Romans de หมูมีฝันตะวันส่องดาว

ตอนพิเศษ (2)อิริคใช้มือข้างหนึ่งปลดกระดุมของเสื้อเชิ้ตตัวใน มืออีกข้างก็เปิดประตูห้อง สะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่โดนกลุ่มเพื่อนผลัดกันป้อนถึงปากเพื่อแสดงความยินดีหลังจากพิธีการในงานแต่งเสร็จสิ้นลง ไม่อาจขัดขืนได้ เขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะรีบกลับมาหาภรรยาคนสวยให้เเวลาร็วที่สุด กว่าจะแยกตัวออกมาได้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนดึกดื่นแล้วส่วนอลิซหลังจากอาบน้ำ เปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าซาตินสวยหวานเสร็จเรียบร้อย นั่งรอชายหนุ่มพยายามข่มตารอเขาที่เพิ่งจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีอย่างเป็นทางการ แต่แล้ว... ความอ่อนเพลียจากการเตรียมงานมาหลายวันบวกกับความอ่อนล้ากับการรับแขกในวันนี้เข้าครอบงำนาฬิกาบนหัวเตียงค่อย ๆ เดินไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น... สุดท้ายแล้ว เจ้าสาวมาด ๆ ก็ทนรอไม่ไหว เผลอหลับไปก่อน อย่างอ่อนล้าในห้องนอนตอนนี้เปิดไว้เพียงไฟสีส้มสลัวจากโคมหัวเตียง บนเตียงใหญ่นั้นมีร่างเล็กบางที่แทบจะโดนทั้งฟูกและผ้าห่มกลืนลงไปทั้งตัวนอนหลับสนิทอยู่ชายหนุ่มนั่งลงที่เตียงโดยพยายามใช้แรงให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนนิทราแสนหวาน เขารู้ว่าอลิษาคงจะเหนื่อยมาก แม้ว่าจะลดทอนพิธีการล

ตอนพิเศษ (1)ขบวนรถหรูเป็นร้อยคันกำลังเคลื่อนตัวมาตามถนน... เรียงรายตามกันมาไม่ขาดสาย ค่อย ๆ ชะลอความเร็ว เคลื่อนตัวมาจอดยังหน้าคฤหาสน์ตระกูลอันเลอโต ขบวนรถหรูที่ยาวเหยียดนั้นเริ่มทยอยหยุดนิ่งชายหนุ่มร่างกายกำยำในชุดสูทมาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา ทยอยลงจากรถหรูของตัวเอง เรียกความฮือฮาให้กับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานกันเป็นอย่างมากบัดนี้คฤหาสน์ตระกูล “อันเลอโต” ที่เคยเป็นเพียงคฤหาสน์หรูหราที่ไม่มีสีสัน กลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนดอกไม้นานาพันธุ์งดงามตระการตาในวันพิเศษนี้ พรมแดงทอดยาวจากประตูทางเข้าสู่แท่นพิธีกลางสวนดอกไม้หายากนับหมื่นดอกที่ถูกจัดวางอย่างสวยงาม แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสาดส่องลงมากระทบกับเครื่องประดับเพชรพลอยบนเรือนกายแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานวิวาห์แห่งปีมาเฟียหนุ่มที่ทำให้ความฝันของหญิงสาวหลาย ๆ คนได้เห็นงานแต่งที่อลังการตระการตา ทุกคนต่างอิจฉาในความรักความเอาใจใส่ของอิริคที่มีต่ออลิษา“อลิซ” ในชุดเจ้าสาวผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสีงาช้าง เปิดไหล่ข้าง กระโปรงบานฟูฟ่องผ้าซ้อนกันหลายชั้น หางยาวลากพื้น ลวดลายปักเลื่อม ประดับด้วยเวลคลุมผมปักลายดอกไ

