Novels by MOONY MAY

“โอเค ๆ” สองพี่น้องรับคำอย่างแข็งขัน แล้วเตรียมผละออกไป เมื่อได้ยินเสียงลุงกรเรียกหา จนคคนางค์ต้องท้วงไว้ก่อน เพราะกลัวลูกตัดสาย“อย่าเพิ่งวางสาย แม่ขอคุยกับลุงหนึ่งหน่อยลูก” เจ้าทะเลวิ่งตึ้ก ๆ เอาโทรศัพท์ไปคืนลุง ไม่นานคนินก็โผล่หน้ายิ้ม ๆ เข้ามาแทน“ว่าไงล่ะเรา ทำภารกิจไปถึงไหนแล้ว”“พี่หนึ่งก็เป็นไปกับเขาอีกคนเหรอคะ”“อืม พี่ก็อยากได้หลานสาวเพิ่มนี่”“ถ้าจะคุยเรื่องนี้หยุดก่อนเลยนะพี่หนึ่ง”“อ้าว แล้วจะคุยเรื่องอะไร”“จะฝากให้ช่วยดูหลานน่ะค่ะ”“ไม่ต้องห่วงหรอก เจ้าแฝดก็หลานพี่เหมือนกัน เที่ยวกันให้สนุกกันนะ พาหลานกลับมาให้เลี้ยงด้วย” เมื่อฝากฝังเรียบร้อยหญิงสาวจึงวางสาย แต่มือแข็งแรงกลับแย่งโทรศัพท์ไปทันที“ทำไรน่ะพี่เสือ”“ปิดเครื่องไง ไม่อย่างนั้นน้องเม็ดทรายไม่ได้มาสักทีหรอก เดี๋ยวคนโน้นคนนี้โทร ขัดจังหวะหมด”“ไม่ทงไม่ทำแล้ว หมดอารมณ์ ไปว่ายน้ำเล่นก่อนดีกว่า” มือบางถอดเสื้อคลุมโชว์บิกินีสีแดงสดเพียงชั่วครู่ก็หายลงสระน้ำไป จนคนซื้อมามองไม่ทัน ร่างสูงใหญ่จึงรีบลงสระน้ำแล้วว่ายตามไปติด ๆคคนางค์หัวเราะคิกคัก เมื่อร่างกายสัมผัสความสดชื่นของสายน้ำ หญิงสาวดำผุดดำว่ายหนีร่างสูงแข็งแรงท

สายตาคมกริบมองกวาดทั่วร่างบางเนียนผ่องของภรรยาอย่างพอใจเมื่อชุดคลุมนั้นพ้นจากร่างงามไป เนินอกอวบขาวอิ่มดันแทบล้นบาร์ที่ห่อหุ้มออกมา หน้าท้องแบนเนียนเรียบถูกปกปิดด้วยผ้าสามเหลี่ยมสีแดงสด ขาเรียวยาวทอดเหยียดไปกับเก้าอี้ช่างเย้ายวน“สวยมาก” เสียงชมพร้อมกับแววระยับจ้าของดวงตาคู่คม ทำเธอหน้าแดง ลามไปยันหน้าอกอวบ มือกร้านแข็งแรงยกขึ้นมาลูบไล้เบา ๆ เรื่อยตั้งแต่ขาเรียวขึ้นมาถึงขอบบาร์ตัวจิ๋ว ริมฝีปากอิ่มแดงเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้าทำชายหนุ่มทนไม่ไหว ต้องก้มลงประกบริมฝีปากร้อนรุ่มของตนไปสัมผัส บดเบียดเคล้าคลึงสอดเรียวลิ้นเข้ากระหวัดหญิงสาวเองก็โต้ตอบกลับอย่างไม่น้อยหน้า มืออุ่นสอดลูบเข้ากอบกุมทรวงอกอวบสร้างความซ่านซ่า ปั่นป่วนอารมณ์บรรยากาศรอบตัวที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ก่อเกิดความตื่นเร้าเป็นอย่างดี จนทำให้ทั้งคู่เพลิดเพลินอยู่ในห้วงอารมณ์หฤหรรษ์ลืมทุกสิ่งรอบตัวแต่แล้วเสียงแผดลั่นของสมาร์ตโฟนที่คคนางค์วางไว้ไม่ไกลก็กรีดร้องสนั่น ฉุดทั้งคู่ให้ผละจากกันอย่างไม่เต็มใจ เมื่อหญิงสาวเหลือบตาไปเห็นรูปพี่ชายโชว์อยู่เต็มหน้าจอสว่างวาบ“พี่หนึ่งคอลมา เอาเสื้อคลุมมาให้น้องก่อน” ศารทูลผละออก เสยผมอ

