BLOBYの小説

“นี่คุณหลอกฉันเหรอคะ ?” ฉันหันมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง คนอะไร…แกล้งล้มร้องโอดโอยเพื่อหลอกให้ฉันเปิดประตูร้ายกาจจริง ๆ“ใช่ครับ” เขาตอบเต็มปากเต็มคำอย่างไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงก็ช้อนตัวฉันขึ้นในอ้อมแขน ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องอย่างหน้าตาเฉย“คุณเซน!” เขาวางฉันลงเบา ๆ แต่สายตาคมยังจ้องจับผิด “ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณจะยอมให้ผมเข้าห้องไหมล่ะ”เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ “หรือว่าคุณกลัวผม ?”“ฉันเปล่านะคะ” ฉันรีบปฏิเสธทันทีเขาก้มลงมาอีกนิด รอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์จนใจฉันสั่น “ไม่ได้กลัวจริงเหรอ ?”ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว เขาก้าวตามหนึ่งก้าว จนแผ่นหลังฉันติดกับตู้ไม้ มือทั้งสองของเขาวางเท้าข้างศีรษะฉัน ล็อกพื้นที่เอาไว้ไม่ให้หนี “ผมไม่ยอมให้คุณหนีผมอีกแล้วนะ…” ฉันเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง “ฉันไม่ได้หนีคุณไปไหน… ฉันก็แค่…”“คุณไม่รักผมแล้วเหรอ ?” ประโยคนั้นทำให้ฉันชะงักสายตาเขาไม่ได้เจ้าเล่ห์เหมือนเมื่อครู่ แต่กลับกลายเป็นสายตาออดอ้อนน่าสงสาร ฉันรีบยกมือขึ้นแตะแก้มเขา “ไม่ใช่นะคะ”“คุณก็พิสูจน์สิ” คุณเซนเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมทอประกายบางอย่างที่ฉันอ่า

ดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างอิดโรย ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก ฉันกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะหยุดที่ถุงน้ำเกลือซึ่งหยดลงช้า ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่นี่…โรงพยาบาลสินะ“อันนาเป็นยังไงบ้าง ?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี่แฮซู…” ถัดไปด้านหลังเขา คือใบหน้าของคนที่ฉันคุ้นเคยที่สุดอีกคน “แจ็คสัน…”“แกเป็นยังไงบ้างอันนา ?” แจ็คสันถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ฉันไม่เป็นอะไร…” เสียงฉันยังแผ่วเบา ก่อนจะรีบถามคำถามที่ค้างอยู่ในใจ “แล้วคุณเซนล่ะ ?”ฉันพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แต่แจ็คสันรีบจับไหล่ไว้ “คุณเซนปลอดภัยแล้ว เขาอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง แกเพิ่งฟื้นนะ พักก่อนเถอะ”หัวใจฉันเหมือนถูกบีบรัด “แต่ฉันอยากไปหาเขา…ฉันเป็นห่วงเขา”“เดี๋ยวพี่พาไปเอง” พี่แฮซูพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน พลางช่วยพยุงฉันลงจากเตียง “ไม่ต้องห่วงนะ แจ็คสัน พี่ดูแลอันนาเอง”“ครับ…”ฉันพยักหน้าขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะเดินช้า ๆ ไปยังห้องข้าง ๆ พร้อมถุงน้ำเกลือที่ถูกลากตามจังหวะก้าวทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพที่เห็นทำให้หัวใจฉันสะท้าน ร่างสูงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวกว่า

ในความมืดสลัวมีแสงไฟสว่างที่คอยนำทางฉัน และภายใต้จิตใจที่มีความหวาดกลัวก็มีจิตใจที่กล้าหาญที่ช่วยพยุงฉันขึ้นมาได้…ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับสำลักน้ำออกมา พลางรีบสูดอากาศให้เข้าไปเต็มปอด “แฮ่ก…แฮ่ก…!”ภาพพร่ามัวค่อย ๆ ชัดขึ้น ร่างของฉันนอนอยู่บนผืนทรายละเอียดที่ยังชื้นจากคลื่นทะเล ฉันฝืนพยุงตัวลุกขึ้น แม้แขนขาจะสั่นระริก แล้วสายตาก็ไปหยุดที่เขา คุณเซนนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากฉัน หัวใจฉันหล่นวูบ“คุณเซน…” ฉันพยายามคลานไปหาเขา ระหว่างทางล้มลงไปหลายครั้งเพราะหมดแรง แต่ก็ฝืนลุกขึ้นอีกครั้งฉันรอดมาได้ แต่คุณจะตายไม่ได้นะฉันแตะใบหน้าเขาเบา ๆ “คุณเซน…ตื่นสิคะ…”ไม่มีการตอบสนอง ใบหน้าของเขาซีดจัด ร่างกายร้อนผ่าวผิดปกติ น้ำตาฉันหยดลงบนเปลือกตาของเขา “คุณเซน…”เปลือกตาคู่นั้นค่อย ๆ ขยับ ก่อนจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มของฉันหลุดออกมาทันที เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ลูบแก้มฉันแผ่วเบา “คุณ…เป็นอะไรไหม…” เสียงเขาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน“คุณเป็นห่วงฉัน ทั้งที่ตัวเองเป็นหนักถึงขนาดนี้แท้ ๆ” ฉันจับตัวที่ร้อนของเขาพร้อมน้ำตาที่รินไหลออกมา สายตามองด้วยความฉงน “ทำไมคุณไม่ห่วงตัวเองบ้างคุณเซน ?”

