หมอผู้มีพรสวรรค์ Novels & Stories

ถ้อยคำชวนเชื่อของนาง พาให้ทุกตนรีบหันมาสนใจ “ในเมื่อความสามารถพิเศษของพวกเราคือการรักษา นั่นจึงหมายความว่าพวกเราคือหมอ...” “ในการรักษาแต่ละครั้ง เราสามารถเรียกทรัพยากรที่เหมาะสมกับอาการบาดเจ็บของพวกเขาได้ ยิ่งผู้ใดที่ฝึกปราณจนสามารถรักษาอาการที่ซับซ้อนได้มากก็ยิ่งมีอำนาจ ต่อรองในตนเองมากขึ้น เป็นการสร้างคุณค่าให้แก่ตนเอง โดยที่ไม่ต้องพึ่งสีขน ชนชั้น หรือเผ่าเลยแม้แต่น้อย!”

ฝูเจิ้งกล่าวทูล พิษที่ฝ่าบาทโดนแม้แต่หมอหลวงก็ตรวจหาไม่พบแต่หมอเทวดาน้อยผู้นั้นกลับตรวจพบและรักษาให้หายขาดได้อย่างรวดเร็ว ช่างน่านับถือยิ่งนัก "หึหึ ดูเหมือนว่าแคว้นของเราจะมีหยกเนื้อดี แล้วสิ่งที่เจ้าเสนอไปเป็นเช่นไร" โอรสสวรรค์ตรัสถาม เรื่องนี้หาใช่เรื่องการ ใช้เส้นสายแต่อย่างใดเพียงแค่เขาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังตาแก่นี่ที่รู้เรื่องก็วิ่งแจ้นอยากได้หมอเกอน้อยมาถ่ายทอดให้ลูกศิษย์ในสำนัก ทั้งศิษย์และอาจารย์นิสัยพอกันเสียจริง

มือบางยกมือขึ้นไหว้ ขอบคุณ คนตรงหน้าอย่างอ่อนน้อม "ขอบคุณพี่หมอภวินมากนะคะ " เสื้อกาวน์ตัวยาวที่สวมอยู่ ปักชื่อเอาไว้ ทำให้คนที่มีสกิลเอาตัวรอด เรียกชื่อเขา "น้องปริม รู้จักพี่ด้วยเหรอครับ "

ผั๊วะ ฝ่ามือที่ฟาดลงมาเต็มแรงอย่างที่ไม่คิดจะยั้งมือส่งผลให้รามสูรรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะส่วนหม่อนไหมที่เห็นคุณหมอประทุษร้ายรามสูรเป็นครั้งที่สองก็รีบเอาตัวมาขวางเขาเอาไว้ทันทีอย่างแมนๆผู้ชายของเธอใครก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายเขาทั้งนั้นนอกจากเธอคนเดียว “คุณหมอห้า

มาลาโผเข้าหาดุจดาราแต่กลับโดนหมอผีคงปัดออกห่างทำให้ร่างของมาลาไถลไปกับพื้น “เร่งมือหน่อยศรัณย์” พ่อหมอสินเอ่ยบอกลูกชาย ศรัณย์ควักเอากริชอาคมสีทองออกมาจากย่าม จากนั้นเขาก็ท่องคาถา ลมที่แรงอยู่แล้วเวลานี้แรงยิ่งกว่าเดิม เสียงฟ้าร้องดังขึ้นเมื่อศรัณย์ยกกริชชี้ขึ้ นฟ้าและเมื่อเขาตวัดกริชฟาดไปข้างหน้าเสียงของมีคมปะทะกับเกราะอาคมก็เกิดประกายไฟวาบและเสียงแตกดังเปรียะ

(จ๊วบ) “ปากก็บอกว่าพอ แต่ร่างกายกลับตอบสนอง ไหนอ้าขาออกสิ น้ำของเธอคงจะแฉะมากแล้ว” “อ๊าย...ไม่เอา” มือหนาจับต้นขาเรียวสองข้างยกขึ้นแล้วแยกออก “!” หมอพีรพัฒน์ถึงกับตกใจอ้าปากค้าง เมื่อได้เห็นกลีบส้มโออวบอูมสวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาแสยะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ส ูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ มีเหรอที่จะมองไม่ออกว่าเจ้าสาวของเขายังไม่เคยผ่านใครมาเลยสักคน

หวังหยูซินไม่คิดว่าหมอผีของที่นี่จะทรงพลังขนาดแบ่งวิญญาณของนางออกมาได้โดยไม่รู้สึกตัวและไม่เจ็บปวด “มุกคุณหวังล้ำมากค่ะ เรียกรูปถ่ายว่าเสี้ยววิญญาณ” “?” รูปถ่ายคือสิ่งใดกัน…

คฆ์อย่างลังเล ‘คนอะไรขี้น้อยใจจริงเชียว’ “พี่เสือขา หายโกรธน้องแพรน๊า น้องแพรเป็นคนน่าสงสารป่วยเป็นไข้ที่หมอทั้งโลกรักษาไม่หายมีแค่หมอคนนี้ที่รักษาได้”แพรวารินทร์เอ่ยบอกเมื่อหมอเคยมาแนวเสี่ยวๆเธอก็เสี่ยวกลับแล้วกัน ศัลยแพทย์หนุ่มที่มีหนังสือปิดบังใบหน้าเลิกคิ้วขึ้ นอย่างสงสัยแต่ไม่แตกตื่น

เจียงเจิ้งฮ่าวลอบถอนหายใจเบาๆ “มีเรื่องใดกันแน่ พวกพี่ปิดบังเรื่องใดรึ” “ไม่มีสิ่งใดหรอก เพียงแค่พี่รองของเจ้าเป็นหมอที่จิตใจดีงาม คนเจ็บคนป่วยไม่มีเงินก็เต็มใจรักษา ซ้ำยังเจียดยาให้ไปอีกด้วยที่เห็นคนเนืองแน่นก็เพราะเหตุนี้ อย่าได้ถามว่าได้ค่ารักษาหรือไม่ แค่ค่ายาสมุน ไพรยังไม่พอเลย”

“เพ้ย! เจ้าจะโกงข้ารึไร! พรสวรรค์นังหนูนี่ในรอบ 100 ปี จะมีสักคน ไม่ได้จะหาคนสอนสั่งแข่งกันต้องมีพรสวรรค์เทียบเท่ากันจึงจะถูก!” “ถ้าเจ้าทวงถามความเหลื่อมล้ำของพรสวรรค์ มิสู้ต้องสอนคนเดียวกันเลยรึไง!” แม่เฒ่าพิษถูกแย่งคนก็โมโหหลุดปากกระแทกเสียง แต่หมอประหลาดกลับชะงัก คิดตาม