Chapter: บทที่ 1 เป็นหนี้ต้องชดใช้ 2วันต่อมาท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีฟ้าสดใส เมฆสีขาวลอยเรื่อยไปบนท้องฟ้าอย่างสม่ำเสมอ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านก้อนเมฆลงมากระทบผืนหญ้าสีเขียวขจี สวนดอกไม้และไม้ประดับถูกตกแต่งอย่างดีคฤหาสน์หลังโตล้อมรอบไปด้วยรั้วสูง บริเวณโดยรอบได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ด้านหน้าตัวบ้านตกแต่งด้วยน้ำพุสวยงาม จากนั้นถัดมาด้านในแม่บ้านกำลังทำงานของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ นกเล็กเป็นหญิงอายุสามสิบปลายใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดโต๊ะอาหาร ส่วนอิ่มบุญกำลังยกอาหารมาเสิร์ฟ ทุกอย่างจะต้องจัดเตรียมให้แล้วเสร็จก่อนที่เจ้านายจะลงมาจากชั้นสอง“คุณท่านกับคุณผู้หญิงจะลงมาทานอาหารเช้าก่อนแปดโมงเช้าทุกวัน ดังนั้นอาหารจะต้องถูกจัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว คุณเฟยหลงชอบดื่มกาแฟตอนเช้าก่อนออกไปทำงานประจำ เธอต้องชงกาแฟเตรียมรอเอาไว้ เพราะหน้าที่อื่น ๆ เป็นของนกเล็กแล้วก็อิ่มบุญมัน” น้ำเสียงเรียบของหัวหน้าแม่บ้านอย่าง ป้าแมว เอื้อนเอ่ยวาจาบอกกับผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายป้าแมวขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ดูแลบ้านหลังนี้มานานหลายปี กำลังสอนงานให้กับสาวใช้คนใหม่อย่างละเอียด ส่วนนกเล็กและอิ่มบุญก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่กี่ปี ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย
Dernière mise à jour: 2026-02-13
Chapter: บทที่ 1 เป็นหนี้ต้องชดใช้ 1บทที่ 1เป็นหนี้ต้องชดใช้หลังจากหมวยลินพยายามข่มตาหลับบนฟูกนอน บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามากระทบพื้นปูนซีเมนต์ วินาทีต่อมาแพขนตาปิดสนิทค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองบรรยากาศโดยรอบ กลางดึกอันเงียบสงัดหมวยรู้สึกคอแห้งจนต้องกลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยร่างอรชรของหมวยลินจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากฟูกนอน แม้ว่าพัดลมตั้งพื้นจะพัดความเย็นมากระทบเรือนร่าง ทว่าความรู้สึกร้อนอบอ้าวทำเอาคนตัวเล็กกระหายน้ำขึ้นมาถัดมาเธอจึงลุกขึ้นและเปิดประตูออกจากห้อง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นทอดมองทางเดินไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านในตัวคฤหาสน์หลังโต มือเล็กเปิดตู้เย็นพร้อมกับหยิบขวดน้ำเย็น ๆ ออกมาดื่มอย่างถือวิสาสะ น้ำเย็นไหลผ่านลงคอทีละนิดทำให้หมวยลินรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอมัวแต่นอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องเพราะไม่กล้าจะเดินออกมาด้านนอกแต่พอได้ดื่มน้ำเย็น ๆ คนตัวเล็กก็คลี่ยิ้มกว้างรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกฉันพยายามข่มตานอนยังไงก็นอนไม่หลับ ไม่กล้าเดินออกมาดื่มน้ำด้วยซ้ำ แต่ได้น้ำเย็นเข้าปากรู้สึกดีขึ้นมาก ๆในขณะเดียวกันหากมองออกมาตรงด้า
Dernière mise à jour: 2026-02-13
Chapter: อารัมภบทอารัมภบทท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนจากสีเทาเข้มเป็นอมฟ้าจาง ๆ แสงอาทิตย์สีเหลืองยามใกล้ลาลับขอบฟ้าตกกระทบพื้นถนนที่ฉ่ำแฉะ ละอองฝนที่เพิ่งหยุดยังลอยวนอยู่ในอากาศ กลิ่นหยาดฝนลอยแตะจมูก สายลมเย็น ๆ พัดผ่านตรอกซอกซอย ตึกสามชั้นเรียงรายกันทอดยาวออกไปจนสุดลูกตา บางบ้านทาสีซีดจาง บางบ้านมีเถาวัลย์ไต่เลื้อยตามผนัง ร้านค้าเก่าแก่ที่เปิดมาตั้งแต่รุ่นยาย และเสียงพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองทำให้ย่านนี้ไม่เคยเงียบเหงาตึกแถวหัวโค้งหลังนี้ตั้งตระหง่านในชุมชนเก่าแก่ สร้างมานานมากกว่าสามสิบปี ราวกับเป็นผู้เฝ้ามองเรื่องราวที่เคยเข้ามาและผ่านไป สีของผนังซีดจางลงตามกาลเวลา แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นของครอบครัวขนาดเล็กเถาวัลย์เลื้อยพันริมกำแพงเหมือนธรรมชาติที่คอยแต่งเติมให้กับอาคารพาณิชย์ขนาดสามชั้น ขณะที่สายไฟระโยงระยางอยู่ช่องหน้าต่างที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบแสงแดดยามเย็นทาบทาบนผิวตึก กลิ่นละอองฝนยังคงติดอยู่ตามซอกซอย ภายในตึกแถวขนาดสามชั้นเปิดไฟสีเหลืองอุ่นส่องสว่างไปทั่วบริเวณชั้นหนึ่ง จานกับข้าวมื้อเย็นวางอยู่บนโต๊ะไม้ในครัวเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นของข้าวสวยร้อน ๆ ที่เพิ่งตักออกมาจากหม้อแกงจืดเต้าหู้หมูสับ
Dernière mise à jour: 2026-02-13
Se connecter
