พี่น้อง Novels & Stories

พี่ไผ่เอ่ยชื่อเธอ ฉันหันขวับกลับไปมอง และก็เป็นพี่ซินดี้จริงๆ ด้วย นี่พวกเขารู้จักกันด้วยกันเหรอ “อ้าว ต้าหนิง นึกว่าใคร” “รู้จักกันด้วยเหรอ” พี่ไผ่ถามพี่ซินดี้ “รู้จักสิ ก็ต้าหนิงเป็นรุ่นน้องที่คณะแล้วก็เป็นน้องสาวของโต้งเพื่อนราเรซด้วย” พี่ซินดี้พูด พร้อมกับเดินมานั่งลง ที่เก้าอี้ระหว่างฉันกับพี่ไผ่

ภูผาคนเป็นพี่ได้แต่พูดปลอบน้อง “มันน่ารักจริง ๆ” จนคนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายความน่ารักของพี่น้อง ที่โอบกอดพูดปลอบน้องอย่างรู้ความ

"ไม่อะ หนูอยากกลับไปกินขนมจีนแกงเขียวหวานไก่อร่อยมากเลยใช่ไหม?" "อืม" ถึงจะตีกันบ่อยสักแค่ไหนแต่สุดท้ายพี่น้องก็คือพี่น้องกันอยู่ดีมีปัญหาก็คุยกันปลอบใจกันแปลก ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าทั้งสองเป็นฝาแฝดกันเวลาคนหนึ่งไม่สบายใจอีกคนจะสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณ

ข้าวหอมถามพลางขมวดคิ้ว "เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง พี่ข้าวสวยกลัวว่าเธอจะจมอยู่กับความแค้นจนไม่มีความสุข พี่ข้าวสวยเขาไม่อยากให้เธอใช้ชีวิตแบบนี้ เขาอยากให้เธอมีความสุข" "ฮือๆ....พี่ข้าวสวย....ข้าวหอมคิดถึงพี่" ข้าวหอมร้องไห้สะอีกสะอื้น "ลาลัลล้า~ หนึ่งข้าวสวย สองข้าวหอม รว มกันเป็นคำว่าพี่น้อง ลาลัลล้า~ " เสียงเย็นๆยานๆของพี่ข้าวสวยร้องเพลงดังก้องภายในห้อง ฉันกับกรมองหน้ากัน น่ากลัวจัง ฉันไม่ชินสักที(TT)

ท่ามกลางลำแสงแดดสุดท้ายของตอนใกล้ค่ำที่สาดย้อนมาจากทางด้านหลังของพี่เขย ทำให้เขาแลดูสง่าผ่าเผย รองเท้าบูทสีดำยาวเกือบถึงเข่ายิ่งส่งให้ร่างนั้นดูองอาจสมชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้ว แผงอกกว้างและปั้นไหล่ตึงเต็มอยู่ภายใต้เสื้อยีนส์สีน้ำเงินคราม หมวกหนังปีกกว้างที่เขาสวมใ ส่อยู่บนศีรษะยิ่งเสริมส่งให้พันไตรดูคล้ายพระเอกในหนังคาวบอยฝรั่งยังไงยังงั้น “คิดถึงเอ็งเหลือเกิน” สองร่างต่างไซส์กอดกันกลมเมื่อวิ่งเข้ามาในระยะเอื้อมคว้าร่างของกันและกันเข้ามากอด “ฉันมีข่าวดีจะมาบอกพี่... ”

ฉันตอบพร้อมทั้งก้มหน้างุดสำนึกในความผิดของตัวเอง “กองสวัสดิการขาดคนน้องไปช่วยเขาหน่อยก็แล้วกัน” พี่ฟ้าชี้ไปยังพี่ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างสนามฟุตบอล แน่นอนว่าฉันรู้จักรุ่นพี่ LQBTQ คนนั้น พี่เขาชื่อพี่ชาลอตหนึ่งในกลุ่มของพี่เหนือ เมื่อเห็นว่าพี่เขาโบกมือเร่งทำให้ฉันต้องรีบวิ่ ง

สองแฝดแข่งกันอ้อนพี่ชาย จนพี่ต้าหงทนลูกอ้อนไม่ไหวต้องพยักหน้า เพราะคุณป๊าคุณม๊าสอนว่าเป็นพี่น้องกันก็ต้องรักกันให้มากๆ มีอะไรก็ต้องแบ่งกัน สามคนพี่น้องนี้จึงรักกันมาก พี่ต้าหงก็เป็นพี่ใหญ่ทำหน้าที่ดูแลน้องๆ ช่วยคุณป๊าคุณม๊าและคุณทวด “อาหย่อย” พอเค้กมาเสิร์ฟสามคนพี่น้อง ไม่สนใจใครพากันกินเค้กด้วยความเอร็ดอร่อย จนคนเป็นพ่อกับแม่มองลูกๆ ด้วยความเอ็นดู

“พวกคุณเป็นญาติกันหรือคะ” “เราเป็นพี่น้องกัน ผมกับเมืองนายเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน พี่ชูชาติกับภูผาเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แม่ผมเป็นเพื่อนรักกับพ่อแม่ของภูผา พวกท่านช่วยกันสร้างภูเมืองกรุ๊ปจนเติบโต แต่ตอนนี้ผม พี่เมืองนาย และภูผาเป็นลูกพ่อแม่เดียวกันแล้ว พ่อแม่ผม รับพี่ชูชาติกับภูผาเป็นบุตรบุญธรรม แต่พี่ชูชาติเสียไปแล้ว พ่อแม่ของพวกเราก็เสียไปหมดแล้ว เลยเหลือแค่เราสามคนพี่น้องครับ”

อันดายิ้มกว้าง คนตัวเล็กนั่งพับเพียบมองน้อง ขณะที่องศาเองก็ไม่ยอมถอยห่างเช่นกัน "หม่ามี๊บอกว่าอันดาเป็นพี่" "ใช่ค่ะ พี่อันดากับพี่องศาเป็นพี่ ส่วนน้องเดียกับน้องอิคคิวเป็นน้องค่ะ" "อันดารักน้อนค่ะ องศารักน้อนไหม"

เกาะพี่สาวกินทุกอย่าง แน่นอนว่าเฉิงเหยียนโย่วไม่ได้คิดจะล้อเซ่าสวินมาตั้งแต่แรกแล้ว เธอพูดต่อไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ที่จริงถ้าต่อล้อต่อเถียงกันได้ แสดงว่าสองพี่น้องน่ะสนิทกันดี ถ้าคนที่ไม่สนิทกันก็คงคุยกันไม่ถูกคอสักเท่าไร ต่อให้ให้เป็นพี่น้องแท้ ๆ ก็จะไม่ต่างอะไรกับศัตรู ปร ะธานเซี่ย คุณกับน้องชายคุณนี่สนิทกันดีนะคะ”