Novels by MOONY MAY

นับดาวกลั้นใจเมื่อความสากชื้นสัมผัสที่ปลายยอดถันสีชมพูเรื่อของเธอ ปลายเท้าเล็กจิกที่นอนเมื่อความเสียวซ่านค่อยไต่ระดับมากขึ้นมือบางสอดลูบเข้ากับศีรษะทุยระบายความรู้สึกที่กำลังตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง จมูกโด่งและริมฝีปากร้อนชื้นค่อยไล่ลงจนหยุดที่หน้าท้องแบนราบของเธอ นับดาวถอนหายใจเมื่อสัมผัสนั้นถึงดอกไม้งามกลางกายสาวในที่สุด มือใหญ่จับแยกขาเรียวให้กว้างขึ้น ส่งลิ้นสากเข้าทักทายตามรอยแยกของกลีบดอก จนนับดาวแทบนอนไม่ติดที่นอน ในหัวขาวโพลนพร่างพราวเมื่อความรู้สึกสุขสมปะทุ “หื้อ คุณรัณ” หญิงสาวร้องคราง มือบางไขว่คว้าหาสิ่งยึดเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน จนร่างใหญ่เลื่อนขึ้นมาทาบทับร่างบอบบางอีกครั้ง มือสากจับประสานมือเรียวทั้งสองบีบแน่น เมื่อสอดใส่ความแข็งขึงเข้าหาความอุ่นอ่อนนุ่ม ที่บีบรัดทันทีเมื่อเข้าลึกจนสุดลำ ริมฝีปากร้อนบดประกบปากอิ่มเย้ายวนเมื่อเริ่มขยับโยก จากเชื่องช้าค่อยเร่งความถี่เร็วเป็นจังหวะที่สอดประสานลงตัว จนความสุขซ่านประทุปล่อยเป็นน้ำขุ่นขาวภายในตัวของหญิงสาวนับดาวรู้สึกถึงความอุ่นวาบภายในหลังจากร่างสูงใหญ่นอนทาบทับเธอลงมาทั้งตัวเมื่อถึงฝั่งฝันด้วยกันทั้งคู่ หญิงสาวตาโตเมื่อนึก

“คุณรัณคะ ปากเลอะหมดแล้ว พอก่อนค่ะ”ความสวยของเจ้าสาวทำให้ถูกเจ้าบ่าวแอบฉุดเข้ามาขโมยจูบภายในห้องหนึ่ง“เช็ดให้หน่อยสิครับ” ชายหนุ่มยื่นหน้าหล่อ ที่เปอะไปด้วยลิปสีหวานมาตรงหน้า จนนับดาวอดขำไม่ได้ ชายหนุ่มมองหน้าหวานซึ้งที่กระตือรือร้น บรรจงเช็ดคราบสีออกจากปากเขาอย่างแสนรักใคร่ อยากกกกอดไว้ทั้งวันทั้งคืนไม่ปล่อยไปไหนในที่สุดฝันของเขาก็เป็นจริง แม่นางในวรรณคดีที่เขาได้แต่มองตามเมื่อครั้งอดีต มาบัดนี้ได้นั่งเคียงตั่งรดน้ำสังข์ในชุดไทยแสนสวยอย่างที่เคยเพ้อฝันคนเดียวแล้ว “เสร็จแล้วค่ะ เช็ดให้นับด้วย ต้องไปเติมใหม่อีก อายพี่กบแย่เลย”“อายทำไมครับ ผัวจูบเมีย เป็นเรื่องปกติ ความจริงอยากทำอย่างอื่นด้วย เมื่อไรจะส่งตัวเข้าหอสักทีนะ ผมอยากรักนับ โดนแม่คุณสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ตั้งเป็นเดือน คิดถึงนับมาก” นับดาวหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขินภารัณเวอร์ชันคลั่งรัก ทำให้เธอมีความสุขเหลือเกิน ความร้ายกาจก่อนหน้านั้นถูกฝังกลบตั้งแต่วันที่รู้ว่าชายหนุ่มก็แอบรักเธอ ไม่ต่างจากเธอที่ตกหลุมรักเขาตั้งแต่วันที่เดินชนกันครั้งแรกเช่นกัน ทว่าการแสดงออกของชายหนุ่มกลับตรงข้ามกับความรู้สึกภายใน จนเธอแทบจะสาปส่ง“นั

