Novels by ลูกพีช

พูดจบ.. “ อื้อ… ”ริมฝีปากของมาเฟียร้ายก็ประกบจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มของลูกพีชทันทีโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว สาวน้อยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สองมือเล็กพยายามดันแผงอกให้ออกห่างแต่ไร้ผล ร่างกายที่บอบช้ำจากศึกหนึกเมื่อคืน ไม่อาจสู้แรงของมาเฟียร้ายอย่างเขาได้เลยสักนิดเดียวร่างสูงใหญ่พลิกตัวคล่อมทับร่างบางอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งข้างจับเรียวขาของคนตัวเล็กให้แยกออกกว้าง ก่อนจะเขาจะแทรกเข้าตรงกลางทันที“ อื้ออ.. พอแล้วค่ะ! พีชไม่ไหวแล้ว ”เสียงหวานเอ่ยอ้อนวอนพร้อมกับหยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม หน้าสวยส่ายไปมาบนหมอน ทว่า.. มีหรือ ที่เสือร้ายจะปล่อยเธอไปง่ายๆมือหนาเกลี่ยปรอยผมออกจากแก้มลูกพีชราวกับปลอบใจ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งหนามาบดคลึงที่ริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อจากรสจูบเมื่อครู่“ เจ็บก็ต้องทน.. ฉันจะเอาเธอทั้งวันทั้งคืน เธอก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร จำไว้ลูกพีช ”ไม่รอช้า.. วินเชนต์บดจูบอีกครั้งอย่างกระหาย โดยที่ตัวของเขาเองไม่คิดที่จะควบคุมมันเลยด้วยซ้ำ“อื้อ… อื้อออ!”เสียงประท้วงอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อรสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจถาโถมเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลิ้นสากร้อนผ่าวรุกรานก

รุ่งเช้า..ลูกพีชที่นอนนิ่งสนิทอยู่ในท่าเดิมตลอดทั้งคืน เพราะทุกการขยับกาย ความเจ็บเบื่องล่างก็จะจู่โจมจนเธอแทบกลั่นหายใจตาสวยกระพริบปริบๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองสำรวจรอบๆห้องกว้างภายในห้องที่แสงสว่างสอดส่องผ้าม่านน้อยๆ ข้างกาย.. คือมาเฟียร่างใหญ่ที่กำลังนอนสวมกอดเธอไว้ในท่าเดิมไม่ยอมปล่อยยิ่งเห็นใบหน้านั้น.. ภาพความจำเมื่อคืนก็จู่โจมเธออย่างหนัก ภาพความดุดัน ดิบเถื่อน และสายตาที่หิวกระหายจนเกินควบคุม ลูกพีชเม้มปากแน่น.. สองมือรีบจับชายผ้าห่มคลุมหน้าอกของตัวเองจนมิดชิดเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนค่อยๆ ยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นไปแล้ว… ทุกสิ่ง เธอเป็นคนเลือกเองลูกพีชมองไปที่ผ้าม่านที่มีแสงสว่างด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด.. แต่สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิด ไม่ใช่ตัวเธอเองแต่เป็นใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่ยังรอการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล ลูกพีชหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ขอแค่แม่ปลอดภัย…ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จะต้องไม่สูญเปล่า”ลูกพีชถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนอนนิ่งสนิทอีกครั้ง มือเรียวเล็กค่อยๆจับไปที่ท่อ

วินเชนต์คำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นไม่กระพริบตา.. ลูกพีชที่ทรมานอย่างแสนสาหัส เมื่อความบริสุทธิ์ถูกลุกล้ำด้วยแก่นกายที่ใหญ่เกินขนาดที่เธอจะรับไหว หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม มือทั้งสองจิกลงผ้าปูเตียง เธอไม่กล้าแม้แต่จะลืมตามองซาตานร้ายที่กำลังถาโถมกระแทกกายอย่างไม่ยั้งแรง “ อื้ออ!! อ๊ะ! คะ.. คุณวินเชนต์ พีชไม่ไหวแล้ว ” เสียงหวานสั่นเครือแทบขาดห้วง ความเจ็บปวดที่ท้องน้อย ผสมปนเปกับความเจ็บปวดข่องทางรักทำเธอแทบหมดเรี่ยวแรง “ อ่าส์.. อีกนิด! จะ.. จะเสร็จแล้ว ” วินเชนต์กระแทกกายเข้าอีกครั้งในจังหวะถี่หยิบ แม้ในใจเขาจะรู้สึกสงสารเธอที่นอนเจ็บปวด แต่ความต้องการ และความโหยหามันมีมากกว่า.. จนเขาไม่อาจยับยั้งตัวเองได้เลยสักนิด พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันเป็นจังหวะสุดท้าย วินเชนต์กัดฟันกรอด แล้วโน้มหน้าลงจูบเข้าที่ริมฝีปากของคนตัวเล็กเพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บปวดของเธอ ทว่า.. มันไม่มีผลสำหรับลูกพีชเลยสักนิดเดียว “ ฉันชอบเธอนะ.. อ่าส์ ลูกพีช ” คำนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเสือร้าย ทว่า.. เอวสอบยิ่งเพิ่มจังหวะรัวเร็ว จนลูกพี

วินเชนต์ประคองท่อนเอ็นแข็งของตัวเอง ก่อนจะใช้มือขยับรูดรั้งเข้าออกช้าๆเพื่อกระตุ้นความพร้อม ขณะที่สายตา ยังคงจับจ้องไปที่กลีบดอกสีหวาน ที่มีน้ำรักไหลเยิ้มจนเปียกชุ่มไม่รอช้า..พรวดดด.. กึก!!ท่อนเอ็นแข็งขนาดหกสิบ สอดแทรกเข้าช่องทางรักทันที โดยที่ลูกพีชไม่ทันตั้งตัว..“ กรี้ดด.. เจ็บ.. พีชเจ็บ ”ร่างบางสะดุ้งเฮือก! หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลพลากลงหางตาทันทีอย่างคุมไม่อยู่ กลิ่นคาวเลือดบริสุทธิ์คละคลุ้ง โชยเข้าจมูกของวินเชนต์อย่างจัง“ ซี้ดด.. แสบชิบหาย ”ทว่า.. มาเฟียร้ายก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ เมื่อท่อนเอ็นขนาดใหญ่ รุกล่ำช่องทางรักที่คับแน่น.. วินเชนต์เชิ่ดหน้าขึ้นทันที สันกรามขบกันแน่นด้วยความเจ็บ มันทั้งเจ็บ ทั้งแสบ แม้จะเข้าไปได้เพียงส่วนปลายหยักเท่านั้น“ ฮื้ออ.. คุณวินเชนต์เอาออกไปค่ะ พีชไม่ไหว พีชเจ็บ ”“ ซี้ดดด.. อยู่นิ่งๆลูกพีช ฉันก็เจ็บเหมือนกัน ”ลูกพีชส่ายหน้าหนีระรัว หยาดน้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย ความหวาดกลัวและความเจ็บ ทำให้เธอพยายามขยับสะโพกหนีสัญชาตญาณแต่วินเชนต์ไม่มีทางปล่อยให้เธอถอยหลังกลับ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมาตรึงสะโพกมนไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะก้มลงกระซิบเสีย

สิ้นเสียง…แผลบบบ!!ลิ้นสากก็จู่โจมตวัดเลียลงบนติ่งเนื้อสีชมพูแดงทันที ร่างบางสะดุ้งโก่งสุดตัว “ อื้มมม!! ”เสียงครางหลุดรอดอย่างลืมอาย สองมือเล็กเปลี่ยนจากขยุ่มผ้าปูเตียง มาขยำแน่นที่กลุ่มผมนุ่มมาเฟียร้ายที่อยู่ใต้หว่างขาแผลบ.. จ้วบ!!ริมฝีปากหยักดูดดึงติ่งเนื้ออย่างหนักหน่วงจนแก้มตอบ สลับกับเลียวนไปรอบๆตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน” หื้มม!! เสียวไหม “” อื้มม.. พะ พีช. ปวดฉี่ “ความเสียวซ่านจู่โจมอย่างหนักหน่วง จนสาวน้อยผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ ถูกความรู้สึกสับสนตีรวนจนแยกไม่ออกมันเสียว.. เสียวไปทั่วร่างจนเธอเกร็งหน้าท้อง เสียวจนไม่รู้ว่า.. ความรู้สึกนี้ คือความรู้ที่เธอเองก็พร้อมรับสิ่งยั่วเย้าของเขาแล้วเช่นกันแผลบ!! จ้วบบ!!วินเชนต์ยังคงตวัดเลียอย่างกระหายโดยไม่นึกรังเกียจ ความรู้สึกของมาเฟียเหมือนถูกปลดปล่อยจากกรงขังของสวาท เมื่อเจอสาวน้อยคนนี้วินเชนต์ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิง ก่อนที่นิ้วชี้เรียวยาว จะค่อยๆสอดแทรกเข้าช่องทางรักช้าๆ” อ๊ะ!! เจ็บ.. พีชเจ็บค่ะ ”ลูกพีชกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บแปล๊บปนเสียว เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนจะชะโงกหน้ามองคนใต้หว่างขาทว่า.. วินเชนต์ไม่ได้สนใจคำทัก

วินเชนต์นิ่งค้าง สติหลุดลอย.. เมื่อตาคมก้มลงมองเบื่องล่างของหญิงสาว มือทั้งสองที่วางอยู่บนขาเรียวสั่นไหวน้อยๆส่วนลูกพีชที่อายจนหน้าแดง ในที่สุด.. ของลับที่เธอพยายามรักษามาตลอด กำลังเปิดเผยให้ชายหนุ่มมาเฟยได้เชยชมอย่างน่าอาย“ อืมม!! สวยจังเลยลูกพีช.. สีชมพูเชียวนะ ”เสียงแผ่วหลุดออกมาอย่างลืมอาย วินเชนต์จ้องมองดอกไม้สีหวานตาค้างไม่ยอมกระพริบ ดอกไม้งามที่ปิดสนิท ไม่เคยผ่านมือชายใดเนินอันอวบอูมขาวเนียนสะอาดตาไร้ไรขน.. ทำลมหายใจของมาเฟียขาดห้วงไปชั่วขณะ หัวใจสั่นไหวแทบคุมไม่อยู่“ คุณวินเชนต์.. อย่ามองนานค่ะ พีชอาย ”“ หึ!! ไม่ให้มองนานงั้นหรอ.. ได้!! ”พูดจบ! นิ้วร้ายก็เริ่มสัมผัสลงที่กลีบดอกอย่างนุ่มนวล“ อื้ออ ”ลูกพีชสะดุ้งสุดตัวหลังได้รับสัมผัสนั้น วินเชนต์ค่อยๆเอานิ้นชี้และนิ้วกลาง แหวกกลีบทั้งสองกลีบออกจากกันช้าๆทว่านุ่มนวลจนเผยให้เห็น ติ่งเนื้อนุ่มสีชมพูอมแดงหลบซ่อนอยู่ด้านใน.. ภาพนั้นทำวินเชนต์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออึก!!“ ฮืมม!! สมกับราคาที่ฉันจ่ายจริงๆ ”น้ำเสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์กระหายที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ วินเชนต์ค่อยๆขยับร่างถอยเพียงนิด ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าลงต