ลดน้ำหนักยังไงให้ได้สามี (ทีเดียวสอง)

ลดน้ำหนักยังไงให้ได้สามี (ทีเดียวสอง)

last update最終更新日 : 2026-04-22
作家:  Ms. Sloth/Lin Belinda.完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
24チャプター
429ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

อ่านฟิน

ฝาแฝด

พี่น้อง

เมื่อสองแฝดเพื่อนสนิทเสนอตัวเป็นเทรนเนอร์ มาลิน สาวเจ้าเนื้อก็ตอบตกลงเพราะเห็นแก่ของฟรี คิดว่าจะได้เบิร์นไขมัน แต่ไหงท่าออกกำลังกายมันแปลกๆ ทำไมการสควอชต้องนั่งตัก? ทำไมการคาร์ดิโอถึงต้องทำในห้องน้ำ? แล้ว ‘โปรตีนสูตรพิเศษ’ ทำไมมันข้นคลั่กขนาดนี้!?

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 วาระแห่งชาติของพุงกะทิ

The doctor looked visibly startled when he saw me in the hospital room.

Not long ago, I had come to him for a prenatal checkup and asked how to ensure my baby's health.

"I'm sorry. Unfortunately, the child couldn't be saved," he said, his voice tinged with pity and sympathy.

"Should we inform the father? Strange, it's Valentine's Day, and he's not here with you. Was there something urgent?"

Oddly, I felt nothing. Just an eerie calm.

"The child's father is already dead," I replied.

"You'll need to stay a few days for observation. I'll arrange a room for you," he said gently.

I nodded softly.

The hospital room was suffocatingly silent. I placed my hand over my now-flat stomach. My body had changed so much during the pregnancy—stretch marks had begun to appear. I never found them unsightly; they were gifts from my beloved child.

But now, those marks felt like cruel reminders, stabbing at my heart. My child was gone, taken away by his own father.

Memories flooded back: the cold operating table, the numbing anesthesia, and beside me, my tiny baby.

I cradled the small black box in my arms. My child rested inside it.

He hadn't even seen the world.

I'd failed him. I couldn't protect him.

Staring at the stark white ceiling, tears silently rolled down my cheeks.

Then Mike Forest called.

Against all reason, a sliver of hope flickered in my heart. But his voice, cold and arrogant, shattered it.

"Where are you? Lucy needs a necklace for a banquet. I remember you wore that custom Valentine's piece today. Bring it over quickly."

A bitter laugh echoed in my chest, mingling with despair.

He killed our child for Lucy Wicker, and now he wanted to take my Valentine's necklace and give it to her?

"Do you even remember leaving me alone at the bridal studio?" I asked.

Caught off guard, Mike paused for a moment before replying curtly, "Are you seriously holding a grudge over that? Wedding photos can be taken any time. Why are you being so petty?"

"And don't act so difficult. You have more than one necklace. Stop wasting time and bring it over," he added.

I felt a wave of nausea rise, sickened to my core.

This wasn't the first time he had taken something of mine for Lucy. First, it was a bracelet for a banquet. Then a dress, earrings, a ring.

I never refused him, letting him take whatever he wanted to give her.

They kept pushing further, even demanding I hand over company projects.

"You're the eldest daughter of the Miller family. Losing a project won't matter to you. But if Lucy doesn't secure it, she'll lose her job," he had said.

He took my proposal and presented it as hers, then threw a lavish celebration in her honor.

Now she wanted my necklace too?

Everything they had taken from me was never returned.

And this time, they wouldn't return it either.

I knew the truth—what Lucy truly wanted wasn't the necklace. She wanted Mike. She wanted to take him from me completely.

Before I could respond, I heard her voice on the other end of the line.

"Does Ava not want to lend it to me? It's not her fault; it's mine for not preparing a suitable necklace in advance. I can go without one if I have to."

Mike's tone softened immediately, filled with careful reassurance. "Since you got pregnant, your figure's changed. You don't suit these things anymore. They'd look terrible on you."

I glanced at the necklace I had worn to the studio for the wedding photos we never took. My hands trembled with anger.