5 ปีก่อน“อุ๊ย / เฮ้ย !” “ขอโทษครับ / ขอโทษค่ะ” ในมุมอับของประตูที่เชื่อมต่อไปยังสวนของบ้านหลังใหญ่ เป็นจุดที่ทำให้สองร่างชนปะทะกัน หนึ่งนั้นสูงใหญ่แข็งแรง ทว่าอีกหนึ่งกลับบอบบางอ้อนแอ้น เลยทำให้คนที่ด้อยกว่าทางกายภาพ เซถลาเกือบวัดพื้น ถ้าไม่ได้มือแกร่งที่ดึงไว้ทันควัน นับดาวคงหงายหลังไม่เป็นท่าหญิงสาวช้อนสายตามองคนที่ทั้งช่วย และชนโครมเข้ากับตน ดวงตากลมโตที่ในวันนี้ถูกแต่งแต้มอย่างงดงามอ่อนหวานแฝงด้วยความตื่นหนกเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อครู่แต่คนช่วยกลับตาพร่าไปชั่วครู่ อกข้างซ้ายเต้นรัว อย่างที่ไม่เคยเกิดมาก่อน ตลอดอายุ 30 ปี ที่เป็นเสือผู้หญิง และเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น กลับถูกสะกดงันราวต้องมนต์ดวงหน้าเรียวหวานซึ้ง ประกอบด้วยดวงตากลมโต จมูกนิดทว่าปลายรั้น กับริมฝีปากเต็มอิ่มที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีหวาน ศีรษะทุยสวยเกล้าเก็บผมเรียบตึงด้วยปิ่นปักผมสวยงาม เข้ากับต่างหูลายเดียวกันหญิงสาวสวมชุดไทยห่มสไบแบบไทยจักรีสีชมพูอ่อน เปิดบ่าข้างหนึ่งเผยให้เห็นบ่าไหล่ และแขนกลมกลึงบอบบาง ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมไปทั้งเนื้อทั้งตัว ทำเอาคนที่เจอแต่สาวสวยแบบแซ่บถึงกับตะลึงงัน นั่นเพราะภารัณไม่เคยมีสเป

นับดาวจ้องภาพตัวเองตาเขม็ง นี่มันรูปเธอเมื่อห้าปีก่อน เป็นรูปงานหมั้นที่มีเป็นร้อยรูป นอกจากนั้นยังมีรูปอื่น ๆ หลายสถานที่ หลายช่วงปีที่ผ่านมา ซึ่งบางช่วงเวลาเธอยังจำไม่ได้เลยว่าไปที่ไหน ทำอะไรบ้าง แต่มันกลับเป็นภาพที่อยู่ในเครื่องแล็ปท็อปของภารัณ และแปลกที่ไม่มีภาพหวาดเสียวระหว่างเขาและเธออย่างที่นึกกลัว ทุกภาพในนี้มีเพียงความสวยงาม สดใสของเธอทั้งสิ้น ขนาดตัวเธอเองยังสัมผัสได้ถึงทุกห้วงความสุขที่ผ่านมาที่ฉายชัดออกจากภาพถ่าย แล้วภารัณไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน ?หญิงสาวขออนุญาตใช้แล็ปท็อปของเขา เพื่อส่งอีเมลแจ้งความคืบหน้าของงานที่ภารัณว่าจ้าง เพราะไม่ได้พกของตัวเองมา ชายหนุ่มใจดีอนุญาตให้เธอใช้งานได้ แต่กลับเป็นเธอที่เสียมารยาทเปิดดูข้อมูลของเขา แค่เห็นชื่อไฟล์ว่า 'เธอคือดวงดาว' มือบางพลันกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ว่าคืออะไร “แอบดูข้อมูลคนอื่นแบบนี้ นิสัยไม่ดีรู้ไหม ?” เสียงห้าวข้างหูบอบบาง พร้อมกับวงแขนกว้างที่ถือวิสาสะโอบกอดร่างเธอไว้ ไม่พอเท่านั้น ปลายจมูกโด่งยังกดลงบนแก้มนุ่ม และมีทีท่าว่าจะไถลมาที่ปากอิ่มของเธอ นับดาวรีบตะครุบมือและดันตัวออกจาก แต่ติดเก้าอี้และเรือนร่างแกร่งที่ขวาง

นับดาวผินหน้าเรียวออกด้านซ้าย มองทิวทัศน์ที่รถเคลื่อนผ่าน ไม่อยากมองคนข้าง ๆ ที่ขับรถผิวปากอย่างอารมณ์ดี แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน เธอก็ร้อนวูบไปทั้งหน้า เพราะมันเลยเถิดอีกแล้ว เธอไม่น่าปล่อยตัวไปใจกับเขาเลยหลังจากที่ปล่อยกายใจไปกับสัมผัสและรสจูบไปชั่วครู่ ชายหนุ่มพาเธอออกมาจากคลับเลาจน์ทั้งที่ยังไม่ครบชั่วโมงอย่างที่ตกลงกันไว้ และเป็นเธอเองที่ยินยอมพร้อมใจเดินเข้าไปในห้องพักที่ไม่ใช่ห้องของตน ยอมตามใจให้เขาแทบทุกอย่าง จากนั้นก็มานั่งเจ็บใจตัวเองอยู่อย่างนี้กว่าชั่วโมงรถ SUV คันหรู ก็จอดนิ่งตามพิกัดที่ชายหนุ่มตั้งไว้ คิ้วเรียวของนับดาวชนกันเมื่อมองรอบตัว มือบางรีบเปิดประตูก้าวลงจากรถ กวาดตามองขุนเขาตระหง่านซับซ้อนอันแสนคุ้นสายตา“ตรงนี้ที่ดินของคุณเหรอคะ ?”“ใช่ เพิ่งซื้อมาไม่นานนี่เอง เจ้าของที่ดินคนเก่าบอกว่า ตอนกลางคืนที่นี่จะเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า สวยมาก แต่ผมก็ยังไม่เคยเห็นเหมือนกัน คืนนี้ว่าจะเปิดที่พักใกล้ ๆ แถวนี้นอน ช่วงดึกจะขับรถออกมาดูอีกรอบ”“คุณซื้อที่ผืนนี้จากคุณพ่อฉันใช่ไหมคะ” นับดาวกลั้นใจถาม แม้พอรู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะมีช่วงหนึ่งที่ภารัณและบิดาเธอนัดเจอกันบ่อย ๆ ส่วนหน