“ชุดว่ายน้ำพี่ก็เตรียมมาให้นะ สวยด้วย ลองเอาออกมาดูสิ” หญิงสาวเลยต้องค้นกระเป๋าใหม่“สีแดง ๆ นั่นน่ะ เห็นรึเปล่า” คคนางค์ดึงชิ้นผ้าเล็ก ๆ สีแดงตามที่อีกฝ่ายบอกออกมาดูก็ต้องถอนใจอีกรอบ“พี่เสือเอาชุดน้องไปไว้ไหนหมด โอ๊ย! แล้วจะใส่อะไรล่ะเนี่ย แต่ละชุดมันใส่ได้ที่ไหนกัน”“ในมือน้องนั่นก็ชุดว่ายน้ำไง ทูพีชด้วย สวยนะ ลองใส่ดู” คคนางค์ทรุดนั่งบนเตียงอย่างขัดใจ โมโหสามี“น่านะ ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว ใส่ให้พี่ดูหน่อย” ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ริมสระเดินกลับเข้ามาโอบกอดภรรยาอ้อน ๆ“ไม่ใส่หรอก ไม่เล่นแล้วก็ได้ เย็นค่อยพาน้องไปเดินเล่นชายหาดแทนก็แล้วกัน”“ใส่ให้ดูก่อน แล้วจะพาไป” ชายหนุ่มยังมีข้อต่อรอง“พี่ว่ามันต้องสวยมากถ้าอยู่บนตัวน้อง นะ! ใส่ให้พี่ดูหน่อยนะครับ”“แต่มันโป๊เกินไป”“ไม่เป็นไรหรอกพี่อนุญาต หรือว่าจะให้ดูแบบไม่ใส่อะไรดีล่ะ” ชายหนุ่มว่าแล้วก็รั้งร่างบางกดลงบนเตียงกว้าง อ้อมแขนแข็งแรงกักเธอไว้อย่างแน่นหนา“ใส่ก็ได้ ปล่อยก่อนสิคะ” เธอยังไม่อยากปั๊มลูกตอนกลางวันแสก ๆ เลยต้องยอมไปก่อน ศารทูลมองภรรยาอย่างคาดโทษ คลายอ้อมแขนออกปล่อยหญิงสาวที่ขอเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำกลับออกมาอีกทีร่างบางก็ม

ศารทูลพาคคนางค์นั่งเครื่องมาลงที่กรุงเทพ แล้วเช่ารถขับไปปราณบุรีเหมือนครั้งอดีต“ไประลึกความหลังกันหน่อย” ชายหนุ่มว่า ขณะพารถยนต์สมรรถนะสูงที่เช่ามาเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพ ฯ มุ่งสู่ปราณบุรี“คราวที่แล้วเราไม่ได้นั่งรถมาด้วยกัน แต่รู้ไหมพี่คิดถึงน้องตลอดทางเลย” คคนางค์ลอบยิ้มทว่าเบ้หน้าใส่สามีเหมือนไม่เชื่อ“คิดถึงอะไรกัน ไปถึงก็บังคับให้เปลี่ยนชุด” นึกถึงตอนนั้นทีไร เธอก็ยังแอบเคืองคนเป็นสามีมาจนถึงทุกวันนี้“ก็คนมันหวงนี่ ไม่อยากให้ใครมอง”“แสดงเก่ง”“ว่าแต่คืนนี้จะให้พี่แสดงเป็นอะไรดีล่ะ หมาป่าเตรียมขย้ำลูกกวางน้อย หรือน้องจะเป็นนางแมวป่ายั่วสวาทใส่พี่ดี จะได้เตรียมชุดถูก”“บ้า! ไม่เอาด้วยหรอก”“เอาสิ ต้องเอา! เดี๋ยวไม่ได้น้องเม็ดทรายกลับไปฝากเจ้าสองแสบนะ”“โอ๊ย! พี่เสือ ทำไมเดี๋ยวนี้ทะลึ่งจังคะ” คคนางค์ยังเขินอายสามี แม้จะแต่งงานจนมีลูกกันแล้ว เธอก็ยังหวั่นไหว เคอะเขินกับเรื่องบนเตียงอยู่ดี“ทะลึ่งกับน้องคนเดียวเท่านั้นแหละ พี่ไม่เคยไปทะลึ่งกับใครเลย”“ก็ลองไปดูสิ ได้เห็นดีกันแน่”“เป็นคนดีขนาดนี้ คืนนี้ให้รางวัลพี่หนัก ๆ ด้วยนะครับ”“ยันหว่างโอเคไหมคะ?” คคนางค์ตอบไปแล้วก็เขินอายตั

