Mery Crish 的作品

Nakasuot na ng headphones si Sheena pero hanggang sa mga sandaling iyon ay sa ibang bagay nakatutok ang isip niya. Pangalawang araw na niya sa bagong trabaho pero feeling niya naroon parin ang kalahati ng katawan niya sa Sanchez Media Corporation. Ang isip niya ay naroon kay… Carlo Sanchez! Ang kanyang CEO, Ang kanyang dating boss! Boss nga ba? Isang lalaking unti-unting tumatatak na sa kanyang puso? Napabuntong hininga sya ng malalim…kailangan na niyang masanay. Na sanayin ang sarili niyang wala na siya sa Sanchez Media Corporation at hindi na niya kasama si Carlo. “Okay,” sabi ni Nico mula sa kabilang side ng glass. Na gumising sa kanya. “We’re live in 3… 2…” Biglang nag-iba ang paligid. Ang kaninang ingay ng studio ay biglang nawala. Napahawak siya nang bahagya sa suot niyang headphone. ON AIR light—biglang nagkulay pula. “1…” narinig niyang sabi ni Nico at sumenyss ito sa kanya. Na ibig sabihin ay magsimula na siya. “Good morning, BrightWave FM!” Tumagos ang boses n

Muling sumilip ang sikat ng araw sa manipis na kurtina sa bintana ng kwarto ni Sheena.Bagong umaga.Bagong araw.At unang umagang gigising siyang wala na sa Sanchez Media Corporation.May kakaibang bigat agad siyang naramdaman pagdilat pa lang ng mga mata niya.Parang may kulang.Parang may nakasanayan siyang biglang nawala.Tinitigan niya ang kisame habang nakahiga pa rin.Dati, ganitong oras pa lang, sunod-sunod na agad ang notifications sa phone niya. Schedule ni Carlo. Meetings. Emails. Reminders. Flight adjustment. Last-minute changes.Halos umiikot ang buong umaga niya noon sa isang tao.Kay Carlo Sanchez.Pero ngayon…Wala.Tahimik ang phone niya.At mas lalong tahimik ang puso niyang pilit nang umiwas sa pangalang ilang araw na niyang sinusubukang takasan.Mabagal siyang bumangon at umupo sa gilid ng kama.Napatingin siya sa maliit na mesa sa tabi ng bintana kung saan nakapatong ang ID lace niya mula sa kompanya.Nakatupi iyon ng maayos.Parang isang parte ng buhay niyang pil

“Is that your final decision?” tanong nito—pero may crack na sa boses na hindi na nito naitago.Sheena nodded once.“Hindi ko na kaya mag-stay sa ganitong setup, Carlo.”Pagkasabi niya ng pangalan nito, parang mas lalong lumalim ang bigat sa pagitan nila.“Every day na pumapasok ako, I feel like I’m balancing something I shouldn’t even be holding in the first place.” dagdag pa ni Sheena.Malungkot na umiling si Carlo. “Or you’re just choosing to define it that way,” pahayag nito.Napasininghap si Sheena.“Hindi ko ini-invalidate kung anong nararamdaman ko,” sagot niya na medyo nanginginig ang boses pero pilit steady. “But I also can’t ignore what’s real.“And what is real to you right now?” tanong nito.Sheena looked at him longer this time.Hindi siya umiwas ng tingin sa kanyang boss “Real is I’m your employee, real is you’re my CEO, and lastly, the real is whatever this is…” huminto siya, huminga ng malalim.“…doesn’t have a place here.”Sa huling linya, parang doon lang niya nar

Matagal na katahimikan ang namayani bago muling nagsalita si Sheena.“Sir…”Huminga siya—mahaba, pilit steady, pero halatang may bigat na dala.“I need to resign.”Hindi agad sumagot si Carlo.Nakatitig lang ito sa kanya, parang sinusuri kung tama ang narinig niya… o baka kung handa ba siyang paniwalaan iyon.“Repeat that,” anito, mas mababa ang boses. Mas controlled. Ngunit halatang merong kalungkutan.Sheena met his gaze.“I’m submitting my resignation.”Sandaling katahimikan ang sumunod.Walang galit sa mukha ni Carlo—at iyon ang mas nakakapraning. Dahil kung galit ito, mas madali sanang intindihin. Pero hindi. Tahimik lang. Pero ramdam ang bigat.“Because of Missy?” tanong nito.“No, sir,” mahina niyang sagot.Mas lalong tumahimik ang pagitan nila.Carlo exhaled slowly, parang pinipigilan ang sarili na magsalita agad ng kung ano man ang unang papasok sa isip niya.Then he stepped forward.“You’re leaving because you think this is affecting your work,” anito.Sheena didn’t respond.

ilang saglit na hindi agad kumilos si Carlo nang makaalis si Missy.. Nakatayo lamang siya sa dulo ng hallway, tahimik, ngunit malinaw na may nakita. Hindi niya narinig ang buong usapan. Pero para sa kanya naiintindihan niya ang ibig sabihin ng distansya, ang body language, at ang paraan ng paglapit ni Missy kay Sheena para mabuo ang konteksto. At hindi niya iyon nagustuhan. Sa kabilang panig, nanatiling nakatayo si Sheena. Hindi siya lumingon. Hindi rin siya umalis doon. Ngunit ramdam niya. Hindi man niya makita, alam niyang may nakatingin. Huminga siya ng marahan bago tuluyang umayos ang tindig. Paglingon niya, doon niya nakita si Carlo. Lumapit ito sa kanya. “Sir, magandang araw po” Simpleng bati niya. Pinagmasdan siya nito. “Everything okay?” tanong nito, Saglit na nag-pause si Sheena bago sumagot. “Yes, sir.” “Missy talked to you.” Hindi iyon tanong. Tahimik na tumango si Sheena. “Yes.” “About work?” Sandaling katahimikan. “Partly.” Doon bahagyang nagbago a

Hindi agad napansin ni Missy. Sanay siya sa routine ni Carlo. Sanay siya sa tahimik nitong presensya, sa controlled na kilos, at sa paraan nito ng pakikipag-usap na laging diretso. Kaya noong una, wala siyang nakitang kakaiba. Pareho pa rin ang trabaho. Pareho pa rin ang meeting flow. Pareho pa rin ang mga desisyon. Pero may mga pagbabago na hindi agad napapansin. Nagsimula ito sa isang meeting. Nasa conference room sila, gaya ng dati. Si Carlo ang nangunguna sa discussion, maayos at organisado ang bawat punto. Si Missy naman ay tahimik na nakikinig, gaya ng nakasanayan niya. Hanggang sa dumating si Sheena. Late ng bahagya, sapat para mapansin ngunit hindi sapat para makagambala. Tahimik itong pumasok at umupo sa dulo ng table. “Sorry,” mahinang sabi nito. Tumango si Carlo ng hindi na ito pinahaba. “Proceed.” Normal ang lahat. Pero napansin ni Missy ang maliit na pagbabago. Isang sandali ng pagtingin ni Carlo sa direksyon ni Sheena bago siya muling tumuon sa agenda.