เมียอ้วนที่คุณไม่คิดรัก

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงหัวเราะเฮฮาของผู้คนในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว ทว่าสำหรับ ‘พลอยไพลิน’ เจ้าสาวในชุดสีขาวมุกนั้น เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่เหน็บหนาวจนเสียดแทงไปถึงกระดูก

ชุดแต่งงานผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาเหยียบแสนถูกออกแบบมาอย่างประณีต แต่มันกลับทำให้หญิงสาววัย 27 ปีอย่างเธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพียงเพราะรัดเกล้าที่กดทับศีรษะ หรือคอร์เซตที่บีบรัดเอวหนาให้ดูมีส่วนเว้าส่วนโค้งมากขึ้น แต่มันคือสายตาของแขกเหรื่อที่มองมาต่างหาก

พลอยรู้ดีว่าเธอมักจะเป็นจุดสนใจในแง่ที่ไม่ค่อยดีนัก ด้วยรูปร่างอวบอัด ผิวที่ขาวจัดจนเกือบซีด และแก้มยุ้ยๆ ที่มักจะขึ้นสีระเรื่อเวลาประหม่า เมื่อเธอยืนเคียงข้างกับเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมืองอย่าง ‘การันต์’ หรือ ‘รัน’ เธอก็ยิ่งดูเหมือนส่วนเกินที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในเฟรมภาพที่สมบูรณ์แบบ

“ยิ้มหน่อยสิพลอย แขกมองกันใหญ่แล้ว” เสียงกระซิบจากแม่ของเธอที่เดินผ่านมาสะกิดเตือน ทำให้พลอยต้องพยายามฉีกยิ้มที่แห้งแล้งที่สุดส่งไปให้กล้อง

เธอหันไปมองคนข้างกาย การันต์ ชายหนุ่มวัย 25 ปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ผิวสีน้ำตาลกร้านแดดจากการชอบทำกิจกรรมกลางแจ้งและดูแลโครงการก่อสร้างของครอบครัวทำให้เขาดูมีความเป็นชายชาตรีอย่างเต็มเปี่ยม รูปร่างที่สูงใหญ่ภายใต้ชุดสูททักซิโด้สีดำสนิททำให้เขาดูสง่าและน่าเกรงขาม ทว่าสิ่งเดียวที่ขาดหายไปจากใบหน้าคมเข้มนั้นคือ ‘ความสุข’

รันยืนตัวตรงแน่ว สายตาของเขาจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่า มือหนาที่กุมมือเธอไว้อยู่นั้นเย็นชียบและไร้ซึ่งแรงบีบกระชับ มันเป็นเพียงการทำตามหน้าที่เพื่อให้ภาพถ่ายออกมาดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเพื่อหน้าตาทางธุรกิจของพ่อแม่เพียงเท่านั้น

“รันคะ พลอยว่าเราไปพัก...”

“ถ้าเหนื่อยก็ไปนั่งสิ ผมยังต้องคุยกับผู้ใหญ่” เขาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ

คำพูดสั้นๆ นั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนใจของคนฟัง พลอยเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาทำลายเครื่องสำอางบนใบหน้า เธอรู้ดีว่ารันโกรธแค่ไหนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอ เขาเป็นเพลย์บอยหนุ่มที่รักอิสระ มีผู้หญิงสวยๆ ระดับนางแบบรายล้อมไม่ซ้ำหน้า แต่กลับต้องมาถูกจับมัดมือชกกับผู้หญิงรุ่นพี่ที่เขาเคยมองว่า ‘จืดชืดและเจ้าเนื้อ’ อย่างเธอ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งงานเลี้ยงจบลง ถึงเวลาที่ต้องเข้าสู่ห้องหอ...

ภายในห้องนอนสุดหรูที่ถูกตกแต่งด้วยกลีบกุหลาบสีแดงบนเตียงกว้าง กลิ่นเทียนหอมอโรมาที่ควรจะสร้างบรรยากาศโรแมนติกกลับทำให้พลอยรู้สึกพะอืดพะอม เธอส่องกระจกมองดูตัวเองที่กำลังพยายามแกะกิ๊บติดผมออกอย่างทุลักทุเล มือเรียวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ

รันเดินออกมาในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่ หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามแผงอกกว้างและกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยทำให้พลอยต้องรีบก้มหน้าลงด้วยความขัดเขิน

“จะนอนก็นอนไป ไม่ต้องมารอ” รันพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินไปที่โซฟาตัวยาวปลายเตียง เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไถหน้าจออย่างไม่สนใจไยดีภรรยาป้ายแดง

“รัน... ไม่นอนบนเตียงเหรอคะ?” พลอยถามเสียงแผ่ว

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ สายตาของเขาคมกริบเสียจนพลอยรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นั้นไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรเลย เขาไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า มองดูความอวบอัดของหน้าอกที่ล้นพ้นขอบชุดนอนผ้าซาตินสีครีม และพุงกะทิน้อยๆ ที่โผล่พ้นรอยย่นของเนื้อผ้า

“ผมไม่ชอบนอนเบียดกับใคร โดยเฉพาะกับคนที่ผมไม่ได้รัก”

คำพูดนั้นชัดเจนและรุนแรงพอที่จะทำให้พลอยหน้าชา เธอไม่ได้คาดหวังความรักที่หวานชื่นในคืนแรก แต่นี่มันคือการดูถูกกันอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปลอบใจตัวเองว่ารันแค่กำลังหงุดหงิดที่สูญเสียอิสระ

“พลอยทราบค่ะว่ารันไม่พอใจ แต่เราแต่งงานกันแล้ว อย่างน้อยเราก็น่าจะคุยกันดีๆ”

“คุยอะไร คุยเรื่องที่คุณยอมทำตามพ่อแม่ผมเพื่อจะมาชูคอเป็นคุณผู้หญิงของการันต์น่ะเหรอ?” รันลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาคืบคลานเข้ามาใกล้จนพลอยต้องถอยหลังไปจนติดขอบเตียง

เขาโน้มตัวลงมาหาเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นสบู่ทำให้หัวใจของพลอยเต้นรัวผิดจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ

“ฟังนะพลอย ผมจะให้เกียรติคุณในฐานะเมียออกหน้าออกตาตามที่พ่อต้องการ ผมจะไม่ไปยุ่งกับใครข้างนอกให้คุณต้องอับอาย เพราะผมถือว่าถ้าผมมีพันธะแล้ว ผมต้องซื่อสัตย์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมเป็นผัวรักผัวหลงของคุณ”