Novels by กุนนารา/แม่ลูกหมี

ตอนที่ 6 คิดถึงคนบนฟ้าชีวิตของจ้าวกุ้ยหลิน จะเป็นเหมือนดั่งนิทานที่ท่านแม่ของนางได้เล่าให้นางฟังก่อนนอนหรือไม่ มันเป็นนิทานของพวกชาวผมทอง ในความมืดมิดของค่ำคืนในวันที่สาม ซึ่งสามีได้แต่งงานใหม่ นางซึ่งเป็นภรรยาคนแรกก็ถูกเขาทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดีกุ้ยหลินหิ้วท้องหิวจนถึงยามเย็น อาจิงสาวใช้ก็แอบออกไปข้างนอกเรือนได้เพราะรู้จักมักคุ้นกับบ่าวรับใช้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูนั้นเป็นอย่างดี งานแต่งที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ อาจิงสาวใช้คิดว่าอย่างไรอาหารวันนี้ต้องเหลือแน่ ๆสองเท้าของอาจิงเดินย่อง ๆ เข้าไปในครัวที่ดับไฟแล้ว นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี แววตาจดจ้องอยู่ที่ถาดกลม ๆ ใบใหญ่วางอยู่บนเตาฟื้นนั้น ไอร้อนยังมีอยู่สาวใช้ผู้รักนายสาวคนใหม่รีบเปิดขึ้นมา ได้กลิ่นหอมชวนหิว นางจึงได้นำซาลาเปาร้อน ๆ ใส่เอาไว้ในถุงผ้าใบหนึ่ง นางรีบหยิบมาสี่ลูก จากนั้นยังไม่ลืมหยิบขนมมาอีกสามชิ้น ติดมือมาด้วย ผู้เป็นนายสาวกำลังพึมพำอยู่กับความว่างเปล่า “ท่านแม่ เจ้าชายคงจะมีแค่ในนิทานของท่านกระมัง” ม่านน้ำตาเริ่มปกคลุมดวงตาคู่งาม เมื่อคิดถึงมารดาที่จากไปด้วยโรคร้าย ท่านแม่บอกว่าถึงเวลาที่นางจะต้องจากไปแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมา

ตอนที่ 5 หมามุ่ยงานมงคลวันนี้เริ่มด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม เมื่อเจ้าบ่าวนั้นไปรับเจ้าสาวของเขาที่จวนตระกูลโม่ด้วยตนเอง สีหน้าของเจ้าบ่าวนั้นดูมีความสุขยิ่งนัก และยังมีผู้คนที่เอ่ยเปรียบเทียบว่า เจ้าสาวคนแรกนั้นช่างดูน่าสงสาร เพราะเจ้าบ่าวมิได้ไปรับนาง และยังให้นางเข้าพิธีไหว้ฟ้ากับเจ้าบ่าวไก่อีกด้วยแต่ใครจะรู้เล่าว่า เจ้าบ่าวไก่ตัวผู้นั้นถูกเชือดทำน้ำแกงเป็นที่เรียบร้อยแล้วหน้าห้องของเจ้าสาวที่แต่งงานเข้ามาก่อนหน้าและรวมวันนี้ก็เป็นวันที่สาม กุ้ยหลินซาบซึ้งใจยิ่งนัก นางนั่งคิดทบทวนว่าต่อไปนี้ นางจะก้าวเดินออกไปจากที่นี่อย่างไร ไม่ให้คนพวกนี้ดูแคลน ความหวังของนางนั้นขอเพียงแค่ได้ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย นางไม่ต้องการสิ่งใดแล้วจู่ ๆ กุ้ยหลินก็ร้องไห้ออกมาทำให้สาวใช้นามว่าอาจิงเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ รีบเข้ามาปลอบโยนเจ้านายให้หายโศกเศร้าเพราะนางเข้าใจว่าฮูหยินน้อยนั้นเสียใจมากกับคุณชายน้อยที่กำลังแต่งภรรยาเพิ่มอีกคน ใครเล่าจะทนได้“ฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ อย่าร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ คุณชายจะต้องมาพบหน้าของท่านสักวัน” อาจิงเอ่ยปลอบ คนที่ร้องไห้อยู่เงยหน้ามองสาวใช้ ใบหน้างดงามแดงระเรื่อ“ข้าไม่ได้เสียใ

ตอนที่ 4 ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวเสื้อผ้ากองโตก็ถูกกุ้ยหลินนั้นนำมาที่ซักล้าง ด้านหลังเรือนของนาง สาวใช้ตักน้ำขึ้นมาใส่อ่างให้ฮูหยินน้อย จากนั้นกุ้ยหลินใช้เชือกรั้งแขนเสื้อของตนเองให้เห็นข้อมือเรียวเล็กใต้ร่มผ้าที่ดูว่าจะแตกต่างจากผิวด้านนอก จนสาวใช้ตกใจอ้าปากค้าง“ฮูหยินน้อยผิวของท่านช่างแตกต่างกันนัก” สาวใช้ผู้นี้นางนามว่า อาจิง เห็นผิวขาวกับผิวคล้ำนางต้องรีบมาดูเพื่อให้แน่ใจ ฮูหยินน้อยช่างงดงามยิ่งนัก หากผิวขาวจัดเหมือนข้างใน เกรงว่านายน้อยคงจะหลงใหลแน่นอนแม้ว่าครอบครัวของจ้าวกุ้ยหลินจะไม่ร่ำรวย บ้านหลังเล็ก ๆ สภาพไม่เก่าและไม่ใหม่ แต่ด้านในจวนของนางนั้นมีเครื่องประดับราคาแพงเหมือนกัน แต่ว่าบิดา และมารดามักจะสอนสั่ง สมบัติคือของนอกกาย จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไม่ได้ดังนั้นกุ้ยหลินจึงเป็นคนที่ประหยัด ขยันเก็บเงิน เสื้อผ้าของนางนั้นไม่ได้สวยบาดตาหรือเป็นผ้าไหมราคาแพงแต่อย่างใด นางใช้ชุดธรรมดาเรียบง่ายเท่านั้น นางทำตามคำสอนของท่านแม่ก็ว่าได้ ในเมื่อนางเป็นลูกสาวของคนที่คิดว่าแปลกประหลาด และทำให้นางเห็นว่า ท่านแม่นั้นกว้างไกลและมีความรู้มากมายนักถึงแม้จะเขียนอักษรที่ใช้ปัจจุบันไม่ได

ตอนที่ 3 กุ้ยหลินวางแผนร้ายจ้าวกุ้ยหลินประกาศตัวเป็นศัตรูกับแม่สามี และพ่อสามีแล้ว ก็คงจะเหลืออีกคนหนึ่งนั่นคือสามีของนาง นางไม่ได้อยากจะพบหน้าแต่ก็ดูเหมือนว่า ในจวนนี้มีอะไรแปลกไปหรือไม่ เมื่อนางเดินไปทางใด สาวใช้ของจวนนี้ก็เร่งฝีเท้าหนี ทำราวกับว่านางเป็นตัวประหลาดเสียอย่างนั้นอีกอย่างนางเห็นว่าในจวนยังไม่ได้เก็บผ้ามงคลงของงานแต่ง เมื่อวานนางถูกคลุมด้วยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว จึงไม่รู้เลยว่าทุกอย่างประดับประดาสวยงามยิ่งนัก นางเดินกลับไปยังเรือนของตนเอง ผ่านเรือนหลังที่สองจ้าวกุ้ยหลินหยุดยืนดูอยู่ครู่หนึ่งเห็นบ่าวรับใช้ที่เป็นผู้ชาย ต่างก็ยกพวกแจกกันหยกเข้าไปข้างในเรือนหลังนั้น เก้าอี้และโต๊ะชุดใหม่ก็เริ่มทยอยขนเข้าไปอีกด้วย ทำให้นางแปลกใจนัก เรือนหลังนี้เป็นของใครกัน และด้านหน้าของเรือนหลังนี้นี้ยังมีสีแดงที่แสดงว่าจะมีงามมงคลเกิดขึ้นนางก็อยากจะเอ่ยปากถาม ทว่าสาวใช้ที่ติดตามมานั้นดันตัวให้ฮูหยินน้อยเร่งเดินไปข้างหน้าอย่าได้มาใส่ใจเรือนหลังนี้เลย สาวใช้ผู้นี้ทำใจลำบากยิ่งนัก มิรู้จะพูดอย่างไรดี กุ้ยหลินจึงได้เดินกลับเรือนไปทั้งที่อยากรู้“ฮูหยินน้อยเหงาหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ไม่รู้จะถาม

ตอนที่ 2 น้ำแกงไก่แดนเหนือรองแม่ทัพจ้าวได้ยินมาว่า สหายรักนั้นจะเดินทางไปทำมาค้าขายที่แคว้นฉู่ เขาจึงได้แนะนำว่าเหตุใดไม่ลองไปเยือนแดนใต้สักครั้ง ที่นั่นเขาได้ยินมาว่า การค้าขายเป็นไปด้วยดี เหตุใดสหายรักของเขาจึงได้คิดเดินทางไปที่แคว้นฉู่ด้วยนะฟางผิงซานยังคงมีท่าทีสงบนิ่งมิได้เอ่ยพูดสิ่งใด เมื่อเห็นว่าคนที่เขาแอบรักนั้นได้เข้าหอกับองค์ชายรองแคว้นฉู่ ตัวเขาคิดว่าทำใจได้ แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความเสียใจ ความเจ็บปวด จนกระทั่งตนเองดื่มสุราเมามาย คิดว่าวันนั้นจะเดินทางไปแคว้นฉู่ แต่ ก็ต้องทำให้ทุกอย่างถูกเลื่อนออกไป“ไม่ลองไปแดนใต้สักครั้ง ที่นั่นข้าได้ยินมาว่ามีชาวคนตัวใหญ่ผมสีทองทำมาค้าขายกัน อีกอย่างดูเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก ญาติห่าง ๆ ของข้า ก็เคยส่งจดหมายมาเล่าให้ฟังอยู่ หากข้าจำไม่ผิด” จ้าวเกาเหวินเอ่ยขึ้น ตัวเขายังต้องหนีบภรรยามาด้วยตลอด นั่นเพราะเจ้าเด็กน้อยคนนี้ชักเอาแต่ใจยิ่งนัก“...” อีกฝ่ายไม่ตอบกลับเงียบขรึมแม้ใบหน้าของเขาไม่บึ้งตึง ทำให้สหายรักอย่างแม่ทัพที่เดินเข้ามาอีกคน ตีไหล่ของพี่ชายภรรยาเบา ๆ เชิงหยอกล้อ พวกเขานั่งอยู่ในเหลาอาหารของตระกูลฟาง ใจกลางเมืองหลวงในวันนี้“เห

แคว้นโจวเปิดเสรีการค้าขายกับต่างชาติ ดังนั้นขนบธรรมเนียมจึงมิได้เคร่งครัด สตรีแต่งงานรับสามีเข้าจวนมิใช่เรื่องแปลกประหลาด สตรีแต่งงานมีสามีได้มากกว่าหนึ่งมิใช่สตรีมากราคะ บุรุษแต่งงานมีภรรยาได้หลายคน ดังนั้นสตรีเองก็ไม่แตกต่างกัน นั่นคือความเสมอภาค เท่าเทียมกันและอีกอย่าง สตรีที่แต่งงานแล้วจะใช้แซ่ของตนเองหรือเปลี่ยนมาใช้แซ่ของสามีย่อมได้มิได้บีบบังคับ ส่วนใหญ่สตรีที่แต่งงานก็พร้อมใจเปลี่ยนใช้แซ่ของสามี หากเพียงแค่บุตรที่คลอดออกมาจากสตรีที่แต่งงานแล้ว มีกฎมณเฑียรบาลของแคว้นตั้งเอาไว้ว่าจะต้องใช้แซ่ของสามีเท่านั้นตอนที่ 1 แต่งงานจ้าวกุ้ยหลิน นางเติบโตขึ้นมาเป็นสาวสะพรั่ง งดงามไม่น้อยใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ รูปร่างบอบบางอรชรนัก ทว่านางมีคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เด็ก ด้วยเหตุผลที่ว่าตระกูลจ้าวเคยตกปากรับคำ กับตระกูลกวนเอาไว้ เมื่อเด็กทั้งสองเติบโตขึ้นมาจะให้แต่งงานกันกวนเหวินปิน ชายหนุ่มรูปงาม ลูกชายขุนนางผู้หนึ่ง เขานิสัยเป็นอย่างไร จ้าวกุ้ยหลินไม่เคยรู้เลย เพราะวัน ๆ กุ้ยหลินเอาแต่ลงมือทำสวนปลูกผัก ตามที่ท่านแม่เคยสอนเอาไว้ เมื่อท่านแม่จากไปก็หลงเหลือเพียงแค่นางกับท่านพ่อครอบครัวของน

ตอนที่ 6 โจรราคะยามที่นางในดวงใจพูดจาเช่นนี้ พ่อบ้านเฟยรู้สึกปวดร้าวไปหมด มือไม้ของเขาแทบจะไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งยังสงสารนางจับใจ ดวงตาของชายหนุ่มดูแดงระเรื่อไม่ได้ต่างจากเจ้านายสาวสักนิด“คุณหนู ไหล่ของข้ามอบให้ท่านใช้พักพิง ยามนี้ท่านไม่สบายใจปวดใจ แต่เชื่อเถิด สักวันท่านแม่ทัพจะต้องมองเห็น ว่าคุณหนูเช่นท่านงดงามเพียงใด ได้โปรดเชื่อมั่นในรักของท่านที่มีต่อเขา” พ่อบ้านเฟยเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจมือหนาหยาบกร้านเผลอไผลลูบไล้กรอบหน้าคนงามอย่างจงใจ มองเห็นดวงตาหวานล้ำมีแต่ความหม่นหมองเข้าครอบงำ คนตัวโตเช่นเขานั้นปวดหนึบเจ็บแปลบไม่ต่างกัน “คุณหนูดึกมากแล้ว ปวดเมื่อยหรือไม่ ข้าจะนวดให้ท่านเองนะขอรับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นซาบซ่าน แววตาหวานซึ้งทอดมองคนรักด้วยใจโหยหา“อืม วันนี้ข้าปวดเมื่อยไปทั้งตัว อีกอย่างพี่ชายของผู้หญิงคนนั้นก็มาขอโทษข้า เรื่องของน้องสาว แต่ข้ามิปักใจเชื่อ พี่ชายจะดีแสนดีเชียวรึ” ผิงอันถูกดูแลด้วยท่านพ่อบ้านเฟยเป็นอย่างดี เท้าเรียวงามของนางแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นใบเล็ก ๆ นั่น ช่วยให้นางรู้สึกผ่อนคลายได้ดีทีเดียวมือหนาหยาบกร้านของเขากำลังนวดเฟ้นกดจุดฝ่าเท้าขาวสะอาดของนางด้วยค

ตอนที่ 5 เป็นห่วงคำพูดของหยางเฟยเทียนได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ ทำให้หัวใจของอวี้ชิงพองโตฟูฟ่องแทบจะปริแตกออกมาด้วยความยินดียิ่ง ใบหน้างดงามประด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ เร่งฝีเท้าเดินมายังเรือนด้านหน้าเพื่อมาพบท่านแม่ใหญ่ หรือฮูหยินเอก“ท่านแม่” อวี้ชิงเอ่ยเรียกขึ้นน้ำเสียงนั้นดูหวานนัก นางเรียกมารดาก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนของแม่ใหญ่ ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอด้วยความดีอกดีใจยิ่งนักเรื่องยินดีเช่นนี้นางจึงได้เร่งมาบอกมารดาให้รับรู้เสียก่อน ชายที่นางรักออกปากจะถอนหมั้นแล้ว “ท่านแม่เจ้าคะ วันนี้ท่านแม่ทัพหยางบอกว่าจะถอนหมั้นกับคุณหนูฟาง”ฮูหยินใหญ่ หรือท่านแม่ที่ลูกสาวผู้นี้เอ่ยเรียกขานนั้น อายุของนางย่างเข้าสี่สิบปีกว่า ๆ มองใบหน้าของบุตรีด้วยสายตาอ่อนโยน ริมฝีปากแดงระเรื่อแย้มยิ้มอย่างอบอุ่น “ชิงเอ๋อร์ ลูกแม่เจ้าดีใจแม่ก็ดีใจแต่อย่าลืมว่า ท่านแม่ทัพจะถอนหมั้นกับนางไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก สตรีนางนั้นเป็นผู้ใด มีผลประโยชน์อันใด เจ้าต้องคิดให้ถ้วนถี่”ฮูหยินใหญ่เอ่ยขึ้น มิได้ดุด่านางเพียงแค่ชี้ทางให้นางมองเห็นเท่านั้น สีหน้าของนางแย้มยิ้มอยู่เสมอ ใครจะรู้เล่าว่าฮูหยินใหญ่เป็นคนเ

ตอนที่ 4 แผนซ้อนแผนเสี่ยวเอ้อผู้นั้นเดินออกไป เสี่ยวถงก็เปลี่ยนชุดทันที นางแต่กายคล้ายคลึงกับคุณหนู สวมหมวกสานปิดบังใบหน้าเอาไว้ วางท่าราวกับเจ้าของหอสุราตงเทียนตัวจริง เดินไปยังห้องว่างที่นัดหมายพูดคุยอาถงหรือเสี่ยวถงนางมีความรู้ไม่มากและก็ไม่น้อยจนเกินไป นายของนางร่ำเรียนอันใดสาวใช้เช่นนางก็ได้ร่วมร่ำเรียนด้วยไม่แพ้คุณหนูน้อย อาถงนั่งลงที่ห้องกว้าง ข้างในนั้นมีผู้คุ้มกันติดตามนางมาด้วยหนึ่งคน ท่าทางของนางช่างดูเย่อหยิงจองหองไม่น้อย ผิงอันนึกเอ็นดูสาวใช้ผู้นี้เหลือเกินตรงกลางห้องว่างมีม่านกันสีดำโปร่งบางเบาอยู่ด้วย เจ้าของหอสุราตงเทียนตัวจริงนั่งอยู่ข้างในนั้นกับเหล่าผู้คุมกันของนางอีกสามคน สตรีสวมหมวกสานสีดำปกปิดใบหน้า นั่งลิ้มรสสุราที่หวานละมุนด้วยท่าทีเป็นสุขยิ่งแม้ว่าดวงตาของนางจะหมองหม่นเพียงใด เมื่อนึกถึงภาพบาดตาบาดใจ ระหว่างนางกับเขาไม่มีทางรักกันได้เชียวหรือ เหตุใดกันพี่ชายที่แสนดีจึงปันใจให้หญิงอื่นเช่นนี้ คำพูดของเขาวันนั้นนางคงจำได้ดี พูดจาหวาน หว่านล้อมบอกกล่าวว่านางจะเป็นว่าที่ภรรยาของเขาในอนาคตแต่ครานี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน หรือแท้จริงแล้วหัวใจของเขามิเคยมีนาง

ตอนที่ 3 เถ้าแก่เนี้ยฟางผิงอันนั่งรถม้าสภาพนั้นไม่ได้ดูหรูหรามากนัก นางค่อนข้างไม่อยากจะทำให้เป็นจุดเด่นหรือจุดสนใจ ยามที่นางมาดูแลกิจการที่หอสุรามักจะอำพรางใบหน้าเอาไว้เสมอ แต่งกายราวกับคุณชายน้อยรูปงามผู้หนึ่ง มีหมวกสานปกปิดเอาไว้อาถงดูแลเจ้านายไม่ห่างกาย ยังมีผู้คุ้มกันฝีมือดีอีกสาม สี่คน ยามนางเดินเยื้องย่างไปที่ใด ผู้คุ้มกันเหล่านี้จะตามติดนางทุกฝีก้าว นั่นเพราะคุณชายใหญ่เอ่ยสั่งการกำชับมาอย่างดี ห้ามมิให้คุณหนูสามมีริ้วรอยแม้แต่รอยขีดข่วนก็ห้ามมีนางคือเถ้าแก่เนี้ยของหอสุราตงเทียน ที่แปลว่า หอสุราฤดูหนาวก็แค่นั้นเอง ยามเมื่อนางเดินเข้ามาข้างในหอสุราแห่งนี้ บรรดาเสี่ยวเอ้อ เมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้เดินเข้ามาต่างก็โค้งศีรษะลงเล็กน้อยทำความเคารพเจ้านายของพวกเขาบุรุษที่มาดื่มด่ำสุราเคล้านารี เมื่อเห็นชายแปลกหน้าสวมหมวกเดินเข้า พวกเขาต่างก็สงสัย จึงได้เอ่ยถามเสี่ยวเอ้อ เข้าให้ว่าแท้ที่จริงแล้ว คนผู้นั้นเป็นใครกัน“เถ้าแก่เนี้ยขอรับ” เสี่ยวเอ้อตอบกลับ หากใครอยากรู้ก็จะได้รู้ หากอยากพบหน้าเกรงว่าจะไม่ได้ เถ้าแก่เนี้ยเป็นหญิงงามที่สุดในแว่นแคว้น จะให้ชายอื่นได้พบหน้าได้อย่างไรกันพวกเขา

ตอนที่ 2 แผนการฟางผิงอัน ยืนดูจนกระทั่งรถม้านั้นหายไปจากสายตาของนางแล้ว แววตาแข็งกร้าวของนางเผยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ มือเรียวกำหมัดแน่น ลมหายใจฟึดฟัดราวกับกำลังข่มความโกรธของตนเองที่โง่เขลาหลงกลสตรีนางนั้นเข้าให้อาถง สาวใช้ข้างกายและเป็นสาวใช้เพียงคนเดียวที่ดูแลคุณหนูในต่างแดนเช่นนี้ นางถอนหายใจไปหลายครั้งหลายครา มิใช่ว่าเหนื่อยหน่ายระอาใจกับนายสาวแต่อย่างใด นางระอาใจกับความโง่งมของท่านแม่ทัพต่างหาก“อาถง ส่งคนไปสืบมา ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่” นางมาอยู่ที่แดนเหนือได้เพียงแค่สามอาทิตย์เท่านั้นเอง ยังไม่รู้จักใครหรือตระกูลอันใดในดินแดนทางเหนือแห่งนี้เป็นการส่วนตัว คนงามสีหน้าเมินเฉยต่อเหล่าผู้คนที่ส่งเสียงด่าทอ กล่าวหาว่านางร้ายกาจ ผลักผู้หญิงอีกคนตกน้ำเพียงแค่หึงหวงเท่านั้น“เจ้าค่ะ คุณหนู แต่ว่าเราจะกลับจวนเลยหรือไม่เจ้าคะ หรือว่าจะไปที่หอสุราก่อน” อาถงเอ่ยถามขึ้น นางยังคงกังวลใจอยู่มาก เกรงว่าเจ้านายของนางจะทำการอันใดให้ดูด้อยค่าลงไปเหมือนเพียงแค่มองหน้าก็รู้ใจ ผิงอันระบายยิ้มอ่อนหวานให้อาถงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะเอ่ยกับสาวใช้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง “อย่าห่วงไปเลยอาถง ข้าเคยโง่

ตอนที่ 1 ไม่เคยลืมแดนเหนือฟางผิงอัน เป็นสตรีแปลกประหลาดไม่เหมือนผู้ใด นางมีคู่หมั้นเป็นถึงแม่ทัพแดนเหนือ ที่จะแต่งงานกับนางในไม่ช้านี้ จู่ ๆ มีสตรีนางหนึ่งอ้างตัวว่าเป็นคนรักของเขา นัดแนะขอพูดคุยกับนางที่สะพานข้ามแม่น้ำในเมืองเหนือ“คุณหนูจะไปหรือเจ้าคะ เห็นอยู่ว่าไม่ควรจะไป” สาวใช้ผู้นี้จึงได้เอ่ยทักท้วงเจ้านายแกมตั้งคำถาม คิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากัน มองเจ้านายสาวพิงกายอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือเรียววางจดหมายนั่นก่อนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “นางกล้าบอกว่าเป็นคนรักของแม่ทัพหยาง ข้าก็อยากจะเห็นสักคราว่านางสวยงดงามเพียงใด” ผิงอันเผยอปากขึ้นน้อย ๆ แววตางดงามซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ มีใครบ้างเล่าที่ไม่รู้ว่านางเป็นคนเช่นไรบุตรีคหบดีคนนี้เป็นคนเอาแต่ใจยิ่ง อยากได้สิ่งใดย่อมได้ หาไม่แล้วนางจะได้กลายเป็นคู่หมั้นของท่านแม่ทัพได้อย่างไร หากบิดาของนางไม่มอบเงินทองมากมายเข้าท้องพระคลังที่ว่างเปล่าตัวนางเองดั้นด้นจากเมืองหลวง เดินทางมาแดนเหนือเพื่อมาพบหน้าคู่หมั้นของนาง เขาประจำการอยู่ที่แดนเหนือแห่งนี้ ดินแดนอันหนาวเหน็บและห่างไกลยิ่งนัก ด้วยหัวใจที่มีรักอยู่จนเปี่ยมล้นผิงอันเดินทางมา

ตอนที่ 8 จะกุมหัวใจนางอีกครั้งแม่ทัพจ้าวหัวเสียหนักมาก เข้าห้องนอนกอดหมอนและร่ำไห้ นึกถึงวันเก่า ๆ ที่ได้พบนาง ตั้งแต่วันแรกที่หลงรักดรุณีน้อยนั่น กระทั่งเมื่อได้หมั้นหมายกับนาง ทุกอย่างสิ่งที่เขาคิดว่านางกระทำเพื่อเข้าตั้งมากมาย ก็เพียงแค่หวังจะเป็นฮูหยินของเขาและกอบโกยผลประโยชน์เขาคิดว่านางเป็นสตรีจอมเจ้าเล่ห์มากด้วยมารยา นึกไม่ถึงว่ายามที่นางจากไป ภายในอกมันปวดร้าวนัก และลูกทั้งสองยังไม่ได้กอดแต่กลับถูกเขาตำหนิ อีกคนก็ถูกเขาตี ช่างเป็นพ่อที่เลวชั่วช้ายิ่ง หนังสือหย่านั่นเขามองครั้งแล้วครั้งเล่า นึกแค้นนักตัวต้นเหตุมิใช่ใครเป็นเขาเองต่างหากที่ชั่วร้ายเช่นนี้ มองนางด้วยอคติ มิคิดว่าสิ่งที่นางได้ทำล้วนเป็นเพราะความรักที่มอบให้ สุดท้ายแล้วไป๋ฟางหรงก็จากไปจ้าวหย่งคังฉีกหนังสือหย่าออกเป็นชิ้น ๆ แววตานั่นหาได้เสียดายไม่ เขากรุ่นโกรธตนเองเพียงใด เพราะสมองของเขามันช่างเลอะเลือนเข้าให้แล้วถังม่านชิงประคองตนเองให้ออกมาจากห้อง นางคิดว่าจะมาขอร้องให้เขาลงโทษไป๋ฟางหรง เมื่อนางถูกพยุงเข้ามา ก็พบว่าท่านแม่ทัพจ้าวกำลังนั่งกุมขมับอยู่ในห้อง“ท่านแม่ทัพ” น้ำเสียงช่างดูเหมือนเจ็บปวดนัก นางค่อย ๆ

ตอนที่ 7 จดหมายฉบับสุดท้ายหลังจากที่บิดากล่าวตำหนิ มารดาสั่งสอน คล้ายว่าเขาสมองเลอะเลือนไปหรืออย่างไร ปากกว่าโกรธ ว่าเกลียดนางที่วางแผน สุดท้ายแล้ว ทุกอย่างเป็นนางที่ยินดีทำทั้งหมดด้วยเพราะรักพ่อบ้านฝูเดินปาดเหงื่อมาพบฮูหยินใหญ่ กางรายงานยาวเหยียดจนเสียจนหลิวซื่อขมวดคิ้วไม่พอใจนัก “แก่จนป่านนี้แล้ว ยังจะต้องให้ข้ามานั่งทำอีกรึ” นางบ่นตามประสาคนห่างมือมานานแล้วแม่ทัพจ้าวได้ยินเพราะเดินผ่านพอดี ยังไม่ทันจะเข้ามา ก็ถูกมารดา แผดเสียงใส่ “เห็นรึไม่ มันเป็นเพราะเจ้า ข้ามีสะใภ้ดี ๆ อยู่ทั้งคน เป็นเจ้าออกปากดุด่าว่าร้ายนาง เห็นหรือไม่ สุดท้ายแล้ว คนแก่เช่นข้ายังต้องมานั่งทำงานอีก ไอ้ลูกไม่รักดี”“ท่านแม่ งานง่าย ๆ แค่นี้เอง ไม่เห็นจะยากสักนิด” เขากล่าวขึ้น เหลือบมองรายงานวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะนั่น ทั้ง ๆ ที่เขาร้อนใจจะออกตามหาภรรยา แต่ก็ต้องแวะมาซักถามเสียก่อน เห็นหน้ามารดาราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่นั่น ทำให้เขานึกหวาดกลัวไม่เอ่ยปากถามเสียดีกว่า“ถ้ามันง่ายนัก เจ้าก็มานั่งทำดูสิ ไอ้ลูกโง่ โง่แล้วยังอวดฉลาดอีก” หลิวซื่อก่นด่าเป็นชุด ด้วยเพราะไม่พอใจมากโข ดวงตาของนางก็เริ่มมัวแล้ว มองอันใดก็ไม่ค

ตอนที่ 6 หนีจากคนใจร้ายฟางหรงเดินกลับเข้ามาในจวนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก มือข้างหนึ่งยังคงมีสาวใช้ประคองนาง ระหว่างที่เดินทางกลับมา อากาศข้างนอกก็หนาวเหน็บ ร่างกายของฮูหยินก็เจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง ต้องทำมาทำงานหนัก ๆ เช่นนี้อีก สาวใช้ของนางคืออาชุน ติดตามดูแลนางตั้งตระกูลไป๋ จวบจนย้ายมาอยู่ที่จวนตระกูลจ้าว“ฮูหยิน อย่าว่าข้าสอนเลยนะเจ้าคะ อยู่ไปก็รังแต่จะเจ็บปวด” อาชุนไม่พอใจนัก สีหน้าของนางหาได้ยิ้มแย้มไม่ มีเพียงแต่ความไม่พอใจอยู่มากโข“ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ” เพียงแค่พูดก็เหมือนจะหมดแรงลงได้ทุกเมื่อ “เดี๋ยวเช่นนั้นก็คงจะต้องเก็บของเตรียมตัวย้ายแล้ว” นางคิดดีแล้ว และคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว“อีกหน่อยท่านแม่ทัพแต่งงานก็ย่อมมีลูกของตนเอง” ฟางหรงกล่าวขึ้น ลูก ๆ ของนางก็คงจะยินดีหากว่าย้ายไปอยู่ที่อื่น จะได้ไม่ต้องทนเห็นบิดามารดาทะเลาะเบาะแว้งกันเช่นนี้“ที่จวนทุกอย่าง ข้าจัดการเอาไว้แล้ว” ฟางหรงรูปร่างผ่ายผอมนัก เพียงแค่แรงลมปะทะนางก็อาจจะล้มลงได้ทุกเมื่อ นางกินน้อย นอนน้อย หน้าหนาวทีไรนางก็จะป่วยอยู่เสมอ หลังจากคลอดลูกทั้งสอง สุขภาพของนางก็ไม่แข็งแรงนับจากนั้นเป็นต้นมานางไม่เคยใส่ใจดูแลบำรุงร่างกา

ตอนที่ 5 สุดท้ายแล้วจ้าวหย่งคังหน้าชาทั้งตัวแข็งทื่อ เมื่อเพิ่งจะพบว่าเขามีลูกสาวอีกคน ถังม่านชิงร้อนใจนัก นางดึงท่านแม่ทัพที่เห็นว่าชะงักงัน “ท่านแม่ทัพ นั่งลงกินข้าวต่อเถิดเจ้าคะ”เขาไม่สนใจคำพูดของถังม่านชิง แต่มองตามแผ่นหลังของลูกสาว เห็นแผ่นหลังเหยียดตรง มือป้อม ๆ นั่นถูกหย่งเล่อกอบกุมมือ เขาหันเหลือมองมายังบิดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มุมปากเขาบิดขึ้นมาเล็กน้อยหย่งคังหย่อนก้นนั่งลงอีกครั้ง ในมือไม่มีตะเกียบแล้ว เห็นสีหน้าของบิดาและมารดาดูอย่างไรก็เฉยชาอยู่ดี เขาจึงได้กล่าวถามขึ้นมา “ท่านแม่ ลูกของข้าอีกคนรึ คือ...พวกเขาเป็นแฝดกัน” คำพูดตะกุกตะกักนั่นก็ยิ่งสร้างความปั่นป่วนให้กับสตรีข้างกายนัก“ท่านแม่ทัพอย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ” ด้วยเพราะริษยาจึงได้กล่าวขึ้นมาอย่างจงใจ“หุบปาก ข้าไม่ได้ถามเจ้า” หย่งคังดุนางเข้าให้ด้วยความไม่พอใจ ยังพูดแทรกขึ้นมาอีก“จะอยากรู้ไปทำไมกัน เป็นเจ้าที่ไม่สนใจลูกเมีย ทีอย่างนี้จะมาถาม คนเป็นพ่อก็ต้องสนอกสนใจลูกของตัว มีอย่างที่ไหนกลับมาทั้งทีก็ไปคว้าเอาผู้หญิงชั้นต่ำเข้าบ้าน บอกไว้ก่อนเลยว่า หากยืนกรานจะแต่งนางเข้ามา เจ้าจะได้เห็นดีกัน” มารดานึกกรุ่นโกรธ เห็น