“เชิญคุณนับดาว เข้ามาในห้องก่อนครับ ยืนตรงนั้นคุยไม่สะดวก” นับดาวที่กำลังจะโวยวายต้องชะงัก มองอีกฝ่ายอย่างกังขา ว่าเขาจะมาไม้ไหน ทว่าใบหน้าเย็นชาราบเรียบกลับไม่แสดงอะไร จนดูเหมือนไม่ใช่ภารัณคนเดิม หรือเขายุติเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตกับเธอแล้ว รักษาสัญญา รักษาคำพูดอย่างนั้นเหรอ ? หญิงสาวจึงยอมเดินตามร่างสูงมาหยุดบริเวณโซนของห้องรับแขกที่แยกออกมา แต่ชายหนุ่มตรงไปที่บาร์เครื่องดื่ม เพื่อรินน้ำสีเข้มลงในแก้ว“ดื่มอะไรดีครับ ไวน์มั้ย ?”“ไม่ค่ะ ขอน้ำเปล่าก็แล้วกัน” ชายหนุ่มรินของตัวเองเรียบร้อยก็คว้าแก้ว พร้อมขวดน้ำดื่มมาวางให้ตรงโต๊ะกลางด้านหน้าเธอ “พอดีเลขาผมต้องไปติดต่องานอื่นที่เชียงใหม่ ผมเลยต้องมาที่นี่แทน”“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ด้วยยังไม่แน่ใจกับท่าทีของเขา“ที่เรียกมาก็เพราะอยากคุยงานคร่าว ๆ ก่อน” ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ พร้อมกับเอนร่างหนาพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย“ค่ะ ว่ามาเลย ไม่ทราบว่าคุณคิดออกหรือยังคะ ว่าต้องการคอนเซ็ปต์แบบไหน”“เอาจริงนะ ผมก็ยังไม่เคยเห็นพื้นที่จริงเหมือนกัน แล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าอยากให้ออกมาเป็นแบบไหน”“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูหน้างานก่อนก็ได้ค่ะ ค่อยว่ากันอี

“น้ำผึ้ง เห็นที่โกนหนวดผมไหม?” ร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มเดินหน้ายุ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่เพิ่งเข้าไปไม่กี่นาที คนถูกถามยังนอนคว่ำหน้าลงกับที่นอน เปิดเปลือยแผ่นหลังขาวเนียน ช่วงเอวคอดกิ่วและสะโพกผายคลุมด้วยผ้าห่มผืนนุ่มแบบหมิ่นเหม่ ชายหนุ่มถึงกลับชะงักไป อยากตามขึ้นเตียงฟัดอีกสักรอบ แต่เพราะงานที่ต้องสะสางรออยู่ เลยตัดใจ นั่งลงหมิ่น ๆ ที่ขอบเตียง มือหนายกลูบแขนเรียวสะกิดถามอีกครั้ง“น้ำผึ้งครับ เก็บที่โกนหนวดผมไว้ที่ไหน ?” หญิงสาวส่งเสียงอืออออยู่ในลำคอ แต่ไม่ลืมตาขึ้นมาตอบ เธอเพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมง สมองยังไม่สั่งการ ร่างบางจึงถูกพลิกหงายขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ทรวงอกเต่งตึงไร้อาภรณ์ปรากฏเต็มสองตาของคนถาม“อื้ม ผึ้งจะนอน” หญิงสาวพึมพำเบาๆ เริ่มมีสติคืนมาเมื่อมือสากเคลื่อนเข้ามากอบกุมเต้าเปลือยเปล่า มือเรียวดึงปลายผ้าห่มขึ้นมาปิด พร้อมกับปัดมือซุกซนออก ขยับตัวตะแคงนอนต่ออย่างง่วงงุน“เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนอีก ?” ชายหนุ่มยังคงคาดคั้น ร่างหนาตัดสินใจทิ้งตัวตามประกบ ต้องการคำตอบ“ไม่ได้ซ่อนแต่เอาไปทิ้งต่างหาก” ในที่สุดก็ยอมรับ“อีกแล้วเหรอคนดี วันนี้ผมต้องไปพบผู้ใหญ่ คุณจะให้ผมไปในสภาพมหาโจรอย่างน

