Novel-novel oleh หมูมีฝันตะวันส่องดาว

นานวันเข้าพ่อของฟลายด์ก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติของคนที่อ้างว่าเป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกับลูกสาวของตน วันนี้นึกคิดยังไงไม่รู้อยากมาหาลูกสาวที่ห้อง อยากคุยเรื่องชายหนุ่มคนนั้น ด้วยความที่ผู้เป็นพ่อเดินมาเห็นพอดีจึงทำให้รีบเดินไปทางหน้าห้องลูกสาว ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังกอดร่างบางอยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นมาพอดี“ฟลายด์แกเปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้เลยนะ” ผู้เป็นพ่อเคาะประตูห้องลูกสาวด้วยความร้อนรนฟลายด์รีบออกไปเปิดประตูเมื่อแบงค์เข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว“มีอะไรหรือเปล่าพ่อ” เธอพยายามซ่อนพิรุธเอาไว้ไม่อยากให้พ่อจับได้ ทว่าพ่อก็รีบเดินเข้ามาพร้อมกับค้นหาแบงค์ตามสิ่งที่เห็น“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอยู่ไหน” ผู้เป็นพ่อตวาดลั่น จนคนในบ้านต่างตื่นขึ้นมาดูด้วยความตกใจทำให้แบงค์ต้องออกมายอมรับความผิดของตัวเอง ฟลายด์ถึงกับชะงักค้างไปด้วยรู้กับความผิดของตัวเองดี ก่อนที่ทุกคนจะไปรวมกันที่ลานบ้านเพื่อพูดคุยหาลือกัน“คุณ! นับจากวันนี้เป็นต้นไปให้คุณย้ายไปนอนที่บ้านพักคนงาน และทำงานในไร่กับคนงาน ไม่ต้องมาที่บ้านใหญ่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม”ผู้เป็นพ่อที่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมา

ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ขึ้นหน้าห้อง ตึก…ตึก…ตึก…เงาสะท้อนผ่านใต้ช่องประตูหน้าห้อง เท้าที่เธอคุ้นเคยหยุดยืนพิงประตูอยู่หน้าห้อง กำลังแนบใบหูเข้ากับประตูหน้าห้องของเธอ ฟลายด์รีบหันขวับส่งสัญญาณให้แบงค์ ที่ยืนปักหลักอยู่กลางห้องเหมือนไม่คิดจะหลบอีกต่อไป “เงียบ!” เธอรีบกระซิบเสียงเบาก๊อก ก๊อก ก๊อก!“ไอ้ฟลายด์! หลับหรือยัง” เสียงเฟลนด์ดังขึ้นพร้อมกับแรงเคาะประตูหน้าห้องแทบพังฟลายด์รีบวิ่งไปดันชิดประตูเอาไว้ พยายามทำเสียงให้ปกติ “ยัง…มึงมีอะไรหรือเปล่า”“กูได้ยินเสียงเหมือนมีผู้ชายอยู่ในห้องมึง มึงคุยกับใคร” น้ำเสียงเฟลนด์เต็มไปด้วยความกังขา“กูไม่ได้คุยกับใคร แค่…ดูซีรีส์อยู่”ข้างนอกห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเฟลนด์กำลังชั่งใจว่าจะเชื่อหรือไม่ เธอยืนนิ่ง เหงื่อซึมออกมาตามฝ่ามือ ในหัวมีแต่จะหาที่ซ่อนตัวให้ชายหนุ่มไม่ให้ถูกจับได้ หากพี่ชายขอเข้ามาในห้อง ทุกอย่างจบเห่แน่!“เออ ล็อกประตูดี ๆ ด้วย เข้าใจไหม” สุดท้ายเฟลนด์ก็ทิ้งคำสั้น ๆ ไว้ ก่อนฝีเท้าหนัก ๆ จะค่อย ๆ เดินห่างออกไปทันทีที่เสียงนั้นเลือนหาย ฟลายด์ก็ทรุดตัวลงกับประตู หัวใจ เต้นแ

