Sold to the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 1)
Taong 1999 sa Quezon City. Dahil sa kahirapan at lumalalang kondisyon ng kanyang lola, desperadong naghahanap ng paraan si Carlota Divina Hidalgo upang makahanap ng malaking halaga ng pera para sa pagpapagamot nito.
Sa tulong ng kanyang kaibigang si Nimuel, nalaman niya ang tungkol sa isang lihim na online network na naghahanap ng mga kabataang babae kapalit ng malaking bayad. Bagama't nag-aalinlangan at natatakot, napilitan siyang sumama dahil wala na siyang ibang mapagpilian.
Ngunit hindi niya inaasahan na ang mundong kanyang papasukin ay konektado sa isang makapangyarihang mafia organization na pinamumunuan ni Crisanto Olivio Justo. Sa isang iglap, nagbago ang kanyang buhay nang siya ay mapabilang sa isang kasunduang hindi niya kailanman ginustong pasukin.
Habang unti-unting nahuhulog ang loob niya sa lalaking kinatatakutan ng lahat, mas lalo namang lumalalim ang mga lihim, panganib, at pagtataksil sa kanilang paligid. Sa gitna ng pagmamahalan at kaguluhan, kakayanin kaya ni Carlota na iligtas ang sarili at ang kanyang lola, o tuluyan siyang magiging pag-aari ng mafia lord na nagbago ng kanyang kapalaran?
Read
Chapter: Chapter 32: Mga Damdaming Hindi NasabiPOV: Carlota Divina Hidalgo Tahimik ang buong mansyon. Walang marinig kundi ang mahinang ugong ng air conditioner at tunog ng orasan sa sala. Tahimik ang bawat sulok, tila natutulog ang buong bahay. Sa gitna ng katahimikan, ramdam ko ang bigat ng aking mga iniisip. Tanging ang mahinang pag-ihip ng hangin sa labas ng bintana at ang tunog ng lumang orasan sa pasilyo ang maririnig. Hindi ako mapakali habang nakatayo sa balkonahe, pinagmamasdan ang mga ilaw ng Quezon City na unti-unting nilalamon ng gabi. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Parang may kung anong nararamdaman sa loob ko na hindi ko maipaliwanag. Gusto kong lumayo, pero may bahagi sa akin na ayaw siyang iwan. Sa tuwing sinusubukan kong intindihin ang puso ko, lalo lamang akong nalilito. Hindi ko alam kung takot ba ito, paghanga, o isang damdaming matagal ko nang pilit tinatago. Dati, gusto ko lang makaalis sa lugar na ito. Gusto kong makatakas sa mundo ni Crisanto Olivio Justo at sa lahat ng panganib na kaakibat n
Last Updated: 2026-08-27
Chapter: Chapter 31: Nakatira sa tanikalaPOV: Carlota Divina HidalgoHindi ko alam kung ilang araw na ang lumipas mula nang tuluyan akong dalhin sa mansiyon ni Crisanto Olivio Justo. Para akong nakakulong sa isang mundo na hindi ko pinili. Malawak ang mansiyon, maganda at marangya, pero para sa akin, isa itong gintong kulungan. Bawat galaw ko ay tila may matang sumusubaybay. Wala akong kalayaang umalis, at higit sa lahat, wala akong karapatang magtanong.Tuwing gabi, nakahiga ako sa malaking kama habang nakatitig sa kisame. Iniisip ko kung paano ako makakatakas. Ngunit sa bawat pagtatangka kong lumaban, lalo kong nararamdaman kung gaano kalakas ang kapangyarihan ni Crisanto.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang mabuhay nang ganito—nakatali sa isang mundong puno ng panganib, lihim, at takot.Napakalaki ng bahay na iyon. Puro marmol ang sahig, matataas ang kisame, at bawat sulok ay binabantayan ng mga armadong lalaki. Kahit saan ako lumingon, pakiramdam ko ay may matang nakasunod sa bawat kilos ko.Para akong ibong nak
Last Updated: 2026-08-23
Chapter: Chapter 30: ClaimedPOV: Carlota Divina Hidalgo Tahimik ang buong silid. Hindi ko alam kung ang katahimikan ba ang mas nakakatakot… o ang presensya niya. Si Crisanto Olivio Justo. Nakatayo siya sa harapan ko, nakapamulsa, malamig ang ekspresyon, parang wala lang nangyari kanina—parang hindi siya ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakalipas ay pinabagsak ang mga lalaking handang saktan kami. Ako. Ako ang dahilan. Ngunit sa halip na makaramdam ng ginhawa, mas lalo lang akong kinabahan. Dahan-dahan akong umatras. “Uuwi na ako,” mahina kong sabi, pilit kalmado ang boses ko. Hindi siya sumagot. Sa halip, lumakad siya palapit. Isang hakbang. Dalawa. Bawat galaw niya ay parang bumibigat ang hangin sa paligid ko. Hanggang sa tumama ang likod ko sa dingding. Wala na akong atrasan. Napalunok ako. “Bakit mo ginawa ‘yon?” tanong ko, pilit matapang. Tinitigan niya ako. Matagal. Parang binabasa niya ang lahat ng takot ko kahit hindi ko sinasabi. “Dahil may kumalaban sa akin,” malamig niyang sa