“ไร่ผมถูกปล้น พ่อกับแม่ถูกฆ่าตาย สิ่งที่หล่อเลี้ยงผมมาตั้งแต่นั้นก็คือความแค้น” หญิงสาวคลายกอด เงยหน้ามองใบหน้ารกหนวดเคราที่เคร่งขรึมขึ้นมาอีกครา สายตาของชายหนุ่มฉาดฉายความปวดร้าวเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต“ฉันไม่อยากรู้ต่อแล้วก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงมัน”“รู้ไหมว่าคนทำเป็นใคร”“เพื่อนสนิทของพ่อ คนที่ผมเคารพนับถือเขาไม่ต่างจากคนในครอบครัว”“แต่ตอนนี้มันตายไปแล้ว” ชายหนุ่มบอกแค่นั้น และเธอก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ“ส่วนเรื่องชาวบ้านในหมู่บ้านทุกคนที่คุณเป็นห่วง ผมย้ายให้พวกเขาไปอยู่อีกหมู่บ้านที่ปลอดภัย เอาไว้ว่าง ๆ ผมจะพาคุณไปเยี่ยมพวกเขา”“เวียงพิงค์ อัญชันล่ะคะ”“ผมส่งทั้งคู่ไปเรียนที่กรุงเทพ ฯ”“ดีจังเลย รู้แค่นี้ฉันก็อุ่นใจแล้วค่ะ”“แล้วอีกเรื่องล่ะ คุณรู้ไหม”“เรื่องอะไรคะ ?”“ที่ผมพาคุณไปอยู่ในหมู่บ้านด้วย ไม่ใช่เพราะผมอยากได้คุณ”“ไม่อยากได้ แล้วพาไปทำไมกัน” มธุรดาหน้าง้อ คลายวงแขน ขยับตัวออกจากไออุ่นอย่างงอน ๆ“ตอนนั้นคุณน่าจะเด็กมาก จนจำอะไรไม่ได้มั้ง”“คะ อะไรนะคะ ?”“เราเคยเจอกันมาก่อน ผมจำคุณได้ แต่คุณคงจำอะไรไม่ได้หรอกมั้ง” หญิงสาวงงเป็นไก่ตาแตก คิดทบทวนอย่างที่เขาพูด“เด็กห

พยัคฆ์ไม่ได้บอกเป็นคำพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ ทว่าชายหนุ่มค่อย ๆ เผยตัวตนอย่างที่เคยทำมาแล้ว นั่นคือการที่เขาไม่โกนหนวดเคราจนขึ้นรกครึ้มไปทั้งใบหน้ามธุรดามั่นใจว่านายยักษ์และพ่อเลี้ยงพยัคฆ์คือคนคนเดียวกัน ยิ่งตอกย้ำเมื่อทั้งปลิวและเปรมปรากฏตัวอยู่ในไร่ ทั้งคู่เป็นหนึ่งในคนงานหลายร้อยชีวิตของไร่แดนพยัคฆ์“ปลิวเปรม” หญิงสาวรีบวิ่งไปดักหน้าทั้งคู่ไว้ ก่อนที่จะลงจากเรือนของพ่อเลี้ยงในวันหนึ่ง“ครับนายหญิง” ทั้งคู่ยิ้มแฉ่ง ไม่มีท่าทางตกอกตกใจที่เห็นเธอ“ใช่พวกนายจริง ๆ ด้วย” ทั้งคู่โค้งคำนับให้คนเรียกพร้อมกลั้นยิ้ม ยังไม่เอ่ยอะไร เพราะหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่บนเรือนที่เดินออกมากอดอกยืนดูอยู่ในระยะที่จะได้ยินทุกคำพูดของพวกเขา“ทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ด้วย” เธอเปรยเบา ๆ กับตัวเอง แต่ทั้งหมดก็น่าจะได้ยิน“นายหญิงมีอะไรจะใช้พวกผมหรือเปล่าครับ ?” เปรมเอ่ยถาม“เวียงพิงค์ อัญชัน เป็นยังไงบ้าง พวกนายพอจะรู้ข่าวไหม แล้วทุกคนในหมู่บ้านย้ายไปอยู่ที่ไหนกันหมด” หญิงสาวยิงคำถาม สายตาคาดคั้น และแน่นอนว่าทั้งคู่หลบตาทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นไปบนเรือนคล้ายจะขออนุญาตตอบคำถาม แต่ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นกล