“ฟลายด์ขอสั่งห้ามพี่ไม่ให้บอกเรื่องนั้น” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยบอกกลับไปและบังคับให้ชายหนุ่มทำตามที่เธอว่า “พี่กลับไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวฟลายด์จะหาวิธีบอกเรื่องนี้ให้พวกท่านรู้เอง ถ้าพวกท่านรู้ตอนนี้…พวกท่านเอาฟลายด์ตายแน่”“งั้นพี่จะอยู่ที่นี่แลกกับการไม่บอกใครเรื่องที่เรามีอะไรกันแล้ว” เขาพูดบอกอย่างเป็นต่อ สีหน้าไม่ยอมผ่อนปรน“ไม่ได้”แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างใบหูเธอ “ถ้าฟลายด์ไม่ให้พี่อยู่…พี่จะบอกพวกท่านเอง ว่าพวกเราเป็นสามีภรรยากันใน ทางพฤตินัยแล้ว”“พี่นี่มัน! พูดอะไรออกมาไม่คิดหรือไง ถ้าพ่อแม่ฟลายด์ได้ยินเข้าละก็…”“งั้นก็ให้พี่ที่นี่สิ ง่ายที่สุดแล้ว” แบงค์ยกยิ้มมุมปาก แค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวหวาดหวั่น“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ตามใจ” เธอว่าจบก็เดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยความขัดใจเล็กน้อยพี่ชายก็เดินตามมาดู สีหน้าหงุดหงิดไม่คลาย “ยังอยู่เหรอคุณ! ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวผมยืนยัน ผมคงเรียกตำรวจมาลากคอคุณออก ไปแล้วนะ”“ผมได้ยินว่าคุณอยากพักอยู่ที่นี่ งั้นเอางี้ไหม ถ้าอยากจะอยู่จริง ๆ ก็ไปอยู่บ้านพักคนงานที่ไร่” เฟลนด์เอ่ยเสนอแนะเสียงเข้ม อีกทั้งยังไม่ไว้ใจชายหนุ่ม ถึงเสนอให้ไปอยู่กับคนงาน จ

แบงค์ที่ได้ข้อมูลมาจากหลาย ๆ คนและมีคนที่พามา ก็ทำให้เจอบ้านของฟลายด์จนได้ ทว่าคนที่เขาเจอกลับเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ออกมาเดินอยู่หน้าในจังหวะนี้พอดี ทั้งยังจูงมือมากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้เขาเข้าใจว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฟลายด์และลูกสาว ซึ่งมันเป็นเพียงแค่คำโกหกของหญิงสาวเพียงเท่านั้น แต่แบงค์กลับเชื่อสนิทใจเฟลนด์พาลูกสาวตัวน้อยออกมากำลังจะพาไปร้านค้าใกล้บ้าน พอเห็นชายแปลกหน้าร่างสูงยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงหน้าบ้าน สายตาคมกริบจ้องมองมา เขาก็ชะงักทันที“คุณเป็นใคร มาหาใคร?” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามขึ้นทันที“ผมมาหา…” แบงค์กำลังจะเอ่ยชื่อของฟลายด์ออกมา แต่ยังไม่ทันจบประโยค“คุณจะมาใครก็ช่างเถอะ ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหาหรอก และก็อย่ามาแอบอ้างนะ! ว่ารู้จักคนในบ้าน”ลูกสาวตัวน้อยที่เล่นซ่อนอยู่ข้างหลังเกาะชายเสื้อพ่อเอาไว้แน่น โผล่มาแค่เพียงใบหน้าแอบมองชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ดวงตากลมใสเต็มไปด้วยความงุนงงกระนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผู้ชายกับเด็กคนนั้น “แม่” เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น“พี่! เกิดอะไรขึ้น!” หมวยเห็นสามียืนคุยกับใครก็ไม่รู้ตั้งนาน สีหน้าเคร่งขรึม เธอจะรีบวิ่ง

