คุณหมอปะป๊า

แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างในห้องนั่งเล่นแคบๆ ลลิตากดบันทึกไฟล์งานกราฟิกชิ้นสุดท้ายของวัน ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบจากความเหนื่อยล้า นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานบอกเวลาตีสองกว่า เธอตั้งใจจะพับหน้าจอลงและกลับไปล้มตัวลงนอนข้างลูกชายตัวน้อยที่หลับไปตั้งแต่หัวค่ำ

แต่ความเงียบสงบกลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงร้องไห้จ้าดังมาจากในห้องนอน

ลลิตาสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกจากเก้าอี้จนมันเลื่อนครูดกับพื้นห้อง เธอวิ่งถลันเข้าไปในห้องนอน ภาพที่เห็นทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบ

เด็กชายพีรวิชญ์วัยสี่ขวบนอนขดตัวคู้เป็นกุ้ง สองมือกุมหน้าท้องแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มแดงจัด

"น้องพีท! เป็นอะไรลูก" ลลิตาถลาเข้าไปประคองร่างเล็กขึ้นมาแนบอก ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน ความร้อนจัดจากตัวลูกก็แผ่ซ่านมาถึงมือเธอ "ตัวร้อนจี๋เลย พีทเจ็บตรงไหนบอกแม่สิครับ"

"หม่าม้า... พีทเจ็บ เจ็บตรงนี้" เด็กน้อยสะอื้นฮัก ชี้มือสะเปะสะปะไปทางหน้าท้องด้านขวาล่าง

ลลิตาลองแตะมือลงไปเบาๆ ตรงตำแหน่งนั้น พีรวิชญ์ก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและดิ้นหนี

สัญชาตญาณความเป็นแม่ร้องเตือนว่านี่ไม่ใช่อาการปวดท้องธรรมดา หญิงสาวกวาดสายตามองหาเสื้อคลุม คว้ากระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋าสะพาย ก่อนจะตวัดผ้าห่มผืนบางห่อตัวลูกชายและช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มแนบอก

เธอวิ่งกระหืดกระหอบลงจากคอนโดมิเนียม โชคดีที่มียามรักษาความปลอดภัยช่วยโบกแท็กซี่ที่วิ่งผ่านมาพอดี ลลิตายัดตัวเองเข้าไปในรถเบาะหลัง สั่งคนขับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าให้ไปโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุด

ตลอดทางพีรวิชญ์เอาแต่ร้องไห้สลับกับซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ ลลิตากอดลูกแน่นจนข้อขาว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเพื่อสกัดกั้นความอ่อนแอ เธอพร่ำกระซิบปลอบลูกชายตัวน้อยซ้ำไปซ้ำมา แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบเสียสติ

รถแท็กซี่จอดเทียบหน้าแผนกฉุกเฉิน บุรุษพยาบาลเข็นเตียงมารับตัวผู้ป่วยตัวน้อยอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องฉุกเฉินยามวิกาลเต็มไปด้วยความวุ่นวายแข่งกับเวลา กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูก

ลลิตายืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียงขณะแพทย์เวรและพยาบาลรุมล้อมตรวจอาการพีรวิชญ์ เธอตอบคำถามซักประวัติด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น สายตาไม่ยอมละไปจากใบหน้าซีดเซียวของลูกชายเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"กดเจ็บที่ท้องน้อยด้านขวา มีไข้สูง คลื่นไส้" แพทย์เวรหันมาทางเธอ สีหน้าเคร่งเครียด "สงสัยว่าจะเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันครับคุณแม่ เดี๋ยวเราต้องเจาะเลือดและส่งอัลตราซาวนด์ด่วน ถ้าใช่... ต้องผ่าตัดคืนนี้เลย"

คำว่าผ่าตัดทำให้เรี่ยวแรงของลลิตาเหือดหาย เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง พยักหน้ารับคำแพทย์เวรอย่างคนไร้สติ พยาบาลนำเอกสารยินยอมการรักษามาให้เซ็น เธอจับปากกาด้วยมือที่สั่นเทา จรดลายเซ็นลงไปทั้งที่สายตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา

เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความรู้สึกของคนเป็นแม่ ผลตรวจยืนยันชัดเจนว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบ พยาบาลจัดการเปลี่ยนชุดให้พีรวิชญ์และเตรียมเข็นเตียงมุ่งหน้าไปยังห้องผ่าตัด ลลิตาเดินตามไปติดๆ จับมือเล็กของลูกชายไว้ไม่ยอมปล่อย

