Novels by Selenophile

Pagkatapos tumawag ni doctor Santos, tinulungan ko si Manang Elena sa pag handa ng dinner para sa pag balik ni Sebastian. Medyo naninibago ako sa tinitirahan ko ngayon malaki maaliwalas at malinis. Bigla kong naalala ang sinabi ni Andrea. Dahil sa kuriyosidad ko, tinanong ko si Manang Elena patungkol kay Andrea. "Manang Elena ka ano-ano ni Sebastian si Andrea?" tumawa si Manang habang nag luluto "Dating kasintahan ni Sebastian si Andrea mayaman si miss Andrea pero dahil sa demanding at maarte niyang ugali hindi kinaya ni Sebastian. Ang kaso lang hindi pa kaya ni Sebastian na bigla niyang hiwalayan ito baka ano pa ang maisip na masama. Pero ang sabi ni Sebastian, pag may mangyaring masama sayo dahil kay Andrea, hihiwalayan niya agad-agad si Andrea" ngumiti ako nang malaman ko na concern din pala si Sebastian sa akin, pero bakit ganun ako ka importante sa kanya? Kaya siguro gusto ni Andrea na palayasin ako dahil hindi pa niya alam na nakikipaghiwalay na pala si Sebastian sa kanya.

Naglalakad ako sa hardin ng bahay habang hinihintay ang tawag ni Sebastian. Ang araw ay sobrang liwanag at ang mga bulaklak ay namumukadkad na parang nagbabati sa akin. Nakaupo ako sa isang maliit na upuan sa tabi ng fountain nang marinig ko ang malakas na pagbukas ng pintuan ng bahay. Lumingon ako at nakita ang isang babaeng papalapit sa akin. Nakasuot siyang mamahaling pulang damit at mataas na sapatos. Ang buhok niya ay nakaayos ng maayos at ang mukha niya ay pinalamutian ng maraming pampaganda. Ang mukha niya ay punong galit at pagkamuhing habang nakatingin sa akin. “Who are you? And what are you doing here in Sebastian’s house?” Sigaw niya sa akin. Lumapit siyang mas malapit at tumingin sa akin ng masama. “Hindi ka ba alam na bawal pumasok dito ang mga taong hindi imbitado?” Tumayo akong dahan-dahan at tumingin sa kanya ng maayos. Hindi ako natatakot sa kanya kahit na makikita mong galit na galit siya. “I live here. Sebastian invited me to stay with him,” sabi ko sa kanya ng ma

CHAPTER4:Assurance Bumangon ako ng maaga ngayong umaga. Hindi ako nakatulog ng maayos dahil iniisip ko parin ang operasyon ng tatay ko. Umalis ako sa kama at pumunta sa bintana para tingnan ang labas. Ang araw ay simula palang magliwanag at ang hangin ay medyo malamig pa. Nagbihis akong mabilis gamit ang mga damit na nandoon sa cabinet. Nakasuot ako ng puting blusa at asul na palda simple lang pero komportable. Pagkatapos ay pumun ta ako sa banyo para maglinis ng mukha at ayusin ang buhok ko. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko maiwasn ang isipin kung okay na ba ang tatay ko ngayon. Narinig ko ang mga yapak na papalapit sa pintuan ng silid. Tumigil ako sa ginagawa ko at tumingin sa pinto. Bumukas ito at pumasok si Elena na may dalang tray ng pagkain. Ang mukha niya ay may bahid ng ngiti pero parang may ibang emosyon na nakikita ko sa kanyang mga mata.“ Magandang umaga ma’am Maria. Naghanda ako ng almusal para sainyo,” sabi niya habang inilalagay niya ang tray sa mesa. May sinangag, it

Nakatayo ako sa labas ng pintuan ng kanyang silid. Naririnig ko ang mahinang pag hinga niya mula sa loob alam kong natutulog na siya ngayon. Bumaba ako ng hagdan at pumunta sa aking opisina sa ibaba ng bahay. Ang kwarto ay maliit lang pero puno ng mga bagay na konektado sa kanya. Binuksan ko ang ilaw at lumapit sa isang malaking cabinet sa tabi ng mesa. Binuksan ko ito at nakita ko ang mga larawan na inayos ko ng maayos. Lahat iyon ay mga litrato ni Maria mula pa noong siya ay estudyante pa lang sa unibersidad. May mga litrato siya habang naglalakad papunta sa paaralan, habang kumakain sa canteen, habang nag aaral sa librarya. Lahat ng mga sandali na iyon ay nakuha ko. Inabot ko ang isang litrato na kuha noong isang taon pa lang. Ang mukha niya ay nakangiti habang hawak ang isang libro ng nursing. Ang ngiti niya ay parang araw na nagbibigay liwanag sa buong mundo. Simula noong una ko siyang makita ay alam ko na kailangan ko siyang makamit. Kailangan ko siyang mapasakamay. Upo ak

Ang kotse ay tumigil sa harap ng isang napakalaking bahay na parang palasyo. Ang mga pader ay gawa sa putting bato at ang mga bintana ay napakalaki parang mga salamin na nakatiklop. May malaking hardin sa harap na puno ng mga bulaklak na hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko. Ang hangin ay bumabango ng mga bulaklak at ng sariwang damo. Bumukas agad ang pinto ng kotse at lumabas si Sebastian. Pagkatapos ay hinarap niya ako at inabot ang kanyang kamay. “Come on, let’s go inside,” sabi niya sa akin. Ang boses niya ay mahinahon parang hindi katulad ng mga ibang tao na nakita ko kanina. Tumayo ako at hinawakan ang kanyang kamay. Habang lumalakad kami papunta sa pintuan ay naramdaman ko ang tibok ng puso ko na parang gusto na nitong lumabas sa dibdib ko. Ang bahay ay parang isang museo na puno ng mga mamahaling gamit at mga larawan na mukhang mga antigong kailanman. Pagpasok namin sa loob ay may isang matandang babae na agad na lumapit sa amin. Ang buhok niya ay puti na at nakaayos

Nakita ko pa lang ang malaking pintuan ng gusali ay alam ko na talagang wala na akong babalikan. Ang mga ilaw ay sobrang liwanag parang mga bituin na nahulog sa lupa, at ang mga kotse na nakapark doon ay mga klaseng hindi ko pa nakikita sa personal bukod sa sa telebisyon. Bumibigat ang dibdib ko habang hinahawakan ko ang tela ng damit na ibinigay sa akin puti na damit na parang pangkasal pero mas maikli at mas manipis. “Hindi ka pwede umatras ngayon Maria,” sabi ng babae sa tabi ko habang binubuksan niya ang pinto. Ang boses niya ay malamig parang yelo. “Alam mo naman kung ano ang mangyayari kung hindi ka makakapagbigay ng pera para sa operasyon ng tatay mo.” I looked at her with tears starting to blur my vision. “I know, I know. But please… is there really no other way? I’m only twenty one years old.” “Wala na Maria. Wala na tayong oras pa. Ang tatay mo ay kailangan ng operasyon bukas ng umaga kung hindi ay…” Hindi niya natapos ang sinasabi niya pero alam ko na kung ano ang s