Divorce is not an option, Mrs. Lombardi

PAGOD NA NAPATINGALA ang mga mata ni Gail sa madilim na langit na walang habas ang patak ng ulan. Ilang beses na iginala niya ang mga mata sa paligid ng port kung saan ay kakadaong lang ng barkong sinakyan niya. Umuulan kung kaya naman ibang-iba ang pakiramdam niya kung ikukumpara iyon sa mga nakaraang pagpunta niya sa lugar. Buti na lang at hindi sila inabutan ng malakas na alon habang naglalayag patungo sa Isla ng Mindoro. Nakasaklob na sa ulo niya ang hood ng suot niyang jacket. Dinukot niya sa bulsa nito ang cellphone. Ilang segundo siyang napapikit nang magliwanag ang screen noon. Pasado alas-nuwebe na iyon ng gabi, malinaw sa digital clock sa screen ng cellphone niya.

“Gabi na, gising pa kaya sila?” 

Sunod-sunod ang naging pagtunog ng notification ng cellphone. Gumalaw ang mga mata ni Gail upang isa-isahin lang iyong basahin at kapag nabasa na niya ay agad niyang tinatanggal. Purong birthday greetings and wishes iyon mula sa mga kaibigan niya at kakilala sa social media. Wala siyang post about dito, pero marahil ay nag-notify pa rin iyon sa kanila.

“Hindi na naman niya ako naalala.” malat ang boses na tila may bikig ang lalamunan ni Gail nang sabihin ang katagang iyon. “Well, ano pa nga bang aasahan ko sa kanya? Hindi pa ba ako sanay? Sa loob ng maraming taon, wala naman siyang improvement.”

Tuloy-tuloy siyang lumulan sa naghihintay na taxi. Surprise visit ang ginawa niyang iyon sa kanyang mag-ama kung kaya naman hindi niya sila ini-inform na pupunta kaya wala silang kaalam-alam na nagbiyahe siya ng araw na iyon upang makasama sila. Dahil sa pagiging madulas ng daan at sa pag-iingat ng taxi driver na magmaneho ay lampas alas-diyes na ng gabi nang sapitin nila ang villa. Isang sulyap at pakiramdam agad ni Gail ay masyadong tahimik yata ang villa nila ng gabing ito.

“Huwag niyo na po akong tulungan, pakibaba na lang ang nagahe ko at ako na po ang bahalang humila papasok sa loob ng aming villa.” 

Hindi pa rin nawawala ang surprise sa idea ni Gail sa pagpunta dito. Gulat na gulat si Aurin, ang personal na Yaya ng anak nilang si Jax nang makita siyang bumungad at walang imik na pumasok sa nakabukas pa noong pinto. Medyo namutla pa ang babae na napalingon na sa ilang maid na kasama niya na para bang may tinatago sa kanya. Basang-basa ni Gail ang mga titig na may kahulugan sa kanila. Naroon ang mga ito at pinasama niya upang siguraduhin lamang na maalagaan ang kanyang mag-ama habang narito.

“M-Madam? Bakit po kayo narito?” 

Sensitive lang ba siya o hindi lang siya sanay na tanungin ng isang maid kung bakit naroon gayong bahay niya rin naman ito at bahagi pa rin ng pamilya? Hindi lang siya kasama ng mag-ama niya dahil sa trabahong maiiwan sa Laguna kung sasama siya rito.

“Nasaan si Leon at Jax?” balik-tanong ni Gail sa halip na sagutin ang nakakabastos na tanong ng katulong.

“Hindi pa po umuuwi si Sir, pero si Jax po ay nasa kanyang silid na. Kanina pa po siya doon umakyat.”

Walang imik na binigay ni Gail ang handle ng dala niyang maleta sa maid at walang lingon na umakyat sa ikalawang palapag. Wala namang naging reklamo ang maid na sinundan lang siya ng tingin. Natagpuan niya sa silid ang anak na nakapangtulog na. Buong akala niya ay nakahiga na ito sa kama, ngunit hindi. Pasalampak itong nakaupo sa ibabaw noon at abalang-abala. Kalat-kalat ang lalagyan ng kanyang bago pang crayola. Makikita sa mga mata ng  bata ang labis na focus sa hawak na papel na na may drawing na cake na nilalapatan niya ng iba’t-ibang kulay. Sa sobrang busy dito ng anak ay hindi nito namalayan ang pagpasok ng bulto ng katawan sa silid ng sarili niyang ina hanggang sa tuluyang makalapit.

“Jax?” 

Napalingon ang bata nang marinig ang boses ni Gail. Mabilis siyang napatayo habang nanlalaki ang mga mata. Ilang segundo pang napatulala bago nagsalita.

“Mommy?!” 

Saglit lang namayani ang mga ngiting iyon, sigla at excitement sa mukha ng batang lalaki. Tila pundidong ilaw na agad napawi iyon pagkaraan ng ilang minuto na hindi pinag-ukulan ng pansin ng ina. Buong akala pa naman ni Gail ay tatalon ang anak ng kama upang salubungin siya dala ng labis na pananabik, ngunit hindi iyon nangyari sa gaya ng inaasahan. Muli itong naupo at dinampot ang color pencil na binitawan niya kanina. Dala ng pananabik ay si Gail na mismo ang kusang lumapit sa anak. Musmos pa ito kung kaya hindi niya hinanapan. Walang paalam na niyakap niya ang bata at pinupog ng halik na puno ng labis na pananabik. Humalay ang nakikiliti nitong mga hagikhik sa loob ng apat na sulok ng silid. Saglit lang din iyon gaya sa excitement kanina dahil maya-maya lang ay marahas na siyang tinulak ng mga munting kamay ng bata upang palayuin. Sobrang masakit na iyon para kay Gail.

“Mommy, tama na ang kiss…hindi mo ba nakikitang busy ako? Ayan, gusot na ang ginagawa ko. Kailangang maayos ang pagkakakulay ko sa cake eh.” 

Dalawang buwan halos na hindi nakasama ni Gail ang kanyang anak kung kaya naman ganun na lang ang pangungulila niya. Sa videocall lang sila madalas na nagkikita at hindi naman din iyon palaging nangyayari. Pakiramdam niya ay hiniwa ang kanyang puso nang makitang parang ang laki na ng distansya nito sa kanya kumpara noong huli nilang pagkikita. 

“S-Sobrang na-miss lang kita, Jax…”

Gusto niya itong muling yakapin, hagkan at sabihin gaano siya na-miss, ngunit kada may pagtatangka si Gail na gawin iyon ay marahas na tinutulak na siya ng bata palayo sa katawan niya. Kahibangan man kung iisipin niya, ngunit parang na-brainwashed yata ang anak niya na ngayon ay parang ayaw na sa kanya.

“Ano ba ‘yang ginagawa mo anak? Para kanino ang drawing na iyan na kinukulayan mo? Mukhang parang sa importanteng tao sa buhay mo yata ‘yan ah?” excited na silip ni Gail upang makita lang iyon. 

Nahigit na ng babae ang hininga nang parang birthday card ang nakita niya, naisip niya na baka para sa kanya iyon kasi birthday niya ng araw na iyon at isu-surpresa siya marahil ng handmade card nito.

“Coloring this cake, Mommy. Ngayong Linggo na raw kasi ang birthday ni Tita Nica at ang sabi ni Daddy ay ito ang isa sa magiging gift namin sa kanya dahil maraming effort nag nilagay ko dito.”