ฟลายด์ที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยร่างกายปวดเมื่อยขบตามตัว ทว่าเธอยังคงหลับตาด้วยอาการมึนหัวจนต้องใช้มือจับที่ศีรษะของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือพลางหันมองรอบด้านในห้องที่เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยเธอที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่ได้สวมใส่อะไรก็ค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้นเปิดดูเพื่อความแน่ใจว่ามันเกิดกับเธอบ้าง ในใจของเธอมีแต่คำว่าฉิบหายแล้ว เพราะถ้าคนในครอบครัวรู้คงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นภาพความทรงจำในหัวก็แล่นเข้ามา ความทรงจำเมื่อคืนตัดขาดไปบางช่วง มีเพียงภาพเลือนรางของแก้วเครื่องดื่ม สายตาคมคู่นั้น และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอแกว่งไปทั้งที่ไม่อยากยอมรับ เธอบดจูบเขาอย่างเร่าร้อน จนเธอถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปมองด้านข้างที่จู่ ๆ ก็มีมือมาพลาดบริเวณช่วงหน้าท้องของตัวเอง ทว่าเธอก็ถึงกับชะงักข้างไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่ข้างกันคือแบงค์ฟลายด์ถึงกับรีบตั้งสติพร้อมกับยกมือของอีกฝ่ายออกห่างจากตัวเบา ๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน เธอผล็อยตัวลงจากเตียงพร้อมกับหอบหิ้วเสื้อผ้าหายเข้าไปในห้

เธอมองตาเขาปริบ ๆ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันควรจะเป็นไปในทางไหน เธอไม่กล้าตอบรับหรือปฏิเสธเขาชายหนุ่มประคองใบหน้าหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธหรือขัดขืนเขา ริมฝีปากของเขาแตะลงบนปากนุ่มอย่างนุ่มนวล ฟลายด์ร่างกายแข็งทื่อ ยืนหลับตาปี๋หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกใจ ริมฝีปากของเขาแนบสนิทอยู่กับกลีบปากนุ่ม ปลายลิ้นอันเร่าร้อนสอดผ่านริมฝีปากเธอเข้าไปพันเกี่ยวลิ้นเธออย่างช่ำชองด้วยสัญชาตญาณเธอแนบชิดตัวเขาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวของแบงค์กำลังหลอมละลายปากนุ่มของเธอจนเปียกชุ่มภายใต้การควบคุมของเขา เธอแทบขาดอากาศหายใจ เมื่อแบงค์บดคลึงริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น หัวใจของเธอหวาดหวั่น แต่ร่างกายกลับแอ่นบดเบียดเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นของชายหนุ่ม“พี่ขอมากกว่านี้ได้ไหม”ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกน้ำเสียงทุ้มที่ถามออกมาแฝงความเซ็กซี่ ราวกับกำลังโลมเลียเรือนกายของเธอแทนปลายนิ้ว จนฟลายด์ขนลุก ใบหน้าเนียนละเอียดถูกเชยให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเธอพยักหน้าตอบรับ สอดแขนโอบกอดรอบคอชายหนุ่ม จูบตอบกลับเขา นิ้วเรียวยาวแข็งแรงสอดแทรกเข้าไปประคองท้ายทอยเอาไว้แน่น บดคลึงริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน ก่อนจ