ดีลธนาเริ่มเล่าเรื่องราวที่ซ่อนเร้นไว้เป็นเวลานาน“หลังจากที่แม่ของลูกเสียชีวิต พ่อก็ตัดสินใจมาสมัครทำงานบนเรือสำราญกับลูคัส แต่แล้ววันหนึ่งพ่อต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องไม่ดี พ่อพลั้งมือไปฆ่าคนเข้า พ่อกลัวว่าถ้าพ่อติดคุกอลิซจะอยู่ยังไง ลูคัสเขาเสนอให้พ่อทำงานเป็นสายลับ นับตั้งแต่นั้นมาพ่อก็ทำงานเป็นสายให้กับลูคัส พยายามสืบหาเส้นทางการค้าอาวุธของอิริคมาโดยตลอด”“…” ขณะที่ฟังเรื่องราวจากบิดา น้ำตาก็รื้นขึ้นคลอดวงตากลมโตของอลิษาอย่างห้ามไม่ได้“จนวันหนึ่งพ่อเกิดล้มป่วยขึ้นมาจริง ๆ ในช่วงที่หนูกำลังเรียนจบ ตอนนั้นพ่อคิดว่าอย่างน้อยอลิซก็บรรลุนิติภาวะและสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้แล้ว พ่อจึงขอลูคัสกลับมาใช้ชีวิตปกติและเลิกทำงานกับเขา”“พ่อเพิ่งมารู้ทีหลังว่าหนูมาทำงานบนเรือสำราญของลูคัสและยังให้พ่อกลับไปทำงาน ถ้าพ่อไม่กลับไปทำงานให้เขา เขาจะทำร้ายหนู ถ้าพ่อ… รู้ว่าหนูจะมาพัวพันกับเรื่องนี้ พ่อจะไม่มีวันให้หนูมาทำงานบนเรือสำราญเด็ดขาด”“เพราะแบบนี้ใช่ไหม พ่อถึงต้องโดนจับตัวมาเพราะเขารู้ว่าหนูอยู่กับอิริค”“มันไม่เกี่ยวกับหนูหรอกอย่าร้องไห้ไปเลยลูก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะพ่อ”น้ำตาค่อย ๆ ไหลออก

ดีลแต่ทันใดนั้น เมื่อเขาเห็นลูคัสสั่งให้ลูกน้องจับตัวอลิษา สีหน้าของอิริคก็เปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดทันทีจากนั้นโทรศัพท์ของอิริคก็ดังขึ้น เขากดรับสายแทบจะทันทีลูคัสยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ใบหน้าของอลิษา[“พูด! ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะยิงขาพ่อเธอซะ”] เสียงปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนเสียงปืนจะดังขึ้นเพื่อข่มขู่หญิงสาว[“อิริค... อย่ามานะ! อย่าสนใจฉัน!”] อลิษาตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอพยายามบอกให้เขาไม่มาติดกับดักของลูคัส“อลิซ…”[“เงียบ!”] ลูคัสเอาโทรศัพท์กลับมาแนบใบหูก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน [“แกได้ยินแล้วนะ อิริค... ถึงแม้ในนี้จะเป็นข้อมูลปลอม แต่ฉันเชื่อว่าแกจะไม่ปล่อยให้คนของแกต้องเป็นอะไรไปหรอกใช่ไหม”]น้ำเสียงของลูคัสแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง [“ฉันรู้นะว่านังนี่มันสำคัญสำหรับแกแค่ไหน ฉันมีข้อเสนอให้แก แค่ข้อเดียว”]“แกต้องการอะไร” น้ำเสียงดุดันตอบปลายสายกลับไปแทบจะทันที“แกก็แค่ยกเส้นทางการขนส่งอาวุธทั้งหมดในอาณาเขตของแกให้ฉัน รวมถึงคู่ค้าคนสำคัญของแกด้วย แลกกับความปลอดภัยของเธอ”[“แกรอฉันอยู่ที่นั่น ฉันจะไปคุยกับแกด้วยตัวของฉันเอง”]การยกพื้นที่หมายถึงการสูญเสียอำนาจและเงินทุนมหาศา

ดีล“วันนี้ฉันจะนัดเจอกับลูคัส”“มันอันตรายมากนะอลิซ ผมไม่อยากให้คุณเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้” ดวงตาคมกริบสบตาเธออย่างห่วงใยขณะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงอลิษาสบตาชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน ถ้าอยากจะตกเบ็ดแต่ไม่มีเหยื่อล่อ แล้วเหยื่อที่ไหนจะมากินเบ็ด“อลิซเชื่อว่าคุณ… จะไม่ยอมให้อลิซต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน ใช่ไหมคะ?”“ผมไม่มีวันที่จะให้คุณเป็นอะไรไปแน่นอน”อิริคดึงอลิษาเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น เขาไม่แน่ใจว่าจะปกป้องให้เธอปลอดภัยจากอันตรายได้มากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ก็จะไม่มีใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้แน่นอนอลิษาจึงกดเบอร์โทรศัพท์เพื่อโทร.หาลูคัส ไม่นานปลายสายก็ส่งเสียงทักทาย[“หวังว่าจะมีอะไรดี ๆ มานำเสนอนะ”] ลูคัสแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางลูบขนของซีฟาสไปด้วยซีฟาส เป็นสิงโตเพศผู้ที่ลูคัสเอามาเลี้ยงไว้ตั้งแต่มันยังเล็ก ๆ“ฉันมีความลับเกี่ยวกับอิริคจะบอกคุณ…][“ดี… งั้น”]“แต่… ฉันจะต้องได้เจอหน้าพ่อของฉันก่อน” เธอพยายามยื่นข้อเสนอเพื่อต่อรองกับลูคัส จะได้รู้ว่าพ่อของเธอสบายดีอยู่หรือเปล่า[“เธอจะเอาอะไรมาต่อรองก็คิดให้ดี ๆ ก่อนนะค่อยมานำเสนอ ไม่งัั้นฉันจะ

