ลุงคนนี้คือสามีของหนู

ลุงคนนี้คือสามีของหนู

last updateLast Updated : 2025-11-19
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
325views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แบงค์ เขาเพิ่งมาโสดตอนอายุ 40 ปี ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมาเขาก็ยังไม่มีใคร ฟลายด์ จู่ ๆ เธอก็ได้มารับรู้เรื่องคนอื่นด้วยความบังเอิญ และยังได้มาเป็นเจ้าของร้านน้ำหอมชั่วคราวแทนพี่สาว

View More

Chapter 1

บทนำ

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
บทนำ
“ฟลายด์เอ๊ย! ฟลายด์! ลุกมานึ่งข้าวให้แม่หน่อยเร็ว แม่กับพ่อจะออกไปไร่ ไปดูคนงานสักหน่อย” สุพรรษาแม่ของ ฟลายด์ เป็นเจ้าของไร่อ้อยไร่มัน มีที่ดินเป็นร้อยไร่ฟลายด์ สาวน้อยวัยยี่สิบต้น ๆ ดวงตากลมโตแต่ชอบใส่แว่นหนาเตอะทั้ง ๆ ที่สายตาก็ไม่ได้สั้นขนาดนั้น ชอบใส่เสื้อฟรีไซซ์ตัวใหญ่ ๆ ทั้งที่ตัวเองก็ตัวเล็ก ๆ ชอบทำหัวฟูทั้งวันก็เพราะความขี้เกียจหวีผม“จ้า แม่ไปได้เลยจ้า เดี๋ยวลูกสาวคนสวยคนนี้จะจัดการข้าวปลาอาหารไว้ให้เสร็จสรรพ เรียบร้อยก่อนที่พ่อกับแม่จะกลับมาแน่นอน”“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ ไม่ใช่ว่าพอพ่อกับแม่ออกไปแล้ว กลับเข้าไปนอนต่ออีกนะ”“ไม่มี้ ใครเขาทำกัน”พอพ่อกับแม่ออกไปไร่แล้ว ฟลายด์เดินหัวเราะคิก ๆ ไปเคาะประตูห้องพี่ชายให้ลุกขึ้นมาทำกับข้าว นึ่งข้าว เตรียมอาหารไว้ให้พ่อกับแม่แทนตัวเอง เหมือนประจำทุกวันปึง ๆ ๆ“พี่! พี่เฟลนด์! ลุกขึ้นมานึ่งข้าว ทำกับข้าวไว้รอแม่ด้วย”“แล้วทำไมมึงไม่ทำเอง ชอบกวนกูตั้งแต่เช้าเนี่ย” เฟลนด์ลุกขึ้นมาเปิดประตูใส่แค่กางเกงบอกเซอร์ตัวเดียว ด้วยความงัวเงีย แล้วปิดประตูใส่หน้าเธอ“ถ้าพี่ไม่ไปทำกับข้าว ฟลายด์จะฟ้องแม่ว่าพี่แอบพาลูกสาวบ้านอื่นไปทำมิดีมิร้า
Read more
บทที่ 1
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…ฟลายด์เดินทางมาเชียงใหม่ด้วยกระเป๋าเป้เพียงใบเดียว เพราะว่ายังไงที่เธอมาเชียงใหม่ครั้งนี้ก็แค่มาเที่ยวเล่น ไม่ได้จะมาอยู่นาน เดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว เพราะฉะนั้นเอามาเท่าที่จำเป็น และอีกอย่างเพื่อน ๆ ของเธอจองโรงแรมที่มีพร้อมทุกอย่างเอาไว้ให้แล้วเธอก็ยังไม่รู้จุดหมายปลายทาง ว่าโรงแรมที่เพื่อนจองไว้ชื่ออะไร พอลงจากเครื่องเธอก็นั่งรอเดอะแก๊งมารับที่สนามบินพอไม่ได้เจอกันนานมันก็ตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ ดีใจที่จะได้มาเจอกันในรอบหลายปี น่าจะเกือบ 5 ปีได้แล้วมั้ง จนเพื่อนแต่งงานมีลูกกันไปหมดแล้ว ทั้งแก๊งคงเหลือแค่เธอคนเดียวมั้งที่ยังไม่มีครอบครัวเหมือนคนอื่นเขาคิดแล้วก็เศร้าเหมือนกันนะ เพื่อน ๆ คงจะมีคนคอยให้สวีท ส่วนเธอนั้นคงเป็นเพียงแค่ส่วนเกิน ที่เพื่อนรักมากจนต้องหอบหิ้วไปด้วยทุกที่ จนบางทีอยากจะบอกเพื่อนมากว่าไม่ต้องหอบกูมาดูพวกมึงสวีทกันกับผัวก็ได้นะ กูเกรงใจ“ฟลายด์” มด เพื่อนสาวคนสวยที่ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหน ก็สวยได้ทุกลุคแม้ว่าเสื้อผ้าพวกนั้นจะซื้อมือสองตามตลาดนัดคลองถมก็เถอะ เป็นคนที่เทสดีมาก“ภาณิภัค” หน่อย สาวเหนือหุ่นดี ผิวขาว สาวสวยประจำกลุ่ม ฮอตพอ ๆ กับมด“หมอ”
Read more
บทที่ 2(1)
เสียงจอแจของผู้คนที่กำลังยืดเบียดเสียดอัดกันอยู่ตามโต๊ะต่าง ๆ ในสถานบันเทิงที่ขึ้นชื่อของจังหวัดเชียงใหม่…แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วสถานบันเทิงแห่งนี้ เสียงดนตรีดังกระหึ่มเหมือนหัวใจกำลังเต้นแรงขึ้นนักท่องเที่ยวจำนวนมากหลั่งไหลกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย พนักงานที่มารอรับลูกค้ากำลังพาทุกคนไปนั่งตามโต๊ะที่ตัวเองได้จองไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วเสียงดนตรีที่ดังเกินกว่ากฎหมายกำหนดในสถานที่แห่งนี้ มันทำให้เธอพูดคุยกับเพื่อน ๆ ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว พอทุกคนได้รับปริมาณแอลกอฮอล์กันพอประมาณก็พากันออกมาโชว์ลวดลายอันพริ้วไหวอย่างไม่มีใครยอมใคร“ฟลายด์ มาลุกขึ้นเต้นด้วยกันมาเที่ยวทั้งที เราก็ต้องไปให้สุด”“พวกเธอเต้นกันก่อนเลย” ปริมาณแอลกอฮอล์ในกายเธอยังไม่ได้ออกฤทธิ์ถึงขนาดจะใจกล้าหน้าทนออกไปโชว์สเตปขนาดนั้น“ไม่ไปเต้นกับพวกเขาเหรอสุพัตรา”เธอรู้ดีว่าสามีของส้มไม่ค่อยชอบออกมาสังสรรค์แบบนี้เท่าไร และไม่ค่อยเข้ากับเพื่อน ๆ ในแก๊งค์มากเท่าไรนัก ออกจะไปทางหยิ่ง ๆ จนบางทีเพื่อน ๆ ก็ไม่ค่อยอยากจะยุ่งด้วยสักเท่าไร ซึ่งต่างจากเพื่อนเธอที่ชอบความสนุกสนานเฮฮา กลับต้องมานั่งดูเพื่อน ๆ ออกไปสนุกกัน“มาชนแก้ว
Read more
บทที่ 2(2)
“ก็ได้ แค่สองนาที”แบงค์เดินผ่านโต๊ะของฟลายด์ เขาแอบปรายตามองเล็กน้อย เห็นหญิงสาวก้มหน้างุด เอามือปิดหน้าไม่วายแอบชำเลืองมองเขากับโบว์ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มมุมปากทุกเหตุการณ์ที่ทั้งสองคนกระทำอยู่นั้น อยู่ในสายตาของฟลายด์ทั้งหมดทุกอย่าง ทันทีที่สองคนเดินออกไปด้านนอกร้าน ฟลายด์ก็เริ่มนินทาชายหนุ่มคนนั้น“ส้ม เห็นปะเมื่อกี้อ่ะ”“เห็นอะไร”“เอ้า! ก็ผู้ชายที่เดินผ่านโต๊ะเราที่กล้ามโต ๆ กับผู้หญิงหุ่นเช็กซี่เมื่อกี้นี้ไง เห็นไหม?”“อ๋อ! เออ! เห็น ๆ ผู้ชายก็หล่อเนาะ ผู้หญิงก็สวยเห็นแล้วอิจฉาหุ่นฉิบหายเลย” ส้มหันมากระซิบกระซาบกับฟลายด์ “แบน ๆ อย่างเรานี่จะต้องเสริมกี่ซีซีถึงจะได้เท่าเขา”“คงจะขนาดใหญ่ที่สุดละมั้ง เออมีอะไรจะเล่าให้ฟัง ผู้ชายคนเมื่อกี้นั่นน่ะก็คือ…คนที่ไปยืนเคาะประตูห้องตรงข้ามเค้าเมื่อตอนที่มาเชียงใหม่ตอนโน้นที่เคยเล่าให้ฟังอ่ะ จำได้ใช่ไหม?”ส้มเบิกตากว้างพลางพยักหน้า “จำได้ แล้วไงต่อ?”“สองคนนั้นอ่ะ ไม่ใช่แฟนกัน แต่อาจจะแอบไปทำอะไรกันลับหลังแฟนของผู้หญิงคนนั้นก็ได้” ฟลายด์ชี้ไปที่ผู้ชายที่กำลังเต้นไม่สนใจโลกอยู่หน้าเวที กำลังเต้นนัวเนียอยู่กับสาวอีกคน“เห็นคนที่สวมเสื้อสีฟ
