Novels by Ms. Sloth/Lin Belinda.

รันดูแลพลอยอย่างดีจนแทบจะกลายเป็นทาสรัก เขาไม่ได้แค่หลงใหลในร่างกายของเธอเท่านั้น แต่เขายังรักในความอ่อนโยนและความซื่อสัตย์ของพลอยที่คอยอยู่เคียงข้างเขาแม้ในวันที่เขาทำตัวงี่เง่าที่สุดช่วงบ่ายของวันครบรอบ รันพาพลอยกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ต้องการแค่พักผ่อน แต่เขาต้องการ ‘ฉลอง’ วันครบรอบในแบบของเขา รันจัดเตรียมช่อดอกกุหลาบสีแดงสดวางไว้บนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำสนิทเพื่อขับผิวขาวผ่องของภรรยาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น“พลอยถอดชุดออกสิ ผมอยากเห็นคุณท่ามกลางดอกกุหลาบพวกนี้” รันออกคำสั่งเสียงพร่า สายตาของเขาวาววับไปด้วยตัณหาและความรักที่ผสมปนเปกันพลอยทำตามอย่างเอียงอาย เธอค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงร่างกายอวบอัดเปลือยเปล่า ผิวขาวจัดตัดกับสีแดงของกลีบกุหลาบและสีดำของผ้าปูที่นอนทำให้เธอดูราวกับนางในวรรณคดีที่แสนเย้ายวนรันจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่สูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีเข้มทาบทับลงบนความนุ่มนิ่มของเมียสาวทันที“อา... พลอย คุณรู้ไหมว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยคิดเสียใจเลยที่ได้แต่งงานกับคุณ” รันซุกหน้าลงกับหน้าอกอวบใหญ่ กระซิบคำร

แสงแดดสีทองยามเช้าทอประกายผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีพอดีที่ทั้งคู่แต่งงานกัน ตามข้อตกลงเดิมที่พลอยไพลินเคยเสนอไว้บนโต๊ะอาหารเมื่อหลายเดือนก่อน วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอเซ็นใบหย่าเพื่อคืนอิสระให้กับการันต์ ทว่าความเป็นจริงในวันนี้กลับห่างไกลจากคำว่า ‘หย่าร้าง’ ไปมากโขร่างอวบอัดของพลอยไพลินยังคงจมอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะเอาแต่ใจของสามีเด็ก รันนอนตะแคงโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง ขาแกร่งข้างหนึ่งพาดทับขาอวบขาวของเธอไว้ราวกับจะพันธนาการไม่ให้หนีไปไหน ส่วนมือหนายังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ด้วยการสอดเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ เพื่อบีบเคล้นพุงนิ่มๆ ของเมียสาวอย่างเพลิดเพลิน“อือ รัน ตื่นแล้วก็ลุกสิคะ พลอยหนักนะ” พลอยพึมพำเสียงหวาน เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับทำให้สะโพกดินระเบิดบดเบียดเข้าหาใจกลางความแกร่งกร้าวของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง“ไม่ลุก จะกอดเมียแบบนี้ไปทั้งวัน” รันพึมพำเสียงทุ้มพร่าข้างใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ “พลอย จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?”“วันครบรอบหนึ่งปีไงคะ วันที่พลอยเคยบอกว่าจะเซ็นใบหย่าให้รัน”“อย่าพูดชื่อกระดาษแผ

รันวางพลอยลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงขับให้ผิวขาวจัดของเธอโดดเด่นท่ามกลางความมืด รันจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกายแกร่งสีเข้มที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและหยดเหงื่อจางๆ จากความตื่นเต้นเขาทาบทับลงมาบนร่างอวบนุ่ม สัมผัสระหว่างความแข็งแกร่งกับความอ่อนนุ่มสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วกาย“คืนนี้ฝนตกหนักจังนะ ฟังเสียงฝนสิ มันเหมือนเสียงหัวใจผมที่เต้นแรงเพื่อคุณเลย” รันพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะปิดปากอิ่มด้วยจูบที่ดูดดื่มมือหนาซุกซนเริ่มสำรวจความนุ่มนิ่มที่เขาหลงใหล รันเลิกชุดนอนสายเดี่ยวขึ้นไปกองที่อก เผยให้เห็นหน้าท้องอวบนิ่มและขาอ่อนขาวผ่อง เขาจัดการบีบเคล้นพุงกะทิน้อยๆ ของพลอยอย่างมันมือ“พลอยรู้ไหมว่าผิวคุณเวลาเย็นเพราะแอร์แต่ข้างในมันร้อนระอุแบบนี้เนี่ย มันกระตุ้นอารมณ์ผมที่สุดเลย” รันพ่นคำลามกออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาจูบไปตามรอยพับของหน้าท้องและขาอ่อนอย่างเทิดทูน“รัน อื้อ อย่าทำรอยเยอะนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน...”“ทำเยอะๆ แหละดีแล้ว ใครเห็นจะได้รู้ว่าคุณเป็นของผม” รันครางฮึมในลำคอ เขาครอบครองยอดอกอวบอิ่มที่สั่นระริก ละเลียดลิ้นชิมควา

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในคืนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ก่อนที่สายฝนห่าใหญ่จะตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานยักษ์ของคอนโดมิเนียมหรูดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งโดดเดี่ยวและเย็นฉ่ำในเวลาเดียวกัน ภายในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว พลอยไพลินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงเรื่องราวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจากผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับชายหนุ่มรุ่นน้องที่เย็นชาและผลักไสเธอทุกลมหายใจ ใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะกลายเป็น ‘ยอดดวงใจ’ ที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าไข่ในหินเสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของการันต์ที่เดินเข้ามา เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ หลังจากกลับจากคุยงานกับเพื่อนในกลุ่ม ที่ตอนนี้กลายเป็นสมาคมคนรักเมียอวบไปเสียแล้ว รันหยุดชะงักเมื่อเห็นภรรยาสาวนั่งเหม่อมองสายฝน เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอช้าๆ ก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลัง“คิดอะไรอยู่ครับพลอย นั่งเงียบเชียว” รันซุกหน้าลงกับไหล่มน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่เขาหลงใหล ผิวขาวจัดของพลอยภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกดูนุ่มนวลและน่าสัมผัสจนเขาอดใจไม่อยู่ที่จะขบเม้มเบาๆ“พลอยแค่... คิดถึง

รันใช้ลิ้นร้อนผ่าวละเลียดชิมไปตามเนินอกและลำคอ สลับกับการใช้มือหนาบีบพุงนิ่มๆ ของเมียอย่างหลงใหล“อา... พลอย รู้ไหมว่าตั้งแต่ได้ ‘กิน’ คุณ ผมก็ไม่อยากไปทำงานอีกเลย อยากจะขังตัวเองไว้กับคุณที่บ้าน อยากจะบีบอยากจะฟัดคุณจนกว่าจะหายมันเขี้ยว”รันพ่นคำลามกออกมาอย่างไร้ยางอาย เขาจัดการถอดปราการชิ้นสุดท้ายของเมียออกจนเธอเปลือยเปล่าอยู่บนโต๊ะทำงาน ร่างอวบอัดที่ขาวจัดและนุ่มนิ่มไปทุกสัดส่วนทำให้ชายหนุ่มแทบจะคลั่งตาย เขาแยกขาอวบของเธอออกกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้าไประหว่างกลาง“อ๊ะ รันคะ รอบนี้เสร็จแล้วทำงานต่อนะ รันเป็นผู้บริหาร…” พลอยบอกเสียงพร่าขณะที่ร่างกายกำลังตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อน“ไม่อยากทำแล้วงาน อยากจะทำแต่เมีย” รันตอบอย่างเอาแต่ใจ แต่เมื่อเห็นเมียค้อนขวับก็รับคำทันที “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผัวพลอยรวยจะตาย ไม่ทำงานวันเดียวเอง”กลางวันแสกๆ ภายในห้องทำงานที่เงียบเชียบ รันใช้พละกำลังที่เหนือกว่าบดเบียดเข้าหาความนุ่มนิ่มของพลอยอย่างต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องสลับกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นลงไป รันจะคอยบีบพุงนิ่มและขยำหน้าอกอวบใหญ่ของเธอไม่วาง

เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบภายในห้องทำงานกว้างขวางของตึกพิทักษ์โยธิน ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของการันต์ได้เลย ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก กำลังนั่งจ้องมองกองเอกสารสัญญาโครงการหมู่บ้านจัดสรรราคาหลายพันล้านตรงหน้า ทว่าสมองของเขากลับไม่ได้ประมวลผลตัวเลขหรือข้อกฎหมายใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียวสายตาคมกริบของเขามักจะเหลือบมองไปที่โซฟาตัวยาวที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ซึ่งตรงนั้นมีร่างอวบนิ่มของพลอยไพลิน ภรรยาสาวนั่งขดตัวอ่านนิยายเล่มโปรดอยู่ พลอยยังคงอยู่ในชุดเดรสตัวเดิมกับเมื่อเช้าที่เน้นสัดส่วนอวบอัด ตามผิวขาวจัดมีรอยแดงจางๆ ที่เขาประทับไว้ช่วงเช้าปรากฏให้เห็นรันขบกรามแน่น ความรู้สึก ‘หิว’ ที่เพิ่งจะถูกเติมเต็มไปเมื่อเช้าตรู่กลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง เพียงแค่เห็นพลอยขยับท่าทางนิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นลำคอขาวผ่องที่เปิดเปลือยจากชุดเดรสสายเดี่ยวสีเชมเปญ หรือแม้แต่จังหวะที่เธอใช้ฟันซี่เล็กๆ ขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างใช้ความคิดขณะอ่านหนังสือ ทั้งหมดนั่นมันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาให้พลุ่งพล่าน“พลอย...” เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเอ่ยเรียกชื่อเมียเบาๆ

สุดสัปดาห์แรกของการมีถวนถวนเป็นเหมือนบททดสอบความอดทนครั้งใหญ่ของเจาหยวนวันเสาร์เริ่มต้นขึ้นด้วยการที่เจ้าหมาน้อยตัดสินใจว่าพรมขนแกะราคาแพงนำเข้าจากเปอร์เซียในห้องนั่งเล่นคือสถานที่ที่ดีที่สุดในการ ‘ทำธุระส่วนตัว’ เสิ่นหลางอาสาที่จะจัดการทำความสะอาดด้วยตัวเองโดยใช้เครื่องมือกำจัดคราบไฮเทคที่เขาสั่งซื้อมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะใช้มันไม่เป็น จนทำให้คราบเล็กๆ ขยายวงกว้างขึ้นเป็นสองเท่า สุดท้ายเจาหยวนก็ต้องเข้ามาจัดการด้วยน้ำส้มสายชูและเบกกิ้งโซดาซึ่งเป็นวิธีบ้านๆ แต่ได้ผลชะงัดตกบ่าย พวกเขาทั้งห้าชีวิตตัดสินใจไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แต่ดูเหมือนว่าถวนถวนจะมีพลังงานของสุนัขลากเลื่อนอยู่เต็มเปี่ยม มันออกแรงดึงสายจูงจนเสิ่นหลางที่ตัวโตราวกับยักษ์ยังแทบจะปลิวตามมันไป เขาลื่นล้มลงไปในกองใบไม้แห้งอย่างหมดท่าท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของลูกชายทั้งสองคน กลายเป็นภาพที่น่าขันจนเจาหยวนต้องรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกและหายนะครั้งสุดท้ายของสัปดาห์ก็มาถึงในวันอาทิตย์ เมื่อถวนถวนค้นพบงานอดิเรกใหม่... การกัดแทะรองเท้าและรองเท้าคู่ที่โชคร้ายก็คือ... รองเท้าหนังจระเข้รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่เส