หนูจับแมวหลังจากคืนนั้นที่อลิษาพยายามจะหนีจนเธอถูกเขาลงโทษอย่างหนัก แข้งขาก็อ่อนจนไม่แรงจะลุกไปทำอะไรได้ นี่ก็ผ่านมา 2 วันแล้วที่เธอถูกกักบริเวณอีกครั้งและให้อยู่แค่เพียงในคฤหาสน์ของอิริคเท่านั้นครืด ครืดสมาร์ตโฟนที่สั่นอยู่กำลังแสดงเบอร์แปลกที่อลิษาไม่รู้จัก แต่เธอก็ตัดสินใจรับสาย“สวัสดีค่ะ”[“คุณอลิษาใช่ไหมครับ”]“ค่ะ แล้วคุณเป็นใครคะ”[“ผมเป็นใครคงไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่ตอนนี้พ่อของคุณอยู่กับผม”]ยิ่งฟังคิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน อลิษาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าปลายสายกำลังพูดเรื่องอะไร หรือเขาโทร.ผิดกันนะ“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะโทร.ผิดนะคะ”[“ไม่ผิดหรอกครับคุณอลิซ”]อลิษาเริ่มลังเลใจเพราะปลายสายรู้จักทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นของเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่ยังทำให้เธอคิดว่าเป็นสายที่โทร.ผิดนั่นก็คือ“คุณเป็นใคร ท่านจะไปอยู่กับคุณได้ยังไงคะ”อลิษาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงของคู่สนทนาที่หัวเราะราวกับว่าเพิ่งจะได้ยินเรื่องตลกอย่างไรอย่างนั้น[“คุณไม่ต้องห่วงนะครับ เพราะพ่อของคุณยังมีชีวิตอยู่ดีและสบายดีครับ หวังว่ารูปที่ผมส่งไปจะทำให้คุณเชื่อและอยากคุยกับผมมากขึ้น”]สายปริศนาถูกตัดไปก่อน

นานวันเข้าพ่อของฟลายด์ก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติของคนที่อ้างว่าเป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกับลูกสาวของตน วันนี้นึกคิดยังไงไม่รู้อยากมาหาลูกสาวที่ห้อง อยากคุยเรื่องชายหนุ่มคนนั้น ด้วยความที่ผู้เป็นพ่อเดินมาเห็นพอดีจึงทำให้รีบเดินไปทางหน้าห้องลูกสาว ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังกอดร่างบางอยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นมาพอดี“ฟลายด์แกเปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้เลยนะ” ผู้เป็นพ่อเคาะประตูห้องลูกสาวด้วยความร้อนรนฟลายด์รีบออกไปเปิดประตูเมื่อแบงค์เข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว“มีอะไรหรือเปล่าพ่อ” เธอพยายามซ่อนพิรุธเอาไว้ไม่อยากให้พ่อจับได้ ทว่าพ่อก็รีบเดินเข้ามาพร้อมกับค้นหาแบงค์ตามสิ่งที่เห็น“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอยู่ไหน” ผู้เป็นพ่อตวาดลั่น จนคนในบ้านต่างตื่นขึ้นมาดูด้วยความตกใจทำให้แบงค์ต้องออกมายอมรับความผิดของตัวเอง ฟลายด์ถึงกับชะงักค้างไปด้วยรู้กับความผิดของตัวเองดี ก่อนที่ทุกคนจะไปรวมกันที่ลานบ้านเพื่อพูดคุยหาลือกัน“คุณ! นับจากวันนี้เป็นต้นไปให้คุณย้ายไปนอนที่บ้านพักคนงาน และทำงานในไร่กับคนงาน ไม่ต้องมาที่บ้านใหญ่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม”ผู้เป็นพ่อที่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมา

ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ขึ้นหน้าห้อง ตึก…ตึก…ตึก…เงาสะท้อนผ่านใต้ช่องประตูหน้าห้อง เท้าที่เธอคุ้นเคยหยุดยืนพิงประตูอยู่หน้าห้อง กำลังแนบใบหูเข้ากับประตูหน้าห้องของเธอ ฟลายด์รีบหันขวับส่งสัญญาณให้แบงค์ ที่ยืนปักหลักอยู่กลางห้องเหมือนไม่คิดจะหลบอีกต่อไป “เงียบ!” เธอรีบกระซิบเสียงเบาก๊อก ก๊อก ก๊อก!“ไอ้ฟลายด์! หลับหรือยัง” เสียงเฟลนด์ดังขึ้นพร้อมกับแรงเคาะประตูหน้าห้องแทบพังฟลายด์รีบวิ่งไปดันชิดประตูเอาไว้ พยายามทำเสียงให้ปกติ “ยัง…มึงมีอะไรหรือเปล่า”“กูได้ยินเสียงเหมือนมีผู้ชายอยู่ในห้องมึง มึงคุยกับใคร” น้ำเสียงเฟลนด์เต็มไปด้วยความกังขา“กูไม่ได้คุยกับใคร แค่…ดูซีรีส์อยู่”ข้างนอกห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเฟลนด์กำลังชั่งใจว่าจะเชื่อหรือไม่ เธอยืนนิ่ง เหงื่อซึมออกมาตามฝ่ามือ ในหัวมีแต่จะหาที่ซ่อนตัวให้ชายหนุ่มไม่ให้ถูกจับได้ หากพี่ชายขอเข้ามาในห้อง ทุกอย่างจบเห่แน่!“เออ ล็อกประตูดี ๆ ด้วย เข้าใจไหม” สุดท้ายเฟลนด์ก็ทิ้งคำสั้น ๆ ไว้ ก่อนฝีเท้าหนัก ๆ จะค่อย ๆ เดินห่างออกไปทันทีที่เสียงนั้นเลือนหาย ฟลายด์ก็ทรุดตัวลงกับประตู หัวใจ เต้นแ

“ฟลายด์ขอสั่งห้ามพี่ไม่ให้บอกเรื่องนั้น” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยบอกกลับไปและบังคับให้ชายหนุ่มทำตามที่เธอว่า “พี่กลับไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวฟลายด์จะหาวิธีบอกเรื่องนี้ให้พวกท่านรู้เอง ถ้าพวกท่านรู้ตอนนี้…พวกท่านเอาฟลายด์ตายแน่”“งั้นพี่จะอยู่ที่นี่แลกกับการไม่บอกใครเรื่องที่เรามีอะไรกันแล้ว” เขาพูดบอกอย่างเป็นต่อ สีหน้าไม่ยอมผ่อนปรน“ไม่ได้”แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างใบหูเธอ “ถ้าฟลายด์ไม่ให้พี่อยู่…พี่จะบอกพวกท่านเอง ว่าพวกเราเป็นสามีภรรยากันใน ทางพฤตินัยแล้ว”“พี่นี่มัน! พูดอะไรออกมาไม่คิดหรือไง ถ้าพ่อแม่ฟลายด์ได้ยินเข้าละก็…”“งั้นก็ให้พี่ที่นี่สิ ง่ายที่สุดแล้ว” แบงค์ยกยิ้มมุมปาก แค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวหวาดหวั่น“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ตามใจ” เธอว่าจบก็เดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยความขัดใจเล็กน้อยพี่ชายก็เดินตามมาดู สีหน้าหงุดหงิดไม่คลาย “ยังอยู่เหรอคุณ! ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวผมยืนยัน ผมคงเรียกตำรวจมาลากคอคุณออก ไปแล้วนะ”“ผมได้ยินว่าคุณอยากพักอยู่ที่นี่ งั้นเอางี้ไหม ถ้าอยากจะอยู่จริง ๆ ก็ไปอยู่บ้านพักคนงานที่ไร่” เฟลนด์เอ่ยเสนอแนะเสียงเข้ม อีกทั้งยังไม่ไว้ใจชายหนุ่ม ถึงเสนอให้ไปอยู่กับคนงาน จ

