Novels by pamika_1995

ร่างสูงถอนหายใจเฮือก เมื่อย้อนนึกถึงอดีตที่แสนทรมาน กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ช่างสาหัสนักในความคิด หากจะให้คนอย่างเขาเดินย้อนกลับมาที่เดิม โดยมีหัวใจเป็นเดิมพัน วายุตอบได้โดยไม่ลังเลสักนิด...ว่าไม่!แต่ถ้าจะให้เขากลับมาเพียงเพราะ...วายุทอดสายตามองไปยังตำแหน่งกลางลำตัวของหญิงสาวแล้วต้องถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อพันธะภาระที่เขาไม่ต้องการสักนิดได้ก่อกำเนิดเป็นบ่วงที่คล้องเขากับอลิสาไว้ด้วยกัน ทั้งที่เขาพยายามหลีกหนีที่จะเกี่ยวพันกับเธอทุกทาง แต่เหมือนยิ่งหนียิ่งใกล้ ยิ่งพยายามเกลียดมากเท่าไหร่...ก็ยิ่งตัดใจไม่ลง“ทำไมพูดแบบนั้น...”“ก็มันจริงไม่ใช่หรือคะ...แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่นี้สบายมาก เพราะที่ผ่านมา ความเหงา ความอ้างว้าง ความโหยหา อลิสาคนนี้ผ่านมันมาหมดแล้ว แค่เพิ่มคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวเข้าไปอีก มันคงไม่แย่นักหรอก”อลิสากัดฟันพูดกับสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจทั้งหมด แม้จะรักเขามากเพียงใดแต่เธอกลับไม่ปรารถนาจะเป็นส่วนเกินในชีวิตใครทั้งนั้นหรือถ้าเขาไม่รักจริงๆ แค่เศษเสี้ยวความสงสาร เธอและลูกไม่ต้อ

หรือว่าวันนั้นมันจะไม่มีจริง...อลิสาชักมือกลับด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว รอยยิ้มที่กำลังปั้นแต่งมีอันต้องหุบลงโดยปริยาย เมื่อคำพูดเขาเสียดสีหัวใจคนฟังจนเจ็บแปลบ พลันหยาดน้ำตาใสๆ ไหลรดผ่านปลายหางตาไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ คราแรกคิดว่าเขาใจอ่อนและเห็นแก่เด็กในท้อง แต่เมื่อล่วงรู้ความในใจเขาแล้ว สิ่งที่ตนเพียรทำลงไปนั้นไม่สามารถแทรกลงในใจเขาได้เลยสักนิด“ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบากใจ อลิซไม่รู้ว่าต้องฝืนขนาดนี้ ถ้าคนไม่เต็มใจเดี๋ยวอลิซกลับไปนอนคอนโดก็ได้ค่ะ”พูดจบร่างบางก็เลิกผ้าห่มขึ้นทันที ขาเรียวขาวรีบตวัดลงจากเตียงกว้างโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“เดี๋ยวอลิซ!”วายุรีบถลาเข้ามาจับเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างบางจะทันได้ก้าวถึงประตูบานหนา สองแขนแกร่งกอดรัดเธอจากทางด้านหลัง พลางฉุดยื้อให้เธอกลับมายังที่นอนดังเดิม“อื้อ ปล่อยอลิซนะ ปล่อยสิ! ปล่อยนะ!”ร่างบางดีดดิ้นเป็นพันวัลเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรง แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งรัดเธอแน่นขึ้น โดยไม่ยอมคลาย

“ทำไมยังไม่กลับไปอีก”เสียงทุ้มดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อเขาเข้ามาแล้วพบว่าแม่ตัวยุ่งนั้น ยังคงนั่งจมปุกอยู่บนเตียงกว้างอย่างไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์เมื่อครู่แม้แต่นิดเดียว ทั้งที่เขานั้นงุ่นง่านจนแทบขาดใจ!“อลิซขอนอนด้วย”อลิสาบอกเขาเสียงอ่อย ขณะที่สายตาจ้องมองเขาปริบๆ มือบางทั้งสองกำสาบเสื้อคลุมเข้าหากันแน่น เมื่อความเย็นตกกระทบผิวจนเริ่มหนาวสั่น ประกอบกับการตากฝนและแช่น้ำเป็นเวลานานทำให้ร่างบางรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้“ไม่ได้!”วายุจำใจต้องรีบตัดบท ด้วยไม่อยากให้ทุกอย่างยุ่งยากไปกว่านี้ เขายอมรับว่าอยู่ใกล้เธอทีไร ทุกอย่างมันพร้อมจะอ่อนยวบในทันที เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม“ไหนคุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกันไงคะ”“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไว้พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันดีกว่า”วายุรีบเบือนหน้าหนี เขาไม่อยากเจอสายตาออดอ้อนแบบนั้น สายตาที่มองเขาด้วยความหวังและปะปนกับความรู้สึกบางอย่าง ที่อลิสาพยายามส่งมาให้ถึงหัวใจของเขา“นะคะ...”

