เข้าสู่ระบบPOV: Carlota Divina Hidalgo Tahimik ang buong silid. Hindi ko alam kung ang katahimikan ba ang mas nakakatakot… o ang presensya niya. Si Crisanto Olivio Justo. Nakatayo siya sa harapan ko, nakapamulsa, malamig ang ekspresyon, parang wala lang nangyari kanina—parang hindi siya ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakalipas ay pinabagsak ang mga lalaking handang saktan kami. Ako. Ako ang dahilan. Ngunit sa halip na makaramdam ng ginhawa, mas lalo lang akong kinabahan. Dahan-dahan akong umatras. “Uuwi na ako,” mahina kong sabi, pilit kalmado ang boses ko. Hindi siya sumagot. Sa halip, lumakad siya palapit. Isang hakbang. Dalawa. Bawat galaw niya ay parang bumibigat ang hangin sa paligid ko. Hanggang sa tumama ang likod ko sa dingding. Wala na akong atrasan. Napalunok ako. “Bakit mo ginawa ‘yon?” tanong ko, pilit matapang. Tinitigan niya ako. Matagal. Parang binabasa niya ang lahat ng takot ko kahit hindi ko sinasabi. “Dahil may kumalaban sa akin,” malamig niyang sa
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung ilang oras na akong tumatakbo. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng dibdib ko at ang mabibigat kong hakbang sa sementadong daan. Madilim ang paligid, tanging ilaw ng mga sirang poste at kumikislap na signage sa malayo ang nagbibigay ng liwanag. Humahabol sila. Hindi ko na kailangang lingunin para malaman iyon. Ang bawat sigaw sa likuran ko ay parang kutsilyong unti-unting sumasaksak sa takot ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hinahawakan ang bag ko. Nandito ang lahat ng kaya kong iligtas—at kung mawawala ito, wala na rin akong matatakbuhan. “Bilis… Carlota, bilis…” bulong ko sa sarili ko habang hinihingal. Pero kahit anong bilis ko, parang walang katapusan ang daan. Hanggang sa— Isang malakas na tunog ng preno. Isang itim na sasakyan ang humarang sa harap ko. Natigilan ako. Parang biglang huminto ang mundo. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Ang mga paa ko ay parang naging bato sa
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na tama ang desisyong ito. Tumakbo ka, Carlota. Paulit-ulit na bumubulong ang isip ko habang mabilis ang mga hakbang ko sa madilim na kalsada. Ang malamig na hangin ng gabi ay humahaplos sa balat ko, pero mas malamig ang takot na humahabol sa likod ko. Hindi ko na nilingon ang bar. Hindi ko na gustong makita ang lugar na iyon. Doon nagsimula ang lahat. Doon ako unti-unting nawala sa sarili ko. At doon ko rin nakilala ang lalaking hindi ko maintindihan kung bakit siya may kapangyarihang guluhin ang buong mundo ko. Si Crisanto Olivio Justo. Isang pangalan pa lang, parang bigat na sa dibdib ko. Humigpit ang hawak ko sa strap ng maliit kong bag. Naroon ang kaunting pera, ilang damit, at ang natitirang lakas ng loob ko. Hindi ko alam kung sapat na ba iyon para makalayo ako. Pero kailangan. Para kay Lola. Para sa sarili ko. Para sa buhay na gusto kong iligtas bago pa ako tuluyang lamunin n