สามปีต่อมา...กาลเวลาได้พัดพาเอาความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเข้ามาในเพนต์เฮาส์ของครอบครัวเสิ่น เด็กชายฝาแฝดในวัยสี่ขวบ บัดนี้ได้เติบโตขึ้นเป็นเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่กำลังจะขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่สอง ความป่วนและความวุ่นวายของพวกเขาได้อัปเกรดเลเวลขึ้นตามวัย จากการแย่งของเล่นกลายเป็นการถกเถียงเรื่องการบ้าน จากการวิ่งเล่นซนในบ้านกลายเป็นการวางแผนการทดลองวิทยาศาสตร์แปลกๆ ในห้องตัวเองเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อนที่สดใส เจาหยวนกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนลูกชาย มองภาพความโกลาหลยามเช้าที่คุ้นเคยด้วยสายตาที่ทั้งระอาใจและเอ็นดู“ก็ผมบอกแล้วไงว่าชุดเกราะไอรอนแมนของผมใส่ไปโรงเรียนได้! มันจะได้ปกป้องผมจากเชื้อโรค!” เสิ่นเล่อในวัยเจ็ดขวบยืนเท้าสะเอวเถียงหม่าม้าอย่างไม่ยอมแพ้ แก้มกลมๆ ของเขายังคงอยู่ แต่แววตากลับฉายแววฉลาดแกมโกงขึ้นเยอะ เขาสวมชุดนักเรียนเรียบร้อยแล้ว แต่กลับพยายามจะสวมหน้ากากไอรอนแมนทับเข้าไป“ไม่ได้ครับเล่อเล่อ” เจาหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฝึกฝนมาตลอดเจ็ดปี “ที่โรงเรียนมีคุณครูคอยปกป้องเราจากเชื้อโรคอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ชุดเกราะ”ขณะเดียวกัน เสิ่นอันที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วทุกกระเบ

หลายเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ กำแพงน้ำแข็งรอบตัวเสิ่นหลางค่อยๆ ทลายลงเมื่ออยู่กับเจาหยวน เขาเริ่มแสดงด้านที่ขี้เล่นและอ่อนโยนออกมาให้เห็นมากขึ้น แต่สำหรับคนนอก เขาก็ยังคงเป็นท่านประธานเสิ่นผู้สุขุมและน่าเกรงขามเช่นเคยแต่แล้วบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดในความสัมพันธ์ของพวกเขาก็มาถึง... โดยไม่ทันตั้งตัวเจาหยวนรู้สึกไม่สบายมาหลายสัปดาห์แล้ว เขารู้สึกอ่อนเพลีย วิงเวียนศีรษะ และคลื่นไส้ในตอนเช้า ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพราะพักผ่อนน้อย แต่เมื่อเพื่อนโอเมก้าที่ทำงานทักขึ้นมาประโยคหนึ่ง โลกทั้งใบของเขาก็สั่นสะเทือน“อาการแบบนี้... เหมือนคนท้องเลยนะ”เจาหยวนหน้าซีดเผือด เขารีบไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ เขายืนตัวสั่นอยู่ในห้องน้ำเล็กๆ ของบ้านเช่าตัวเอง จ้องมองผลลัพธ์ที่ปรากฏขึ้นบนแท่งพลาสติกในมือ...สองขีดเขาท้อง... เขากำลังจะมีลูกกับเสิ่นหลาง!ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความกลัวเขากลัวจนแทบสิ้นสติ เขาเป็นใคร? ก็แค่โอเมก้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง ส่วนเสิ่นหลางเป็นถึงทายาทของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ เรื่องนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไร? เส

ห้าปีก่อน...โลกของเจาหยวนในวัยยี่สิบสี่ปีนั้นช่างเล็กและธรรมดาสามัญอย่างที่สุด เขาเป็นเพียงพนักงานระดับล่างในบริษัทขนาดกลางแห่งหนึ่ง ชีวิตในแต่ละวันของเขาคือการตื่นเช้าเบียดเสียดผู้คนบนรถไฟใต้ดิน นั่งทำงานเอกสารกองโตในคอกสี่เหลี่ยมของตัวเอง ทานอาหารกลางวันราคาประหยัด และกลับบ้านเช่าหลังเล็กๆ ของเขาในตอนค่ำ เป็นวงจรชีวิตที่ราบเรียบและคาดเดาได้ราวกับดูหนังม้วนเดิมซ้ำๆแต่แล้วในบ่ายวันหนึ่งที่ดูเหมือนจะธรรมดาเหมือนทุกวัน โชคชะตาก็ได้ขีดเขียนบทใหม่ให้ชีวิตของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว“เจาหยวน” หัวหน้าแผนกเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “เอกสารสัญญานี่สำคัญมากนะ ต้องรีบเอาไปส่งให้บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปให้ทันก่อนสี่โมงเย็นวันนี้ ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะ!”“ครับหัวหน้า!” เจาหยวนรับคำสั่งอย่างแข็งขัน เขารับแฟ้มเอกสารที่หนักอึ้งทั้งจากน้ำหนักของกระดาษและความรับผิดชอบมาถือไว้ในมือแน่น หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ ‘เทียนหลงกรุ๊ป’เทียนหลงกรุ๊ปคืออาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ เป็นชื่อที่เขาได้ยินแทบทุกวันผ่านสื่อต่างๆ การจะได้ไปเหยียบตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทระดับตำนานเช่นนั้น ทำใ

เจาหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรักษาสีหน้าให้ดูเศร้าสร้อยที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังจุดพลุฉลองอย่างบ้าคลั่ง เขายื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ซึ่งเกิดจากการแสดงล้วนๆ ออกไปหยิบซองนั้นขึ้นมา‘หนักจัง... สงสัยข้างในจะไม่ใช่แค่เช็ค แต่เป็นเงินสดเลยหรือเปล่านะ! หรืออาจจะมากกว่าสิบล้าน! โอ้พระเจ้า! แผนการเปิดร้านเบเกอรี่ริมทะเลของฉัน!’เขาค่อยๆ เปิดผนึกซองออกอย่างเชื่องช้า ในใจก็นึกบทพูดไปด้วย ‘ถึงผมจะรับเงินมา แต่ผมก็จะไม่ยอมเลิกกับเขาหรอกนะ! ความรักของเราตีค่าเป็นเงินไม่ได้!’แต่สิ่งที่อยู่ข้างในซองกลับทำให้เจาหยวนนิ่งค้างไปราวกับถูกแช่แข็งมันไม่ใช่เช็ค... ไม่ใช่เงินสด...แต่เป็นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะ บนบัตรสลักชื่อของเขา ‘JIAO YUAN’ ไว้อย่างชัดเจนด้วยตัวอักษรสีเงิน พร้อมกับกระดาษการ์ดแผ่นเล็กๆ ที่มีข้อความเขียนด้วยลายมืออันงดงามของคุณหญิงเขาหยิบการ์ดแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน...‘ถึง เจาหยวน ลูกรักของแม่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูทำงานหนักยิ่งกว่าใครๆ ทั้งดูแลเจ้าลูกชายจอมยุ่งของแม่ ทั้งเลี้ยงดูหลานๆ ที่น่ารักของแม่ มันถึงเวลาแล้วที่หนูควรจะได้หยุดพักอย่างจริงจังเสียที โปรดใช้ ‘เงินเดือน’ ก้อนนี้ พาต

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลายสัปดาห์นับจากการไปเยี่ยมบ้านเกิดของเจาหยวนได้ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันแสนอบอุ่นและความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นระหว่างสองครอบครัว ชีวิตในเพนต์เฮาส์กลับคืนสู่กิจวัตรประจำวันที่แสนจะวุ่นวายแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขเหมือนเคย ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัวและสมบูรณ์แบบ... จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งเจาหยวนกำลังนั่งช่วยสองแฝดต่อเลโก้เป็นปราสาทหลังใหญ่อยู่กลางห้องนั่งเล่น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น แต่เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอกลับไม่ใช่เบอร์ของคุณแม่สามีที่คุ้นเคย แต่เป็นเบอร์ของ ‘บ้านใหญ่’ โดยตรง ซึ่งปกติแล้วจะเป็นเบอร์ที่ใช้สำหรับเรื่องที่เป็นทางการเท่านั้นเขากดรับสายด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “สวัสดีครับ”เสียงที่ตอบกลับมานั้นสุภาพและเป็นทางการอย่างยิ่ง “เรียนคุณเจาหยวน ผมเป็นหัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลเสิ่นครับ”“คะ... ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” เจาหยวนรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด“คือว่า... คุณหญิงท่านมีเรื่องสำคัญจะขอเรียนปรึกษาเป็นการส่วนตัวครับ ท่านจึงขอเรียนเชิญคุณเจาหยวนมาพบท่านที่บ้านใหญ่ในวันพรุ่งนี้ เวลาบ่ายสองโมงตรงครับ”หัวใจของเจาหย