หนูจับแมวก๊อก ก๊อก“ฉันเองค่ะ”หลังจากที่เธอและเขาเงียบใส่กันมาหลายวัน หลังกลับจากห้างสรรพสินค้าอลิษาก็เลือกจะมาเคาะประตูห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มทันที“เข้ามา”เมื่อได้รับคำอนุญาตอลิษาก็เปิดประตูเข้าไป ดวงตาติดดุของเจ้าของใบหน้าหล่อมองตรงมาที่เธอในทันที“มีเรื่องอะไร”“เอ่อ… คือ ฉันรู้สึกเบื่อค่ะ”“ก็ออกไปเดินซื้อของที่ห้างฯ มาแล้วไม่ใช่หรือไง”“คุณน่าจะรู้นี่คะว่าฉันไม่ใช่สายช็อปปิง”“แล้วเธอต้องการอะไร อยากทำอะไร ไหนว่ามาสิ”คำถามของเขาทำให้อลิษาหลุดยิ้มกว้างในทันทีซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกไปด้วย ความโกรธและโมโหที่หญิงสาวอยากไปจากเขาคล้ายจะบรรเทาลงด้วยเพียงเพราะรอยยิ้มแสนสดใสของเธอ“ฉันอยากไปที่ผับค่ะ”อิริคพยักหน้าคล้ายเข้าใจ ทว่ายังอยากฟังเหตุผลต่อว่าเพราะอะไรอลิษาถึงอยากไปผับ มาเฟียหนุ่มตบมือลงที่ขาตัวเองเป็นเรียกหญิงสาวให้มานั่งลงบนตักซึ่งอลิษาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะคืนนี้เธอต้องไปที่ผับให้ได้“ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากไปที่ผับล่ะ”“ฉันคิดถึงบรรยากาศตอนที่ทำงาน อย่างน้อยคิดว่าถ้าได้ไปนั่งดื่มกับฟังเพลงที่นั่นสักหน่อยอาการเบื่อ ๆ น่าจะดีขึ้นค่ะ” เธอโกหกเขาไปค

หนูจับแมววันนี้เป็นอีก 1 วันที่พัชรพงษ์มายังผับที่อลิษาทำงานอยู่ ทว่าก็เป็นอีก 1 วันเช่นกันที่เขาไม่เจอเธอนับตั้งแต่ที่เขาเจอกับอลิษาที่พยายามขอความช่วยเหลือจากเขาวันนั้นก็ไม่ได้เจอกับเธออีก ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง คงไม่มีใครทำอะไรเธอใช่ไหม เขาพยายามมาตามหาเธอที่นี่ตลอดเพราะไม่รู้ว่าควรจะต้องไปตามหาเธอที่ไหนเขารู้สึกถูกชะตาและยังเป็นห่วงเธออย่างบอกไม่ถูกก่อนหน้านี้เขาก็มาที่นี่ทุกวันซึ่งหวังว่าสักวันเขาจะได้เจอเธออีกครั้ง ทว่าวันนี้เขาก็คงต้องผิดหวังตามเคยเพราะไม่เจอแม้แต่เงาของหญิงสาว ได้แต่เดินห่อเหี่ยวกลับไปที่โรงแรม“ทำไมช่วงนี้ถึงไม่เจออลิซเลยล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่พอจะคุ้นหน้า“อ้อ นายไม่ให้เธอทำงานที่นี่แล้วครับ”“เธอถูกไล่ออกงั้นเหรอ”“จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียวครับ” เด็กเสิร์ฟผู้ช่างคุยเลือกจะกระซิบเรื่องราวที่ถูกพูดถึงกันในกลุ่มพนักงานของร้านในช่วงนี้ให้ลูกค้าฟัง “นายให้เธอไปอยู่กับนายที่บ้าน ไม่ต้องทำงานแล้ว”“บ้านของอิริคน่ะนะ”“ครับ”ข้อมูลใหม่ที่ได้รับมาทำเอาพัชรพงษ์เริ่มมีสีหน้าทเคร่งเครียด การที่อลิษาพักอยู่ที่เดียวกับอิริคแปลว

