ลิ้มลองรักเพื่อน

@คณะบริหารธุรกิจ

        “ฝันหวาน ทางนี้”

        หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มแบบฉบับสาวไทยเชื้อสายจีนกำลังกวักมือเรียกฉันให้เดินเข้าไปหาตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะ

        ฉันคลี่ยิ้ม ก่อนจะสืบเท้าตรงดิ่งไปนั่งร่วมโต๊ะกับเธอ ‘แสนดี’ คือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้านทองในเยาวราช ครอบครัวทำธุรกิจมาหลายรุ่น ฐานะดีจนไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง แต่ถึงกระนั้นแสนดีก็ไม่เคยอวดรวยหรือถือตัว

        “ทำไมเพิ่งมาถึงล่ะ ไหนบอกว่าจะมากินข้าวเช้าด้วยกันไง”

        นั่งลงยังไม่ทันไรแสนดีก็เอ็ดฉันยกใหญ่ เมื่อวานเรานัดกันไว้ว่าเช้านี้จะมากินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน แต่ฉันดันมาสาย

        “ตื่นสายน่ะสิ เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนเลย”

        “อย่าบอกนะว่ามัวแต่ทำรายงานให้พี่ธีจนไม่ได้นอนอีกแล้วน่ะ”

        ฉันยู่ปากแล้วพยักหน้าช้า ๆ ‘พี่ธีรัช’ เป็นแฟนของฉันเอง เราสองคนรู้จักกันเมื่อปีที่แล้ว เขาเป็นคนเข้ามาจีบฉัน เราคุยกันมาเรื่อย ๆ จนเมื่อหกเดือนก่อนพี่ธีก็ขอฉันเป็นแฟน

        แน่นอนว่าฉันตอบตกลงทันที ใครจะปฏิเสธได้ลงคอ พี่ธีทั้งหล่อทั้งเก่ง เป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย แถมยังเป็นประธานชมรมกีฬาอีกต่างหาก

        หลังตกลงคบกับพี่ธี คนในคณะต่างพากันอิจฉาฉันยกใหญ่ อีกฝ่ายเป็นที่หมายปองของสาว ๆ คนที่มาจีบเขามีแต่ระดับดาวคณะทั้งนั้น ฉันเทียบกับใครไม่ติดเลยสักคน ทว่าสุดท้ายพี่ธีก็ไม่ได้สนใจใคร เขากลับเลือกยัยแว่นเฉิ่มเชยอย่างฉัน

        ตอนแรกฉันรู้สึกแปลกใจมาก จึงถามพี่ธีไปตามตรง แล้วเขาก็ให้เหตุผลว่า

        ‘เพราะฝันหวานไม่เหมือนคนอื่น จิตใจดี มีน้ำใจ มีเหตุผล เรียนเก่ง แถมยังน่ารัก’

        พอได้ฟังเหตุผลแล้ว ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกชอบเขามากขึ้นกว่าเดิมไปอีก

        “ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนี้ด้วยเนี่ย”

        “ก็พี่เขายุ่งนี่นา ช่วยได้ก็ช่วย”

        ฉันเถียงกลับเสียงเบา ปกติยัยเพื่อนสนิทก็บ่นเรื่องนี้เป็นประจำอยู่แล้ว และฉันก็มักจะตอบแบบเดิมทุกครั้ง

        “ยุ่งจริง หรือแค่ไม่อยากทำเองกันแน่”

        เสียงคนตรงหน้าไม่ได้ดังมาก แต่ก็ชัดพอให้ได้ยินเต็มสองหู ฉันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเม้มปากแน่น ไม่อยากยอมรับว่าที่แสนดีพูดก็ถูก พี่ธีมักจะยุ่งกับการซ้อมบาส ยุ่งกับการออกไปเจอเพื่อน ยุ่งกับงานกลุ่ม และสุดท้ายก็ลงเอยที่ฉันต้องช่วยเขาทำทุกอย่าง ตั้งแต่รายงานยันสรุปเนื้อหาให้อ่านก่อนสอบ

        แต่ฉันก็เต็มใจทำให้เขาอยู่ดี

        “เราถามจริง ๆ นะฝัน พี่ธีเคยพาฝันไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนัง เหมือนที่แฟนคนอื่นเขาทำบ้างไหม หรือมาหาเฉพาะตอนอยากใช้งานเท่านั้น”

        “เคยสิ ทำไมจะไม่เคยล่ะ เวลาพี่ธีว่างก็ชวนเราตลอดแหละ”

        ฉันยิ้มฝืด ๆ ขณะพูดแก้ตัวให้อีกคน ทั้งที่รู้ดีว่าคำพูดของตัวเองดูไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่

        เพราะถ้าให้พูดตามตรง สถานที่ที่พี่ธีชวนฉันไปด้วยก็คงมีแค่สนามบาส ซึ่งฉันต้องนั่งรอเขาซ้อมจนมืดค่ำ หรือไม่ก็ไปนั่งกินข้าวกับพวกเพื่อนของเขา ซึ่งฉันแทบไม่มีโอกาสได้คุยอะไรกับพวกเขาเลย หรือถ้าชวนไปเดินห้าง ก็คงจะเป็นตอนไปช่วยเขาซื้อของที่ต้องใช้ทำงานกลุ่มเท่านั้น

        “แน่ใจ?”