"Mike, our child…"

He cut me off. "When can you bring the necklace?"

Something inside me broke. Without another word, I hung up.

The phone screen lit up repeatedly, his messages flooding in.

"Bring the necklace within an hour, or our engagement is off. You wouldn't want our child to be born without a father, would you?"

Tears streamed down my face uncontrollably.

Child?

What child?

How dare he call himself a father?

Clutching the black box tightly, despair and grief consumed me.

I couldn't hold it in anymore. I broke down, sobbing in the hospital room.
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
24 チャプター
ตอนที่ 1 วาระแห่งชาติของพุงกะทิ
เสียงฉ่าของมันหมูที่สัมผัสกับโดมโลหะร้อนฉ่าดังประสานกับเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนนับร้อยชีวิต กลิ่นควันหอมฉุยของเนื้อย่างหมักซอสสูตรเด็ดลอยคลุ้งไปทั่วเขตบริเวณร้านหมูกระทะชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย สำหรับใครหลายคน กลิ่นนี้อาจจะเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ฝากรักไว้ตามเสื้อผ้าและเส้นผม แต่สำหรับ ‘มาลิน’ หรือ ‘หลิน’ แล้ว นี่คือน้ำหอมกลิ่นที่เย้ายวนที่สุดในโลกหญิงสาวร่างอวบอัดในชุดนักศึกษาพอดีตัว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เคย พอดีตัวเมื่อเทอมที่แล้ว กำลังจ้องมองชิ้นหมูสามชั้นที่กำลังเปลี่ยนสีจากชมพูอ่อนเป็นสีเหลืองเกรียมสวยอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เส้นบางเฉี่ยวดูเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าดาวบนท้องฟ้า แก้มป่องๆ ทั้งสองข้างที่อมชมพูระเรื่อจากไอความร้อนดูน่าหยิกจนใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ ผิวขาวเนียนละเอียดแบบลูกคุณหนูเชื้อสายจีนตัดกับสีเสื้อนักศึกษาที่เริ่มจะตึงเปรี๊ยะช่วงหน้าอกหน้าใจ“หลิน หมูสุกแล้วนะ ไม่คีบระวังไหม้นะครับ”เสียงทุ้มนุ่มหูที่เจือไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้นจากทางด้านขวา มือหนาที่เห็นเส้นเลือดปูดโปนจางๆ ยื่นตะเกียบมาคีบหมูชิ้นนั้นใส่จานของเธออย่างเอาใจ มาลินหันไปยิ้มตาหยี
続きを読む
ตอนที่ 2 วาระแห่งชาติของพุงกะทิ
มาลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางตะเกียบลงอย่างจำยอม ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “เฮ้อ แต่ยิหวาก็พูดถูกนะ เราอึดอัดตัวเองจะตายอยู่แล้ว เสื้อผ้าเก่าๆ ก็เริ่มใส่ไม่ได้ ต้องซื้อใหม่ยกตู้ เปลืองเงินพ่อแม่อีก แถมนี่ยังเหนื่อยง่ายด้วย เดินขึ้นบันไดตึกเรียนแค่สามชั้นก็หอบแฮ่กแล้วอะ”เธอบ่นพึมพำพลางเอามือจับแก้มยุ้ยๆ ของตัวเอง “อยากผอมอะ แต่ขี้เกียจออกกำลังกาย ยิมก็แพง อาหารคลีนก็จืดชืด ทำไมพระเจ้าถึงสร้างหมูกระทะมาให้อร่อยขนาดนี้ด้วยนะ”ทันใดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แฝดนรกสบตากันข้ามศีรษะมาลิน รอยยิ้มมุมปากของเดือนหนาวกว้างขึ้นอีกนิด ในขณะที่ดาวเหนือขยับแว่นอีกครั้งเป็นการส่งสัญญาณ“ถ้าหลินอยากลดจริงๆ” เดือนหนาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นมานิดหน่อยแต่ยังเจือความขี้เล่น “...