Novels by ลูกพีช

แสงไฟระยิบระยับภายในโถงจัดเลี้ยงภายในโรงแรมหรู เหล่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและบรรดามหาเศรษฐีจากทั่วทุกสารทิศ ต่างหลั่งไหลกันเข้ามาเพื่อแสดงความยินดีในงานฉลองวันเกิดของ วินเชนต์ วาเลนติ วินเชนต์ยืนจิบวิสกี้ชั้นดีอยู่ที่มุมลับตาคน เพราะสำหรับเขา...งานแบบนี้ก็แค่จัดขึ้นเพื่อเอาหน้าทางสังคม มันน่าเบื่อหน่ายและไร้ความหมายสิ้นดี “ ไอ้เชนต์ ” เสียงตะโกนของไวท์ดังขึ้น วินเชนต์หันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย “ มายืนหลบมุมอะไรตรงนี้ ไม่ไปทักทายแขกของมึงหรือไง ” “ หึ ” หน้าหล่อกระตุกยิ้ม พลางขำหึเบาๆ “ ให้กูดื่มเงียบๆตรงนี้นี่แหละดีแล้ว กูไม่อยากออกไปปั้นหน้ากับใคร “ ไวท์หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำ “ จริงดิ! แอบคิดถึงสาวน้อยคนนั้นอยู่หรือเปล่า พักนี้จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะมึง “ วินเชนต์ชำเรืองมองเพื่อนสนิททันที ใช่.. เพื่อนของเขาช่างรู้ใจ เพราะวินเชนต์กำลังคิดถึงใบหน้าสวยหวาน และแววตาที่ไร้เดียงสาคู่นั้นจริงๆ ” อย่าเสือกเรื่องกูให้มันมาก กูเริ่มเมาแล้ว.. กูฝากดูงานแทนด้วยนะ “ ไวท์กระตุกยิ้มทันที เขาก้าวเดินไปใกล้วินเชนต์อีกนิด แล้วเอ

บรรยากาศหน้าห้องไอซียูในเช้าวันนี้ดูสดใสกว่าทุกครั้ง ลูกพีชนำเงินก้อนโตจำนวนสามแสนบาทไปชำระค่ารักษาพยาบาลจนเรียบร้อย ใบเสร็จในมือเปรียบเสมือนความหวัง ที่กำลังบอกว่าแม่ของเธอจะรอดพ้นจากวิกฤตนี้ เธอรีบก้าวเท้ามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องกระจกใส ดวงตาคู่สวยจ้องมองร่างแม่ที่นอนสงบนิ่ง วันนี้เป็นวันที่เธอยิ้มได้อย่างมีความสุขที่สุด ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา “แม่ขา... พีชหาเงินมาให้แม่ได้แล้วนะคะ หมอกำลังจะเริ่มให้ยาตัวใหม่แล้ว ไม่นาน... แม่ก็จะมีแรง ลุกขึ้นมาคุยกับพีช แล้วเราก็จะกลับบ้านไปด้วยกัน” ลูกพีชยิ้มกว้างทั้งน้ำตาที่เริ่มรินไหล มันคือหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ ความหวังที่เธอไขว่คว้ามาตลอดกำลังจะกลายเป็นจริงในอีกไม่กี่อึดใจนี้ แต่พอนึกถึงงานที่เธอเพิ่งรับเพื่อแลกกับเงินที่ได้มา หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ.. รอยยิ้มบนหน้าสวยหุบลงทันที The Vincent Hotel โรงแรมหรูระดับไฮเอนด์ สาวน้อยในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น และกระเป๋าผ้าหนึ่งใบ เธอเดินผ่านผู้คนที่แต่งตัวหรูหรา ผู้คนในสถานที่นี้ ช่างแตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง.. ลูกพีชนั่งรอไวท์ที่หน้าโรงแรม ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นเพื่อรอการติดต่อก

ลมหายใจสะดุดกึก! เมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาลของค่ายาตัวใหม่ที่หมออานนท์เพิ่งแจ้งให้ทราบ มันคือยอดเงินที่สูงเกินกว่านักศึกษาอย่างเธอจะเอื้อมถึง... ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนในเวลาเพียงไม่กี่วัน? ‘ แต่ถ้าหากมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้แม่หาย เธอก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้เงินจำนวนนั้นมา ‘ ลูกพีชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้ามองแพทย์เจ้าของไข้ที่รอฟังคำตอบ “ พะ.. พีช จะหามาให้ได้นะคะ พีชขอเวลาอีกสองวัน ” หมออานนท์พยักหน้ารับอย่างคนเข้าใจ แล้วเดินออกไปทันที ลูกพีชมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับตาแล้วหมุนตัวกลับมามองแม่ที่นอนหลับผ่านกระจกใส “ แม่ขา.. แม่ไม่ต้องห่วงนะ แม่ต้องหาย พีชจะหาเงินมารักษาแม่ให้ได้ ” ในวินาทีนั้น ภาพใบหน้าคมเข้มของวินเชนต์แวบเข้ามาในหัว... ข้อเสนอของเขาที่เปรียบเสมือน ความโชคร้าย แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่อาจจะช่วยชีวิตแม่ของเธอเอาไว้ได้ ” ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของแม่ เราต้องทำให้ได้ “ เธอพึมพำเสียงแผ่ว แม้ความกลัวจะกัดกินหัวใจเธอมากแค่ไหน แต่สำหรับนักศึกษาที่ต้องทำงานไปด้วย และเรียนไปด้วย

ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากของวินเชนต์ เป็นประโยคที่กลุ่มเพื่อนของเขา ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินเลยในชาตินี้ “แค่ก! แค่ก!” ไวท์สำลักเหล้าในปากจนแทบพุ่ง “มึงได้ยินเหมือนกูไหม” “ได้ยิน” ไวท์หันไปตบแขนเรย์เต็มแรง “โอ๊ย! ตบกูทำไมวะ” “กูเช็กว่ากูฝันอยู่หรือเปล่า” “แล้วเป็นไง” “ไม่ฝัน” ทุกคนหันไปมองวินเชนต์เป็นตาเดียวพร้อมกัน ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า “ สนใจมาเป็นผู้หญิงของฉันไหม ” ร่างสูงถามย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นไม่มีแววล้อเล่น ลูกพีชนั่งค้างไปชั่วครู่ ความสับสนวุ่นวายแล่นลิ่วอยู่ในหัว ก่อนจะรีบผละหน้าให้ออกห่างจากเขาทันที “ ขอโทษนะคะ.. แต่พีชไม่ขอรับข้อเสนอนี้ค่ะ ” คำปฏิเสธแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำจากรสจูบเมื่อครู่ เธอรีบยันตัวลุกขึ้นทันที “ พีชขอตัวกลับก่อนนะคะ.. หากพีชทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คุณหักค่าจ้างของพีชได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ ” สาวน้อยก้มหัวให้แขกอย่างสุภาพ แล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ในขณะที่วินเชนต์กลับยิ้มกริ่มราวถูกใจ.. เขาถูกใจจนอยากได้เธอมาครอบครองไว้ผู้เดียว “ เพิ่มเงินให้เธออีกห้าหมื่นนะ ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเพื่อน แต่สายตายังไม่ละจากประตูที่ลูก

วินเชนต์หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆของเด็กสาวตรงหน้ากำลังทำให้เขาแทบคลั่ง เขาจ้องมองภาพตรงหน้า ลูกพีชที่นั่งอยู่บนพื้นพรม ปลายนิ้วเล็กสั่นระริกกำลังเช็ดคราบเหล้าบนอกผ่านเสื้อของเขาด้วยความไร้เดียงสา จนน่าเอ็นดู... หรือจะเรียกว่าน่าขย้ำดี? “ พีชขอโทษนะคะ.. พีชไม่ได้ตั้งใจ ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น อย่างตื่นตระหนก เธอพยายามจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าสัมผัสเงอะงะจากปลายนิ้วนุ่มที่ลากผ่านแผงอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ นั้น กำลังปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา “ ฮืมมม ” เสียงครางต่ำกระหึ่มออกมาจากลำคอของวินเชนต์ ดวงตาคมกริบจ้องใบหน้านั้นอย่างโหยหา เขาไม่เคยอนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เนื้อตัวเขาในระยะประชิดแบบนี้ แต่สัมผัสจากมือเล็กๆ ของเธอกลับทำให้ความอดทนที่เขาสั่งสมมากำลังจะพังทลายลง วินเชนต์ปล่อยให้เธอเช็ดอยู่อย่างนั้น มือเล็กยังคงเช็ดคราบเปียกชื้นลงมาเรื่อยๆ ผ่านกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งเกร็ง จนกระทั่งปลายนิ้วปัดผ่านไปโดนต้นขาแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยเหล้า ทว่า… สัมผัสนั้นทำขีดจำกัดของเสือร้ายได้ขาดสะบั้นลงแล้ว มือหนาคว้าหมับ!

ลูกพีชสูดหายใจลึกแล้วเงยหน้ามองวินเชนต์อีกครั้ง ร่างบางค่อยๆขยับเข้าใกล้จนแนบชิด สองมือเรียววางไปบนท่อนแขนใหญ่ ก่อนจะเริ่มนวดเบาๆ เพื่อเอาอกเอาใจ.. “ หึ...” เสียงขำในลำคอดังขึ้นเบา ๆ ราวกับเพียงพอใจกับความซุ่มซ่ามของเธอ ดวงตาคมกวาดมองปลายนิ้วที่ยังสั่นเล็กน้อย แต่ใบหน้าของวินเชนต์กลับยังเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดมากไปกว่านั้น ก่อนจะเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างสบาย ๆ “อ้าว! สวัสดีครับคุณวินเชนต์...” เสียงชายคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ก่อนร่างของชายวัยกลางคนในสภาพมึนเมาจะเดินโซเซเข้ามาภายใน “ผมมาคลับนี้ตั้งหลายครั้ง ไม่เคยเจอคุณตัวเป็น ๆ เลยนะครับ วันนี้โชคดีจริง ๆ” เขาหัวเราะพลางยกแก้วเหล้าในมือขึ้นเป็นเชิงทักทาย ทว่ายังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อ สายตาของชายคนนั้นก็หยุดลงที่ร่างบางข้างกายวินเชนต์ ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์กวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป “โอ้โห...” เขาเลิกคิ้วสูง “วันนี้คุณวินพาสาวมาด้วยเหรอครับ” บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบลงเล็กน้อย “สาวน้อย... มาบริการพี่ดีกว่าน่า คุณวินเ