เกลียดวันนี้เป็นอีก 1 วันที่อิริคไม่ได้ออกไปทำงานด้านนอก อลิษาเห็นชาร์ลเข้ามาพูดคุยงานกับมาเฟียหนุ่มที่ห้อง ด้วยความหวังดีจึงเตรียมเครื่องดื่มเย็นและคุกกี้ที่เธออบเองโดยมีแม่บ้านคอยเป็นลูกมือนำขึ้นไปให้เจ้าของบ้านและลูกน้องที่ห้องทำงานทว่าบานประตูห้องทำงานกลับปิดไม่สนิท อลิษาที่ตั้งใจจะเคาะประตูตามมารยาทแต่มือข้างนั้นกลับค้างอยู่กลางอากาศ และสุดท้ายก็ลดลงมาถือถาดเครื่องดื่มและขนมตามเดิมเมื่อได้ยินสิ่งที่ 2 คนในห้องพูดคุยกัน“เรื่องเรือสำราญที่ผมเคยแจ้งนายว่าเข้าเทียบท่าเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนี้เรือลำนั้นจะออกเดินทางกลับไทยในวันพรุ่งนี้ครับ”“อย่าให้อลิษารู้เรื่องนี้”“ครับนาย”มือบางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้พร้อมกับก้อนความรู้สึกเจ็บปวดที่จุกอยู่ตรงอก อิริครู้ว่าเธอต้องการกลับประเทศไทยมากแค่ไหนและรู้ว่าเธอหวังพึ่งพาเขาในเรื่องนี้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่บอกเธอสักคำว่าเรือเทียบท่าเมื่อสัปดาห์ก่อนซึ่งหนทางเดียวที่จะกลับบ้านของเธอกำลังจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้กว่าจะพูดคุยงานกับลูกน้องคนสนิทเสร็จ ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มมืดเสียแล้ว คนแรกที่อิริคมองหาคือหญิงสาวที่เขานอนร่วมเตียงด้วยทุกคืน เมื่อถามแ

เกลียดนี่ก็เป็นเวลากว่าสัปดาห์แล้วที่อลิษาย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ที่บ้านของอิริค ช่วงกลางวันเธอไม่ได้เจอเขาเท่าไรนักเพราะอีกฝ่ายออกไปทำงานข้างนอกอยู่เสมอ และด้วยความว่างเธอจึงมักแอบลงไปช่วยงานพ่อบ้านแม่บ้านบ้าง แม้จะเคยถูกเจ้าของบ้านสั่งห้ามก็ตามทว่าวันนี้มาเฟียหนุ่มกลับอยู่บ้าน แถมยังให้แม่บ้านขึ้นมาแจ้งอลิษาด้วยว่าให้เตรียมตัว เพราะอีกเดี๋ยวเขาจะพาเธอออกไปห้างสรรพสินค้า“สวยจัง นี่ห้างฯ จริง ๆ เหรอคะ”นั่นคือคำถามแรกของคนช่างสงสัยที่กำลังทำตาโตด้วยความตื่นเต้นกับห้างสรรพสินค้าตรงหน้า มันต่างจากห้างสรรพสินค้าที่ประเทศไทยโดยสิ้นเชิง หากไม่มีใครบอกอลิษาคงคิดว่าสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าคือสถานที่ท่องเที่ยวที่เอาไว้แวะชมความงดงามของสถาปัตยกรรมของอิตาลีเสียอีก“ก็ใช่น่ะสิ ใกล้ ๆ นี้มีแลนด์มาร์กที่นักท่องเที่ยวนิยมไปถ่ายรูปด้วยนะ ทั้งน้ำพุเทรวี่และจัตุรัสสเปน อยากจะไปไหม”“อยากค่ะ” อลิษารีบตอบพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักราวกับเด็กที่เก็บความตื่นเต้นไว้ไม่มิด และท่าทางเหล่านั้นก็เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ บนมุมปากหยักของมาเฟียสุดโหดอย่างอิริคได้“ไปซื้อของกันก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจะพาไป”“ว่าแต่คุณอยากซื้ออะไรที่

