CHAPTER 2: Two Personality of Him

Ang kotse ay tumigil sa harap ng isang napakalaking bahay na parang palasyo. Ang mga pader ay gawa sa putting bato at ang mga bintana ay napakalaki parang mga salamin na nakatiklop. May malaking hardin sa harap na puno ng mga bulaklak na hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko. Ang hangin ay bumabango ng mga bulaklak at ng sariwang damo.

Bumukas agad ang pinto ng kotse at lumabas si Sebastian. Pagkatapos ay hinarap niya ako at inabot ang kanyang kamay. “Come on, let’s go inside,” sabi niya sa akin. Ang boses niya ay mahinahon parang hindi katulad ng mga ibang tao na nakita ko kanina.

Tumayo ako at hinawakan ang kanyang kamay. Habang lumalakad kami papunta sa pintuan ay naramdaman ko ang tibok ng puso ko na parang gusto na nitong lumabas sa dibdib ko. Ang bahay ay parang isang museo na puno ng mga mamahaling gamit at mga larawan na mukhang mga antigong kailanman.

Pagpasok namin sa loob ay may isang matandang babae na agad na lumapit sa amin. Ang buhok niya ay puti na at nakaayos ng maayos. Nakasuot siya ng itim na uniporme na parang isang kasambahay na matagal nang nagtatrabaho sa bahay.

“Sir Sebastian, you are home early tonight,” sabi ng matandang babae. Ngumiti siya ng kaunti pero nakita ko ang pagiging seryoso ng mukha niya. “Do you want me to prepare dinner for you?”

“No need Elena. Just prepare a room for our guest and make sure she has everything she needs,” sabi ni Sebastian. Ngayon ko lang napansin na ang boses niya ay naging seryoso at matigas parang iba na siya sa lalaking kausap ko kanina sa kotse.

The old woman looked at me and nodded her head. “Yes sir. Right away sir,” sabi niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “This way ma’am,” sabi niya sa akin habang itinuturo niya ang isang daanan papunta sa itaas ng bahay.

Huminga ako ng malalim bago sumunod sa kanya. Habang umaakyat kami ng hagdan ay naririnig ko pa rin ang boses ni Sebastian na nagsasalita sa ibang tao sa ibaba. Ang boses niya ay parang isang amo na pinapagalitan ang kanyang mga tauhan.

“All of you need to be more careful next time! I don’t pay you to make mistakes!” Sigaw niya. Naririnig ko ang mga boses ng ibang tao na humihingi ng tawad. “Now get out of here and make sure everything is fixed by tomorrow morning!”

Napatigil ako saglit sa hagdan at tumingin pababa. Nakita ko si Sebastian na nakatayo sa gitna ng sala na mukhang galit na galit. Ang mga mata niya ay parang apoy na handang sunugin ang lahat ng nakakasalubong niya. Pero kanina lang ay mahinahon siya at mabait sa akin. Paano niya nagagawa na maging dalawang uri ng tao?

“Ma’am, this way po,” sabi ulit ng matandang babae na si Elena. Tumayo ako ng tuwid at sumunod na sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman takot ba o kaba? Baka hindi ko talaga maunawaan ang lalaking ito.

Pumunta kami sa isang silid sa ikalawang palapag ng bahay. Binuksan ni Elena ang pinto at inayos ang ilaw. Ang silid ay napakalaki at maganda. May malaking kama na may putting kumot at unan. May malaking telebisyon sa dingding at isang malaking bintana na nakaharap sa hardin. May sarili pang banyo na mukhang mas malaki pa sa kwarto ko sa bahay namin.

“Here you go ma’am. Everything you need is here. May bago kang damit sa cabinet at may pagkain din sa mesa kung gutom ka na,” sabi ni Elena. Ngumiti siya ng muli sa akin. “If you need anything just press the button sa tabi ng kama at pupunta ako agad.”

“Salamat po Elena,” sabi ko sa kanya. Ngumiti ako ng kaunti kahit na alam kong pilit lang iyon. “Sana hindi kayo abala dahil sa akin.”

“Hindi po ma’am. Ito po ang trabaho ko. Kung wala na po kayong kailangan ay aalis na po ako para makapagpahinga na rin kayo,” sabi niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa labas ng silid bago isara ang pinto.

Naiwan ako mag isa sa silid. Umupo ako sa kama at hinawakan ang kumot na sobrang lambot parang ulap. Hindi ako makapaniwala na nasa ganitong lugar ako ngayon. Isang oras lang ang nakalipas ay nasa auction house ako na takot na takot na baka ibenta ako sa isang matandang lalaki na hindi ko kilala. Ngayon naman ay nasa isang magandang silid ako sa bahay ng isa sa pinakamayamang tao sa bansa.