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung saan nagsimula ang pagkasira ng tiwala ko sa kanya. Basta isang araw, naramdaman ko na lang na may pagitan na sa pagitan naming dalawa—parang may pader na biglang tumubo nang hindi ko namamalayan. Si Crisanto Olivio Justo. Ang lalaking akala ko ay simpleng panganib lang sa buhay ko… pero ngayon, mas komplikado pa sa inaakala ko. Tahimik ang buong silid nang pumasok ako. Malamlam ang ilaw sa loob ng mansion, malamig ang hangin, at mas malamig ang presensya niya sa dulo ng mesa. Nakaupo siya gaya ng dati—matigas, kontrolado, hindi mabasa ang emosyon. Pero iba ngayon. May babae sa tabi niya. Maganda. Maayos ang ayos. Mukhang sanay sa mundo niya. At sa simpleng eksenang iyon, parang may sumaksak sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Hindi ako dapat ganito. Hindi ako dapat naaapektuhan. Pero heto ako, nakatayo sa gitna ng silid, hawak ang sariling pride na unti-unting nadudurog. “Carlota,” malamig niyang tawag, hindi
Hindi ko alam kung ilang beses ko nang pinagsisihan ang gabing ito. Ang paligid ay puno ng ilaw, musika, at tawanan—pero para sa akin, parang unti-unting nauupos ang lahat sa isang bagay na hindi ko maintindihan. Parang may apoy na dahan-dahang gumagapang sa dibdib ko, hindi dahil sa init ng lugar, kundi dahil sa presensya niya. Si Crisanto Olivio Justo. Nakatayo siya sa kabilang dulo ng silid, nakikipag-usap sa ilang lalaki, pero kahit hindi niya ako tinitingnan, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Parang kahit saan ako lumingon, may anino siya na sumusunod sa akin. Napakagat ako sa labi ko. “Bakit ba ganito?” bulong ko sa sarili. Kanina lang, normal lang ang lahat. Kung matatawag ba na normal ang ganitong klaseng buhay—mga lalaking may baril sa bewang, mga mata na parang laging may tinatago, at mga ngiting hindi mo mabasa kung totoo ba o banta. Ngunit ngayong gabi, may nagbago. Hindi ko alam kung ako ba o siya. O pareho kaming nahuhulog sa isang bagay na hindi nam
Hindi ko agad napansin na mali na pala ang lahat. Ang lugar na dinala namin ay mukhang normal sa labas—isang private lounge sa Makati, malamlam ang ilaw, tahimik, at puno ng mga taong mukhang mayayaman. Pero sa loob ko, ramdam ko na ang bigat ng hangin bago pa kami tuluyang pumasok. “Sandali lang ‘to,” bulong ni Crisanto sa likod ko. Hindi ko siya nilingon. Kahit alam kong nasa likod lang siya, parang sapat na iyon para kabahan ako. “Bakit kailangan pa nating nandito?” tanong ko, mahina pero halatang iritado. “Business,” maikli niyang sagot. Business. Lagi na lang business. Napakagat ako sa labi ko habang pinipilit kong huwag magreklamo. Sa mundong ginagalawan niya, parang lahat ng bagay ay may kapalit—pera, kapangyarihan, dugo. Pagpasok namin sa loob, agad kong napansin ang isang lalaki sa dulo ng silid. Nakangiti siya. Pero hindi iyon normal na ngiti. Yung tipong ngiting alam mong may tinatagong patibong. “Crisanto,” bati niya, dahan-dahan, parang sinusukat ang bawat r
"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatilin
"Sigurado ka na?"Iyon ang unang tanong ni Nimuel nang huminto kami sa harap ng isang bar.Napatingin ako sa malaking neon sign na kumikislap sa madilim na gabi. Halos hindi ko mabasa ang pangalan dahil sa kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Para bang may sariling buhay ang lugar. Ang mga
Wala talaga akong gusto sa ganito. Iyong tipong kasama mo siya sa iisang lugar, tapos parang inaasahan nilang okay ka lang—parang normal lang lahat. Napatingin ako kay Crisanto nang mabilis lang. Sandali lang. Parang gusto ko lang siguraduhin na hindi ako nag-iimagine. Pero sa isip ko, ang da
Bigla siyang sumeryoso. Doon ako natigilan. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba. Hindi na siya mukhang naglalaro. Hindi na siya mukhang nang-aasar. Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kun