Read more
บทที่ 3(1)
ฟลายด์ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัว ความมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน ทำให้ทุกอย่างกำลังหมุนคว้าง ดวงตาปรือ รู้สึกถึงความร้อนอบอ้าว ก่อนถีบผ้าห่มผื่นหนาออกจากตัวอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหลับตาลงต่อครืด ครืดเสียงโทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นไม่หยุด ทำให้ฟลายด์สะดุ้งตื่น พยายามผงกศรีษะอันหนักอึ้งออกจากหมอนนุ่ม ๆ มือควานหาโทรศัพท์ในสภาพหัวฟู ๆ มืออีกข้างเสยผมที่ปรกใบหน้าออกให้พ้นจากสายตา(“ฟลายด์! อยู่เชียงใหม่ใช่ไหม?”) เสียงแหลมปรี้ดแทรกออกมาจากโทรศัพท์“อืม… คราย…” ฟลายด์ตอบกับเสียงยานคาง(“นี่แกจำพี่สาวคนสวยไม่ได้เหรอ”) เสียงแวดออกมาจากโทรศัพท์ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าเป็นใครพี่เฟิร์น ลูกสาวป้าสุณิษาพี่สาวของแม่เธอนั่นเอง“ตอนแรกจำไม่ได้ ตอนนี้จำได้แล้ว”(“ดีเลย วันนี้เก็บกระเป๋าเสื้อผ้ามาที่บ้านพี่เลยนะ มาเชียงใหม่ทั้งที แต่ทำไมไปเช่าโรงแรมนอน บ้านพี่ก็มีที่นอนเยอะแยะ จะไปเปลืองตังเช่าโรงแรมอยู่ทำไม”)“ก็มาเที่ยวกับเพื่อน เกรงใจ มีอะไรอีกไหม คนจานอน”(“มี พรุ่งนี้มาเฝ้าร้านให้หน่อยนะ จะไปรับแต่วันนี้ตอนบ่ายมาพบลูกค้าแทนพี่ด้วยพี่มีธุระต้องไปจัดการ อย่าลืมดูเวลาด้วยนะ”)“ด้าย” หา! อะไรนะ
Read more
บทที่ 3(2)
เธอยกมือกุมขมับ ศีรษะที่หนักอึ้ง เส้นผมยุ่งเหยิงปรกแก้มเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกหนัก ผิวหน้าที่เคยสดใสตอนนี้ซีดเซียวกว่าปกติ แววตาดูเลื่อนลอย คล้ายโลกทั้งใบกำลังหมุนซ้อนทับกัน“ปวดหัวเป็นบ้าเลย นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” ฟลายด์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มาดูเวลาดวงตากลมโตขยายกว้างเมื่อเห็นเวลาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ฟลายด์รีบลุกพรวดพราดวิ่งเข้าห้องน้ำ แต่งตัวไปร้านน้ำหอมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอลืมตั้งนาฬิกาปลุกได้ยังไงเนี่ย ไม่ใช่ลูกค้าด่าโคตรเหง้าศักราชไปแล้วมั้งหลังจากเสร็จธุระไปดูคนงานที่มารับเหมาก่อสร้างบ้านของคุณอาเสร็จเรียบร้อยแล้ว แบงค์ก็ขับรถไปร้านน้ำหอมตามที่นัดหมายไว้กับเจ้าของร้านBF Bifern Galory“ใบเฟิร์นแกลอรี่ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานกล่าวต้อนรับลูกค้าอย่างสุภาพ“ผมมาพบเจ้าของร้านครับ นัดดูน้ำหอม”“คุณลูกค้ากรุณารอสักครู่นะคะ พอดีว่าคุณเฟิร์นออกไปทำธุระข้างนอก คุณเฟิร์นไม่ได้แจ้งเอาไว้ว่าจะมีลูกค้ามาดูของ”“ครับ”แบงค์นั่งรอเจ้าของร้านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว เขาก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเจ้าของร้านคนสวยของดิวจะมาสักที เขาตัดสินไม่รออีกต่อไป ถ้าร้านอื่นจะไม่มี เขาก็จะหาของ