สนใจมาเทรนกับพวกเราไหมล่ะ?”“หืม เทรนเหรอ?” มาลินหันขวับ ดวงตาเป็นประกาย “พวกแกจะเทรนให้เราเหรอ?”“อื้ม ก็พวกเราเข้ายิมกันประจำอยู่แล้วนี่” เดือนหนาวเบ่งกล้ามโชว์เล็กน้อย พอให้เห็นมัดกล้ามสวยๆ ใต้เสื้อเชิ้ต “เทรนเนอร์ฟรี ความรู้แน่น สถานที่พร้อม อุปกรณ์ครบ สนไหมครับคุณหนู?”“ฟรีเหรอ!” คำว่า ‘ฟรี’ กระแทกใจสา
続きを読む
ตอนที่ 3 ชุดออกกำลังกาย หรือชุดว่ายน้ำ?
บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่มาลินกลับรู้สึกเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เธอกำลังยืนอยู่กลางร้านขายอุปกรณ์กีฬาแบรนด์ดังรายล้อมไปด้วยหุ่นโชว์ที่สวมชุดรัดรูปโชว์ซิกแพ็กและกล้ามเนื้อเฟิร์มกระชับ ซึ่งดูช่างห่างไกลจากสภาพความเป็นจริงของเธอราวฟ้ากับเหววันนี้มาลินอยู่ในชุดเดรสกระโปรงบานสีพีชปิดเข่าที่ช่วยพรางหุ่นได้ดีระดับหนึ่ง ผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นหางม้าสูงเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มเครื่องสำอางโทนส้มพีชดูสดใส แต่คิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบ“ตัวนี้ไม่ได้เหรอ?”เสียงหวานเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ในมือชูเสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวโคร่งไซซ์ XXL ที่น่าจะใส่สบายและระบายอากาศดีให้สองหนุ่มฝาแฝดที่ยืนกอดอกทำหน้าเหมือนกรรมการตัดสินนางงามจักรวาลดูดาวเหนือขยับแว่นสายตาเล็กน้อย กวาดตามองเสื้อยืดในมือเธอด้วยสายตาประเมินค่าที่ติดลบ “ไม่ได้ครับ มันหลวมเกินไป”“หลวมสิดี จะได้ขยับตัวสะดวกไง” มาลินเถียง“ผิด” ดาวเหนือตอบสวนทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแบบอาจารย์บรรยายฟิสิกส์ “เสื้อผ้าที่หลวมเกินไปจะเป็นอุปสรรคต่อการจัดระเบียบร่างกาย พี่จะม
続きを読む
ตอนที่ 4 ชุดออกกำลังกาย หรือชุดว่ายน้ำ?
เมื่อปลุกใจตัวเองเสร็จ มาลินก็สูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ แง้มประตูห้องน้ำเดินออกมาทันทีที่เธอก้าวออกมา บรรยากาศในห้องนั่งเล่นดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะสองหนุ่มฝาแฝดเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเช่นกัน เดือนหนาวอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวเว้าแขนลึกโชว์มัดกล้ามไหล่และแขนขาวผ่อง กางเกงวอร์มขายาวเอวต่ำที่เกาะหมิ่นเหม่ตรงสะโพกสอบ ส่วนดาวเหนือถอดเสื้อเชิ้ตออกเหลือเพียงเสื้อยืดรัดรูปสีดำกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าที่เผยให้เห็นกล้ามขาแข็งแรงสายตาสองคู่หันมาจ้องมองมาลินเป็นตาเดียวเดือนหนาวที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักพรวด ไอคอกแคกออกมา ส่วนดาวเหนือที่กำลังเช็ดแว่นอยู่มือชะงักค้าง สายตาคมกริบไล่มองสำรวจร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบังความสนใจมาลินรีบยกแขนขึ้นกอดอกปิดบังหน้าท้องอย่างประหม่า “มะ... มองอะไรกันเล่า! มันตลกมากเลยใช่ไหมล่ะ บอกแล้วไงว่าเราอ้วน ใส่แบบนี้แล้วเหมือนแหนมป้าย่นเลย”“ไม่เหมือนครับ...” ดาวเหนือพูดเสียงพร่า เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ราวกับเสือที่เจอเหยื่ออันโอชะ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เหมือนซาลาเปา”“หา นี่ด่าเราเหรอ!” มาลินหน้ามุ่ย“เปล่าครับ” ดาวเห