วายุเร่งนิ้วเร็วขึ้นอีก จนร่องรักเร่งรัดนิ้วเขาแน่นขนัด ข้อมือหนาขยับพลิ้วไหวด้วยความชำนาญ ขณะที่ร่างบางเริ่มจิกเกร็งปลายเท้า เมื่อร่างสูงเริ่มเหวี่ยงเธอขึ้นที่สูง ความต้องการกำลังทะยานอยากจนแทบ...“อื้อ...คุณยุ มะ ไม่ไหว อีก...อึก”อลิสาร้องครางเสียงโหย ปากอิ่มครวญขออย่างไม่อาย เธอลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง เมื่อความทรมานนั้นถูกกำหนดโดยปลายนิ้วเขา ขณะที่นิ้วร้ายถูกเร่งความเร็วมากขึ้น...มากขึ้นอีก“อะ อร๊าย!”กายสาวกระตุกเกร็ง ร่างบางสั่นเทิ้ม ก่อนที่ความทรมานจะถูกปลดออกแล้วดีดกระจายเป็นความสุขที่พร่างพรายเต็มดวงหน้า สายตาหวานพร่าเลือนกับความสุขที่เพิ่งพานพบ อลิสาพิงเอนตัวพิงอกเขาอย่างหมดแรง ขณะที่กล้ามเนื้อมัดเล็กกำลังบีบรัดนิ้วร้าย คล้ายจะรีดเคล้นพิษรักราวกับว่ามันคือ...วายุกดแช่นิ้วไว้สักพัก ก่อนจะถอดถอนมันออกมาด้วยความเสียดาย เสียงดูดนิ้วดังจ๊วบจ๊าบตามมาทีหลัง แต่มันกลับทำให้อลิสาหน้าแดงก่ำด้วยความอายอีกระลอก เมื่อเผลอมองเห็นการกระทำของเขาเข้า“คนบ้า...”อลิสาค่อนขอดเขาอยู่ในที เธอพยายามจะดันตัวเองออก

“นะคะ...”เขาไม่ตอบแต่กลับพยักหน้ารับแทน วายุก้มสองสองแขนเรียวที่กอดรัดตนไว้แล้วตัดสินใจจับมือเธอแน่น ก่อนจะหมุนตัวกลับไปประกบปากกับเธออย่างเร่าร้อนท่ามกลางสายน้ำที่ยังไม่หยุดไหล“อื้อ...”อลิสาครางแผ่วในลำคอ เมื่อเขารุกเธอเร่าร้อนกว่าทุกครั้ง ลิ้นสากกวาดวนหาความหวานในโพรงปากอิ่มอย่างกระหายหิว ปากหยักดูดกลืนจนเธอแทบหายใจไม่ทันอลิสาพยายามผลักดันอกเขาออก แต่ร่างสูงกลับจับมือเธอไว้แล้วประสานนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกัน ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ชิดติดผนังที่เย็นฉ่ำ พลางตรึงมือบางทั้งสองขึ้นสูง จนสายตาทั้งต้องสองฟาดฟันด้วยความร้อนเร่า“อืม...”วายุไม่รอช้า เขาใช้ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอดใจไม่ไหว อลิสาครางกระหึ่มในลำคอด้วยความซาบซ่าน ร่างบางอ่อนระทวยจนแทบทรงกายไม่อยู่ จนกระทั่งวายุต้องใช้ร่างหนาตรึงเธอไว้ทั้งตัว“อ่าส์...คุณยุขา”อลิสาครางเสียงหลง เมื่อไรหนวดคมๆ ทิ่มแทงตามเนื้ออ่อนจนเจ็บแปลบชวนให้สยิว ความเสียวซ่านวิ่งพล่านทั่วสรรพางค์กาย ตัวตนของเขาแข็งขึง จนมันทิ่มแทงหน้าท้องนว

เสียงน้ำไหลดังขึ้นกลบทุกอย่าง คนทั้งคู่ยังยืนจ้องกันด้วยความเงียบ ท่ามกลางละอองน้ำที่คั่นกลาง วายุรีบสลัดไล่ความลุ่มหลงในเรือนกายสาวออกจากความคิด เขาพยายามปรับอารมณ์และสีหน้าให้นิ่งเรียบดุจเดิม ร่างสูงคอยย้ำเตือนตนอยู่เสมอ ว่าคนตรงหน้าคือสาเหตุแห่งความทุกข์ทั้งหมดในหัวใจเขาวายุรีบผละออกจากตรงนั้นทันที แต่ทว่า...เพียงแค่เขาหันหลังให้ เรียวแขนเล็กๆ ก็กอดรัดเอวสอบของเขาแน่น“คุณยุ...”อลิสารีบรั้งเขาไว้ ร่างบางยืนซบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง พลางกดทาบเรือนกายทุกสัดส่วนให้แนบสนิท ก่อนจะเอ่ยอ้อนเขาเสียงอ่อนหวาน“อย่าเพิ่งไปได้ไหม อยู่กับอลิซก่อน...นะคะ”วายุชะงักนิ่ง เขาหันหน้ามามองเธอแค่เพียงหางตา ร่างสูงพยายามไม่ใส่ใจเธอมากนัก มือหนาทำท่าจะแกะเรียวแขนเล็กออก แต่...“อลิซขอได้ไหมคะ แค่วันนี้ก็ได้ อย่าใจร้ายกับอลิซเลยนะคะ ช่วยกลับมาเป็นพี่ยุคนเดิมของอลิซสักที ช่วยทำเป็นลืมเรื่องราวที่ผ่านมาสักพัก จดจำแค่วันเวลาที่เรามีกันได้ไหม...ได้หรือเปล่า”เสียงหวานเจือสะอื้นเล็กน้อย พลางกอดรัดเอวสอบแน่นขึ้น อลิสาวิงวอนเขาอย่างไร้ความอาย ก่อนที่แรงสะอื้นจะเ