หลังจากนั้นอีกเกือบสัปดาห์ชายหนุ่มจึงเอ่ยกลางวงอาหารเย็นขึ้นมาเมื่อนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้“พ่อแม่ครับ ผมว่าจะฝากเจ้าแฝดไว้สักอาทิตย์ได้ไหม”“ลูกจะไปไหนเหรอตั้งอาทิตย์หนึ่ง” คนถูกฝากเลี้ยงยังไม่ยอมรับปาก“ผมว่าจะพาเมียไปทำน้องให้เจ้าแฝดที่ปราณบุรีน่ะครับ” คำตอบของศารทูลทำคคนางค์แทบสำลักอาหาร หญิงสาวมองค้อนสามีทันที“ปราณบุรีคือที่ไหนคับปู่?” เจ้าทะเลสงสัยทันที จึงหันไปถามปู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพราะไม่กล้าถามพ่อที่กำลังคุยอยู่กับย่า“ปราณบุรีที่มีทะเลสวย ๆ ไงครับ”“มีทะเลแบบหนูน่ะเหรอครับ ถ้าทะเลแบบหนูก็ต้องหล่อสิ ทะเลไม่สวยนะคับ” คนเป็นปู่หัวเราะเพราะเจ้าหลานคิดว่ามีเด็กที่ชื่อทะเลเหมือนตัวเอง“ไม่ใช่อย่างนั้น ทะเลที่มีหาดทรายยาว ๆ มีคลื่นแล้วก็มีเรือใบไงคับ”“ที่มีปลานีโม่อยู่ใช่ไหมครับปู่” คราวนี้เป็นคำถามของภูเขา“เก่งมากลูก น้ำกว้าง ๆ ที่มีปลานีโม่ มีคลื่น มีหาดทราย เขาเรียกว่าทะเล” แม้ทั้งคู่เคยไปเที่ยวทะเลแล้ว แต่เพราะไปตั้งแต่ยังเด็กเลยจำไม่ได้ ส่วนหลานคนโตคงจำมาจากยูทูป การ์ตูน สื่อเรียนรู้ต่าง ๆ เลยตอบได้ “ทะเลอยากไปเที่ยวทะเล” เสียงสนทนาอีกวงดังกลบวงของพ่อและย่า“ลองขอคุณพ่อไป

“พี่นิริน น้องชื่ออะไรค้าบ” เด็กชายทะเลที่นั่งสงบข้าง ๆ คคนางค์ถาม มองเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งลืมตาดูโลกด้วยความตื่นเต้นสนใจ“ชื่อน้องนินิว” เด็กสาวตอบ แต่สายตาคอยระแวงมอง กลัวว่าเจ้าแฝดจะมาหยิบมาจับน้องของตน“ทะเลก็กำลังจะมีน้องเหมือนกันนะ ชื่อน้องเม็ดทราย” “ช่าย ๆ เป็นน้องผู้หญิงด้วย” ภูเขาขออวดด้วยคน ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งหมดถึงกับมองหน้ากัน ศารทูลยิ้มร่าชอบใจ คุณเพ็ญศรีก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย“จริงหรือนี่ น้องกำลังจะมีน้องอีกคนหรือจ๊ะ”“ไม่ใช่ค่ะพี่เพ็ญ เจ้าแฝดก็พูดไปเรื่อยเปื่อย” คคนางค์ปฏิเสธพัลวัน“ตอนนี้กำลังสตาร์ทเครื่องครับ คืนนี้ว่าจะเดินหน้าปั๊ม” ส่วนคนหน้าด้านก็พูดอย่างไม่อาย จนคคนางค์ไม่รู้จะปรามยังไงแล้ว วันนี้ทั้งวันเขาพูดแต่เรื่องทำลูก จนเธอเองก็เหนื่อยค้าน“รีบเลย ๆ น้องแฝดก็โตแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วงก็มีเพิ่มอีกคนก็ดีนะคะ”“ไม่ไหวมั้งคะพี่เพ็ญ แค่นี้ก็ปวดหัวแล้ว”“ไม่ไหวก็ต้องไหว ทำเพื่อลูกหน่อยสิจ๊ะที่รัก ลูกอยากมีน้องสาว”“อยากมีก็ทำไปคนเดียวเถอะค่ะ”“เดี๋ยวไปหาสาวอื่นช่วยทำเสียนี่”“ก็ลองดูสิคะ ถ้าไม่อยากถูกตอนโยนให้เป็ดกิน” “โถ ๆ ใครมันจะกล้า เมียตัวเองสวยน่ารักขนาดนี้ ก็อยากม

ปัง ! “โอ๊ย !” เชิดยกมือกุมกลางเป้ากางเกง ร้องครวญครางออกมาทิ้งตัวนอนลงบนพื้นอย่างเจ็บปวด มองเลือดสีแดงที่ค่อย ๆ ไหลซึมออกมาตามร่องมืออย่างหวาดหวั่น “ยิงกูอีกสิ ไอ้เวร” เชิดกัดฟันท้า มองใบหน้ารกรุงรังหนวดเคราที่ลั่นไกด้วยใบหน้าเรียบนิ่งอย่างเดือดดาล ทว่าอีกฝ่ายแค่ยกยิ้มมุมปากเอ่ยเสียงเด็ดขาด “ปลิว เปรม เอามันแขวนไว้กลางหมู่บ้าน ไม่ต้องให้ข้าวให้น้ำจนกว่ามันจะตาย แล้วถ้ามันตายให้เอาศพไปทิ้งลงหน้าผาไกล ๆ อย่ามาฝังไว้ในหมู่บ้านให้เป็นเสนียด เข้าใจไหม ?” “ครับ” ทั้งคู่รับคำสั่ง ช่วยกันจับประคองร่างปวกเปียกของเฉียดขึ้นแขวนบนต้นไม้ตามคำสั่ง บรรดาไทยมุงเริ่มเดินออกมาดูกันทั้งหมู่บ้าน จนเสียงอื้ออึง ทว่าบางคนก็ยังไม่เข้าใจเรื่องราวนัก “เชิดมันทำผิดอะไรเหรอนาย ถึงกับต้องฆ่าแกงกัน” “เอาความลับไปบอกศัตรู หาโอกาสแทงข้างหลังพี่ยักษ์ตลอดเวลา ไม่มีความซื่อสัตย์ต่อหมู่บ้านและเพื่อนฝูง ล่าสุดคือร่วมมือกับอัญชันทำร้ายนายหญิง” เป็นเปรมที่ตอบให้แทน หลีกเลี่ยงคำตอบที่สร้างความเสียหายให้กับผู้หญิงของนาย มองร่างที่ห้อยต่องแต่งอย่างสังเวช

อัญชันนั่งรออย่างกระวนกระวาย จนได้ยินเสียงเคาะข้างฝากระท่อมก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างยินดี เด็กสาวเปิดหน้าต่างอีกฝั่งของแคร่ ชะโงกมองออกไปด้านนอก เวลาตอนนี้เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ทุกคนต่างหลับใหลไปกับราตรีกาล ส่วนเวรยามที่ผลัดกันเฝ้าหมู่บ้านนั้นก็เป็นช่วงผลัดเปลี่ยนกำลังพอดี จึงเป็นโอกาสให้อีกร่างของชายฉกรรจ์ก้าวเข้ามาในเรือนของผู้มีอำนาจสูงสุดของหมู่บ้านได้อย่างง่ายดาย “ขนาดหลับยังสวย น่าหลงใหล” มันไล้เลียริมฝีปาก มองร่างบนเตียงอย่างหื่นกระหาย “รีบจัดการมันซะสิ” “ข้าเองก็อยากใจจะขาดแล้ว ว่าแต่เอ็งรับได้เหรอที่จะนั่งมองข้าเอากับผู้หญิงคนอื่น” “ฉันไม่ได้พิศวาสพี่ขนาดนั้น จะเอาก็รีบเอา แล้วรีบพามันออกไปให้พ้นจากหมู่บ้านสักที ชังน้ำหน้ามันจะตายอยู่แล้ว” “ได้สิจ๊ะ มามะคนสวยได้เวลาสนุกของเราแล้ว ถึงจะโดนนายยักษ์ปู้ยี่ปู้ยำมาจนช้ำฉันก็รับได้ สวยขนาดนี้ มาสภาพไหนก็เอาทั้งนั้น” เชิดค่อยปลดกระดุมเสื้ออย่างใจเย็น จ้องมองร่างงามและใบหน้าสวยหวานที่อยู่ในนิทรารมณ์อย่างหลงใหล ไม่แปลกใจถ้าไอ้ยักษ์ที่ทุกคนคิดว่าไร้หัวใจจะหลงหญิงสาวแบบหัวปักหัวปำความจริ

มธุรดามองเด็กสาวที่มานอนเป็นเพื่อนเธอตามคำสั่งของนายยักษ์อย่างประหลาดใจ คนเป็นเจ้าของเรือนไม่อยู่ตั้งแต่ช่วงเย็นของเมื่อวาน ชายหนุ่มให้เวียงพิงค์มาทำหน้าที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ หลังจากเด็กสาวถูกทำโทษไปหลายวัน เขาก็ยอมให้เวียงพิงค์ได้กลับมาทำงานแก้ตัวอีกรอบ ชายหนุ่มบอกกับเธอว่าจะไม่อยู่สามถึงสี่คืน จึงจัดหาคนที่ไว้ใจมาอยู่เป็นเพื่อน นอกจากนี้ยังเพิ่มเวรยามเฝ้าดูแลความเรียบร้อยที่เรือนกระท่อมอีกสองคน “เวียงพิงค์ไม่สบาย ให้ฉันมานอนเป็นเพื่อนนายหญิงแทน” ถึงจะแปลกใจที่อีกฝ่ายมีท่าทางเป็นมิตรกับเธอกว่าครั้งก่อน แต่กระนั้นมธุรดาก็ยอมเปิดประตูกระท่อมเพื่อให้อีกฝ่ายได้ก้าวเข้ามาด้านในตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด มีเพียงไฟวับแวมที่ลอดออกมาจากกระท่อมแต่ละหลัง และชายฉกรรจ์ที่รับหน้าที่เฝ้าเวรยามตามคำสั่งของคนเป็นนายที่เดินตรวจตราทั่วหมู่บ้าน “ถ้าเธอไม่สะดวก ฉันนอนคนเดียวก็ได้” “ไม่ได้หรอก ทำอย่างนั้นเพื่อนฉันก็โดนดุอีก” “งั้นก็เข้ามาสิจ๊ะ” จบคำร่างของอัญชันก็ก้าวเข้ามา สายตามองประเมินโดยรอบ นับเป็นครั้งแรกที่เด็กสาวได้เข้ามาใน