ฉันไล่เธอออกหลังจากวันนั้นอลิษาก็ไม่ได้เจอมาเฟียหนุ่มอีกเลย อิริคไม่เข้าผับมาหลายวันแล้ว เธอพยายามบอกตัวเองให้เลิกมองหาเขาเสียทีแล้วกลับมาตั้งใจทำงานของตัวเองต่ออลิษายังคงรับงานร้องเพลงในผับเช่นเคย ทว่าปัญหาก็ไม่เคยหมดไป เมื่อคืนนี้ยังมีลูกค้าสนใจเธอและอยากจะซื้อตัว ด้วยการเสนอเงินจำนวนมากให้และหนักถึงขั้นออกมาเอะอะโวยวายหน้าเวที“เธออยากได้เท่าไรว่ามา ฉันรวยนะรู้ไหม มามะ มาเป็นเด็กพี่ดีกว่าน้องสาว”“เอ่อ คุณลูกค้าเมามากแล้วนะคะ รบกวนกลับไปนั่งที่โต๊ะก่อนดีกว่าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกผ่านไมโครโฟน เธอยังยิ้มสู้แม้จะรู้สึกหนักใจกับเรื่องตรงหน้าเอามาก ๆ ก็เถอะ“อะนี่เบอร์พี่ อยากสบายเมื่อไหร่ก็โทร.มานะ”คนเมายัดนามบัตรดิไซน์สวยหรูใส่มือนักร้องสาว ก่อนจะเดินโซเซกลับไปนั่งนัวเนียกับเด็กในสังกัดที่โต๊ะต่ออลิษาคิดว่าเรื่องราวในค่ำคืนนี้คงจบลงแต่เพียงเท่านี้ แต่เปล่าเลยเมื่อหนึ่งในการ์ดที่ถูกสั่งให้เฝ้าดูเธอนำเรื่องนี้ไปรายงานให้เจ้านายมาเฟียทราบทันทีที่เห็นอิริคเดินเข้าร้านมา“จาริค” เสียงเข้มเอ่ยเรียกหนึ่งในคนสนิทหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด“ครับนาย”“ไปสั่งสอนไอ้คนที่กล้ายุ่งกับคนของฉันซะ”

อิริคยอมรับผิดเพราะสาเหตุหลัก ๆ ที่สภาพของคนในอ้อมแขนเป็นแบบนี้ก็มาจากเขาที่ตะกละตะกลามมากไปและจัดหนักจนถึงเช้าไม่ยอมปล่อยให้เธอพัก แต่ถึงจะรู้ตัวก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดอยู่กับอกของเขา“ก็… เพราะใครล่ะ”คำถามย้อนกลับของมาเฟียหนุ่มทำเอาใบหน้าของอลิษาแดงระเรื่อจนพวงแก้มราวกับมะเขือเทศ ภาพความทรงจำที่ไหลย้อนมายิ่งตอกย้ำว่าเธอทำตัวเองชัด ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายซะเดี๋ยวนี้เลยน่าอายชะมัด...“ทำไมตอนนี้เงียบ เห็นเมื่อคืนพูดเก่งเชียว” พอเห็นเธอเขินจนแดงไปทั้งตัว มาเฟียหนุ่มก็ยิ่งสนุกกับการแกล้งอีกฝ่าย“อะ เอ่อ คือ รบกวนคุณช่วยพาฉันไปห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากอาบน้ำ”อลิษาพยายามเปลี่ยนหัวข้อการพูดคุย ก่อนที่เธอจะอายจนกัดลิ้นตัวเองตายไปจริง ๆเธอได้ยินเสียงหัวเราะฮึดังในลำคอแกร่งครั้งหนึ่งก่อนที่อิริคจะอุ้มเธอเข้าไปยังห้องน้ำอย่างที่เธอขอจริง ๆมาเฟียหนุ่มวางเจ้าของร่างนุ่มนิ่มลงพื้นอย่างเบาแรงที่สุด แต่ก็ไม่วายแกล้งเธออีกครั้ง“ไม่มีแรงเดินแบบนี้คงอาบน้ำไม่ไหว ให้ฉันอาบให้ไหม”“ฮะ ! เอ่อ ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ฉันอาบเองได้ค่ะ” อลิษารีบปฏิเสธด้วยใบหน้าเหลอหลาทันที