続きを読む
ตอนที่ 5 วอร์มอัพลิ้น
บรรยากาศภายในห้องกระจกที่ถูกสมมติให้เป็น ‘ยิม’ ส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา แต่สำหรับมาลินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในตอนนี้คือเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นโครมครามราวกับกำลังรัวกลองชุดอยู่ในอก แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ สวนทางกับอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นจนใบหน้าหวานเห่อร้อนไปหมดเบื้องหน้าของเธอคือดาวเหนือ แฝดผู้น้องที่ถอดแว่นตาทิ้งไปแล้ว เผยให้เห็นดวงตาคมกริบสีเข้มที่ไร้ปราการขวางกั้น เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้เหนือศีรษะเธอ ส่วนอีกข้างวางทาบลงบนเอวคอดที่มีเนื้อปลิ้นนิดๆ ของเธออย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับจมูกรั้นๆ ของเธอ“ทะ... ท่าบริหารลิ้นเหรอ?” มาลินถามเสียงสั่น พยายามเบียดตัวเข้ากำแพงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “มะ... มันช่วยเบิร์นไขมันตรงไหนอะ เหนือ”ดาวเหนือไม่ตอบในทันที เขาใช้สายตาไล่มองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังสั่นระริกของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาลินรู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือเขา“ช่วยบริหารกล้ามเนื้อกราม...” เขาตอบด้วยน้ำเสียงวิชาการที่ฟังดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด “และกระตุ้
続きを読む
ตอนที่ 6 วอร์มอัพลิ้น
“อย่าดื้อสิครับ” ดาวเหนือสั่งเสียงเข้ม พลางดันไหล่มาลินเบาๆ ให้เธอเซถอยหลังไปจนชนกับโซฟาเบดตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง “นั่งลง”มาลินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างว่าง่าย ความนุ่มของเบาะหนังช่วยรองรับก้นงอนๆ ของเธอได้เป็นอย่างดี แต่ปัญหาคือชุดรัดรูปเจ้ากรรม พอนั่งปุ๊บ พุงกะทิน้อยๆ มันก็พับเป็นชั้นอย่างน่าเอ็นดู มาลินรีบคว้าหมอนอิงมาปิดพุงทันทีด้วยความเขินอาย“อย่าเอาหมอนปิด” เดือนหนาวดึงหมอนออกแล้วโยนไปให้พ้นทาง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าเธอ แยกขาเธอออกเล็กน้อยแล้วแทรกตัวเข้ามาอยู่ตรงกลางหว่างขาอวบอัด“เดือน! ทำอะไร ท่านี้น่าเกลียด” มาลินหนีบขาเข้าหากัน แต่ติดไหล่กว้างๆ ของเดือนหนาว“น่ารักออก” เดือนหนาวเงยหน้ามองเธอ ยิ้มจนตาหยี มือทั้งสองข้างวางแหมะลงบนต้นขาขาวๆ ของเธอ แล้วเริ่มบีบนวดเบาๆ “ดูสิ ขาหมู... เอ้ย ขาหลินแน่นมาก กล้ามเนื้อ (ไขมัน) ทั้งนั้น ต้องนวดคลายเส้นก่อน”“ปากเสีย!” มาลินตีไหล่เดือนหนาวไปทีหนึ่ง “นี่เราอ้วนจนพวกแกต้องมานั่งบีบเล่นเป็นสไลม์เลยเหรอ”“ไม่ใช่อ้วน” ดาวเหนือเดินเข้ามานั่งซ้อนหลังมาลินบนโซฟา วงแขนแกร่งโอบรอบเอวเธอไว้หลวมๆ แล้วเกยคางไว้บนไหล่เธอ “เขาเรีย