ANNA TALKฉันรีบวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสุดแรง แต่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา เสียงเรียกของฉันเหมือนลอยหายไปกับอากาศ เหตุการณ์เมื่อครู่มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด ฉันกับพี่แฮซูเป็นเพียงพี่น้องกันเท่านั้น เขาแค่ปลอบฉัน หลังจากที่ฉันได้รับสายจากคุณเซน เขายังบอกให้ฉันกลับไปหาสามี กลับไปหาลูกของเรา แต่คุณเซนดันเข้ามาเห็นตอนที่เรากอดกันพอดี“คุณเซน! ฟังฉันก่อนสิคะ!” ฉันตะโกนสุดเสียง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก แต่เขาเดินห่างออกไปทุกทีทุกที“คุณเซ…”มือหยาบกระชากฉันจากด้านหลัง ผ้าผืนหนึ่งถูกปิดทับจมูกและปากของฉันทันที กลิ่นฉุนรุนแรงแทรกเข้ามาในลมหายใจ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน โลกทั้งใบหมุนคว้าง “คุณ…เซน…ช่วย…” เสียงของฉันเบาหวิว ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทZANE TALKเสียงเรียกของอันนาขาดหายไปกลางคัน ผมหยุดฝีเท้า หันกลับไป แต่ไม่มีแม้เงาของเธอ ช่างเถอะ… ในเมื่อผมมันก็ไม่สำคัญสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว ผมกลับขึ้นรถ ขับออกไปทั้งที่ความขุ่นมัวยังอัดแน่นในอก แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นไอ้แฮซูเดินวนไปมาหน้าคอนโด สีหน้าร้อนรนผิดปกติเดี๋ยว… แล้วอันนาล่ะ?สัญชาตญาณบางอย่างกระตุกแรงจนผมเหยียบเบรกกะทันหัน กระจ

ผมพาเซนาย้ายกลับมาอยู่คฤหาสน์ของพ่อแม่ ผมทนอยู่เรือนหอหลังนั้นไม่ได้ ทุกมุมของบ้านมีเธออยู่ในนั้น โซฟาตัวเดิมที่เธอเคยนั่งป้อนนมลูก โต๊ะกินข้าวที่เราทะเลาะกัน เตียงที่เคยมีเสียงหัวเราะ ความทรงจำพวกนั้น…มันไม่ได้อบอุ่นอีกต่อไป มันกลายเป็นมีดที่คอยกรีดหัวใจผมทุกวัน อันนาทิ้งผมไป และทิ้งบทลงโทษไว้ให้ผมอยู่กับมัน“เฮีย ไหวไหมเนี่ย?” เสียงแซคน้องชายผมดังขึ้น ผมนั่งเหม่อมองสวนหน้าคฤหาสน์ตั้งแต่เช้าโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ไม่ไหว…ก็ต้องไหวว่ะ” ผมหัวเราะหยันเบา ๆ ให้ตัวเอง“อันนารักเซนามากนะเฮีย เขาต้องกลับมา” คำพูดของไอ้น้องตัวแสบวันนี้กลับหนักแน่นกว่าที่เคย “แต่ตอนนี้เฮียต้องดูแลลูกให้ดีที่สุดก่อน”ผมพยักหน้า “เฮียรู้…แต่การรอใครสักคนโดยไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาไหม มันโคตรทรมานเลยว่ะ คนรอมันท้อ”แซคตบไหล่ผม “ถ้าเธอรัก เธอจะกลับมา”ผมหลับตาลงช้า ๆ ผมหวังให้มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ“คุณเซนคะ มีคนมาขอพบค่ะ” ผมหันไปมองสาวใช้ที่ยืนหน้าซีด“ใคร?”“คุณไปดูเองเถอะค่ะ ดิฉันไม่กล้าพูด…”หัวใจผมเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว หรือว่า…อันนา? ผมรีบเดินไปที่ห้องรับแขก แต่ภาพที่เห็น ทำให้ความหวังเมื่อครู่ดับวูบมาเบ

ณ โรงพยาบาลแสงไฟสีขาวสว่างจ้าเหนือศีรษะ กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องคลอด รายล้อมด้วยคุณหมอและพยาบาล เสียงเครื่องมือดังแผ่ว ๆ เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจฉันที่เต้นแรงแทบทะลุอกเรียวขาทั้งสองถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการคลอด ความเจ็บบีบรัดจากท้องล่างแล่นขึ้นมาเป็นระลอก “เดี๋ยวหมอนับเสร็จ คุณแม่เบ่งเลยนะครับ”“ค่ะ…” เสียงฉันเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน“หนึ่ง…สอง…สาม…เบ่งครับ”“อื้ออออออ!” ฉันออกแรงสุดกำลัง ร่างทั้งร่างเกร็งจนสั่น มือกำผ้าปูแน่น ความเจ็บแล่นผ่านทุกเส้นประสาทราวกับจะฉีกฉันออกเป็นสองส่วน“อีกครั้งนะครับ หนึ่ง…สอง…สาม”“อื้ออออออ!” น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว แรงเริ่มร่อยหรอ แต่ลูกยังไม่ออกมา“อีกครั้งนะครับ”ฉันส่ายหน้าเบา ๆ หายใจหอบถี่จนแทบขาดใจ“ฉัน…ไม่ไหวแล้วค่ะ…” เสียงสั่นเครือ “คุณเซนอยู่ไหน…”ความกลัวคืบคลานเข้ามาในใจ กลัวว่าจะผ่านมันไปไม่ได้ กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูก“คุณพ่อมาแล้วค่ะ คุณแม่ใจเย็น ๆ นะคะ”ฉันรีบหันไปมองทันที คุณเซนยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคยเห็น มือใหญ่เอื้อมมาจับมือฉันแน่น ทั้งที่มือฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ“