로그인เขาเป็นบุรุษโง่เขลาในเรื่องรัก แต่งภรรยาชั่วร้ายไม่พอยังพาตระกูลพินาศล่มจม ส่วน ‘คุณหนูไป๋’ คือสตรีที่ปักใจต่อรักแรกเช่นเขา ในวันที่ผู้คนล้วนหันหลังให้ นางกลับไม่ทอดทิ้ง จะด้วยความดีที่ชายหนุ่มเคยกระทำหรือเทพเซียนเมตตาต่อหญิงสาวผู้เจ็บช้ำไม่ทราบ ตอนลืมตาอีกหน ‘โม่ซือเฉิน’ ถึงพบว่าทุกสิ่งคล้ายฝันตื่นหนึ่ง ราวกลิ่นและความหนืดข้นของโลหิตบนร่างกับความคับแค้นเป็นเพียงภาพมายา เมื่อได้รับโอกาสหวนคืนเพื่อแก้ไขจึงต้องเตรียมรับมืออย่างระมัดระวัง โม่ซือเฉินมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างซ้ำรอยแน่ “แต่งให้ข้า ให้ข้าได้ดูแลเอาใจใส่ ปกป้องคุ้มครอง ให้ข้าได้เป็นบิดาของบุตรชายบุตรสาวที่เกิดจากเจ้า ให้เราสองคนผูกผมร่วมกันและฝังร่างเคียงคู่ในยามความตายพรากจาก”
더 보기บทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
บทที่สามสิบแปด ตราบจนผมขาว (2/2)วสันต์มาเยือน ความเย็นเริ่มถูกลมอุ่นขับไล่ เถาฮวา[1]ผลิบานอวดโฉม ราชสำนักกลับมาคึกคักเมื่ออาการประชวรของหวงตี้ดีขึ้นตามลำดับ พิษร้ายของชาวหูถูกขับออกจากพระวรกายเกือบหมด กระนั้นยังทิ้งความเสียหายเอาไว้ คงต้องค่อย ๆ บำรุงอย่างระมัดระวังอีกหลายปีอากาศแจ่มใสสดชื่น ร้านช
ตอนพิเศษ คุณชายใหญ่โม่โม่หรงอี้ คุณชายใหญ่สกุลโม่ คนนอกต่างชื่นชมว่าเป็นบุรุษดีงามผู้หนึ่งตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ไม่เคยสร้างปัญหา ล้วนปฏิบัติตามคำสอน ผู้อาวุโสและอาจารย์อย่างเคร่งครัด เข้มงวดกับตนเอง อ่อนโยนต่อคนในครอบครัว โม่หรงอี้รักใคร่ห่วงใยน้องชายร่วมอุทรอย่างโม่ซือเฉินมาก ส่วนหนึ่งมาจากความเห็
“ท่านพี่แม่นมมารออยู่นานแล้ว”หากแม่นมไม่รออยู่หน้าประตู เกรงว่าโม่หรงอี้คงไม่ยอมปล่อยบุตรสาวแน่ คังโหวซื่อจื่อหาเวลากลับจวนสม่ำเสมอ กลัวเหลือเกินว่าจะพลาดพัฒนาการของลูกน้อย ยามนี้ถึงกับเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าโม่จือจือจะพูดอะไรเป็นคำแรก เล่นเอาโม่เหล่าฟูเหรินหัวเราะจนเหนื่อย ชี้แจงหลานชายคนโตว่าคงต
กัวลี่หลินเคยพูดจาไม่น่าฟัง กระทบกระเทียบโม่กุ้ยหลันว่านางอายุเยอะแล้ว พอหยางเหล่าฟูเหรินได้ยินเข้าก็รีบว่ากล่าวตักเตือน สั่งให้ขอโทษเป็นการด่วน หากเรื่องนี้ถึงมือบุตรชายเกรงว่าจะจบไม่สวย อย่างไรก็ตามป้าหลี่ยังคงนำมารายงานจากพฤติกรรมนี้หยางเส้าเฟินจึงนึกชังหน้าเด็กสาวพอสมควร ขณะพวกนางเรียกขานเขาว่า
![สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