หลังจากมื้ออาหารแห่งความสุขจบลง ทั้งสามคนเดินออกจากร้านท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความสนใจ ชายหนุ่มหน้าตาดีระดับดาราเกาหลีสองคน เดินขนาบข้างสาวอวบหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม คนหนึ่งถือกระเป๋าให้ อีกคนคอยโอบไหล่กันคนเดินชน มันเป็นภาพที่ดูแปลกตาแต่น่ารักจนน่าอิจฉา“อิ่มจัง เดินไม่ไหวแล้ว...” มาลินบ่นอุบอิบ ลูบพุงกะทิที่ป่องออกมาจนเดรสตัวโคร่งเริ่มจะตึง “อุ้มหน่อย”เธอหยุดเดินแล้วกางแขนออกเหมือนเด็กขี้อ้อนทำใส่พ่อแม่ แต่สำหรับเดือนหนาวและดาวเหนือ นี่คือดาเมจที่รุนแรงกว่านิวเคลียร์“มาครับ ขี่หลังพี่ไหม?” เดือนหนาวย่อตัวลงให้“ไม่เอา เดี๋ยวเดือนหลังหัก อุ้มท่าเจ้าสาวดีกว่า” ดาวเหนือแย้ง แข็งแรงกว่าเห็นๆ“ไม่ต้องแย่งกัน!” มาลินหัวเราะคิกคัก “เดินไปที่รถนั่นแหละ ล้อเล่นเฉยๆ แต่จับมือหน่อยสิ”เธอยื่นมือสองข้างออกไป เดือนหนาวจับมือขวา ดาวเหนือจับมือซ้าย เดินจูงมือกันไปสามคนเหมือนครอบครัวสุขสันต์ที่อินดี้ที่สุด“นี่ ถามจริงๆ นะ” มาลินเอ่ยขึ้นขณะนั่งอยู่บนรถหรูมุ่งหน้ากลับคอนโด “พวกแกไม่อายเหรอที่มีแฟนอ้วนแบบเราอะ เดินไปไหนคนก็มอง สาวๆ สวยๆ หุ่นดีๆ ชอบพวกแกเยอะแยะ”คำถามซื่อๆ ที่แฝงความน้อยใจลึก

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก หรือจะพูดให้ถูกคือไวเหมือนเวลาที่มาลินคีบเนื้อวากิว A5 ลงหม้อชาบูแล้วมันหายวับไปในพริบตาสามเดือนผ่านไปหลังจาก ‘คอร์สเทรนเนอร์นรกแตก’ ที่กลายเป็นสวรรค์ชั้นเจ็ดเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศภายในร้านชาบูบุฟเฟต์ระดับพรีเมียมเจ้าเดิมยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงตะเกียบกระทบจานและเสียงพูดคุยจอแจเป็นดั่งดนตรีประกอบชีวิตที่มาลินคุ้นเคยแต่วันนี้ มีบางอย่างเปลี่ยนไปมาลินในชุดเดรสกระโปรงบานสีเหลืองมัสตาร์ดลายดอกเดซี่เล็กๆ น่ารักที่เลือกใส่เพราะมันพรางพุงได้ดีเยี่ยมและยางยืดรอบเอวนิ่มสบาย กำลังนั่งเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่องเป็นก้อนกลม รัศมีแห่งความสุขแผ่ออกมาจากตัวเธอจนแทบจะกลบแสงไฟในร้าน ผมลอนสีน้ำตาลสวยถูกมัดรวบตึงโชว์ใบหน้าเกลี้ยงเกลา และคางที่เริ่มจะมีชั้นที่สองโผล่มาทักทายจางๆ“เอาอีกไหมครับ สามชั้นสไลซ์มาเพิ่มแล้วนะ”เดือนหนาวเอ่ยถามเสียงหวาน มือหนาที่สวมนาฬิกาหรูราคาเท่ารถยนต์ญี่ปุ่นหนึ่งคันกำลังทำหน้าที่คีบหมูสามชั้นที่ลวกสุกกำลังดี จุ่มลงในไข่ดองโชยุ แล้ววางลงบนจานของมาลินอย่างบรรจง“เอา! เอามาเลย” มาลินพยักหน้าหงึกหงัก ปากยังไม่ว่างแต่ใจสู้มาก “กุ้งด้วยนะเดือน แกะให้หน่อย”