“ไปสิ ไปดูให้เห็นกับตาว่าคนที่คุณรอคอยมาตลอด มันยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า”“คุณเคยมาที่นี่?” คิ้วเรียวยังไม่เคยปม เธอหันไปถามและมองหน้านิ่ง ๆ ของคนข้างตัว“ก็บอกแล้วไงว่ารู้จักมัน ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ว่ามันพักอยู่ที่ไหน”“คุณเป็นใครกันแน่ ?” เธอตัดสินใจถาม มองสบประสานสายตากับเขาอย่างค้นคว้า“อยากให้คำตอบเป็นแบบไหนดีล่ะ แต่ก่อนจะอยากรู้ว่าผมเป็นใคร ผมว่าคุณขึ้นไปดูบนกระท่อมก่อนดีกว่า” ชายหนุ่มตอบ ดึงแขนเรียวให้เดินขึ้นบันไดไม้ไผ่เพียงสามขั้นขึ้นไปยืนบนที่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้หลับนอนอยู่กินจนเกิดเป็นความผูกพันกับคนเป็นเจ้าของมือหนาผลักประตูหญ้าคาเข้าไป จนเปิดออกอย่างง่ายดาย ทว่าภายในกลับโล่ง ว่างเปล่า แคร่ที่เธอเคยนอนนั่งแนบชิดกับเขาคนนั้น ไม่มีฟูกผืนบางแต่สะอาดหอมกรุ่นจนเธอไม่เคยนึกรังเกียจ ไม่มีแก้วน้ำ ข้าวของจานชามที่เธอเคยใช้ และที่สำคัญไม่มีร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าดุดันรกเรื้อไปด้วยหนวดเคราอยู่เลย“ทุกคนไปไหนกันหมด ?” เธอถามเสียงเครือ“อยู่ในที่ที่ควรอยู่”“หมายความว่ายังไง ?” เธอหันไปถามและมองเขาเต็มตา มองให้ลึกถึงก้นบึ้งและความจริงที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าเรียบเฉยนั้น“ตอนนี้ทุกอย่างกลายเ

“คุณหนูเดินไหวไหมครับ ?” ลุงน้อยหันมาถามคนเดินตามที่ช้าลงกว่าเดิมจนเกือบหยุดนิ่ง หญิงสาวเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาจากขมับทั้งสองข้าง ปากอิ่มเปิดเผยอขึ้นเพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้มากขึ้น“ไหวค่ะ แต่ขอพักสักครู่ได้ไหมคะ”“นี่ครับน้ำ” ลุงน้อยเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นขวดน้ำที่พกมาด้วยให้กับหญิงสาวคราวหลานที่ดื้อดึงที่สุดตั้งแต่เคยเจอมาหญิงสาวตามเข้าไปหาถึงในไร่ ถามเรื่องหมู่บ้านสุดแดน ในฐานะที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด และที่สำคัญเคยเข้าไปในหมู่บ้านนั้น หนักไปกว่าคือโกหกคนไม่เป็น พอหลานสาวของผู้มีประคุณรู้ เลยคะยั้นคะยอให้พาไปยังหมู่บ้านนั้นคราแรกลุงน้อยจะปฏิเสธ อ้างความไม่ปลอดภัย ทว่าอีกฝ่ายกลับไปสนใจอะไร นอกจากความต้องการของตนที่ต้องการกลับไปหมู่บ้านสุดแดนอีกครั้ง“อีกไกลไหมคะ ?” ทั้งคู่ออกจากไร่มาในช่วงบ่าย เดินไปพักไปมาตลอดทาง สำหรับมธุรดานั้นถึงร่างกายไม่เป็นใจแต่ใจของเธอกลับสู้กว่าอะไรทั้งสิ้น หญิงสาวไม่ ปริปากบ่นว่าเหนื่อยแม้แต่คำเดียว“ตอนนี้น่าจะครึ่งทางแล้วครับ เราคงไปถึงสักเที่ยงคืน” หญิงสาวพยักหน้า หยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบอย่างกระหาย จากนั้นก็นั่งหายใจยาว ๆ อยู่ชั่วครู่ ถึงแม้ร่างกายจะเริ่มปวด

“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” ป้าอุ่นรีบทัก“ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยสั้นห้วนตามอารมณ์ ดวงตาคมตวัดไปยังใบหน้างามที่เชิดขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นเขาเมื่อคืนอุตส่าห์ไม่เซ้าซี้ ให้โอกาสทำใจยอมรับกับความจริงที่เธออยากรู้หนักหนา ทว่าผลของมันไม่เป็นอย่างที่เขาคิด เช้ามาเจ้าหล่อนก็หายไปจากบ้าน ไม่รับโทรศัพท์ แถมทำหน้าตาบึ้งตึง กลายร่างมาเป็นมธุรดาคนเดิมที่มีแต่ความดื้อดึง“พอได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ ก็หนีกันมาเลยเหรอ ?” ชายหนุ่มเปิดฉาก โดยไม่ได้สนใจว่าจะมีคนนอกอยู่ด้วย แต่ป้าอุ่นก็รู้กาลเทศะ นางรีบขอตัวไปอย่างรวดเร็ว จึงเหลือแค่ชายหนุ่มหญิงสาวที่จ้องหน้าอย่างไม่มีใครยอมใคร“เอาอย่างนี้นะ ระยะเวลาที่เหลือนี้ ฉันขอคืนเป็นเงิน เราจะได้จบ ๆ กันไป ในเมื่อฉันรู้สิ่งที่คาใจแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อ”“ผมไม่มีประโยชน์กับคุณ แต่อย่าลืมว่าคุณยังมีประโยชน์กับผม และผมจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองเป็นอันขาด”“ฉันจะยอมคืนเงินให้คุณทั้งหมด แถมที่ดินที่คุณอยากได้ให้ไปด้วย”“อืม ก็น่าสนใจดีนะ ได้ทั้งที่ดิน ได้เงินคืน แถมยังได้กินเจ้าของที่ฟรี ๆ มาเกือบปี” มธุรดาหน้าแดง ร้อนผ่าว มองใบหน้าเยาะหยันนั้นก็รู้สึกโมโห มือบา

