Dating the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 2)

Hindi ko alam kung saan nagsimula ang lahat ng ito. Bago ako mapadpad sa mundong ito, simple lang ang pangarap ko—makapag-aral sa unibersidad na matagal ko nang inaasam. At nang matanggap ako roon, pakiramdam ko ay hawak ko na ang sarili kong kinabukasan. Maayos ang lahat, tahimik, at puno ng pag-asa. Ngayon, nasa second year college na ako at unti-unti ring dumadami ang mga kaibigan ko. Mas naging makulay ang araw-araw ko, puno ng tawanan at bagong alaala. Pero kasabay ng saya, may kung anong pagbabago akong nararamdaman.

May unti-unting gumugulo sa tahimik kong buhay. Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong nagiging balisa sa mga simpleng bagay, o kung bakit pakiramdam ko ay may matang palaging nakamasid sa akin. Ang dating payapang routine ko sa paaralan ay tila unti-unting napapalitan ng kaba at

pag-aalinlangan. Para bang may paparating na hindi ko inaasahan—isang pangyayaring kayang baguhin ang direksyon ng buhay ko. At hindi ko alam kung handa ba akong harapin iyon.

Napatawa ako sa sarili kong naiisip, ngunit sa likod ng munting halakhak ay may kakaibang kaba na matagal nang bumabalot sa akin. Parang paulit-ulit akong hinahabol ng isang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag—tila may matang nakamasid, may presensyang palaging nasa paligid. Ilang beses ko nang sinubukang kumbinsihin ang sarili na baka guni-guni lang ang lahat, bunga ng pagod at takot. Pero sa tuwing tatahimik ang gabi at maririnig ko ang mabibigat na yabag sa dilim, bumabalik ang pamilyar na lamig sa aking batok. At doon ko naisip—baka hindi lang ito imahinasyon.

Sa ngayon, papunta ako sa mansyon ni Angelica. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na may koneksyon ako sa isang babaeng tulad niya. Alam kong malabo kaming maging magkaibigan—hindi dahil masama siya, kundi dahil napakalayo ng pagitan ng mundo namin. Siya, lumaki sa karangyaan, sa mga mamahaling bagay at buhay na hindi kailanman ko nasilayan. Samantalang ako, lumaki sa bukid, sanay sa putik, araw, at simpleng pamumuhay. Wala man akong marangyang buhay, mayroon akong pamilyang masaya. Isang bagay na alam kong hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking pera.

Huminto ang taxi sa harap ng napakalaking mansyon, at halos mapako ako sa kinatatayuan ko. Kumislap ang asul na tubig ng pool habang tanaw ko ang modernong bahay na tila pag-aari lang ng mga taong nasa telebisyon. Hawak ko ang maliit kong bag na may lamang swimsuit, at bigla akong nahiya. Ramdam ko ang agwat ng mundo namin.

Pagkababa ko, agad akong sinalubong ni Angelica na may matamis ngunit pilyang ngiti.

“Finally! Akala ko hindi ka na tutuloy,” bungad niya habang hinihila ako paloob.

Napalingon ako sa paligid. Marami pala sila—mga nakasuot ng mamahaling damit, nagtatawanan, at halatang sanay sa ganitong buhay.

At doon ko naramdaman—ibang klase ang mundong pinasok ko.

Tahimik akong sumunod kay Angelica habang nililibot niya ako sa napakalawak na mansyon. Halos hindi ko maalis ang tingin ko sa bawat detalye—mula sa matataas na kisame, mamahaling chandelier, hanggang sa makikinang na marmol sa sahig.

“Ang ganda, ’no?” nakangiting sabi niya. “Ang totoo, si Dad mismo ang nagpagawa ng design. Sikat na architect siya.”

“Talaga? Kaya pala napaka-elegante,” bulong ko habang napatingin sa isang mamahaling vase na may gintong ukit.

“Ito ba?” natatawang tanong niya. “Mahal ’yan. Huwag mong alalahanin, normal lang ’yan dito.”

Napangiti ako, ngunit hindi mawala ang pagkailang ko. Pakiramdam ko’y ibang mundo ito—malayo sa simpleng buhay na nakasanayan ko.

Nagpatuloy si Angelica sa pagpapaliwanag hanggang sa makarating kami sa kwartong pansamantala kong tutuluyan, at doon ako nagpalit ng pang-swimsuit.

Mainit ang hanging sumalubong sa akin nang tuluyan akong lumabas ng villa at dumiretso sa pool area. Agad bumungad sa akin ang malawak na paligid—mga ilaw na kumikislap mula sa ilalim ng tubig, malalakas na tawanan, at musika na humahalo sa ingay ng mga taong abala sa kani-kanilang kasiyahan.

Maraming tao ang naroon.

May mga lumalangoy, may nag-iinuman sa gilid ng pool, at may ilan na tila wala nang pakialam sa mundo habang naglalambingan sa isang sulok.

Hindi ko maiwasang mapakunot ang noo.

Pakiramdam ko, hindi ako nababagay sa lugar na iyon.

Masikip ang dibdib ko habang hinahanap ng mga mata ko si Angelica. Siya ang dahilan kung bakit ako naroon. Kanina lang ay kasama ko pa siya, pero nang saglit akong mawala sa tabi niya, bigla na lang siyang naglaho.

“Angelica?” mahina kong tawag habang patuloy sa paghahanap.

Nagpalinga-linga ako sa paligid.

Bawat mukha na madaanan ko ay pilit kong sinusuri, umaasang makikita ko siya sa gitna ng dagsa ng tao.

Pero wala.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kaba na gumagapang sa sistema ko. Para bang may masamang mangyayari anumang oras.

Patuloy akong naglakad, ngunit dahil abala ako sa paghahanap at hindi ko maayos na natitignan ang dinaraanan ko—

Bigla akong nabangga sa matigas na katawan ng isang lalaki.

Napaatras ako.

Halos mawalan ako ng balanse.

Mabilis akong napayuko.

“S-sorry po…” agad kong sabi.

Ngunit nang iangat ko ang tingin ko—

Nanigas ako.

Matangkad siya.

Malapad ang balikat, nakasuot ng simpleng itim na polo na bahagyang basa, na para bang kagagaling lang sa tubig. Ngunit hindi iyon ang pumukaw sa akin.

Kundi ang mga mata niya.

Malamig.

Matalim.

At tila kayang basahin ang bawat lihim na pilit kong itinatago.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

At sa hindi inaasahan, napansin kong tumahimik ang ilang tao sa paligid namin.

Parang biglang nagbago ang hangin.

Parang may awtoridad ang lalaking iyon na kayang patahimikin ang lahat.

“Francesca!”

Napalingon ako nang marinig ko ang pamilyar na boses ni Angelica.

Mabilis siyang lumapit sa akin, halatang hinihingal.

“Nandito ka lang pala! Kanina pa kita hinahanap!” sabi niya, sabay hawak sa braso ko.

Napatingin siya sa lalaking nasa harapan ko.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Bahagyang namutla.

“Shit…” bulong niya.

Napakunot-noo ako.

“Kilála mo siya?” tanong ko.

Hindi agad siya sumagot.

Sa halip, mas hinigpitan niya ang hawak sa akin.

“Francesca,” mahina ngunit mariing saad ni Angelica, “kung gusto mong manatiling ligtas, huwag mo siyang titigan nang matagal.”

Napalunok ako.

“B-bakit?”

Ngunit bago pa siya makasagot, narinig ko ang malamig at mababang tinig ng lalaking nasa harapan ko.

“Too late.”

At doon ko naramdaman—

na baka ang simpleng pagkakabangga ko sa kaniya ang simula ng gulong hindi ko na kayang takasan.