Last Updated: 2026-07-25
Chapter: Chapter 29: FoundPOV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung ilang oras na akong tumatakbo. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng dibdib ko at ang mabibigat kong hakbang sa sementadong daan. Madilim ang paligid, tanging ilaw ng mga sirang poste at kumikislap na signage sa malayo ang nagbibigay ng liwanag. Humahabol sila. Hindi ko na kailangang lingunin para malaman iyon. Ang bawat sigaw sa likuran ko ay parang kutsilyong unti-unting sumasaksak sa takot ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hinahawakan ang bag ko. Nandito ang lahat ng kaya kong iligtas—at kung mawawala ito, wala na rin akong matatakbuhan. “Bilis… Carlota, bilis…” bulong ko sa sarili ko habang hinihingal. Pero kahit anong bilis ko, parang walang katapusan ang daan. Hanggang sa— Isang malakas na tunog ng preno. Isang itim na sasakyan ang humarang sa harap ko. Natigilan ako. Parang biglang huminto ang mundo. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Ang mga paa ko ay parang naging bato sa
Last Updated: 2026-07-25
Chapter: Chapter 28: Running AwayPOV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na tama ang desisyong ito. Tumakbo ka, Carlota. Paulit-ulit na bumubulong ang isip ko habang mabilis ang mga hakbang ko sa madilim na kalsada. Ang malamig na hangin ng gabi ay humahaplos sa balat ko, pero mas malamig ang takot na humahabol sa likod ko. Hindi ko na nilingon ang bar. Hindi ko na gustong makita ang lugar na iyon. Doon nagsimula ang lahat. Doon ako unti-unting nawala sa sarili ko. At doon ko rin nakilala ang lalaking hindi ko maintindihan kung bakit siya may kapangyarihang guluhin ang buong mundo ko. Si Crisanto Olivio Justo. Isang pangalan pa lang, parang bigat na sa dibdib ko. Humigpit ang hawak ko sa strap ng maliit kong bag. Naroon ang kaunting pera, ilang damit, at ang natitirang lakas ng loob ko. Hindi ko alam kung sapat na ba iyon para makalayo ako. Pero kailangan. Para kay Lola. Para sa sarili ko. Para sa buhay na gusto kong iligtas bago pa ako tuluyang lamunin n
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: Chapter 27: TrustPOV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung saan nagsimula ang pagkasira ng tiwala ko sa kanya. Basta isang araw, naramdaman ko na lang na may pagitan na sa pagitan naming dalawa—parang may pader na biglang tumubo nang hindi ko namamalayan. Si Crisanto Olivio Justo. Ang lalaking akala ko ay simpleng panganib lang sa buhay ko… pero ngayon, mas komplikado pa sa inaakala ko. Tahimik ang buong silid nang pumasok ako. Malamlam ang ilaw sa loob ng mansion, malamig ang hangin, at mas malamig ang presensya niya sa dulo ng mesa. Nakaupo siya gaya ng dati—matigas, kontrolado, hindi mabasa ang emosyon. Pero iba ngayon. May babae sa tabi niya. Maganda. Maayos ang ayos. Mukhang sanay sa mundo niya. At sa simpleng eksenang iyon, parang may sumaksak sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Hindi ako dapat ganito. Hindi ako dapat naaapektuhan. Pero heto ako, nakatayo sa gitna ng silid, hawak ang sariling pride na unti-unting nadudurog. “Carlota,” malamig niyang tawag, hindi
Last Updated: 2026-07-24
Call You Mine by Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 3)
Lumaki si Rosanna Ysabelle Cortez na masayahin, matalino, at pinalaking may pagmamahal ng kanyang pamilya. Sanay siya sa marangyang buhay, ngunit nananatiling mapagkumbaba at handang ipaglaban ang mga taong mahal niya. Isa lang ang hindi niya kailanman nagawang patawarin—si Leandro Oliver Montemayor, ang lalaking minsang humamak sa kanya at nag-iwan ng sugat na hindi niya nalimutan.