“โอเค ๆ” สองพี่น้องรับคำอย่างแข็งขัน แล้วเตรียมผละออกไป เมื่อได้ยินเสียงลุงกรเรียกหา จนคคนางค์ต้องท้วงไว้ก่อน เพราะกลัวลูกตัดสาย“อย่าเพิ่งวางสาย แม่ขอคุยกับลุงหนึ่งหน่อยลูก” เจ้าทะเลวิ่งตึ้ก ๆ เอาโทรศัพท์ไปคืนลุง ไม่นานคนินก็โผล่หน้ายิ้ม ๆ เข้ามาแทน“ว่าไงล่ะเรา ทำภารกิจไปถึงไหนแล้ว”“พี่หนึ่งก็เป็นไปกับเขาอีกคนเหรอคะ”“อืม พี่ก็อยากได้หลานสาวเพิ่มนี่”“ถ้าจะคุยเรื่องนี้หยุดก่อนเลยนะพี่หนึ่ง”“อ้าว แล้วจะคุยเรื่องอะไร”“จะฝากให้ช่วยดูหลานน่ะค่ะ”“ไม่ต้องห่วงหรอก เจ้าแฝดก็หลานพี่เหมือนกัน เที่ยวกันให้สนุกกันนะ พาหลานกลับมาให้เลี้ยงด้วย” เมื่อฝากฝังเรียบร้อยหญิงสาวจึงวางสาย แต่มือแข็งแรงกลับแย่งโทรศัพท์ไปทันที“ทำไรน่ะพี่เสือ”“ปิดเครื่องไง ไม่อย่างนั้นน้องเม็ดทรายไม่ได้มาสักทีหรอก เดี๋ยวคนโน้นคนนี้โทร ขัดจังหวะหมด”“ไม่ทงไม่ทำแล้ว หมดอารมณ์ ไปว่ายน้ำเล่นก่อนดีกว่า” มือบางถอดเสื้อคลุมโชว์บิกินีสีแดงสดเพียงชั่วครู่ก็หายลงสระน้ำไป จนคนซื้อมามองไม่ทัน ร่างสูงใหญ่จึงรีบลงสระน้ำแล้วว่ายตามไปติด ๆคคนางค์หัวเราะคิกคัก เมื่อร่างกายสัมผัสความสดชื่นของสายน้ำ หญิงสาวดำผุดดำว่ายหนีร่างสูงแข็งแรงท

สายตาคมกริบมองกวาดทั่วร่างบางเนียนผ่องของภรรยาอย่างพอใจเมื่อชุดคลุมนั้นพ้นจากร่างงามไป เนินอกอวบขาวอิ่มดันแทบล้นบาร์ที่ห่อหุ้มออกมา หน้าท้องแบนเนียนเรียบถูกปกปิดด้วยผ้าสามเหลี่ยมสีแดงสด ขาเรียวยาวทอดเหยียดไปกับเก้าอี้ช่างเย้ายวน“สวยมาก” เสียงชมพร้อมกับแววระยับจ้าของดวงตาคู่คม ทำเธอหน้าแดง ลามไปยันหน้าอกอวบ มือกร้านแข็งแรงยกขึ้นมาลูบไล้เบา ๆ เรื่อยตั้งแต่ขาเรียวขึ้นมาถึงขอบบาร์ตัวจิ๋ว ริมฝีปากอิ่มแดงเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้าทำชายหนุ่มทนไม่ไหว ต้องก้มลงประกบริมฝีปากร้อนรุ่มของตนไปสัมผัส บดเบียดเคล้าคลึงสอดเรียวลิ้นเข้ากระหวัดหญิงสาวเองก็โต้ตอบกลับอย่างไม่น้อยหน้า มืออุ่นสอดลูบเข้ากอบกุมทรวงอกอวบสร้างความซ่านซ่า ปั่นป่วนอารมณ์บรรยากาศรอบตัวที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ก่อเกิดความตื่นเร้าเป็นอย่างดี จนทำให้ทั้งคู่เพลิดเพลินอยู่ในห้วงอารมณ์หฤหรรษ์ลืมทุกสิ่งรอบตัวแต่แล้วเสียงแผดลั่นของสมาร์ตโฟนที่คคนางค์วางไว้ไม่ไกลก็กรีดร้องสนั่น ฉุดทั้งคู่ให้ผละจากกันอย่างไม่เต็มใจ เมื่อหญิงสาวเหลือบตาไปเห็นรูปพี่ชายโชว์อยู่เต็มหน้าจอสว่างวาบ“พี่หนึ่งคอลมา เอาเสื้อคลุมมาให้น้องก่อน” ศารทูลผละออก เสยผมอ