続きを読む
ตอนที่ 7 สควอชขาสั่น
แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องออกกำลังกายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ แต่สำหรับมาลินแล้ว โลกทั้งใบกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เพราะเธอจะเป็นลม!หลังจากผ่านช่วง ‘วอร์มอัพ’ ที่ทำเอาปากเจ่อและตัวอ่อนระทวยไปแล้ว ดาวเหนือ ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยก็ประกาศลั่นว่าถึงเวลาของ ‘Leg Day’ หรือวันแห่งการบริหารขา ซึ่งเป็นวันที่มาลินเกลียดที่สุดในสามโลก รองจากวันที่ร้านชาบูบุฟเฟต์ปิดปรับปรุง“ยืนแยกขาออกกว้างเท่าหัวไหล่ครับ” ดาวเหนือสั่งเสียงเข้ม ขณะยืนกอดอกมองมาลินที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องมาลินในสภาพผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากกิจกรรมเมื่อครู่ ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนตกลงมาคลอเคลียแก้มนวลที่แดงระเรื่อ เธอขยับขาตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะอยากทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นเย็นๆ ก็ตาม“แบบนี้เหรอ?” เธอถาม พลางกางขาออกกว้าง“กว้างไปครับ นั่นจะฝึกซูโม่แล้ว” เดือนหนาวที่นั่งเอกเขนกอยู่บนม้านั่งออกกำลังกายหัวเราะขำจนตาหยี เขาเท้าคางมองดูหญิงสาวตัวกลมด้วยสายตาเอ็นดู “ขยับเข้ามานิดนึง นั่นแหละ พอดี”“โอเค ทีนี้ย่อตัวลงเหมือนจะนั่งเก้าอี้” ดาวเหนือสาธิตให้ดู เขาย่อตัวลงอย่างสวยงาม ห
続きを読む
ตอนที่ 8 สควอชขาสั่น
“โอเค ทีนี้ วิธีการบริหารคือ หลินต้องใช้แรงขาตัวเองดันตัวลุกขึ้น แล้วค่อยๆ หย่อนก้นลงมาแตะตักพี่เบาๆ ห้ามทิ้งน้ำหนักลงมาทั้งหมดนะ ต้องเกร็งก้นไว้” ดาวเหนืออธิบายกติกา มือหนาเลื่อนมาวางแหมะบนเอวเธอเพื่อประคอง“เกร็งก้น โอ๊ย ยากจัง” มาลินบ่น แต่ก็ลองทำตาม เธอดันตัวลุกขึ้นยืนนิดหนึ่ง แล้วค่อยๆ ย่อลงจังหวะที่หนึ่งก้นของเธอกดลงสัมผัสกับเป้ากางเกงของดาวเหนือเน้นๆมาลินสะดุ้งเฮือก รู้สึกถึงวัตถุทรงกระบอกที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงวอร์ม มันแข็งและร้อนจัดจนทะลุเนื้อผ้าออกมา “อุ้ย! เหนือ พกไฟฉายมาด้วยเหรอ? หรือโทรศัพท์?”เดือนหนาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าถึงกับหลุดขำพรืด ส่วนดาวเหนือกระตุกยิ้มมุมปาก แขนแกร่งรัดเอวเธอแน่นขึ้น“อืม ประมาณนั้นแหละครับ อุปกรณ์จำเป็น น่ะ” ดาวเหนือกระซิบข้างหู กัดฟันกรอดเมื่อสะโพกนิ่มๆ บดเบียดลงมาโดนจุดตาย “อย่าสนใจเลย โฟกัสที่การย่อ”“เอาล่ะ ทำต่อนะคะตัวเล็ก ขึ้น ลง ขึ้น ลง...” เดือนหนาวทำหน้าที่เป็นโค้ชอยู่ด้านหน้า มือไม้เริ่มไม่อยู่สุข เขาจับเข่าทั้งสองข้างของมาลิน แยกออกกว้างขึ้นอีกนิด “กว้างอีกหน่อยค่ะ จะได้บริหารกล้ามเนื้อขาด้านใน”มาลินทำตามคำสั่งอย่างมึนงง เริ่มขยั
続きを読む
ตอนที่ 9 โปรตีนสูตรพิเศษ