"หม่าม้า... พีทกลัว" เสียงเล็กๆ สั่นเครือ

"ไม่ต้องกลัวนะครับคนเก่ง หมอจะช่วยให้พีทหายเจ็บ หม่าม้าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนเลย" ลลิตาก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของลูกชาย

เตียงผู้ป่วยถูกเข็นมาหยุดรอที่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ของโซนห้องผ่าตัด ลลิตายืนรอด้วยหัวใจที่บีบรัด

เสียงประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดออก

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสครับสีเขียวเข้มก้าวเดินออกมาพร้อมกับพยาบาลผู้ช่วย สองมือของเขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตา หมวกคลุมผมและหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟนีออน

ศัลยแพทย์หนุ่มเดินตรงมาที่เตียงผู้ป่วย เขาหยุดยืนฝั่งตรงข้ามกับลลิตา ก้มลงมองเด็กชายที่กำลังนอนสะอื้น ก่อนจะยกมือขึ้นดึงหน้ากากอนามัยร่นลงมาใต้คางเพื่อพูดคุยกับญาติผู้ป่วยให้ชัดเจน

"คุณแม่ของคนไข้ใช่ไหมครับ ผมนายแพทย์..."

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูหยุดชะงักไปกลางคัน

ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองศัลยแพทย์เจ้าของไข้ วินาทีที่สายตาสองคู่ประสานกัน ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งเผือดสีลงไปอีก

นัยน์ตาคมกริบคู่นั้น... สันกรามแกร่งที่รับกับจมูกโด่งเป็นสัน...

ภวินท์.

ผู้ชายที่เป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาดในคืนนั้น ผู้ชายที่เธอหนีจากมาเมื่อห้าปีก่อน และเป็นผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอกันอีกตลอดชีวิต

ภวินท์ชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งขึงอยู่กับที่ ดวงตาคมที่เคยนิ่งสงบและเยือกเย็นในฐานะศัลยแพทย์เกิดความวูบไหวอย่างรุนแรง เขามองหญิงสาวตรงหน้า สลับกับก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยบนเตียงผู้ป่วย

ลมหายใจของหมอหนุ่มสะดุด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงเมื่อพิจารณาโครงหน้าของเด็กชายพีรวิชญ์อย่างถี่ถ้วน

คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเฉียบ... ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของเด็กคนนี้ถอดแบบมาจากตัวเขาเองตอนเด็กไม่ผิดเพี้ยน

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่หน้าห้องผ่าตัด มีเพียงเสียงสะอื้นของเด็กน้อยและเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังรบกวนบรรยากาศ พยาบาลผู้ช่วยมองหน้าหมอวินสลับกับญาติคนไข้ด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมศัลยแพทย์มือหนึ่งของแผนกถึงได้ยืนนิ่งงันผิดวิสัย

ลลิตาเป็นฝ่ายดึงสติกลับมาได้ก่อน เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว มือบางปล่อยมือลูกชายและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณของการหนี

แต่ภวินท์ไม่ยอมให้เธอหนีแม้มองด้วยสายตา

กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นนูน สันญาณบางอย่างในตัวเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ความสงสัย ความโกรธขึ้ง และความจริงบางอย่างที่กำลังตีแสกหน้าทำให้เขาแทบอยากจะกระชากแขนหญิงสาวตรงหน้ามาคาดคั้นหาคำตอบเดี๋ยวนี้

"คุณหมอคะ... คนไข้พร้อมแล้วค่ะ" พยาบาลทักท้วงทำลายความตึงเครียด

ภวินท์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มอารมณ์ส่วนตัวลงไปใต้ก้นบึ้ง เขาคือหมอ และชีวิตตรงหน้าคือความรับผิดชอบสูงสุดของเขาในเวลานี้ ชายหนุ่มดึงหน้ากากอนามัยกลับขึ้นมาปิดบังใบหน้า แววตาคมกริบตวัดกลับมาจ้องมองลลิตาอีกครั้ง

มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับร้อยพัน และการประกาศกร้าวว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป

บุรุษพยาบาลเริ่มขยับเตียงเข็นเข้าไปด้านในห้องผ่าตัด ลลิตายืนตัวสั่น มองตามร่างของลูกชายที่ค่อยๆ หายลับเข้าไปหลังบานประตู

ภวินท์เดินตามเตียงผู้ป่วยไปจนถึงหน้าประตู เขาหยุดฝีเท้า หันหลังกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกตัวสั่นอยู่ลำพัง นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดถูกเปล่งออกมากระทบโสตประสาทของลลิตาอย่างชัดเจน

"เตรียมตัวให้พร้อม ลลิตา ลูกปลอดภัยเมื่อไหร่... เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว"