Sold to the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 1)
Taong 1999 sa Quezon City. Dahil sa kahirapan at lumalalang kondisyon ng kanyang lola, desperadong naghahanap ng paraan si Carlota Divina Hidalgo upang makahanap ng malaking halaga ng pera para sa pagpapagamot nito.
Sa tulong ng kanyang kaibigang si Nimuel, nalaman niya ang tungkol sa isang lihim na online network na naghahanap ng mga kabataang babae kapalit ng malaking bayad. Bagama't nag-aalinlangan at natatakot, napilitan siyang sumama dahil wala na siyang ibang mapagpilian.
Ngunit hindi niya inaasahan na ang mundong kanyang papasukin ay konektado sa isang makapangyarihang mafia organization na pinamumunuan ni Crisanto Olivio Justo. Sa isang iglap, nagbago ang kanyang buhay nang siya ay mapabilang sa isang kasunduang hindi niya kailanman ginustong pasukin.
Habang unti-unting nahuhulog ang loob niya sa lalaking kinatatakutan ng lahat, mas lalo namang lumalalim ang mga lihim, panganib, at pagtataksil sa kanilang paligid. Sa gitna ng pagmamahalan at kaguluhan, kakayanin kaya ni Carlota na iligtas ang sarili at ang kanyang lola, o tuluyan siyang magiging pag-aari ng mafia lord na nagbago ng kanyang kapalaran?
Read
Chapter: Chapter 5: Sweet wordsWala talaga akong gusto sa ganito. Iyong tipong kasama mo siya sa iisang lugar, tapos parang inaasahan nilang okay ka lang—parang normal lang lahat. Napatingin ako kay Crisanto nang mabilis lang. Sandali lang. Parang gusto ko lang siguraduhin na hindi ako nag-iimagine. Pero sa isip ko, ang dami nang pumapasok. Mabilis akong mag-overthink. Kapag tahimik siya, iniisip ko may problema. Kapag nagsasalita siya, iniisip ko baka hindi naman para sa akin. Kapag tumitingin siya, iniisip ko baka may ibang tinitingnan siya. At ngayon… may kausap siyang ibang lalaki tungkol sa kung ano-ano. Mga “sweet words” daw. Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko. "Ayoko nito." ani ko, mahina pero halatang naiirita. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Yung parang ikaw lang yung hindi sigurado sa lahat. Yung parang ikaw lang yung hindi kabilang. Napatingin ako ulit sa kanya. Si Crisanto Olivio Justo. Malamig ang aura niya gaya ng dati. Parang walang pakialam sa mundo. Parang lahat ng si
Last Updated: 2026-06-16
Chapter: Chapter 4: SoldBigla siyang sumeryoso. Doon ako natigilan. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba. Hindi na siya mukhang naglalaro. Hindi na siya mukhang nang-aasar. Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kung buhay o kamatayan ang nakasalalay. Dahan-dahan siyang umayos ng upo. At sa bawat galaw niya, mas lalo akong kinakabahan. Napansin kong huminto ang mga usapan sa paligid. Parang pati sila ramdam ang pagbabago ng atmospera. Tahimik. Nakakatakot na tahimik. Pagkatapos ay tumayo siya. Dahan-dahan. At lumapit sa akin. Mas lalo akong napaatras. Hanggang sa tumama ang likod ko sa sandalan ng upuan. Wala na akong takas. Nakita ko ang mata niya. Malalim. Malamig. Walang emosyon. Parang may binabasang desisyon sa isip niya. "Ilapit mo," malamig niyang utos. Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit ako sumusunod. Pero dahan-dahan kong inilapit ang tenga ko sa ka
Last Updated: 2026-06-16
Chapter: Chapter 3: Walang-kwentaIlang oras na kaming nag-uusap ngunit pakiramdam ko ay wala namang nangyayari. Paulit-ulit lang ang mga tanong at sagot. Nakangiti ako paminsan-minsan para maging magalang, pero sa totoo lang ay pagod na pagod na ako. Napabuntong-hininga ako habang palihim na tumitingin sa paligid. Mas mukhang masaya pa ang mga nasa kabilang mesa kaysa sa amin. May mga nagtatawanan, may nagkukuwentuhan, at may mga mukhang komportable na sa kanilang mga kasama. Samantalang ako? Pakiramdam ko ay gusto ko nang umuwi. Unti-unti nang nauubos ang natitirang lakas at pasensya ko sa lugar na ito. Hindi ako komportable sa ingay, sa mga taong hindi ko kilala, at sa mga titig na parang sinusuri ang bawat galaw ko. Habang tumatagal, mas lalo kong nami-miss ang simpleng katahimikan ng bahay. Iyong lugar kung saan hindi ko kailangang magpanggap, ngumiti nang pilit, o makisama sa mga taong wala naman talagang pakialam sa akin. Sa bawat minutong lumilipas, iisa lang ang nasa isip ko—ang matapos na ang gabing
Last Updated: 2026-06-16
Chapter: Chapter 2: Happiness"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatiling nakatayo dahil hindi ko alam kung saan pupunta. Pakiramdam ko ay mali ang bawat galaw ko. Napatingin ako sa isang bakanteng upuan sa tabi ng isang lalaki kaya doon ako nagpunta. Hindi pa man ako nakakaayos ng upo ay naramdaman kong may mga matang nakatingin sa akin. Unti-unti akong napatingin sa paligid. Masyadong maingay at bago sa paningin ko 'yong nakikita ko.Para bang kahit saan ako puwesto may mali akong nagawa. Hanggang sa marinig ko ang isang malamig na boses. "Carlota." Napatingin ako sa pinanggalingan niyon. Ang lalaking nasa gitna ng mahabang mesa ang nagsalita. Nakaupo siya na tila hari sa sarili niyang kaharian. Malamig ang titig. Matigas ang panga. At muk
Last Updated: 2026-06-16
Chapter: Chapter 1: Trabaho "Sigurado ka na?"Iyon ang unang tanong ni Nimuel nang huminto kami sa harap ng isang bar.Napatingin ako sa malaking neon sign na kumikislap sa madilim na gabi. Halos hindi ko mabasa ang pangalan dahil sa kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Para bang may sariling buhay ang lugar. Ang mga ilaw ay naglalaro sa dilim ng gabi, nagbibigay ng kakaibang kulay sa paligid. Mula sa labas pa lamang ay rinig na ang malakas na tugtog ng musika, ang halakhakan ng mga tao, at ang tunog ng mga basong nagkakabanggaan.Hindi ko alam kung bakit tila biglang bumigat ang pakiramdam ko.Gabi na nang umalis ako sa bahay.Nagpaalam ako kay Lola na may night shift ako sa bagong trabaho.Napahigpit ang hawak ko sa strap ng lumang bag na nakasabit sa aking balikat. Hindi ako sanay sa mga ganitong lugar. Hindi ako lumaki sa mundong puno ng alak, sigarilyo, at magulong kasiyahan. Ang alam ko lamang ay ang maliit naming bahay, ang paulit-ulit na problema sa pera, at ang araw-araw na pakikipaglaban para m
Last Updated: 2026-06-15
LOGIN
