มนุษย์สัตว์ Novels & Stories

จริงด้วย หากเป็นสัตว์ป่าธรรมดาคงไม่เชื่องขนาดนี้ แต่หากบอกว่าเป็นมนุษย์สัตว์ก็สามารถบอกได้ว่าทำไมเฟิงซือถึงได้ปกป้องยิ่งนัก “เฟิงซือที่เฟิงหนิวพูดจริงหรือ เจ้าสิ่งนี้คือมนุษย์สัตว์ เป็นร่างสัตว์ของผู้ใด” “เหอะ...จะใครได้เล่า หากไม่ใช่สตรีไร้ประโยชน์ผู้นั้น”

“กล่าวกันว่าแย่งชิงวิญญาณมนุษย์วานรไป แล้วก็เลี้ยงด้วยชาดแดง ผสมกับยาอายุวัฒนะมาเป็นเวลานาน เลี้ยงดูในสถานที่มืดเป็นเวลานาน เป็นสัตว์ประหลาดประเภทหนึ่ง” “สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งสูงถึงเก้าศอก ทั่วทั้งร่างแข็งราวกับโลหะและหิน การโจมตีเพียงฝ่ามือเดียว ก็สามารถแยก หินและภูเขาได้”

ภูตตนนั้นกล่าวกับเด็กน้อย “ภูตไพร…ข้าไม่เคยเห็นในหนังสือเลย สิ่งมีชีวิตประเภทภูตหรือขอรับ ข้ารู้จักแค่ มนุษย์ สัตว์ ปีศาจ สัตว์อสูรและสัตว์วิญญาณ สงสัยข้ายังอ่านไม่มากพอ” เขาบ่นพึมพำพร้อมทั้งท่าทางหงุดหงิดในความรู้อันน้อยนิดของตัวเอง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนูเจ้าเพิ่ งอายุแค่นี้เอง เจ้ารู้เยอะไม่เบานี่”

กฤตินเอ่ยเสียงเศร้า ในฐานะนักโบราณคดี เขามักจะเศร้าใจที่สถานที่แห่งความทรงจำหลาย ๆ แห่ง มักมีความน่ากลัวของมนุษย์ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมเสมอ มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายที่สุด ในขณะที่สัตว์ส่วนใหญ่ฆ่าเพื่อการดำรงชีวิต แต่มนุษย์บางกลุ่มกลับฆ่าเพื่อความสนุกสนาน และต้องการเอาชนะ ฆ่าได้แม้กระทั่งมนุษย์ด้วยกันเอง

ซูเนี่ยนเห็นฟู่ซือเยี่ยนมีสีหน้าที่สำนึกผิดของเขาแล้ว เธอรู้สึกโล่งใจ และเธออดไม่ได้ที่ต้องพูด " ฟู่ซือเยี่ยน คุณทราบความแตกต่างระหว่างมนุษย์และสัตว์ไหม สมองของมนุษย์มีไว้เพื่อการคิด ไม่ใช่เพื่อความโง่เขลา โลกระหว่างคนสองคนจะรองรับบุคคลที่สามได้อย่างไร” เช่นเดีย วกับโลกของลู่จิ่งสิงและเฉินเจียว ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ

ทุกครั้งที่เจอก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะทำอะไรใครเลยถ้าไม่ไปทำร้ายมันก่อน คนอื่นอาจจะอยู่กับสัตว์จำพวกชนิดที่มีขนนุ่มฟูน่ารักแสดงสีหน้าท่าทางและส่งเสียงได้อย่างพวกหมาแมวแต่คงไม่ใช่กับผม คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ทำตามกันโดยไม่มีความคิดเป็นของตนเองเพราะคนทุกคนมีความต่างกัน

มันเป็นฝ่ายเงียบแทนผม “กู มันสัตว์ประหลาด เป็นมนุษย์ที่ทดลองที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ในหลอดแก้วหรือตู้พวกนั้น กูดันเสือกรอดแถมยังได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปแต่กูไม่ใช่คนทั่วไป ชีวิตปกติแบบที่มึงพูด.. กูไม่มีสิทธิ์เลือกมันด้วยซ้ำ” “แล้วสิ่งที่มึงทำเมื่อกี้ มึงเลือกที่จะทำไม่ใ ช่ไง?” “....” “บางอย่างมึงเลือกได้ และมึงไม่ใช่สัตว์ประหลาด” “หึ๊~”

“เป็นสปีซีส์ที่เห็นแก่ตัว...ใช่ไหม” “แตกต่างจากสปิซีส์กึ่งมนุษย์... พรายน้ำอย่างพวกเราไม่ผิดคำสัญญา” “มนุษย์คือสัตว์พิสดารที่สุด...” “คือยังไง...”

กระต่ายหยกกล่าวขึ้น อย่างตะกุกตะกัก "เสียงเจ้าสัตว์มหาอสูรนี่เจ้าเป็นสัตว์มหาอสูรประเภทใดกันครั้งเรียนภาษามนุษย์ก็ยังไม่แตกฉาน แล้วถ้าพวกเจ้าจะผ่านที่นี้แล้วเจ้าจะมีสิ่งใดมาแลกกับการผ่านทางเส้นนี้เล่า" เสียงเนียนเสวี่ยกล่าวขึ้น "ท่านก็เป็นสัตว์อสู่ที่ตัวออกจะใหญ่โตมโห ฬารขนาดนี้ ท่านยังจะรีดไถพวกข้าอีกหรือ พวกข้าก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่ขอผ่านทางเท่านั้นเอง"

ทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสัตว์ ทำลายความเชื่อของพวกมัน มันโหดร้ายและโหดเหี้ยม หานอิ๋งขมวดคิ้ว “พระชายาคิดเยอะไปหรือไม่? พวกมันเป็นแค่สัตว์ แต่พวกเราเป็นมนุษย์” “ทุกชีวิตเท่าเทียม”