อีกฝั่งของหมู่บ้าน เชิดนั่งหน้าบุญไม่รับ อัดควันขาวเข้าปอดแรง ๆ อย่างหัวเสีย “อารมณ์ไม่ดีอีกแล้วเหรอพี่” “มึงอย่าเพิ่งมายุ่งกับกูได้ไหม” เชิดปลดมือของหญิงสาวที่ยุ่งวุ่นวายกับร่างกายของตนอย่างหงุดหงิด “เล่าให้ฉันฟังได้นะพี่” เสียงออดอ้อนยังเอาใจอย่างไม่ยอมแพ้ “ช่วงนี้ไอ้ยักษ์มันไม่ให้ฉันติดเข้าไปส่งของเลย” ต่อหน้าเรียกพี่ แต่ลับหลังเชิดเรียกคนเป็นหัวหน้าอย่างนี้ทุกครั้ง ที่สำคัญตลอดเวลาไม่เคยเคารพหรือนับถือว่าอีกฝ่ายเป็นผู้นำของหมู่บ้าน ตำแหน่งนั้นควรเป็นเขาตั้งแต่แรก “เรื่องนี้สินะ ที่ทำให้พี่อารมณ์เสีย” “มันต้องการกันกูออกชัด ๆ” “พี่เผลอไปทำอะไรให้พี่ยักษ์สงสัยหรือเปล่าล่ะ” เชิดนิ่งคิดทบทวน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องที่เขาแอบไปทำมา “พี่ยักษ์เขาไม่ใช่คนโง่นะพี่” เสียงอัญชันเตือนสติ ทว่าเชิดกลับไม่ได้หวั่นเกรง “จะสักเท่าไหร่ กูนี่แหละจะไม่ยอมให้แผนการของมันสำเร็จ” “ทุกอย่างที่เป็นของมัน ต้องเป็นของกู มึงรอดูเถอะ” อัญชันตาลุกวาว ปลายทางของความหวังเหมือนอยู่แค่เอื้อม“รวมถึงนังน

คืนเดือนมืดที่กลืนทุกอย่างให้เลือนหายไปกับราตรีกาล อาณาจักรกว้างใหญ่ครอบคลุมอาณาบริเวณของภูเขาเกือบทั้งลูก ทุกคนรู้จักกันดี ภายใต้ชื่อ ‘ไร่แดนพยัคฆ์’ ผู้ครอบครองคือ พ่อเลี้ยงสิงหราช ซึ่งได้มรดกตกทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษอีกที ทุกรุ่นได้ดูแลฟื้นฟู ขยายอาณาเขตจนไร่มีพื้นที่กว่าพันไร่ ต่อมาพ่อเลี้ยงสิงหราช ก็ได้ตั้งชื่อไร่แห่งนี้ใหม่เป็นชื่อ ‘ไร่แดนพยัคฆ์’ ตามชื่อบุตรชายคนเดียว โซ่ทองคล้องใจของเขากับภรรยาคือ แม่เลี้ยงวงเดือน สาวงามผู้ครอบครองหัวใจพ่อเลี้ยงคนดังของจังหวัด ทั้งคู่ใช้ชีวิตคู่อยู่กินกันมาจนมีทายาทเพียงคนเดียวคือ พยัคฆ์ จึงตั้งชื่อไร่ใหม่ เป็นชื่อ ‘แดนพยัคฆ์’ ตามชื่อของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ในอนาคตจะเป็นผู้ครอบครองมรดกรุ่นต่อไป เด็กหนุ่มในวัยสิบเจ็ดปี ถูกลากกึ่งบังคับหัวออกมาจากบ้านไม้สักหลังใหญ่ พยายามสะบัดมือที่ปิดปากของเขาไว้แน่น ออกแรงดิ้นรนเพื่อให้เป็นอิสระ ยังจำใบหน้าเจ็บปวดและเลือดแดงฉานที่ไหลออกจากร่างกายของคนเป็นที่รักทั้งสองได้ติดตา “ถ้าอยากแก้แค้น เอ็งต้องมีชีวิตรอด” เสียงดุเหี้ยมกระซิบบอก ขณะลากร่างของเด็กชายออกมาจากความเป็นตายที่เ