Para kay Leandro, spoiled at walang kwenta lang si Rosanna. Ngunit nang subukan niyang lapitan ito bilang bahagi ng isang laro, hindi niya inaasahang siya mismo ang unti-unting mahuhulog. Sa mundong puno ng kapangyarihan, panganib, at madidilim na lihim, ang simpleng galit ay nauwi sa mapanganib na pag-ibig.
Ngunit sa mafia, ang pagmamahal ay may kapalit. At kapag tinawag ka ng isang Mafia Lord na "Mine," wala nang paraan para makatakas pero para kay Rosan ay meron paraan iyon ay wala siyang pakialam.
Read
Chapter: Chapter 11: Sa Ilalim ng Parehong BuboPOV: Rosanna Ysabelle Cortez Tahimik ang loob ng sasakyan. Tahimik kaming dalawa habang binabagtas ang basang kalsada. Paminsan-minsan, sumisilip ako kay Leandro, ngunit agad kong ibinabalik ang tingin sa bintana. Hindi ko maintindihan kung bakit parang mas safe ako kapag kasama siya, kahit siya rin ang taong matagal kong kinamuhian. Pagdating namin sa mansion, sinabi niyang kailangan kong manatili roon pansamantala. “Under the same roof,” malamig niyang sabi. Napabuntong-hininga ako. Ayoko sanang pumayag, pero alam kong may panganib. Sa gabing iyon, hindi ko alam na ang forced proximity namin ang magiging simula ng unti-unting pagbabago. Nag-iisang tunog ng malakas na ulan at mahinang ugong ng makina ang maririnig. Tahimik ako habang nakatingin sa madilim na kalsada. Katabi ko si Leandro, tahimik din ngunit alerto sa bawat galaw sa paligid. She couldn't understand why she felt strangely safe beside him. "You're quiet," he said. "Just thinking." "About what?" "About you."
Last Updated: 2026-09-04
Chapter: Chapter 10: AninoPOV: Rosanna Ysabelle CortezHindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay may kung anong nagbago pagkatapos ng birthday party. Everything looked normal, pero may kakaibang bigat sa hangin. Habang naglalakad ako, pakiramdam ko may matang sumusunod sa bawat kilos ko. I tried to ignore it, telling myself na baka imagination ko lang. Ngunit sa bawat paglingon ko, may aninong mabilis na nawawala.Hindi ko alam kung sino sila o kung ano ang gusto nila.At higit sa lahat, hindi ko maintindihan kung bakit parang laging nandiyan si Leandro sa mga sandaling kailangan ko ng tulong.Maybe coincidence.Maybe not.Pero isang bagay ang sigurado—May nagmamasid sa akin.Hindi lang dahil sa kakaibang tingin ni Leandro. May iba pang bagay na hindi ko maipaliwanag. Sa bawat paglalakad ko, parang may matang nakasunod sa akin. Every corner felt unfamiliar, every silence carried a warning. Sinubukan kong kumbinsihin ang sarili kong imagination ko lang lahat, pero hindi ko kayang balewalain ang kaba sa dibdib
Last Updated: 2026-09-02
Chapter: Chapter 9: Delikadong DistansyaPOV: Rosanna Ysabelle Cortez Minsan... Mas delikado ang taong hindi nagsasalita. Hindi dahil wala siyang sasabihin, kundi dahil mas marami siyang napapansin kaysa sa ipinapakita niya. Tahimik siyang nakikinig, nagmamasid, at iniipon sa isip ang bawat salita at kilos ng mga tao sa paligid niya. Hindi mo alam kung ano ang iniisip niya, kung ano ang nararamdaman niya, o kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin. Minsan, ang katahimikan ay hindi kahinaan. It is patience. It is control. At kapag dumating ang tamang oras, hindi na niya kailangang magsalita para ipakita kung gaano kalalim ang galit, sakit, o paghihiganti na matagal niyang itinago. Tatlong araw na ang lumipas mula nang iligtas ako ni Leandro sa charity gala. Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari. I remember how he stood in front of me without hesitation, protecting me from the spilled wine. Simple lang iyon, pero somehow, it stayed with me. Hindi ko maintindihan kung bakit ko i
Last Updated: 2026-08-31
Chapter: Chapter 8: Stay Away From mePOV: Rosanna Ysabelle Cortez Hindi pa rin mawala sa isip ko ang nangyari kagabi. I kept replaying every moment, every word, and every look he gave me. Hindi ko maintindihan kung bakit hanggang ngayon, parang may naiwan na kakaibang feeling sa dibdib ko. Dati, madali lang siyang iwasan. Isang tingin niya, automatic na akong naiirita. Pero kagabi, everything felt different. For the first time, nakita ko ang isang bahagi ni Leandro na hindi ko kailanman napansin. Tahimik. Maingat. Protective. At higit sa lahat, sincere. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot sa pagbabago ng nararamdaman ko, o tanggapin na unti-unti na akong naaapektuhan. Paulit-ulit kong naaalala ang lalaking humawak sa braso ko. The memory kept playing inside my head, as if my mind refused to let it go. Hindi ko makalimutan ang higpit ng pagkakahawak niya, ang malamig niyang presensya, at ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang may alam siyang sikreto. Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan kung bakit ganoo
Last Updated: 2026-08-31
Chapter: Chapter 7: Ang BodyguardPOV: Rosanna Ysabelle Cortez May mga pagkakataong pakiramdam ko ay may matang nakamasid sa bawat galaw ko. Kahit saan ako pumunta, parang may presensyang hindi ko makita pero ramdam ko. Kapag lumilingon ako, wala naman akong nakikita kundi mga taong abala sa kani-kanilang ginagawa. Yet somehow, I couldn't shake the feeling that someone was watching me. Sinubukan kong isipin na baka pagod lang ako o nag-o-overthink. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas lalo itong lumalakas. Every step, every place, every person I meet—parang may matang sumusunod sa akin. At ang pinakanakakatakot? Hindi ko alam kung sino ang nagmamasid. Hindi ko na alam kung ano talaga ang gusto niya sa akin. Every time he looks at me, parang may gusto siyang sabihin, pero pinipili niyang manahimik. Minsan, he annoys me on purpose. Minsan naman, tahimik siyang nag-aalala kapag may problema ako. Hindi ko maintindihan kung laro pa rin ba ito para sa kanya o may totoong nararamdaman na siya. Kung gusto niya
Last Updated: 2026-08-31
Chapter: Chapter 6: Anino ng PanganibPOV: Rosanna Ysabelle Cortez Hindi ko maintindihan kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. Dati, sapat nang makita ko si Leandro para uminit ang ulo ko. I hated him, and I promised myself never to forgive him. Pero ngayon, bakit hinahanap-hanap ko ang presensya niya? Bakit nagiging magaan ang pakiramdam ko kapag kasama ko siya? Every little gesture, every quiet moment, and every stolen glance makes my heart beat faster. Alam kong delikado ang nararamdaman ko, pero hindi ko na kayang itanggi. Siguro hindi ko talaga siya naiintindihan. O baka mas nakakatakot ang katotohanang unti-unti ko nang naiintindihan ang sarili kong puso kapag siya ang kasama ko. Ilang beses kong sinubukang kumbinsihin ang sarili ko na wala lang ang lahat ng nangyayari. It’s nothing. Maybe I was simply overthinking everything because we were under the same roof. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas lalo kong napapansin ang maliliit na bagay tungkol kay Leandro. The way he looks at me, the way he quietly
Last Updated: 2026-08-31
Chapter: Chapter 51: Pagkatapos ng Dugo, Pinili Namin ang KapayapaanEpiloguePOV: Francesca Louise Aragon May mga kwento na hindi nagtatapos sa digmaan. May mga kwento na nagsisimula pagkatapos nito. Ngayon, iba na ang mundo ko. Tahimik. Maaliwalas. At totoo. Nasa hardin ako, nakaupo sa puting swing chair, habang marahang umiihip ang hangin sa buhok ko. Hindi na ako nagmamadali. Hindi na ako laging natatakot. Dahil sa loob ng bahay… naroon ang pamilya ko. “Francesca.” Isang pamilyar na boses. Hindi malamig. Hindi utos. Kundi boses na alam ko na kahit nakapikit ako, makikilala ko. Si Severino. Lumabas siya sa pinto, suot lang ang simpleng white shirt at itim na pantalon. Wala na ang dating aura na parang laging may giyera sa likod niya. Ngayon… parang normal na lalaki na lang siya. Pero alam ko—hindi siya naging normal. Pinili lang niyang manatili sa katahimikan. Lumapit siya sa akin. “Natulog na siya,” sabi niya. Tumango ako. “Ang bilis niya mapagod,” sagot ko. Umupo siya sa tabi ko. At agad… h
Last Updated: 2026-08-09
Chapter: Chapter 50: Katapusan ng Digmaan, Simula sa Atin POV: Severino Alonzo Montenegro Akala ko dati, ang katahimikan ay kahinaan. Na ang tahimik na mundo ay mundong madaling wasakin. Pero nagkamali ako. Dahil ngayon… ang katahimikan ang pinakamalakas kong nahanap. Hindi ko inakala na darating ang araw na ito. Isang simpleng lugar. Hindi mansyon ng mga Montenegro. Hindi hideout. Hindi war room. Kundi isang maliit na private estate na napapalibutan ng mga puno at liwanag ng hapon. Tahimik. Totoo. At sa harap ko… si Francesca. Nakasuot ng puti. Hindi marangya. Hindi sobrang engrande. Pero sa paningin ko… parang buong mundo na ang laman ng isang taong iyon. “Severino,” tawag niya. Ngumiti siya. Yung ngiting hindi na takot. Hindi na nagtatago. “Ang tagal mo,” bulong niya. Lumapit ako. “Hindi ako late,” sagot ko. “Hinintay lang kitang siguraduhin na hindi ka na tatakbo.” Napatawa siya nang mahina. “Hindi na ako tumatakbo.” Tumitig ako sa kanya. At sa sandaling iyon… alam kong t
Last Updated: 2026-08-07
Chapter: Chapter 49: Ang Pagpipiliang Manatili POV: Severino Alonzo Montenegro “Piliin mo ako.” Narinig ko ang sarili kong boses na parang hindi akin. Hindi utos. Hindi kontrol. Kundi pakiusap. Isang bagay na hindi ko kailanman ginawa sa kahit sino. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. Si Francesca. Pagod ang mata niya. Pero buo pa rin siya. Mas buo kaysa sa mundo na pilit bumabali sa kanya. Matagal siyang nanahimik. At sa katahimikang iyon… ramdam ko ang bigat ng lahat ng hindi ko nasabi noon. Ang mga lihim. Ang digmaan. Ang mga taong gustong kunin siya hindi dahil mahalaga siya sa akin… kundi dahil siya mismo ang sagot sa isang bagay na hindi ko pa lubos na naiintindihan. Huminga siya nang mabagal. At sa unang pagkakataon… hindi siya umiwas. “Pipiliin kita,” sabi niya. Natigilan ako. Parang tumigil ang mundo sa isang segundo. Pero hindi pa siya tapos. “Pero hindi bilang takas.” Napasinghap ako nang mahina. “Hindi bilang biktima.” Mas tumingala siya sa akin ngayon. Diretso. Matapang. “Bilang ako.”
Last Updated: 2026-08-07
Chapter: Chapter 48: What I Forgot?POV: Francesca Louise Aragon May mga alaala na parang panaginip. Hindi mo alam kung totoo ba… o gawa lang ng takot. Pero minsan, kapag tumahimik ang mundo… doon sila bumabalik. Nagising ako nang madaling araw. Hindi dahil sa ingay. Kundi dahil sa bigat sa dibdib ko. Si Severino ay nasa kabilang kwarto, nagbabantay pa rin. Si Miguel ay mahimbing. At ako… nakatingin sa kisame na parang may hinahanap sa dilim. Hanggang sa— may pumutok sa isip ko. Hindi baril. Kundi imahe. Isang malaking silid. Puting ilaw. Malamig. Isang batang babae. Ako. Pero hindi ako ngayon. Mas bata. Mas tahimik. May hawak na papel. At may mga taong nakasuot ng itim na suit sa paligid ko. Hindi ko makita ang mukha nila nang malinaw… pero nararamdaman ko ang takot. “Subject is unstable,” sabi ng isang boses. “She responded beyond expected threshold.” Isa pang boses. “Reset the sequence.” “Erase partial recall.” Napahawak ako sa ulo ko sa panaginip na i
Last Updated: 2026-08-07
Chapter: Chapter 47: Tahimik sa Pagitan NatinPOV: Francesca Louise Aragon Hindi ko na alam kung ilang beses akong nagising sa gabi. Hindi dahil sa ingay. Kundi dahil sa katahimikan. Yung klase ng katahimikang hindi ka sanay kapag nasanay ka sa takot. Si Miguel ay tulog pa rin sa kabilang kwarto. Tahimik. Ligtas. At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon… hindi ako agad nagising na may kaba. Pero may isang bagay pa rin na hindi ko maalis. Si Severino. Nakita ko siya sa sala. Nakaupo sa sahig. Nakasandal sa sofa. Hindi natutulog. May hawak na basong tubig na hindi niya iniinom. Parang iniisip niya ang buong mundo sa isang lugar na hindi niya sinasabi sa kahit sino. Lumapit ako. Hindi siya gumalaw. “Hindi ka natutulog?” tanong ko. “Sanay ako,” sagot niya. Simpleng sagot. Pero alam kong hindi simpleng buhay ang pinanggalingan niya. Umupo ako sa sofa, hindi kalayuan sa kanya. Tahimik kami. Hindi awkward. Pero mabigat. Parang may mga salitang gustong lumabas pero hindi
Last Updated: 2026-08-07
Chapter: Chapter 46: Ligtas Pagkatapos ng MabagsikPOV: Francesca Louise Aragon Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko. Hindi katahimikan na nakakatakot. Hindi yung klase ng katahimikang may kasunod na pagsabog. Kundi katahimikan na parang… tapos na ang digmaan. Parang kahit ang mundo ay napagod na rin sa paghabol sa amin. Nasa bagong hideout kami. Mas maliit. Mas luma. Mas tahimik. May amoy ng kahoy at lumang pintura sa dingding. May simpleng ilaw sa kisame na kumikislap paminsan-minsan, parang hirap din bumangon. Pero ligtas. Sabi nila. Si Miguel ay mahimbing na natutulog sa kabilang kwarto. Yakap ang maliit niyang kumot na parang kahit sa panaginip ay ayaw niyang bitawan ang kahit anong natitirang seguridad. At ako… ako, nakaupo sa gilid ng kama. Yakap ang sarili ko. Parang hindi pa rin sigurado kung tapos na nga ba talaga ang lahat. O sandali lang ang pahinga bago muling sumabog. “Francesca.” Mahina ang boses niya. Hindi utos. Hindi malamig. Parang pagod din. Huminga ako nang malalim bago ako tumingin s
Last Updated: 2026-08-07
LOGIN