เดือนหนาวและดาวเหนือมองหน้ากัน แล้วมองไปที่ตราชั่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“โธ่... นึกว่าเรื่องอะไร” ดาวเหนือเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิดนิดๆ “ก็นึกว่าขโมยขึ้นห้อง”“นี่มันเรื่องใหญ่นะเว้ย!” มาลินแว้ดใส่ ลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว “ไหนบอกว่าเบิร์นไง ไหนบอกว่าสควอชแล้วผอม ไหนบอกว่ากินน้ำเยอะๆ แล้วไม่อ้วน นี่มันอะไร ฉันกลายเป็นหมูตอนหนักกว่าเดิมอีก!”“ฟังพี่ก่อนนะครับหลิน” ดาวเหนือพยายามใช้เหตุผล “น้ำหนักที่ขึ้นมาเนี่ย มันอาจจะเป็นมวลกล้ามเนื้อก็ได้ เพราะเราออกกำลังกายหนัก กล้ามเนื้อหนักกว่าไขมัน…”“อย่ามาใช้ทฤษฎีควายๆ หลอกเรานะ!” มาลินสวนทันควัน “กล้ามเนื้อบ้าอะไรจะขึ้นมาสองโลในอาทิตย์เดียว นี่มันไขมันล้วนๆ ไขมันจากหมูกระทะ จากชาบู จากเค้กที่พวกแกยัดเยียดให้กิน!”“ก็หลินบ่นว่าหิว” เดือนหนาวแก้ตัวเสียงอ่อย “กินเสร็จก็ต้องบำรุงสิ”“บำรุงบ้าอะไร นี่ขุนให้อ้วนรอเชือดชัดๆ!” มาลินร้องไห้หนักกว่าเดิม เดินไปกระชากเสื้อผ้าของตัวเองออกจากตู้ “พอแล้ว เลิกกัน เราลาออก ไม่เทรนแล้ว จะกลับไปกินยาลดความอ้วนแล้ว!”มาลินพยายามจะยัดขาตัวเองลงในกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวเก่าตัวเก่ง เพื่อประกาศศักดาว่าจะกลับบ้าน

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเทาเข้มเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมสุดหรู ปลุกให้มาลินตื่นขึ้นจากนิทรา เธอขยับตัวบิดขี้เกียจภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ความรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ ราวกับเป็นของที่ระลึกจากสมรภูมิรักเมื่อคืน แต่สิ่งที่แปลกไปคือความรู้สึก ‘เบาสบาย’ อย่างประหลาด“อืม ทำไมวันนี้ตัวเบาจัง”มาลินพึมพำกับตัวเอง ลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงฟูฟ่องเหมือนสิงโตน้อยดูน่าเอ็นดู เธอก้มมองสำรวจตัวเองที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของดาวเหนือที่ยาวลงมาปิดเกือบถึงเข่า ความทรงจำเรื่องกิจกรรมเข้าจังหวะอันหนักหน่วงเมื่อคืนไหลย้อนกลับมา‘เบิร์นไปขนาดนั้น เหงื่อออกเป็นถัง น้ำหนักต้องลดลงบ้างแหละ!’ความคิดเข้าข้างตัวเองผุดขึ้นมาในสมองอันชาญฉลาด มาลินยิ้มกริ่ม มั่นใจว่าคอร์ส ‘เทรนเนอร์แฝด’ ที่ผ่านมาตลอดสัปดาห์ต้องสัมฤทธิ์ผลแน่ๆ อย่างน้อยๆ พุงกะทิน้อยๆ ของเธอก็น่าจะยุบลงไปบ้างล่ะนะเธอกวาดตามองไปข้างๆ พบว่าเดือนหนาว และดาวเหนือยังคงหลับสนิทอยู่คนละฝั่ง เดือนหนาวนอนคว่ำหน้ากอดหมอนข้าง เปลือยท่อนบนโชว์แผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ ส่วนดาวเหนือนอนหงาย หายใจเ