เปรี้ยง ! เสียงดังจากปลายกระบอกปืนนัดแรกของคนเป็นหัวหน้าที่ซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ดังขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนที่อยู่ร่วมกระบวนการนี้ กดลั่นไกสาดกระสุนไปยังกลุ่มคนเป้าหมาย เสียงปืนรัวลั่นดังก้องผืนป่าใหญ่ กลุ่มที่เป็นเป้าล้อมแตกกระจายกันไปคนละทิศละทาง บางคนถูกยิงจนทรุดลงกับพื้น บางคนยอมทิ้งสัมภาระที่หอบหิ้วมา เอาตัวรอดหนีเข้าป่าไป จนในที่สุดก็ไม่มีใครหลงเหลือ นอกจากคนที่ถูกปลิดชีพทิ้งร่างไร้ลมหายใจนอนกองเกลื่อนพื้นยักษ์ออกจากจุดที่ซุ่มยิงด้วยสีหน้าสบาย ๆ ไม่ได้เคร่งเครียดหรือหวาดหวั่นแต่อย่างใด เพราะนับตั้งแต่ก้าวพ้นออกจากครอบครัว ชายหนุ่มก็อยู่แต่กับอาวุธ มีด ปืน คุ้นชินกับการต่อสู้ การสูญเสียนับครั้งไม่ถ้วนจนความรู้สึกด้านชาไปแล้วชายหนุ่มใช้เท้าเขี่ยร่างที่แน่นิ่งพื้น ดวงตาคมดุมองบรรดาข้าวของที่ถูกทิ้งไว้ สมองประมวลมูลค่าคร่าว ๆ“รอบนี้พวกนั้นต้องการให้เราส่งของให้เท่าไร ?”“ขอปืนห้าสิบกระบอก”“มันจะเอาไปสร้างกองทัพหรือไงวะ” คนเป็นหัวหน้าบ่นเบา ๆ มือหนาไล่เปิดลังไม้ที่ถูกทิ้งกระจัดกระจายดูไปเรื่อย ๆ“เห็นว่าได้ออเดอร์มาจากฝั่งโน้น พวกนั้นกำลังจ้องจะเล่นงานทหารอยู่ เลยขอระดมให้ได้มากที่สุด

ประตูที่ถูกเปิดเข้ามาแบบไม่มีการเคาะ ทำให้ดวงหน้าคมคายและวงแขนกว้างที่กำลังจะโอบรัดร่างบางของคนที่เขาคิดถึง ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาชะงักไป ไม่ต่างจากคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างไม่ขออนุญาต ที่แม้เตรียมตัวเตรียมใจมาดิบดี แต่เมื่อเห็นว่าคู่หมั้นหนุ่มกำลังจะทำอะไรหลานสาวนอกไส้ ก็รู้สึกปวดปลาบไม่น้อย กระนั้นนับดาวก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น มุมปากสวยยกแย้ม ทั้งที่ในใจไม่ได้ยิ้มด้วยเลยสักนิดภวินท์ยืดตัวเต็มความสูง ส่วนหญิงสาวที่เกือบถูกปล้นจูบกอดก็มองผู้มาใหม่ด้วยความตระหนก รีบปรับท่าทาง เมื่อเห็นคู่หมั้นของคุณอาหนุ่มยังคงส่งยิ้มเอ็นดูให้เธอเช่นเดิม“เซอร์ไพรส์ค่ะ” นับดาวข่มความรู้สึกที่แท้จริง ทักทายเสียงสดใส “นับ มาได้ยังไง ทำไมไม่บอกผมก่อน จะได้ให้คนไปรับ”“บอกก็ไม่ตื่นเต้นสิคะ ว่าแต่ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ไม่ดีใจเหรอคะที่นับมาหา” นับดาวเข้าไปเกาะแขนคู่หมั้น พร้อมทั้งเขย่งตัวขึ้นจูบแก้มสาก จนพิชชาภาต้องรีบเบือนสายตาหนี จึงไม่ทันเห็นแววเยาะเย้ยจากอีกฝ่าย“วินไม่คิดถึงคู่หมั้นเหรอคะ หรือที่นี่มีอะไรดี แอบมีใครซ่อนไว้หรือเปล่า นิ้งจ๊ะอาวินแอบพาสาว ๆ มาที่นี่หรือเปล่า รู้อะไรดี ๆ ต้องรีบบอกอาน

นับดาวยืนค้างอยู่หน้าประตู เท้าบอบบางคล้ายถูกตรึงอยู่กับที่ มือเรียวทั้งคู่ยกขึ้นปิดปากตนเพื่อกั้นเสียง ที่แม้อยากกรีดร้องออกมาเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดรอดออกมาได้ มีแต่ความรู้สึกจุก เจ็บ สะท้านไปตัวและหัวใจ เมื่อได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นทั้งที่อยากวิ่งเข้าไปกรีดร้อง ด่าทอ และอาละวาดให้เต็มที่ แต่เธอกลับทำไม่ได้ ร่างบางจึงหันหลังวิ่งกลับทางเดิมที่เข้ามาหญิงสาวพยายามสงบสติอารมณ์ ไล่ภาพบาดตาออกจากหัว เนิ่นนานจนความรู้สึกเริ่มเข้าที่ ถึงมีสติขึ้นรถแล้วขับไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอีกทีตรงลานจอดรถของไนต์คลับที่ใหญ่สุดบนเกาะแห่งนี้นับดาวลงจากรถคล้ายคนไร้วิญญาณ พาร่างของตนเดินเข้าไปด้านในคลับ ดวงตากลมโตแดงก่ำ อีกทั้งท่าทีเฉยเมยต่อสิ่งรอบตัว แตกต่างจากนักท่องราตรีคนอื่น ท่าทีนั้นทำให้เจ้าของร่างสูงที่นั่งดื่มอยู่ก่อนนั้น และมองเห็นตั้งแต่เธอเดินเข้ามาได้แต่นึกประหลาดใจ และสงสัยว่าหญิงสาวมาทำอะไรที่นี่ ? พิชชาภาถูกทิ้งให้นอนพักจนสายโด่ง ภวินท์ไม่ได้ปลุกให้เธอไปตามทำงานด้วย นั่นเพราะเมื่อคืนเขาจัดหนักเธอจนไร้เรี่ยวแรงไปหมด เช้านี้คงนึกสงสารเลยปล่อยให้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ หญิงสาวมองรอบตัว อดโมโหไ

