มนุษย์สัตว์ Mga Nobela at Kwento

จริงด้วย หากเป็นสัตว์ป่าธรรมดาคงไม่เชื่องขนาดนี้ แต่หากบอกว่าเป็นมนุษย์สัตว์ก็สามารถบอกได้ว่าทำไมเฟิงซือถึงได้ปกป้องยิ่งนัก “เฟิงซือที่เฟิงหนิวพูดจริงหรือ เจ้าสิ่งนี้คือมนุษย์สัตว์ เป็นร่างสัตว์ของผู้ใด” “เหอะ...จะใครได้เล่า หากไม่ใช่สตรีไร้ประโยชน์ผู้นั้น”

ได้ขึ้นชื่อว่าไอ้เข้ อย่างไรเสียก็ต้องทำร้ายมนุษย์ พวกมันจะถูกกำจัดไปเสียให้พ้นทาง ทั้งที่มันอยู่ตรงนี้มาก่อนด้วยซ้ำ ก็นั่นแหละ... ตำแหน่งสูงสุดของห่วงโซ่อาหารเวลานี้คือมนุษย์ วันนี้เจ้าตาแดงเลยเลือกทำเลดีสักหน่อย เป็นสถานที่ผู้คนอาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์ป่าอย่าง Mamirauá[1]

“กล่าวกันว่าแย่งชิงวิญญาณมนุษย์วานรไป แล้วก็เลี้ยงด้วยชาดแดง ผสมกับยาอายุวัฒนะมาเป็นเวลานาน เลี้ยงดูในสถานที่มืดเป็นเวลานาน เป็นสัตว์ประหลาดประเภทหนึ่ง” “สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งสูงถึงเก้าศอก ทั่วทั้งร่างแข็งราวกับโลหะและหิน การโจมตีเพียงฝ่ามือเดียว ก็สามารถแยก หินและภูเขาได้”

“สัตว์ประหลาดตัวนั้นฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง เวลามันคลั่งขึ้นมาไม่สามารถควบคุม”

กฤตินเอ่ยเสียงเศร้า ในฐานะนักโบราณคดี เขามักจะเศร้าใจที่สถานที่แห่งความทรงจำหลาย ๆ แห่ง มักมีความน่ากลัวของมนุษย์ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมเสมอ มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายที่สุด ในขณะที่สัตว์ส่วนใหญ่ฆ่าเพื่อการดำรงชีวิต แต่มนุษย์บางกลุ่มกลับฆ่าเพื่อความสนุกสนาน และต้องการเอาชนะ ฆ่าได้แม้กระทั่งมนุษย์ด้วยกันเอง

ซูเนี่ยนเห็นฟู่ซือเยี่ยนมีสีหน้าที่สำนึกผิดของเขาแล้ว เธอรู้สึกโล่งใจ และเธออดไม่ได้ที่ต้องพูด " ฟู่ซือเยี่ยน คุณทราบความแตกต่างระหว่างมนุษย์และสัตว์ไหม สมองของมนุษย์มีไว้เพื่อการคิด ไม่ใช่เพื่อความโง่เขลา โลกระหว่างคนสองคนจะรองรับบุคคลที่สามได้อย่างไร” เช่นเดีย วกับโลกของลู่จิ่งสิงและเฉินเจียว ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ

ทุกครั้งที่เจอก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะทำอะไรใครเลยถ้าไม่ไปทำร้ายมันก่อน คนอื่นอาจจะอยู่กับสัตว์จำพวกชนิดที่มีขนนุ่มฟูน่ารักแสดงสีหน้าท่าทางและส่งเสียงได้อย่างพวกหมาแมวแต่คงไม่ใช่กับผม คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ทำตามกันโดยไม่มีความคิดเป็นของตนเองเพราะคนทุกคนมีความต่างกัน

มันเป็นฝ่ายเงียบแทนผม “กู มันสัตว์ประหลาด เป็นมนุษย์ที่ทดลองที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ในหลอดแก้วหรือตู้พวกนั้น กูดันเสือกรอดแถมยังได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปแต่กูไม่ใช่คนทั่วไป ชีวิตปกติแบบที่มึงพูด.. กูไม่มีสิทธิ์เลือกมันด้วยซ้ำ” “แล้วสิ่งที่มึงทำเมื่อกี้ มึงเลือกที่จะทำไม่ใ ช่ไง?” “....” “บางอย่างมึงเลือกได้ และมึงไม่ใช่สัตว์ประหลาด” “หึ๊~”

“เป็นสปีซีส์ที่เห็นแก่ตัว...ใช่ไหม” “แตกต่างจากสปิซีส์กึ่งมนุษย์... พรายน้ำอย่างพวกเราไม่ผิดคำสัญญา” “มนุษย์คือสัตว์พิสดารที่สุด...” “คือยังไง...”

ธีราตั้งคำถาม คราวนี้ผู้ตอบคือไส้เดือนยักษ์ “ไม่ใช่สัตว์ทุกตัวหรอกคุณผู้หญิง ที่ข้าพูดได้เพราะข้าจำศีลภาวนามานานจนสามารถพูดจาภาษามนุษย์ได้ และจะกลายร่างเป็นคนได้เวลาพระจันทร์เต็มดวง”