Novels by trecie13

"Walang kahit na sino ang makakagalaw sa inyo. Dadaan muna sa bangkay ko ang sinumang gustong manakit sa pamilya ko." Nananatili pa rin ang matinding tensyon kahit wala na ang bakas ni Donya Solana. Sa gitna ng kwarto ay nakatayo pa rin ang matikas na anyo ni Marcus. Mahigpit na nakakuyom ang kamay habang mabilis na umaakyat baba ang dibdib sa galit. Malalim siyang napabuntong hininga habang nakapikit ang mga mata, at ng idilat muli, naglaho na lang na parang bula. Isang nakakakilabot at malamig pa sa yelong ang pumalit na emosyon. Humarap siya sa akin. "Mula ngayon, sa guest room na sa ikalawang palapag mananatili ang mama mo. Ipapalipat ko na roon ang mga gamit niya. Mas makakapagpahinga siya ro'n, at walang gugulo sa kaniya," malamig niyang pahayag. "H-huh? Bakit?!" agaran kong tanong, puno ng pagtataka at katanungan ang aking boses. "Paano kami ni Andrei? Kasama rin ba kami ni mama sa paglipat?" Isang pilit ngiti ang lumabas sa mga labi ni Marcus habang dahan-dahan siy

"Nandito na si papa. Hinding-hindi na ako aalis. Hinding-hindi mo na ako ma-miss, dahil magkasama na tayo palagi."Isinubsob ni Marcus ang kaniyang mukha sa maliit na balikat ni Andrei. Ang kaniyang balikat ay tumataas baba, tanda na umiiyak. Puno ng katanungan at pagtataka ang mga mata ni Andrei, subalit dahan-dahan din nitong itinaas ang kamay atsaka niyakap ng maliliit na braso si Marcus.Nagtaas baba ang balikat niya ng 'di mapigilang humikbi. Napatingala ako ng mayro'ng traydor na luhang gustong umagos mula sa 'king mga mata. "Forgive me... it took me four whole years to find you, my son. My little boy," bulong ni Marcus habang nakayakap pa rin kay Andrei. Maging si mama na nagmamasid lang sa tabi ay napaiyak na rin. Mas lalong bumigat ang dibdib ko, at sa kabila ng pangamba, umuusbong ang kakaibang damdamin sa puso ko.Biglang tumayo si Marcus, kasabay nang pag-angat at pagkarga sa braso niya si Andrei. Humarap siya sa amin at tiningnan kami ni mama."Papasok na tayo. Kailang

"Mama, natatakot po ako! May malalaking pumasok sa bahay ni Nanay Tonya! Pinipilit nilang summaa kami ni Nanay. Ang sabi nila, pupuntahan ka namin..."Napakagat labi ako upang pigilan ang hikbi ko. Inaasahan ko nang ganito ang magiging reaksyon ng anak ko subalit ang makita mismo ng dalawa kong mga mata, parang dinudurog ang puso ko."Tahan na, anak... Huwag ka ng matakot, nandito na si mama." Poprotektahan kita laban sa mga taong mananakit sa 'yo... Hindi ko napigilang mapahagulgol bago niyakap si Andrei. "Ligtas na tayo rito, 'nak."Ibinaba muna ni mama si Andrei bago ako hinarap at seryosong kinausap. "Yllana, 'nak, ano bang kaguluhan 'to? Bakit mayro'ng mga lalake at helikopter na sumundo sa amin?" sunod-sunod na tanong ni mama, ramdam ang panginginig sa boses dahil sa takot.Walang sumagot. Tumigil na rin ang ugong ng chopper, kung kaya ay isang nakakabinging katahimikan ang umusbong. Isang mabibigat na hakbang ang namartsa mula sa aking likuran patungo sa amin. Napatingin doon

Buong gabing gising ang diwa ako. Hindi ako pinatulog ng pag-alala habang taimtim na binabantayan ako ni Marcus sa loob ng master suit ng third floor. Bawat galaw, bawat mahinang tunog, at pahinga ko ay 'di makatakas sa kaniyang mga mata. Hindi siya pumikit kahit isang segundo, may hawak siyang whisky sa isang kamay. Paminsan-minsan ay tumatayo siya at naglalakad habang ako ay tahimik lamang na nakahiga, binabantayan rin ang kaniyang bawat galaw.Sumisilip palang ang bukang liwayway nang makarinig sila ng ugong at malalakas ng hampas ng hanging nagmumula sa helipad.Napabangon ako mula sa aking kama. Si Marcus ay tahimik lang na tumayo at inisang lagok ang natitirang alak sa kaniyang baso. Tulad pa rin ito kagabi, malamig pa rin ang pakikitungo niya sa akin. Gusto ko siyang lapitan, ngunit nanghihina pa ang katawan ko sa matinding kabang nararamdaman."They already here. Lets go. Salubungin natin sila." Hindi niya 'ko hinintay na sumabog at basta na lang akong tinalikuran. Subalit 'di

"Wala akong alam! N-Natatakot lang ako—" "I don't care!" marahas niyang putol sa akin.Iniyuko niya ang kanyang mukha at marahas, punong-puno ng galit at sabik na hinalikan ang aking mga labi. Napasinghap ako sa matinding gulat, at ginamit niya ang pagkakataong iyon para laliman ang halik. Ang kanyang kamay ay mabilis na pumulupot sa likod ng aking leeg, hinihila ako lalo papalapit sa kanyang matipuno at maiinit na dibdib.​"Mmmph! M-marcus..." pilit kong itinutulak ang kanyang dibdib gamit ang aking mga nanginginig na kamay, pero ang kanyang katawan ay parang pader na hindi natitinag.Walang ingat, at sa pamamagitan ng halik ay pinaparamdam niya sa akin kung gaano siya kagutom sa pagmamahal, nangungulit at galit. Ang bawat haplos ng kanyang mga daliri sa aking mukha at balikat ay nag-iiwan ng kakaibang kilabot na nagpalambot sa lahat ng aking depensa. Kahit galit ako, kahit takot ako sa pamilya niya, ang katawan ko mismo ang nagt-traydor sa akin at mabilis na tumutugon sa kanya. Napa

​"N-nine months..." nakakatakot at puno ng poot ang boses ni Marcus. Ang bawat salitang binibitawan ay parang punyal na tumatarak sa dibdib ko. Tumatayo lahat ng balahibo ko sa tindi ng pagkakatitig niya sa akin. Kahit anong sandali ay gusto niya akong sunggaban. Umigting ang kaniyang panga, malinaw ang gustong iparating. Galit siya. Galit sa pagsisinungaling, pagtatago at pang-iiwan ko. Dahan-dahan siyang yumuko patungo sa harap ko hanggang sa pumantay ang mga mata namin. Nanginginig pa rin ang kamay ko, nababalisa at napapaisip kung anong gagawin niya. "The child on your phone..." nanginginig ang labi, habang umaasang tama ang hinala. “Is that... is that my son?" ​Walang salitang lumabas sa bibig ko. Natuyo ang lalamunan ko. Umusbong ang ng paninikip ang dibdib ko at kinakapos ng hangin sa matinding kabang nararamdaman. ​"Answer me right now, Yllana!" marahas niyang sigaw na umalingawngaw sa mataas na kisame ng mansyon. ​Napaigtad ako sa pagkakagulat at naitakip ang aking mga

Matagal lang na nakatitig si Don Vincenzo sa lalaki. Mapang-usisa at malalim ang tingin nito. “So, Engr. Alvendo, you’re the one to blame for this massive negligence?”“I accept full responsibility for what has happened,” walang utal na sagot ni Enzo. Mula sa kanyang coat pocket, inilabas niya ang kanyang personal na USB drive at mabilis na isinaksak ito sa laptop. “With the Board’s permission for three minutes, I will present data from my raw site inspection. The figures show a total project cost of one hundred million peso and a projected return margin of forty percent for the company.”Mabilis pa sa kidlat na iginalaw ni Enzo ang kanyang mga daliri sa keyboard. Gamit ang kanyang sariling memory at raw data, direkta niyang itinuwid ang mga maling computation sa harap ng Board. Ipinakita niya ang totoong supplier quotes mula sa Western Visayas, at ang mismong blueprint na ginawa nila ni Reina.Sa loob ng ilang minuto, ang galit at pagdududa sa mukha ng mga Board Members ay dahan-daha

Isang nakakainsulto at malakas na tawa ang biglang pinakawalan ni Matthew mula sa kanyang kinaroroonan. "Unbelievable, Engr. Alvendo. You call this preparation for the Chairman? A one-billion-peso mistake? Or is this your way of pocketing the extra money?""Shut up, Matthew," matalim ang bawat salitang utos ni Enzo. Humigpit ang pag-iting ng panga nito, pinipigilan ang nabubuong emosyon. Ang tahimik na si Natasha ay mabilis na tumayo at pumagitna bago itinaas ang mga kamay bago itinuro kay Reina na tahimik na nakatingin sa kanila habang kinakabahan. "Sorry to interrup, gentleman. Pero hindi dapat si Engr. Alvendo ang sinisisi, dahil ang intern na 'yan ang huling humawak ng files kahapon! Siya rin ang nag-print at nagbigay sa inyo ng folders! Kaya sobrang linaw na sinadya o naging pabaya siya sa kaniyang task para masira ang presentation na 'to!"Lumakas ang bulungan sa boardroom nang marinig ang mahabang salaysay ni Natasha. Lahat ng mga mata ay nalipat sa direksyon ni Reina.Matindi

Mararamdaman kaagad ang mabigat ang dapya ng hangin pagkapasok sa loob ng Execiutive Boardroom. Ang malaking silid ay napapalibutan ng floor-to-ceiling glass windows, kitang-kita ang malaking syudad. Sa gitna ay may isang mahabang oval table na gawa sa mamahaling polished mahogany, kung saan nakaupo na ang member ng Board of Directors. Sa dulo ng table, prenteng nakaupo si Don Vincenzo Monteverde. May suot itong lapel pin na ginto sa kaniyang black tailored suit, habang nakapatong ang dalawang kamay sa kaniyang gintong cane. Seryoso itong nakatingin sa unahan kung nasaan makikita ang malaking projector, habang matyagang naghihintay na magsimula ang presentation.Sa tabi ng projector screen, nakatayo si Enzo Alvarado. Nakasuot ito ng kanyang pinakamagandang black suit, bagaman halata ang kaunting puyat sa ilalim ng kanyang mga mata. Subalit wala kahit na anong bakas ng kaba sa mukha. Sa gilid naman ng pinto, nakatayo si Reina habang hawak ang kape at notebook. Nanginginig ang mga dalir

Kanina pa nakatayo at nagtatago si Natasha sa likod ng malaking photocopying machine, pilit isiniksik ang sarili upang 'di siya makita. Kanina pa siya roon, naghihintay na umalis si Enzo at naghahanap ng pagkakataong makausap si Reina. Nanggagalaiti ang kanyang dibdib sa matinding galit at inggit. kakapasok niya palang kanina pagkatpos ng lunch break ng narinig na niya ang tsismis sa buong floor na dinala ni Enzo si Reina sa labas para ilibre ng tanghalian, isang bagay na hindi kailanman ginawa ng lalaki sa kahit kanino sa kanila! “Isang malandi at hampas lupang babae lang siya! Pero kapal ng mukha para dumikit kay Enzo!” gigil na bulong ni Natasha sa sarili habang nakakuyom ang kanyang mga kamay na may bagong dikit lang na nail extension. “Bakit ba siya ang binibigyan ng pansin ni Enzo? Bakit siya ang pinapahawak ng pinakamahalagang file para sa presentation bukas?Gano'n ba kalaki ang tiwala niya sa bruhang 'yan?!” Nang makitang tuluyang pumasok si Reina sa rest room, mabilis na lum

Halos mag-alas otso na ng gabi, nakapatay na rin ang mga ilaw sa mga cubicle, subalit nananatili pa ring nakabukas ang monitor ni Reina. May nagmumula ring ilaw mula sa nakabukas na p***o ng opisina ni Enzo sa dulo ng hallway. Pagod na pagod at halos pumikit na ang mga mata ni Reina habang nakatutok sa liwanag ng computer monitor. Sa loob ng ilang araw, wala siyang ibang ginawa kundi ang mag-type, mag-compute, at mag-recheck ng libo-libong figures para sa gaganaping Executive Budget Presentation para sa Eco-Housing Project. Alam niyang dito nakasalalay ang lahat, kung kaya hanggang maaari, sa abot ng kaniyang makakaya ay kaniyang tinutulungan si Enzo. Maging ito ay halos gano'n din ang ginagawa. Minsan hindi niya rin masisisi kung bakit ang bilis nitong magalit, hindi lang sa ibang empleyado, maging sa kaniya. At dahil siya naatasang mag-encode ng final financial data, hawak niya ang pinaka-crucial na bahagi ng project kaya isang pagkakamali niya lang, magsisimula ulit sa umpisa. H

Huminto sila sa isang makitid, siksikan, maingay, at pipitsuging karenderya. Malapit lang ito sa Monteverde tower ngunit ni minsan ay 'di niya man lang binigyang pansin ang eskenetang 'to. Sa labas may kay tarpauling nakasabit na may pangalang Tatiy's Manukan. Gawa rin sa lumang kahoy ang pundasyon. Nangingitim na rin dahil sa usok at paglipas ng panahon.What is this place? Napaatras siya, hindi niya inaasahang dito sila kakain. Sa rami ng pwedeng pagdadalhan, bakit dito pa? Hindi siya pamilyar sa lugar, at kahit kailan hindi pa siya nakaapak dito."May problema ba, Olaso?" tanong ni Enzo nang mapansin ang pag-atras niya."H-huh? W-wala, sir." Kumulo ang kalamnan niya sa nakikita. Hindi niya alam kong dahil ba sa gutom o dahil sa takot."Ito na ang pinakamurang kainan. Bukod do'n, malinis at masarap din sila magluto rito. Kaya 'wag kang mag-alala," nanunuksong hirit nito habang naghahanap na ng pwede nilang mauupuan. "Alisin mo 'yang pagkakunot ng noo mo, Olaso. Baka iisipin ng may-