ไม่ทันได้ประท้วง ผ้าไหมสีดำก็นุ่มลื่นถูกคาดทับดวงตากลมโตของมาลิน โลกของเธอมืดดับลงทันที เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม และกลิ่นหอมเย็นๆ ของโคโลญจน์ที่คุ้นเคย“มองไม่เห็นแล้ว” มาลินพึมพำ เสียงสั่นเครือด้วยความระทึก “พวกแกจะทำอะไร”“เริ่มจาก... ลบกลิ่นไอ้บ้านั่นออกก่อน”สัมผัสแรกเกิดขึ้นที่ซอกคอ เดือนหนาวกดจูบหนักๆ ลงบนผิวเนื้อขาวเนียน ดูดเม้มแรงๆ จนเกิดเสียงดังจ๊วบเพื่อประทับตราจอง ความเจ็บนิดๆ ปนเสียวซ่านทำให้มาลินเชิดหน้าขึ้น ครางอือในลำคอ“ตรงนี้มันมองใช่ไหม?” เดือนหนาวถามเองตอบเอง พลางลากลิ้นร้อนชื้นลงมาที่เนินอก “ต้องทำรอยไว้ ให้รู้ว่าห้ามมอง”“อื๊อ เดือน อย่ากัด...” มาลินสะดุ้งเมื่อเขางับเบาๆ ที่เนินเนื้ออวบอิ่มในขณะเดียวกัน ดาวเหนือที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มซุกไซ้ท้ายทอยของเธอ สูดดมกลิ่นหอมของเส้นผม มือหนาเลื่อนมาด้านหน้า ปลดซิปกระโปรงเทนนิสตัวเก่งของเธอออก รูดมันลงไปกองที่พื้นอย่างรวดเร็ว“ขาขาวๆ นี่ด้วย” ดาวเหนือกระซิบ มือสากลูบไล้ต้นขาด้านในที่ไร้ปราการกั้น เพราะวันนี้ใส่จีสตริงตัวจิ๋วตามคำสั่งแฝด “มันมองขาหลินใช่ไหม งั้นพี่จะทำให้ขาคู่นี้ หุบไม่ลงเลย”ความมืดทำให้ทุกสัมผัส

บรรยากาศยามบ่ายที่ใต้ตึกคณะบริหารฯ ร่มรื่นไปด้วยเงาไม้ใหญ่ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นหอมของกาแฟสดจากร้านประจำคณะลอยมาแตะจมูก มาลินนั่งจุมปุ๊กอยู่บนโต๊ะไม้หินอ่อนตัวยาวเพียงลำพัง เพราะยิหวากับเต้ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งนานผิดปกติราวกับตกส้วมไปแล้ววันนี้มาลินอยู่ในลุคที่ตั้งใจแต่งมาเพื่อ ลบคำสบประมาท ของสองแฝด เธอสวมเสื้อไหมพรมแขนสั้นสีชมพูพาสเทลรัดรูปที่ขับผิวขาวอมชมพูให้ดูเปล่งปลั่ง กระโปรงเทนนิสสีขาวความยาวพอดีเข่าโชว์ขาอ่อนที่เริ่มกระชับขึ้นจากการเทรนโหด ผมยาวดัดลอนถูกมัดครึ่งหัวติดโบสีขาวอันใหญ่ ดูรวมๆ แล้วเหมือนตุ๊กตาเซรามิกราคาแพงที่น่าทะนุถนอม“เอ่อ... น้องหลินครับ”เสียงเรียกที่ไม่คุ้นหูทำให้มาลินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดี ใส่แว่นกรอบทอง ดูภูมิฐานราวกับประธานรุ่นยืนยิ้มหวานส่งมาให้“คะ พี่... พี่รุจ?” มาลินทักตอบตามมารยาท จำได้ลางๆ ว่าเป็นรุ่นพี่ปี 4 ที่ป๊อปปูลาร์พอสมควร“จำพี่ได้ด้วย ดีใจจัง” พี่รุจขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ถือวิสาสะนั่งลงที่ม้านั่งฝั่งตรงข้าม “คือพี่เห็นหลินนั่งอยู่คนเดียว วันนี้แต่งตัวน่ารักจังเลยนะครับ สดใสเหมือนดอกไม้เลย”“อ๋อ ข