Novels by ซีเรีย เร็นเทียร์

เมื่อไม่ต้องไปตรอกเริงรมย์ทุกวันแล้ว วันเวลาอันน่าเบื่อหน่ายของหลิงหลงจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นางยังคงปฏิบัติตัวเช่นเดิม คัดตำรา อ่านหนังสือ เข้าวังและรักษาผู้คนทั้งที่มันเป็นเรื่อง 'ปกติ' แท้ ๆ แต่ตัวนางกลับรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน หลายครั้งที่นางเผลอนึกไปถึงเสี่ยวไป่ขึ้นมา หากอีกฝ่ายอยู่ด้วยคงชวนนางไปเดินในตลาดหรือย่านการค้าที่ไหนสักแห่งเป็นแน่อา นางฟุ้งซ่านอีกแล้วความรู้สึกเบื่อหน่ายที่ผุดขึ้นมานี้ทำให้นางคุยเล่นกับมี่ถังมากขึ้นกว่าแต่ก่อนนอกเหนือจากความเบื่อหน่ายแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดคือผลของข่าวลือที่มีนางเป็นตัวเอกเนื่องจากนางไม่ได้ออกมาอธิบายหรือปฏิเสธอะไร ทำให้ชนชั้นสูงหันไปรักษากับสี่ลี่หมิงมากขึ้น ยังมีคำกระแนะกระแหนที่จงใจว่ากระทบนางอีกเมื่อต้องออกงานหรือเข้าร่วมงานเลี้ยง แต่เมื่อถูกนางปรายตามองอย่างเย็นชา คำพูดเหล่านั้นจึงลดเสียงลงเป็นเพียงคำกระซิบกระซาบเบา ๆ เท่านั้นท้ายที่สุดนางจึงไปประจำการอยู่ที่โรงหมอในสลัมแทน อย่างน้อยที่แห่งนี้ก็ไม่ได้น่ารำคาญมากเท่ากับโรงหมอตระกูลสี่ซึ่งเป็นโรงหมอที่ใหญ่

ขณะเดียวกันหลิงหลงก็เดินตามเสี่ยวฟานไป ในใจยังคงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“บางทีข้าอาจจะลองชกเขาสักหมัด เผื่อจะสามารถเรียกสติของเขาคืนมาได้” นางพึมพำ เสี่ยวฟานที่ได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“ท่านหมอ ท่านคงไม่คิดที่จะรักษาด้วยกำลังจริง ๆ หรอกนะขอรับ”หลิงหลงไม่ตอบ นางถอนใจออกมาแน่นอนว่านางไม่ทำหรอก เมื่อครู่นางพูดไร้สาระไปเรื่อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายและความรู้สึกว้าวุ่นในใจเสี่ยวฟานมองหลิงหลงคล้ายล่วงรู้ความคิดของนาง พลันนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่งของเขาจึงปรากฏความหนักใจ“ท่านหมอ…ท่านรู้เรื่องข่าวลือที่แพร่หลายอยู่ในตอนนี้หรือไม่” เขาเอ่ยขึ้นหลิงหลงจับความรู้สึกไม่สบายใจในน้ำเสียงของคู่สนทนาได้ การที่เขาเอ่ยปากถามนางเช่นนี้ มีความหมายว่านางคือตัวละครหลักในข่าวลือนางส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าไม่รู้”เนื้อความของข่าวลือนางไม่รู้ แต่หากเป็นต้นเหตุของข่าวลือ นางย่อมชี้ไม่ผิดตัวแน่เสี่ยวฟานมองใบหน้าเรียบนิ่งของหลิงหลงอย่างลังเล เมื่อวานเขาบังเอิ

“ทะ…ไถ่โทษหัวเจ้าสิ!”นางต่อว่าออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากเสี่ยวไป่ถึงกับนิ่งอึ้งไป…เมื่อครู่นางสบถออกมาใช่หรือไม่เขาไม่ได้หูฝาดใช่ไหม!หลิงหลงเห็นเสี่ยวไป่อึ้งไปก็นึกเสียใจที่คุมคำพูดตัวเองไม่ได้ “ข้าขอ…”“ท่านหมอ! เมื่อครู่ท่านด่าข้าหรือ” เสี่ยวไป่ตัดบทแล้วพุ่งตัวเข้ามาหานางด้วยดวงตาเป็นประกาย...ในความหมายที่นางไม่เข้าใจเสี่ยวไป่แอบติดตามนางมานานทั้งแบบที่เจอหน้าพูดคุยและยามที่เขาเชื่อมจิตกับมี่ถัง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินหลิงหลงเอ่ยคำด่าออกมาและผู้ที่นางเอ่ยด่าคือเขา!ถูกนางด่าครั้งแรก ช่างเป็นความรู้สึกที่พิเศษ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหมอเทวดาที่มีบุคลิกเฉื่อยชาและเย็นชาต่อสิ่งรอบข้าง ยามเอ่ยสบถจะดูน่ารักน่าเอ็นดูปานนี้ใจของเขาเต้นระรัว เอ่ยออกไปด้วยความตื่นเต้น “ท่านหมอ ท่านสบถด่าข้าอีกสักคำได้หรือไม่”ความรู้สึกพลุ่งพล่านแบบนี้ เขาจะสะกดมันเอาไว้ได้อย่างไร!!!หมอเทวดารู้สึกว่าตนน่าจะทำงานหนักเกินไป ถึงได้หูฝาดเช่นนี้ จ

หลิงหลงลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนถูกเสี่ยวไป่นอนกอดไว้อย่างแนบแน่น ตัวนางก็นอนยกขาพาดเอวหญ้างามอย่างหมดสิ้นความเป็นกุลสตรีดวงตาสีน้ำเงินเบิกตากว้าง…นี่นางนอนกอดก่ายอีกฝ่ายแบบนี้เลยหรือใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ นางค่อย ๆ ผละออกจาก ‘คนไข้’หลังลุกขึ้นนั่งนางจึงหันไปมองรอบ ๆ อย่างมึนงงก่อนจะอ้าปากค้างอย่างเสียกิริยานอกหน้าต่างเริ่มสว่างไสวบ่งบอกเวลายามเช้า บนโต๊ะอาหารยังมีสำรับชุดหนึ่งวางไว้อยู่ ทั้งหมดนี่…เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเมื่อคืนนางหลับสนิทเพียงใดสวรรค์! นี่นางพลาดท่าขนาดนี้ได้อย่างไร ค้างคืนกับเสี่ยวไป่ยันเช้า ซ้ำยังไม่รู้สึกตัวยามที่พ่อเล้าเซี่ยนำอาหารมาให้ทั้งที่นางมีวรยุทธ์ติดตัวนางพลาดแล้ว พลาดแล้วจริง ๆ!!!หลิงหลงลุกขึ้นเดินไปมาในห้องอย่างหัวเสีย นี่เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของนางหลิงหลงพลันหยุดเดินและหันไปมองเสี่ยวไป่ด้วยสีหน้าอ่านอยาก…นี่มิใช่ครั้งแรกที่นางผล็อยหลับข้างเขาและนางก็มิได้ฝันร้ายเช่นเดียวกับวันอื่นและไม่ใช่ครั้งแรกที่น

หลังเสร็จจากการรักษาอาลั่ว เสี่ยวฟานจึงนำทางหลิงหลงไปยังที่พักของเสี่ยวไป่ ซึ่งเป็นสถานที่เดิมที่นางได้เจอกับเขาครั้งแรกในวันที่ถูกสี่ลี่หมิงหลอกมาเสี่ยวไป่ใบหน้าแดงก่ำ ทั่วร่างมีเหงื่อผุดพรายและกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข ทั้งยังหอบหายใจหนัก สีหน้าของเขาดูทรมานทั้งที่อยู่ในห้วงนิทรา ด้านข้างมีพ่อเล้าเซี่ยคอยดูแลอย่างใกล้ชิดท่าทางของหญ้างามทำให้หลิงหลงหน้าซีดลงสภาพเหมือนพี่ใหญ่ของนางไม่มีผิดหลิงหลงเห็นภาพเสี่ยวไป่ซ้อนทับกับพี่ชายอีกครั้ง นางหลับตาสูดหายใจเข้าเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมากพอพ่อเล้าเซี่ยที่กำลังเช็ดตัวให้เสี่ยวไป่หันมาเห็นหลิงหลงจึงยืนขึ้นแล้วก้มคำนับ แต่นางห้ามเอาไว้ เขาจึงถอยไปยืนด้านข้างให้นางเข้าไปตรวจอาการบุตรชายได้ถนัดหลิงหลงจับชีพจรแล้วเอามืออังหน้าผากของเสี่ยวไป่ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อเล้าเซี่ย“ช่วยเขาถอดเสื้อแล้วพยุงให้นั่งไว้ที ข้าจะฝังเข็มให้”พ่อเล้าเซี่ยพยักหน้าแล้วรีบทำตามที่นางบอกทันที ระหว่างนั้น หลิงหลงจึงนำกระดาษออกมาเขียนเทียบยายื่นให้เสี่ยวฟาน“เจ้าไปต้มยาตามเทียบนี้”เสี่ยวฟานรับคำก่อน

เช้าวันนี้แปลกกว่าทุกวัน คิ้วเรียวของหลิงหลงขมวดชนกันแน่นเสี่ยวไป่มารับนางสายหลายวันมานี้ ไม่มีวันใดที่เสี่ยวไป่มารับนางสาย กลับกันเขามักจะมารอนางด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ออกมาจะเห็นรถม้าจอดอยู่ด้านหน้า เมื่อเสี่ยวไป่เห็นนางก็รีบเข้ามาหาทันทีหรือวันนี้นางจะต้องไปเองหลิงหลงมองหลังคาบ้านอย่างชั่งใจว่าตนควรจะเดินเท้าไปหรือใช้วิชาตัวเบาวิ่งไปตามหลังคาดีขณะที่หลิงหลงกำลังครุ่นคิด รถม้าของหอหญ้างามก็ขับมาจอดอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีน้ำเงินจึงปรากฎแววโล่งอกนางเข้าไปใกล้พลางเอ่ยขณะที่ประตูกำลังเปิด “เสี่ยวไป่ ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”“ต้องขออภัยด้วยขอรับท่านหมอสี่ ข้าน้อยมิใช่ท่านพี่เสี่ยวไป่” เสียงอ่อนนุ่มดังขึ้นก่อนที่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งจะก้าวออกมาจากรถม้า หลิงหลงชะงักผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มหล่อเหลา ดวงตาสีดำแลดูอ่อนโยน เส้นผมสีขาวราวหิมะที่ถูกรวบไว้เป็นหางม้า ชุดสีขาวทำให้เขาดูราวกับเซียนผู้งดงาม สง่าและอ่อนโยน“เจ้าคือ…” น้ำเสียงเย็นชาของนางทำให้ผู้มาใหม่ยิ้มเจื่อน เพราะน้ำเสียงมันต่างจากตอนที่นางนึกว่าเขาเป็นเสี่ยวไป่โดยสิ้นเชิง มันทั้งห่างเหินเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปีชายหนุ่มหยุดอยู่ตร