“ชุดว่ายน้ำพี่ก็เตรียมมาให้นะ สวยด้วย ลองเอาออกมาดูสิ” หญิงสาวเลยต้องค้นกระเป๋าใหม่“สีแดง ๆ นั่นน่ะ เห็นรึเปล่า” คคนางค์ดึงชิ้นผ้าเล็ก ๆ สีแดงตามที่อีกฝ่ายบอกออกมาดูก็ต้องถอนใจอีกรอบ“พี่เสือเอาชุดน้องไปไว้ไหนหมด โอ๊ย! แล้วจะใส่อะไรล่ะเนี่ย แต่ละชุดมันใส่ได้ที่ไหนกัน”“ในมือน้องนั่นก็ชุดว่ายน้ำไง ทูพีชด้วย สวยนะ ลองใส่ดู” คคนางค์ทรุดนั่งบนเตียงอย่างขัดใจ โมโหสามี“น่านะ ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว ใส่ให้พี่ดูหน่อย” ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ริมสระเดินกลับเข้ามาโอบกอดภรรยาอ้อน ๆ“ไม่ใส่หรอก ไม่เล่นแล้วก็ได้ เย็นค่อยพาน้องไปเดินเล่นชายหาดแทนก็แล้วกัน”“ใส่ให้ดูก่อน แล้วจะพาไป” ชายหนุ่มยังมีข้อต่อรอง“พี่ว่ามันต้องสวยมากถ้าอยู่บนตัวน้อง นะ! ใส่ให้พี่ดูหน่อยนะครับ”“แต่มันโป๊เกินไป”“ไม่เป็นไรหรอกพี่อนุญาต หรือว่าจะให้ดูแบบไม่ใส่อะไรดีล่ะ” ชายหนุ่มว่าแล้วก็รั้งร่างบางกดลงบนเตียงกว้าง อ้อมแขนแข็งแรงกักเธอไว้อย่างแน่นหนา“ใส่ก็ได้ ปล่อยก่อนสิคะ” เธอยังไม่อยากปั๊มลูกตอนกลางวันแสก ๆ เลยต้องยอมไปก่อน ศารทูลมองภรรยาอย่างคาดโทษ คลายอ้อมแขนออกปล่อยหญิงสาวที่ขอเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำกลับออกมาอีกทีร่างบางก็ม

ศารทูลพาคคนางค์นั่งเครื่องมาลงที่กรุงเทพ แล้วเช่ารถขับไปปราณบุรีเหมือนครั้งอดีต“ไประลึกความหลังกันหน่อย” ชายหนุ่มว่า ขณะพารถยนต์สมรรถนะสูงที่เช่ามาเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพ ฯ มุ่งสู่ปราณบุรี“คราวที่แล้วเราไม่ได้นั่งรถมาด้วยกัน แต่รู้ไหมพี่คิดถึงน้องตลอดทางเลย” คคนางค์ลอบยิ้มทว่าเบ้หน้าใส่สามีเหมือนไม่เชื่อ“คิดถึงอะไรกัน ไปถึงก็บังคับให้เปลี่ยนชุด” นึกถึงตอนนั้นทีไร เธอก็ยังแอบเคืองคนเป็นสามีมาจนถึงทุกวันนี้“ก็คนมันหวงนี่ ไม่อยากให้ใครมอง”“แสดงเก่ง”“ว่าแต่คืนนี้จะให้พี่แสดงเป็นอะไรดีล่ะ หมาป่าเตรียมขย้ำลูกกวางน้อย หรือน้องจะเป็นนางแมวป่ายั่วสวาทใส่พี่ดี จะได้เตรียมชุดถูก”“บ้า! ไม่เอาด้วยหรอก”“เอาสิ ต้องเอา! เดี๋ยวไม่ได้น้องเม็ดทรายกลับไปฝากเจ้าสองแสบนะ”“โอ๊ย! พี่เสือ ทำไมเดี๋ยวนี้ทะลึ่งจังคะ” คคนางค์ยังเขินอายสามี แม้จะแต่งงานจนมีลูกกันแล้ว เธอก็ยังหวั่นไหว เคอะเขินกับเรื่องบนเตียงอยู่ดี“ทะลึ่งกับน้องคนเดียวเท่านั้นแหละ พี่ไม่เคยไปทะลึ่งกับใครเลย”“ก็ลองไปดูสิ ได้เห็นดีกันแน่”“เป็นคนดีขนาดนี้ คืนนี้ให้รางวัลพี่หนัก ๆ ด้วยนะครับ”“ยันหว่างโอเคไหมคะ?” คคนางค์ตอบไปแล้วก็เขินอายตั