“อื้อ อาอิน อ่อย” พิชชาภาพยายามเบี่ยงหน้าหนี มือบางดันร่างหนาออก แต่ยิ่งท้วง เขาก็ยิ่งรัดแน่น จนชายหนุ่มดันร่างบางนอนบนเตียงได้สำเร็จมือใหญ่จับรวบแขนเรียวทั้งสองของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะมือหนึ่ง ส่วนอีกมือดึงรั้งชายเสื้อนอนขึ้นแล้วลูบไล้ไปทั่วร่างบาง กระนั้นพิชชาก็ยังไม่หยุดพยศ ส่วนชายหนุ่มเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน มือแข็งแรงละจากเต้าอวบ ละต่ำลงไปจนถึงกลางลำตัว มือหนาสอดเข้าขอบกางเกงนอนเนื้อนุ่ม หวังใช้วิธีเดิมที่ใช้ปราบพยศและเอาชนะหญิงสาวได้ทุกครั้งร่างบางสะดุ้งผวาเมื่อถูกรุกล้ำในส่วนของความเป็นหญิง ทว่าคนที่เบิกตาโพลงตกใจมากกว่ากลับเป็นเจ้าของมือแข็งแรงที่สอดเข้าไปแล้วสัมผัสกับบางอย่างที่ไม่ใช่เนินเนื้ออวบอูมที่เขามักซุกไซ้อยู่เสมอ ชายหนุ่มถอนหายใจ เมื่อสบตาแป๋วแฝงแววเยาะเย้ยที่มองตอบมาอย่างเป็นต่อ“ถ้าไม่อยากโดนใบสั่งก็ปล่อยค่ะ”“คิดว่าอากลัวเหรอ ความจริงก็อยากลองนะ ลองดูไหม ?”“นิ้งเพิ่งเป็นวันแรก มันเลอะเทอะ อาวินกลับไปนอนห้องตัวเองดีกว่า”“ไม่กลับ นอนนี่แหละ ถ้าไม่อยากให้ฝ่าไฟแดงก็หยุดพูดแล้วนอนได้แล้ว” ภวินท์สั่งเสียงเข้ม ระงับความรู้สึกที่กำลังพุ่งทะยานแล้วถูกฉุดให้ร่วงลงตกพื้นจนป

ภวินท์ไม่ได้ตามไปส่งนับดาว เพราะหญิงสาวโทรให้คนขับรถที่บ้านมารอรับ ชายหนุ่มที่อารมณ์เสียมาตั้งแต่วงอาหารเย็น จึงมาลงกับร่างบางของคนที่เขาลากขึ้นรถให้กลับพร้อมกัน “อาวิน ปล่อยนะ นิ้งเจ็บ”“ดีจะได้จำ แล้วก็สำนึกไว้ด้วยว่านิ้งน่ะมีผัวแล้ว จะไประรื่นกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าอาไม่ได้”“ทำไมอาวินใจสกปรกจังคะ แค่นอกใจคู่หมั้นมามีอะไรกับนิ้งนี่ยังเลวไม่พอเหรอคะ ทำไมต้องดึงคนอื่นให้มาแปดเปื้อนกับเรื่องชั่วช้านี่อีก”“ใช่ อามันเลว แต่เลวยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวนิ้งนั่นแหละ”“เมื่อไรอาจะปล่อยนิ้งไป นิ้งไม่อยากอยู่ในสถานะนี้แล้ว เรื่องหนี้ของเรา นิ้งรับปากว่าจะหามาใช้ให้ ถ้าอาวินไม่เชื่อ เราทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรก็ได้ แต่ขอเถอะ ปล่อยนิ้งไป”“ทำไม อยากไปอยู่กับพี่รัณมาก จนทนไม่ไหวเลยหรือไง ?”“ใช่ค่ะ อารัณดีกับนิ้งทุกอย่าง ว่าไปให้อารัณช่วยใช้หนี้ก้อนนี้ให้ยังได้เลย อารัณเป็นคนดี ไม่เหมือนอาวิน เห็นแก่ตัว ไม่เคยสนจิตใจคนอื่น แล้วรู้ไว้ด้วยว่านิ้งเกลียดอา ที่ยอมเพราะอยากให้หนี้สินระหว่างเรามันจบสิ้น เมื่อไรคะ นิ้งถึงจะมีวันนั้น”“เสียใจด้วย เพราะจะไม่มีวันนั้น และอาก็ไม่สนด้วยว่านิ้งจะเกลียดหรือ