Read more
บทที่ 3(3)
“งั้นเดี๋ยวจะให้พนักงานนำมาน้ำหอมมาให้เลือกนะคะ” ฟลายด์ฝืนยิ้มหวานรักษามารยาทในการต้อนรับ ดูแลลูกค้าอย่างมืออาชีพไม่ให้เสียชื่อร้านของพี่เฟิร์นฟลายด์เดินเลี่ยงเข้าไปหลังร้าน ก่อนจะส่งสัญญาณให้พนักงานช่วยนำน้ำหอมแบรนด์ที่ลูกค้าต้องการออกไปให้เลือกแทนตัวเองแบงค์หยิบขวดทดลองจากพนักงานมาดมดูทีละกลิ่น ลองฉีดลงบนหลังมือบ้าง บนข้อมือบ้าง ตามท้องแขนบ้าง น้ำหอมแต่ละกลิ่นมีความหอมเป็นเอกลักษณ์ ทว่าไม่มีสักกลิ่นที่ทำให้เขาพอใจได้ และอีกอย่างเขาก็ไม่แน่ใจว่าน้องสาวตัวแสบชอบน้ำหอมแบบไหน“ไม่ชอบ” เขาพึมพำพร้อมกับส่ายหน้าจนในที่สุดทั้งแขนเขากับดิวแทบไม่มีพื้นที่เหลือให้ทดลองฉีดน้ำหอมดูอีกแล้ว บนข้อมือและแขนเต็มไปด้วยร่องรอยของกลิ่นน้ำหอมที่ปะปนกันจนสับสน เขาถึงกับถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ไม่ต่างจากดิวที่ต่างก็เลือกให้ม่ถูกเหมือนกัน เพราเขาก็ไม่ได้สันทัดกับเรื่องพวกนี้“โธ่เอ๊ย! พี่ก็เลือกสักกลิ่นมันก็จบแล้วจะไปยากอะไร นี่ผมนั่งเป็นหุ่นทดลอง จนจะเมาน้ำหอมยิ่งกว่าเมาเหล้าแล้วเนี่ย พี่ยังไม่ถูกใจอีกเหรอ พี่ไม่ได้ใช้เองสักหน่อย เลือก ๆ มาสักอันเถอะ”แบงค์เม้มปากแน่น มองขวดทดลองที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้
Read more
บทที่ 4(1)
สองวันต่อมางานเลี้ยงจัดขึ้นในลานกว้างหน้าฟิตเนสแบงค์ยิมถูกประดับไว้ด้วยแสงไฟระยิบระยับ แขกเหรื่อทุกคนในงานแต่งตัวหรูหรายืนพูดคุยกันด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทุกคนถือแก้วน้ำทรงสวยหลากสีขณะเดินชมบรรยากาศรอบ ๆ งานเลี้ยง แสงไฟจากโคมทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น บริกรเดินเสิร์ฟเครื่องดื่มอย่างราบรื่น เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆสาวน้อยหน้าใสสวมแว่นสายตาเข้ากับรูปหน้า ใส่กางเกงทรงกระบอกสีซีดบวกกับเสื้อลินินตัวบางใส่สบาย เดินเข้ามาในงานอย่างมั่นใจ พร้อมกับหยิบแก้วค็อกเทลมาถือไว้ในมือ ก่อนจะยกขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว“สีก็สวย น้ำก็อร่อยดี เพิ่งจะเคยกิน แต่รถชาติก็ไม่ต่างจากเหล้าถังที่เราทำสักเท่าไร สู้เหล้าถังที่เราผสมเองไม่ได้”แม้ในใจเธอจะบอกว่าเหล้าถังที่เธอผสมกินกับพี่ชาย กับคนงานที่ไร่จะอร่อยกว่า แต่เธอก็ยอมรับว่าค็อกเทลก็อร่อยไม่แพ้กัน จนอดที่จะเอาค็อกเทลแก้วที่สอง แก้วที่สามมาจิบรอลูกค้าที่สั่งน้ำหอมเอาไว้ไม่ได้ เบอร์โทรก็ไม่ทิ้งเอาไว้ให้ ชื่อแซ่ก็ไม่ยอมบอก เธอทำได้แต่เดินเตร็ดเตร่พลางจิบค็อกเทลไปด้วย จนมาโผล่ที่ห้องออกกำลังกายตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็ยังไม่เคยลองเครื่องออกกำลังกายสักทีเลย ประจวบเหมาะกับวั