“ขอน้ำหน่อย จะแห้งตายแล้ว...”หลังจากผ่านสมรภูมิ ‘สควอชหน้าขา’ มาลินก็แทบจะคลานออกจากห้องออกกำลังกาย ขาแข้งอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนต้องให้สองแฝดหิ้วปีกออกมา สภาพเธอตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับลูกแมวตกน้ำ ผมลอนสวยที่เคยม้วนเป็นเกลียวบัดนี้หลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าปรกตา เหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวตามกรอบหน้าและลำคอ ทำให้เสื้อสปอร์ตบราสีชมพูแนบเนื้อยิ่งกว่าเดิม เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบเดือนหนาวยืนพิงตู้เย็นสีเงินเมทัลลิกขนาดยักษ์ ใบหน้าหล่อเหลายังคงสดชื่นเหมือนเพิ่งอาบน้ำมา ทั้งที่ก็ออกแรงไปเยอะกับกิจกรรมเมื่อครู่ เขากอดอกมองสภาพสะบักสะบอมของมาลินด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน“ใจเย็นๆ สิครับคุณหนู พักหายใจก่อน เดี๋ยวสำลัก”“ไม่ต้องมาพูดดีเลย!” มาลินแว้ดกลับแต่เสียงไม่มีน้ำหนัก “ไหนน้ำล่ะ บอกจะให้กินน้ำ นี่คอแห้งจนกลืนน้ำลายไม่ลงแล้วนะ”ดาวเหนือที่ยืนล้างมืออยู่ที่ซิงค์น้ำหันกลับมา เขาถอดเสื้อยืดสีดำที่ชุ่มเหงื่อออกไปแล้ว เผยให้เห็นแผงอกขาวผ่องแต่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อลีนสวยแบบนักกีฬาว่ายน้ำ ซิกแพ็กเรียงตัวสวยไล่ลงไปในขอบกางเกงวอร์มเอวต่ำ ทำเอามาลินที่กำลังโมโหหิวต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออีกรอ
続きを読む
ตอนที่ 10 โปรตีนสูตรพิเศษ
ด้วยแรงยุบวกกับความอยากรู้อยากเห็นลึกๆ มาลินจึงค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปหา ‘แท่งโปรตีน’ ของเดือนหนาวที่จ่อรออยู่ตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆทันทีที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นสัมผัสกับส่วนปลายยอดที่ฉ่ำเยิ้ม รสชาติเฝื่อนนิดๆ แต่มีกลิ่นเฉพาะตัวของผู้ชายก็แตะที่ปลายลิ้น เดือนหนาวครางฮึมในลำคอ สวนเอวเข้ามาหาเธอเบาๆ อย่างอดใจไม่ไหว“อื้ม ดี ลิ้นหลินนุ่มชะมัด...” เดือนหนาวหลับตาพริ้ม เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ดูดแรงๆ เลยตัวเล็ก เหมือนดูดชานมไข่มุกน่ะ”“มันใหญ่กว่าหลอดชานมตั้งเยอะ!” มาลินบ่นอู้อี้ทั้งที่ปากยังไม่ว่าง เธอพยายามใช้ลิ้นเลียวนรอบส่วนหัวเหมือนเลียไอศกรีมโคน ตามคำแนะนำของดาวเหนือที่คอยกระซิบกำกับอยู่ข้างหู“ใช้มือช่วยรูดด้วยครับ จังหวะเดียวกับที่ปากขยับ” ดาวเหนือสอน จับมือเธอให้ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะภาพของหญิงสาวหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา แก้มป่องๆ ที่กำลังพองออกยามครอบครองตัวตนของชายหนุ่มอย่างทุลักทุเล ดูเป็นภาพที่ทั้งเชิญชวนและตลกขบขันในเวลาเดียวกัน มาลินทำตาเหลือก พยายามหายใจทางจมูก หน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู“อ๊อก แค่กๆ” มาลินสำลักเล็กน้อยเมื่อเดือนหนาวเผลอกระแทกสวนเข้ามาลึกเกินไป “ลึกไป จะแทงคอหอยตายแล้
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status