        แสนดีเลิกคิ้ว จ้องตานิ่งอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด

        ฉันอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำไหนที่สามารถพูดออกมาได้อย่างเต็มปาก

        “เฮ่อ! กะแล้วเชียว”

        เพื่อนสาวถอนหายใจแรง ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง จากนั้นก็ลุกพรวดพราดพร้อมกับพูดขึ้น

        “สายแล้ว เราไปเรียนก่อนนะ ไว้เจอกันคาบหน้า”

        สิ้นคำพูด เธอก็วิ่งเข้าไปในอาคารเรียน ส่วนฉันต้องนั่งรออีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงคาบแรก

        ระหว่างนั้นก็นั่งอ่านหนังสือไปพลาง ๆ ฉันชอบหาความรู้ใหม่ ๆ จากหน้าหนังสือมากกว่าจากหน้าจอ ชอบความรู้สึกตอนเปิดกระดาษทีละแผ่น เสียงกระดาษเสียดสีกันเบา ๆ ยามใช้นิ้วพลิกหน้าต่อไป กลิ่นหมึกจาง ๆ จากตัวอักษรบนหน้ากระดาษให้ความรู้สึกสงบ มันเหมือนได้หลุดเข้าไปอยู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ ไม่มีข้อความเด้งขึ้นมาทำให้เสียสมาธิ มีแค่ฉัน หนังสือ และเรื่องราวที่กำลังดำเนินไป

        “ฝันหวาน”

        เพิ่งจะเปิดอ่านได้ไม่กี่หน้า เสียงเรียกจากบุคคลที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้น สองหนุ่มจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ‘พีท’ และ ‘เอ็มเจ’ กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางฉัน

        คณะของพวกเราอยู่ใกล้ ๆ กัน

        “หวัดดีฝันหวาน”

        เสียงนุ่มทุ้มของพีทเอ่ยขึ้นทักทายพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร เขาเป็นเพื่อนสนิทของแสนดี ทั้งคู่เรียนมัธยมมาด้วยกัน ส่วนเอ็มเจเป็นเพื่อนในคณะของพีทอีกที

        “หวัดดีพีท แล้วก็...เอ่อ...หวัดดีเอ็มเจ”

        เสียงแผ่วลงตอนกล่าวประโยคหลัง ฉันไม่ค่อยกล้าทักทายเอ็มเจสักเท่าไหร่ เพราะเขาดูเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ค่อนไปทางเย็นชา แม้ใบหน้าของเขาจะหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ทว่าแววตากลับดุดันจนน่ากลัว ทุกครั้งที่สบตากันฉันรู้สึกราวกับกำลังถูกเข่นฆ่าทางสายตาอย่างไรอย่างนั้น

        พอกล่าวทักทายเอ็มเจเสร็จ ฉันก็รีบหลุบตาลงต่ำ จึงไม่ทันได้เห็นว่าเจ้าตัวมีท่าทีอย่างไร

        “ทำไมมานั่งคนเดียวล่ะ แสนดีไปไหน”

        พีทถามหาเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะทำท่าชะเง้อคอมองหา

        “แสนดีขึ้นไปเรียนแล้ว ชั่วโมงนี้เราไม่มีเรียนน่ะ”

        “ถ้างั้นก็ว่างอะดิ”

        “มีอะไรรึเปล่า”

        ฉันมองหน้าพีท ก่อนจะสลับไปมองหน้าอีกคนแล้วรีบหันกลับมามองหน้าพีทตามเดิม เมื่อกี้ไม่น่าหลุดโฟกัสไปมองเขาเลย

        “ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยดิ หิวอะ ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”

        “แต่...เรา”

        “ไปเถอะนะ ได้นั่งมองหน้าฝันหวานตอนกินข้าวดีกว่ามองหน้าไอ้ส้นตีนนี่เยอะเลย”

สิ้นคำพูดพีทฉันก็หลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ความจริงก็อยากแปะมือเห็นด้วยกับพีทมาก แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาพิฆาตฉันต้องรีบเม้มปากทันที

คนตรงหน้าขึงตาใส่ฉันคล้ายไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

“สรุปไปนะ” พีทรบเร้า

“ไปก็ได้”

ในที่สุดฉันก็ยอมไปนั่งกินข้าวกับสองหนุ่มจนได้ มันช่างเป็นบรรยากาศอึมครึมชวนให้อึดอัด จะกลืนแต่ละคำโคตรฝืดคอ ก็คนตรงหน้าเล่นจ้องกันราวกับจะกินหัวอยู่รอมร่อ

ความจริงเอ็มเจเป็นคนที่หล่อมาก ตัวสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรได้มั้ง เวลายืนใกล้เขาทีไรรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเตี้ยไปเลย

แม้ใบหน้าจะหล่อเหลาแต่แววตาของเขากลับดูน่ากลัว บนผิวขาวผ่องราวกับลูกคุณหนูมีรอยสักกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด เห็นแล้วพานให้นึกเสียดายผิวเนียน ๆ นั่น

ฉันเคยได้ยินคนในมหาวิทยาลัยพูดกันว่าเอ็มเจเป็นผู้ชายอันตราย ผู้หญิงคนไหนอย่าได้หลวมตัวไปพัวพันเชียว

เมื่อหกเดือนก่อนก็มีข่าวว่าเขาทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ แถมยังไล่ให้อีกฝ่ายไปเอาเด็กออก

ไม่รู้ว่าข่าวนั้นจริงเท็จแค่ไหน แต่ไม่ว่าข่าวนั้นจะจริงหรือไม่ มันคงไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน

พวกเราสามคนนั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ทว่าขณะที่ฉันกำลังเขี่ยผักสีเขียวไปไว้ขอบจาน อยู่ดี ๆ เสียงเข้มของคนตรงหน้า ก็ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ

“ไม่กินผักแล้วเมื่อไหร่จะโต”