Read more
บทที่4(2)
ความครึกครื้นในงานเลี้ยงนั้น มันยิ่งทำให้เสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเธออย่างบ้าคลั่ง เธอหยุดยืนหอบหายใจ หันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามเธอมา ริมฝีปากที่เม้มแน่นอยู่ก่อนหน้า ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างทั้งร่างแทบจะทรุดลงกับเก้าอี้ด้วยความโล่งใจฟลายด์เห็นดิวเดินเข้างานมาพร้อมกับสาวสวย น่าจะเป็นแฟนของชายหนุ่ม เธอเลยถือโอกาสนี้ฝากน้ำหอมเอาไปให้ลูกค้าของเธอแทนเลยแล้วกัน อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็น่าจะรู้ว่ามันเป็นของขวัญวันเกิด“พี่ ๆ หนูขอฝากของขวัญชิ้นนี้ให้กับผู้ชายกล้ามโต ๆ หน้าตี๋ ๆ ผิวขาว ๆ หน่อยนะคะ” ดิวทำหน้างง ๆ กำลังนึกว่าใครกล้ามโต หน้าตี๋ ผิวขาว “คนที่ไปเลือกของชิ้นนี้พร้อมพี่ไง คนนั้นน่ะ”ดิวมองถุงของขวัญอยู่สักพักใหญ่ แล้วคิดภาพตามที่เจ้าของร้านคนสวยบอก หน้าเจ้าของฟิตเนสที่เขารู้จักเป็นอย่างดีก็ลอยขึ้นมาในหัว รูปลักษณ์แบบนี้มีแค่พี่แบงค์คนเดียว ที่เหลือไม่มีใครหน้าตี๋สักคน“ของพี่แบงค์”“น่าจะใช่ค่ะ รบกวนฝากเอาไปให้เขาทีนะคะ พอดีว่ามานานแล้ว แต่หาเขาไม่เจอ”“ได้ครับ” ดิวตอบรับอย่างสุภาพเมย์กวาดสายตามองฟลายด์ตั้งแต่
Read more
บทที่5(1)
หลังจากงานเลี้ยงจบลง แบงค์หยิบถุงของขวัญที่ทางร้านส่งมาให้ เพื่อเช็กดูอีกทีเผื่อว่าน้องสาวเขาจะแกล้งหลอกว่าไม่มีของขวัญในนั้น หลอกเขาให้ตกใจเล่น ๆ เหมือนทุกครั้งที่เธอชอบแกล้งเขา ทว่ามันก็ไม่ของขวัญอยู่ในนี้จริง ๆ เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่อยู่ในกระดาษแผ่นเล็ก ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ฟลายด์กำลังจัดของอยู่หลังร้าน เบอร์โทรไม่ปรากฏชื่อ และยังไม่ขึ้นว่าเบอร์ก่อกวนหรือมิจฉาชีพ มือเรียวบางเลยเลื่อนหน้าจอรับสายนั้นทันที“น้ำหอมที่ผมสั่งให้ร้านคุณไปส่งในงานวันเกิดวันนี้…มันหาย ไป ทางร้านจะรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาโดยไม่อ้อมค้อม เขาพุ่งประเด็นที่เขาครุ่นคิดยังไงก็คิดไม่ตก ทางร้านก็ใหญ่โตไม่น่าจะคิดทำเรื่องอะไรที่ให้เสียหายต่อภาพลักษณ์ขนาดนี้(“เอ๊ะ? ก่อนที่ทางร้านจะส่งมอบของให้ลูกค้า หรือนำไปส่งให้ลูกค้า ทางร้านจะต้องตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยก่อนส่งอยู่แล้วนะคะ และอีกอย่างฉันเป็นคนจัดเตรียมของเองกับมือและนำไปส่งเองโดยที่ไม่มีใครได้แตะต้องกล่องของขวัญเลยสักคนเดียว”)“ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้นคุณมีหลักฐานมายืนยันไหมว่าคุณไม่ได้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status