นับดาวนั่งหน้าเขียวหน้าแดง ใช่ ! เธอโมโหอีตาญาติของภวินท์ หญิงสาวเคยเจอเขาไม่กี่ครั้ง และแต่ละครั้งก็เจอสายตาหมิ่น เย้ย มาตลอด จนไม่รู้ว่าเคยไปทำอะไรให้ เขาถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าเธอหึ ! แล้วคิดว่าเธอชอบเขานักรึไง ปากเสีย นิสัยไม่ดี ใครได้ผู้ชายแบบนี้ไปเป็นผัวคงได้ผูกคอตาย เธอโชคดีแค่ไหนที่ได้ ภวินท์เป็นคู่หมั้นและเป็นว่าที่คู่ชีวิต“อานับอย่าถือสาอารัณเลยนะคะ อารัณก็แค่ล้อเล่น ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เด็กสาวปลอบเมื่อเห็นนับดาวยังนั่งหน้าเคร่งคิ้วขมวด “อาไม่ได้เป็นไร” ตอบไปเพื่อให้เด็กสาวสบายใจ แต่ขึ้นบัญชีดำญาติผู้พี่ของคู่หมั้นไว้ในใจ“ความจริงอารัณใจดีกว่าอาวินเยอะเลย เป็นคนตรง ๆ คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่เหมือนอาวิน ถึงจะพูดน้อย แต่พูดแต่ละที ชวนโมโหทั้งนั้น” หลานสาวนินทา ยิ่งนึกถึงเรื่องอย่างว่าที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนก็ยิ่งโมโห คนอะไรพูดน้อยแต่ทำนาน ทำหนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งละอายบาปในใจตัวเอง“ใจดีแค่ไหน อาก็ไม่ขอเสวนาด้วยหรอก ถึงจะเป็นเครือญาติกันก็เถอะ” “แต่อีกไม่นานอานับก็จะเป็นครอบครัวเดียวกับอาวินแล้วนะคะ อารัณก็จะกลายมาเป็นพี่ชายอีกคนของอานับ”“มีพี่ชายอย่างนั้นปวดหัวตาย อาไม่เอาด้วยหรอก

“นิ้งไหวรึเปล่าจ๊ะ ถ้าไม่ไหวกลับไปรออาที่โรงแรมก็ได้นะ อาไปคนเดียวได้” นับดาวถามหลานสาวคู่หมั้น เมื่อเห็นเด็กสาวหน้าซีดผิดปกติ หลังจากขึ้นรถมาด้วยกันวันนี้นับดาวพาเด็กสาวมางานประชุมผู้ประกอบการธุรกิจโรงแรมด้วยกัน ซึ่งงานจัดขึ้นที่อีกโรงแรมและไม่ใช่เป็นโรงแรมในเครือของครอบครัวเธอ “ไหวค่ะอานับ เมื่อคืนนิ้งคงนอนดึกไปหน่อย”“เป็นสาวเป็นนางนอนดึกไม่ดีนะ หมดสวยกันพอดี” นับดาวเตือนอย่างเอ็นดู เห็นรอยยิ้มและความห่วงใยที่อีกฝ่ายมีให้ก็ยิ่งทำให้เธอดูเป็นคนเลว ยิ่งเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อเช้านี้ เธอก็ยิ่งหน้าเห่อร้อนภวินท์ทำให้เธอแทบไม่มีแรงมาทำงาน คราแรกอาหนุ่มจะไม่ยอมให้เธอมา แต่เธอไม่ยอม ชายหนุ่มเลยต้องพาเธอมาส่งนับดาวอย่างจำใจ“นิ้งติดซีรีส์น่ะค่ะ อานับดูไหมคะ?”“จริงเหรอ ดูเรื่องนี้อยู่หรือเปล่า” คุณอาสาวยื่นหน้าจอมือถือโชว์ซีรีส์ที่ถามให้ดู “คนละเรื่องค่ะ” เด็กสาวปฏิเสธ จะบอกได้ไง ในเมื่อเธอโกหก “แล้วดูเรื่องไหนอยู่”“F4 ค่ะ” เมื่อนึกเรื่องอะไรไม่ออก เธอเลยเลือกเรื่องที่เคยดูมานานแล้วมาตอบ“โอ๊ย ! นิ้ง เรื่องนั้นมันสมัยไหนแล้ว นี่ต้องเรื่องนี้พระเอกหล่อมาก เนื้อเรื่อ