Dating the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 2)

Hindi ko alam kung saan nagsimula ang lahat ng ito. Bago ako mapadpad sa mundong ito, simple lang ang pangarap ko—makapag-aral sa unibersidad na matagal ko nang inaasam. At nang matanggap ako roon, pakiramdam ko ay hawak ko na ang sarili kong kinabukasan. Maayos ang lahat, tahimik, at puno ng pag-asa. Ngayon, nasa second year college na ako at unti-unti ring dumadami ang mga kaibigan ko. Mas naging makulay ang araw-araw ko, puno ng tawanan at bagong alaala. Pero kasabay ng saya, may kung anong pagbabago akong nararamdaman. May unti-unting gumugulo sa tahimik kong buhay. Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong nagiging balisa sa mga simpleng bagay, o kung bakit pakiramdam ko ay may matang palaging nakamasid sa akin. Ang dating payapang routine ko sa paaralan ay tila unti-unting napapalitan ng kaba at pag-aalinlangan. Para bang may paparating na hindi ko inaasahan—isang pangyayaring kayang baguhin ang direksyon ng buhay ko. At hindi ko alam kung handa ba akong harapin iyon. N

POV: Francesca Louise Aragon Hindi ako agad nakagalaw matapos siyang umalis. Para bang naiwan ang buong katawan ko sa kinatatayuan habang unti-unting humuhupa ang ingay sa paligid. Hindi ko maipaliwanag ang bigat na bumalot sa dibdib ko. Isang simpleng pagtatagpo lang iyon, pero bakit parang may iniwang bakas ang presensya niya? Hindi ko man lang alam ang pangalan niya, ngunit sapat ang malamig niyang titig upang guluhin ang isip ko. Napakurap ako at marahang napabuntong-hininga. Pilit kong inalog ang ulo ko, ipinapaalala sa sariling wala akong dahilan para isipin ang isang estrangherong malamang ay hindi ko na muling makikita. Naiwan akong nakasandal sa pader, habol ang hininga habang parang dumadagundong ang tibok ng puso ko sa dibdib. Ano iyon? At bakit ganoon ang epekto niya sa akin? Hindi ko maipaliwanag. Isang saglit lang kaming nagkatitigan, pero parang may kung anong bumaligtad sa loob ko. Hindi iyon kilig. Hindi rin simpleng takot. Isa iyong kakaibang bigat na dumap

Hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya tumitigil. Bawat titig niya ay parang mabigat na tanong na hindi ko kayang sagutin. Hindi ko siya kilala, pero kakaiba ang pakiramdam ko—parang may kung anong nagbabala sa dibdib ko na umiwas. Gayunman, hindi ko magawang alisin ang tingin ko sa kaniya. Tatlong araw na mula nang muli kaming magkita sa campus, pero halos araw-araw ay may paraan si Severino para iparamdam ang presensya niya. Minsan bulaklak. Minsan pagkain. Minsan simpleng note. At sa bawat note, iisang mensahe lang. "Ingat ka palagi." Simple lang ang mga salitang iyon, pero sa bawat pagkakataong nababasa ko, may kung anong init na unti-unting bumabalot sa puso ko—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan at hindi ko maipaliwanag. Stop running. Nakakainis.Gusto kong magalit, pero hindi ko magawa. Sa kabila ng malamig at magaspang niyang pagtrato, may kung anong pumipigil sa akin na suklian iyon ng poot. Siguro dahil ayokong maging katulad ng mga tao