แบงค์ที่ได้ข้อมูลมาจากหลาย ๆ คนและมีคนที่พามา ก็ทำให้เจอบ้านของฟลายด์จนได้ ทว่าคนที่เขาเจอกลับเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ออกมาเดินอยู่หน้าในจังหวะนี้พอดี ทั้งยังจูงมือมากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้เขาเข้าใจว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฟลายด์และลูกสาว ซึ่งมันเป็นเพียงแค่คำโกหกของหญิงสาวเพียงเท่านั้น แต่แบงค์กลับเชื่อสนิทใจเฟลนด์พาลูกสาวตัวน้อยออกมากำลังจะพาไปร้านค้าใกล้บ้าน พอเห็นชายแปลกหน้าร่างสูงยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงหน้าบ้าน สายตาคมกริบจ้องมองมา เขาก็ชะงักทันที“คุณเป็นใคร มาหาใคร?” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามขึ้นทันที“ผมมาหา…” แบงค์กำลังจะเอ่ยชื่อของฟลายด์ออกมา แต่ยังไม่ทันจบประโยค“คุณจะมาใครก็ช่างเถอะ ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหาหรอก และก็อย่ามาแอบอ้างนะ! ว่ารู้จักคนในบ้าน”ลูกสาวตัวน้อยที่เล่นซ่อนอยู่ข้างหลังเกาะชายเสื้อพ่อเอาไว้แน่น โผล่มาแค่เพียงใบหน้าแอบมองชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ดวงตากลมใสเต็มไปด้วยความงุนงงกระนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผู้ชายกับเด็กคนนั้น “แม่” เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น“พี่! เกิดอะไรขึ้น!” หมวยเห็นสามียืนคุยกับใครก็ไม่รู้ตั้งนาน สีหน้าเคร่งขรึม เธอจะรีบวิ่ง

ฟลายด์ที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยร่างกายปวดเมื่อยขบตามตัว ทว่าเธอยังคงหลับตาด้วยอาการมึนหัวจนต้องใช้มือจับที่ศีรษะของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือพลางหันมองรอบด้านในห้องที่เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยเธอที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่ได้สวมใส่อะไรก็ค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้นเปิดดูเพื่อความแน่ใจว่ามันเกิดกับเธอบ้าง ในใจของเธอมีแต่คำว่าฉิบหายแล้ว เพราะถ้าคนในครอบครัวรู้คงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นภาพความทรงจำในหัวก็แล่นเข้ามา ความทรงจำเมื่อคืนตัดขาดไปบางช่วง มีเพียงภาพเลือนรางของแก้วเครื่องดื่ม สายตาคมคู่นั้น และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอแกว่งไปทั้งที่ไม่อยากยอมรับ เธอบดจูบเขาอย่างเร่าร้อน จนเธอถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปมองด้านข้างที่จู่ ๆ ก็มีมือมาพลาดบริเวณช่วงหน้าท้องของตัวเอง ทว่าเธอก็ถึงกับชะงักข้างไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่ข้างกันคือแบงค์ฟลายด์ถึงกับรีบตั้งสติพร้อมกับยกมือของอีกฝ่ายออกห่างจากตัวเบา ๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน เธอผล็อยตัวลงจากเตียงพร้อมกับหอบหิ้วเสื้อผ้าหายเข้าไปในห้

เธอมองตาเขาปริบ ๆ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันควรจะเป็นไปในทางไหน เธอไม่กล้าตอบรับหรือปฏิเสธเขาชายหนุ่มประคองใบหน้าหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธหรือขัดขืนเขา ริมฝีปากของเขาแตะลงบนปากนุ่มอย่างนุ่มนวล ฟลายด์ร่างกายแข็งทื่อ ยืนหลับตาปี๋หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกใจ ริมฝีปากของเขาแนบสนิทอยู่กับกลีบปากนุ่ม ปลายลิ้นอันเร่าร้อนสอดผ่านริมฝีปากเธอเข้าไปพันเกี่ยวลิ้นเธออย่างช่ำชองด้วยสัญชาตญาณเธอแนบชิดตัวเขาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวของแบงค์กำลังหลอมละลายปากนุ่มของเธอจนเปียกชุ่มภายใต้การควบคุมของเขา เธอแทบขาดอากาศหายใจ เมื่อแบงค์บดคลึงริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น หัวใจของเธอหวาดหวั่น แต่ร่างกายกลับแอ่นบดเบียดเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นของชายหนุ่ม“พี่ขอมากกว่านี้ได้ไหม”ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกน้ำเสียงทุ้มที่ถามออกมาแฝงความเซ็กซี่ ราวกับกำลังโลมเลียเรือนกายของเธอแทนปลายนิ้ว จนฟลายด์ขนลุก ใบหน้าเนียนละเอียดถูกเชยให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเธอพยักหน้าตอบรับ สอดแขนโอบกอดรอบคอชายหนุ่ม จูบตอบกลับเขา นิ้วเรียวยาวแข็งแรงสอดแทรกเข้าไปประคองท้ายทอยเอาไว้แน่น บดคลึงริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน ก่อนจ