak siya pabalik sa lupa, marahas, ngunit hindi niya naramdaman ang sakit—o mas tamang sabihin, mas malakas ang galit kaysa sa kirot.“Gray!” sigaw niya, paos, puno
Last Updated: 2026-01-02
Chapter: Chapter 167Tahimik pa rin ang gubat, ngunit ang katahimikang iyon ay mabigat na, halos hindi na makahinga.Puno na ng sugat si Gray.Hindi na mabilang ang hiwa sa braso niya, ang pasa sa tagiliran, ang hapding umaakyat mula sa tuhod hanggang baywang. Ang bawat paghinga ay may kasamang kirot, parang may basag na salamin sa loob ng dibdib niya. Ang dugo ay dumadaloy mula sa balikat niya, tumatagas sa manggas ng damit, humahalo sa putik at damo sa ilalim ng mga paa niya.Ngunit nananatili siyang nakatayo.Hindi dahil malakas pa siya.Kundi dahil ayaw pa niyang bumigay.Sa harapan niya, ilang hakbang lang ang layo, si Alliyah ay nakatayo rin—ngunit hindi na kasing bilis kanina. Ang mga balikat nito ay bahagyang nakalaylay, ang paghinga ay hindi na pantay. Ang mga mata nito, na kanina lang ay nag-aapoy sa galit, ay ngayon may bahid na ng pagod—hindi pisikal lang, kundi emosyonal, parang isang apoy na matagal nang sinusunog ang sarili at ngayo’y nauubusan na ng hangin.Ngunit hindi pa rin siya sumusuk
Last Updated: 2025-12-30
Chapter: Chapter 166Tahimik ang kabundukan, ngunit ang katahimikang iyon ay panlilinlang. Sa ilalim ng bawat yabag ni Gray sa basang lupa ay may nakaabang na panganib—mga patalim ng alaala, mga aninong maaaring gumalaw anumang oras. Nagsimula na siyang kumilos. Hindi na siya nag-aksaya ng oras sa pagdududa. Ang bawat segundo ay mahalaga, at alam niyang habang tumatagal, mas lalong tumitibay ang galit na bumabalot kay Alliyah.“Juliet,” bulong niya sa comms, mahina ngunit malinaw. “Nasa silangang bahagi na ako. May bakas ng dugo sa mga puno.”Static muna ang sagot bago marinig ang boses ni Juliet—kalmado, ngunit may halong pag-aalala.“Nakikita ko sa thermal scan ang galaw mo. Mag-ingat ka, Gray. May isang heat signature, mga tatlong daang metro sa unahan mo.”Huminto si Gray. Dahan-dahan siyang yumuko, hinipo ang lupa. Sariwa pa. Hindi pa natutuyo ang dugo.“Siya ‘yon,” sabi niya. “Hindi na siya nagtatago.”“Parang... hinihintay ka niya,” sagot ni Juliet. “Gray, kung pakiramdam mo ay delikado—”“Delikado
Last Updated: 2025-12-28
Chapter: Chapter 165Tahimik ang hideout, ngunit hindi iyon ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan. Ito ang katahimikang puno ng sugat, ng mga ungol na pilit pinipigilan, ng amoy ng dugo at gamot na nagsasama sa hangin. Sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo si Gray—nakapikit, nakasandal sa malamig na pader, parang pilit inuukit sa sarili ang desisyong matagal na niyang tinatakbuhan.Tiningna niya ang relo sa pulso niya, ilang minuto na lang at dadating na ang back up.Panahon na.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Wala nang pag-aatubili. Wala nang tanong. Ang mga sagot ay matagal nang naroon—pinili lang niyang huwag pakinggan noon.Lumakad siya papunta sa mesa kung saan nakalatag ang mga kagamitan niya. Hindi armas ang una niyang hinawakan, kundi ang maliit na cellphone na ibinigay niya kay Juliet kanina. Doon niya ipinalipat ang lahat ng video—ang mga file mula sa lumang base ng Alliance. Ang katotohanang matagal na ikinulong sa mga server.Lumapit si Juliet, tahimik ngunit alerto.“Sigura
Last Updated: 2025-12-28
Chapter: Chapter 164Hindi na nagtagal ang pagkabigla.Sa sandaling malinaw na malinaw kay Gray at Juliet ang lawak ng nangyari, kusang gumalaw ang mga katawan nila—parang matagal nang sanay sa ganitong uri ng impiyerno. Walang sigawan. Walang tanong na “bakit.” Ang mga ganoong salita ay para sa mga taong may oras pang masaktan. Wala na silang ganoong pagkakataon.“Juliet,” sabi ni Gray, mababa ngunit matalim ang tinig, “hanapin mo siya.”Hindi na kailangan ng paliwanag.Tumango si Juliet at agad na tumakbo patungo sa control room ng hideout—isang maliit ngunit sapat na silid na puno ng mga monitor, wire, at improvised na sistema ng surveillance na inayos nila ni Rio para hanapin sana ang may pakana ng sunog sa bahay nina Nikolai na sa hindi inaasahan ay si Alliyah pala, at ngayon ay si Alliyah pa rin ang dahilan.Ngunit ngayon, iyon na lang ang pag-asa nilang makita kung saan nagpunta si Alliyah o kung may bakas man siyang naiwan.Samantala, lumuhod si Gray sa tabi ng unang sugatan na nadaanan niya.Isan
Last Updated: 2025-12-28
LOGIN