Naririnig ko ang mga yapak na papalapit sa pintuan ng silid. Bumilis ang tibok ng puso ko habang hinihintay kong buksan ang pinto. Pagbukas ng pinto ay pumasok si Sebastian na may dalang dalawang baso ng juice. Ang mukha niya ngayon ay hindi na galit parang bumabalik na naman siya sa dating pagiging mahinahon.

“I brought you some juice. I know you must be thirsty,” sabi niya habang inabot niya sa akin ang isa sa mga baso. Uminom ako ng kaunti habang nakatingin sa kanya. Ang boses niya ngayon ay malambot na parang hindi siya ang taong sumigaw kanina sa ibaba.

“Thank you,” sabi ko sa kanya. Inilapag niya ang isa pang baso sa mesa at tumingin sa paligid ng silid. “This room is beautiful. I’ve never seen anything like it before.”

He nodded his head and sat on the chair near the window. “I’m glad you like it. Elena made sure everything is perfect for you. She’s been working for my family for thirty years now – she takes care of everything in this house.”

Tumingin ako sa kanya ng mas maigi. “Why are you so different when you talk to other people? Kanina lang you were shouting at your employees but when you talk to me you’re so soft.”

He looked at me for a long time before answering. “Because they know what is expected of them. They are paid to do their jobs well and when they don’t they need to be reminded. But you… you are not like them. You didn’t choose to be here.”

Umiling ako at inilapag ang baso sa mesa. “I had no choice sir. My father needs an operation and I don’t have any money to pay for it. Wala na akong ibang mapagkukunan ng pera kaya sumali na lang ako sa auction na iyon.”

“I know Maria. I know everything about your situation,” sabi niya. Tumayo siya at lumapit sa bintana. “Your father is a good man. He worked hard his whole life to take care of you and your family. It’s not fair that he has to suffer like this.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Paano niya alam ang tungkol sa tatay ko? Hindi ko naman siya kilala at hindi ko naman sinabi sa sinuman ang tungkol sa sitwasyon namin. “How do you know about my father?” Tanong ko sa kanya. “Hindi naman kita kilala dati pa.”

He turned around and looked at me. “Like I said before I know more about you than you think. But now is not the time to talk about that. You need to rest. You’ve been through a lot tonight.”

Tumayo ako at tumingin sa kanya. “What about my father? When can I see him? Did you already pay for his operation?”

“Don’t worry about your father. I already arranged everything. His operation is scheduled tomorrow morning at seven o’clock. The best doctors in the city will be taking care of him,” sabi niya. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang balikat ko. “He will be okay Maria. I promise you that.”

Naiiyak na naman ako ngayon. Hindi ko alam kung paano ko siya pasasalamatan. Kung hindi dahil sa kanya ay baka mamatay na ang tatay ko. “Thank you sir. Thank you so much. Hindi ko alam kung paano ko kayo babayaran ng utang na loob na ito.”

“You don’t have to pay me back Maria. Just do as I say and everything will be okay,” sabi niya. Ang boses niya ay muli nang naging seryoso pero hindi naman masama. “But you need to follow my rules while you are staying here. Do you understand?”

“Yes sir. Anything you say sir,” sabi ko sa kanya. Handa na akong gawin ang lahat basta lang gumaling ang tatay ko.

“Good. First rule, you are not allowed to leave this house without my permission. Second rule, you have to listen to Elena and follow her instructions. Third rule, you are not allowed to talk to any man other than me when you are here,” sabi niya. Bumilis ang tibok ng puso ko sa narinig ko. “Do you have any questions about the rules?”

“Sir… why can’t I talk to other men?” Tanong ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit niya binanggit iyon. “Hindi naman ako makikipag usap sa mga taong hindi ko kilala.”

He looked at me straight in the eyes. “Because you are under my protection now Maria. And I won’t let anything happen to you. Not while you are here in my house.”

Pagkatapos noon ay tumingin siya sa relo na suot niya sa pulso. “It’s getting late. You should get some sleep. I will visit you tomorrow morning to tell you how your father’s operation went,” sabi niya. Pagkatapos ay tumalikod siya at lumabas ng silid.

Naiwan ako mag isa muli sa silid. Humiga ako sa kama at tinignan ang kisame. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin mula ngayon. Ang lalaking si Sebastian Montefalco ay isang misteryo na hindi ko maunawaan. Minsan ay masungit at mahigpit pero minsan naman ay malambot at mabait sa akin. Paano ko ba malalaman kung sino talaga siya?