ตอนที่ 4 ฟางหลินจ้าวหย่งเล่อขมวดคิ้วนัก นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เหตุใดน้องสาวจึงไม่กลับจากจวนของท่านยายอีก น้องสาวฝาแฝดของเขาเป็นเด็กผู้หญิง น่ารักพริ้มเพรานัก มักจะไปอยู่ที่จวนท่านยายเสมอ ดูเหมือนว่ามีใครบางคนยังไม่รู้ ว่าแท้ที่จริงแล้ว พวกเขาเป็นแฝดที่เกิดมาเวลาไล่เลี่ยกันจวนของท่านยายอยู่อีกเมืองหนึ่ง คิดว่าหิมะก็คงจะตกหนักไม่แพ้กัน ไม่รู้ว่าเดินทางมาจะหนาวหรือไม่ จะมีใครดูแลใส่ใจนางเท่าพี่ชายคนนี้หรือเปล่า หรือว่าตอนนี้กำลังเดินทางมา ยิ่งค่ำมืดเช่นนี้ก็เป็นห่วงนัก สีหน้าของเขากำลังครุ่นคิดไป๋ฟางหรงเห็นว่าลูกชายยังไม่นอน นางจึงได้เข้ามาในห้องนอนของเขาอีกครั้ง หย่งเล่อรับรู้การมาของมารดา ด้วยเพราะเขาเองก็ฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่อายุเพียงแค่สามหนาว ผ่านมาสองปีก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ค่อนข้างจะรุดหน้าไปเร็วเสียด้วยซ้ำไปจ้าวฟางหลินน้องสาวฝาแฝดนางก็ฝึกวรยุทธ์เช่นเดียวกันกับเขา และนางก็รุดหน้าเร็วด้วยเช่นกัน ที่ไปยังจวนของท่านยายบ่อย ๆ ก็เพราะว่าท่านยายคิดถึงหลานสาว อายุของท่านยายก็มาก ดังนั้นจึงได้ขออนุญาตก่อนไปเสมอ และเป็นข้อตกลงระหว่างตระกูลไป๋และตระกูลจ้าว ในหนึ่งเดือนคุณหนูน้อยจะต้องไปพัก

ตอนที่ 3 หยุดเอาไว้เพียงแค่นี้น้ำเสียงตัดพ้อต่อว่าของนาง ทำให้จ้าวหย่งคังตะลึงอ้ำอึ้งคล้ายคนเป็นใบ้ จะจับข้อมือของนางก็ไม่กล้า เพียงแค่เห็นแผ่นหลังที่แสนบอบบางอ่อนปวกเปียกนั่นเดินเข้าไป จู่ ๆ ก้อนน้ำแข็งในใจของตนก็รู้สึกคล้ายกลับมามีบางอย่างกระแทกเข้าให้ในจังหวะที่ไป๋ฟางหรงเดินเข้าไปก็พบเข้าให้กับถังม่านชิง ว่าที่ฮูหยินรอง “พี่สาว ท่านนี่เก่งจริง ๆนะ มัดใจท่านแม่กับท่านพ่อเสียอยู่หมัด ท่านทำได้ ข้าเองก็ทำได้ คอยดูว่าข้าจะทำให้ท่านกลายเป็นคนที่ถูกลืม”ม่านชิงแสยะยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเมื่อเห็นว่าท่านแม่ทัพเดินมา ก็จับข้อมือของฟางหรงเอาไว้ รีบบีบน้ำตาให้ไหลลงมาอย่างทันใด นางแอบจิกเล็บลงบนฝ่ามือของฟางหรง “พี่สาว ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะไม่ซักถามอะไรให้ท่านรำคาญใจอีกแล้ว” นางแสร้งกล่าวขึ้นมาเท่านั้น เพื่อให้อีกฝ่ายหลงกลนางไป๋ฟางหรงสะบัดแขนออกจากการกอบกุมของนางเพราะเจ็บ จากนั้นนางก็เห็นว่าสามีรีบก้าวเท้ามารับตัวนางแพศยาเอาไว้ได้ทัน “พี่สาวเหตุใดจะต้องทำร้ายข้าด้วย” นางรีบซบลงแผงอกของท่านแม่ทัพจ้าวหย่งคังเข้าให้“เจ้าทำอะไรนางเพียงเท่านี้ก็ถึงขั้นทำร้ายนางเชียวรึ” นึกไม่ถึงว่านางจะร้า