หลังจากนั้นอีกเกือบสัปดาห์ชายหนุ่มจึงเอ่ยกลางวงอาหารเย็นขึ้นมาเมื่อนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้“พ่อแม่ครับ ผมว่าจะฝากเจ้าแฝดไว้สักอาทิตย์ได้ไหม”“ลูกจะไปไหนเหรอตั้งอาทิตย์หนึ่ง” คนถูกฝากเลี้ยงยังไม่ยอมรับปาก“ผมว่าจะพาเมียไปทำน้องให้เจ้าแฝดที่ปราณบุรีน่ะครับ” คำตอบของศารทูลทำคคนางค์แทบสำลักอาหาร หญิงสาวมองค้อนสามีทันที“ปราณบุรีคือที่ไหนคับปู่?” เจ้าทะเลสงสัยทันที จึงหันไปถามปู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพราะไม่กล้าถามพ่อที่กำลังคุยอยู่กับย่า“ปราณบุรีที่มีทะเลสวย ๆ ไงครับ”“มีทะเลแบบหนูน่ะเหรอครับ ถ้าทะเลแบบหนูก็ต้องหล่อสิ ทะเลไม่สวยนะคับ” คนเป็นปู่หัวเราะเพราะเจ้าหลานคิดว่ามีเด็กที่ชื่อทะเลเหมือนตัวเอง“ไม่ใช่อย่างนั้น ทะเลที่มีหาดทรายยาว ๆ มีคลื่นแล้วก็มีเรือใบไงคับ”“ที่มีปลานีโม่อยู่ใช่ไหมครับปู่” คราวนี้เป็นคำถามของภูเขา“เก่งมากลูก น้ำกว้าง ๆ ที่มีปลานีโม่ มีคลื่น มีหาดทราย เขาเรียกว่าทะเล” แม้ทั้งคู่เคยไปเที่ยวทะเลแล้ว แต่เพราะไปตั้งแต่ยังเด็กเลยจำไม่ได้ ส่วนหลานคนโตคงจำมาจากยูทูป การ์ตูน สื่อเรียนรู้ต่าง ๆ เลยตอบได้ “ทะเลอยากไปเที่ยวทะเล” เสียงสนทนาอีกวงดังกลบวงของพ่อและย่า“ลองขอคุณพ่อไป

“พี่นิริน น้องชื่ออะไรค้าบ” เด็กชายทะเลที่นั่งสงบข้าง ๆ คคนางค์ถาม มองเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งลืมตาดูโลกด้วยความตื่นเต้นสนใจ“ชื่อน้องนินิว” เด็กสาวตอบ แต่สายตาคอยระแวงมอง กลัวว่าเจ้าแฝดจะมาหยิบมาจับน้องของตน“ทะเลก็กำลังจะมีน้องเหมือนกันนะ ชื่อน้องเม็ดทราย” “ช่าย ๆ เป็นน้องผู้หญิงด้วย” ภูเขาขออวดด้วยคน ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งหมดถึงกับมองหน้ากัน ศารทูลยิ้มร่าชอบใจ คุณเพ็ญศรีก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย“จริงหรือนี่ น้องกำลังจะมีน้องอีกคนหรือจ๊ะ”“ไม่ใช่ค่ะพี่เพ็ญ เจ้าแฝดก็พูดไปเรื่อยเปื่อย” คคนางค์ปฏิเสธพัลวัน“ตอนนี้กำลังสตาร์ทเครื่องครับ คืนนี้ว่าจะเดินหน้าปั๊ม” ส่วนคนหน้าด้านก็พูดอย่างไม่อาย จนคคนางค์ไม่รู้จะปรามยังไงแล้ว วันนี้ทั้งวันเขาพูดแต่เรื่องทำลูก จนเธอเองก็เหนื่อยค้าน“รีบเลย ๆ น้องแฝดก็โตแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วงก็มีเพิ่มอีกคนก็ดีนะคะ”“ไม่ไหวมั้งคะพี่เพ็ญ แค่นี้ก็ปวดหัวแล้ว”“ไม่ไหวก็ต้องไหว ทำเพื่อลูกหน่อยสิจ๊ะที่รัก ลูกอยากมีน้องสาว”“อยากมีก็ทำไปคนเดียวเถอะค่ะ”“เดี๋ยวไปหาสาวอื่นช่วยทำเสียนี่”“ก็ลองดูสิคะ ถ้าไม่อยากถูกตอนโยนให้เป็ดกิน” “โถ ๆ ใครมันจะกล้า เมียตัวเองสวยน่ารักขนาดนี้ ก็อยากม