ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน

มธุรดาใจเต้นรัวด้วยความประหวั่น หันหลังวิ่งสุดกำลังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทว่ายังช้าไปกว่าแรงกระโจนจากด้านหลังที่กระแทกเข้ามาจนเธอเสียหลักล้มลงกับพื้นหญ้านุ่ม พร้อมเสียงห้วนดุดันที่เธอไม่อยากได้ยินเอ่ยชิดประกบ

“อยู่เงียบ ๆ เฉย ๆ มันไร้สีสันไปใช่ไหม ถึงอยากหนี ?”

“กรี๊ด ! ไม่ ปล่อยฉันนะ” ร่างใหญ่เบียดชิดขึ้นมาตรึงเหนือร่างบางอย่างเป็นต่อ มธุรดาดิ้นรนผลักไสร่างหนาหนักที่ตามลงมา มือบางยกตบไปสะเปะสะปะตามร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับลงมา ทว่าเพียงไม่นานกลับโดนรวบด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” หญิงสาวหยุดดิ้น แววตารื้นน้ำตามองอ้อนวอนขอความเห็นใจ ทว่าดวงดุดันและใบหน้าแข็งกร้าวกลับส่ายแทนคำตอบ

“คุณมันป่าเถื่อน ทำไมต้องบังคับจิตใจบังคับความรู้สึกกันด้วย ฉันบอกแล้วไงบอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ฉันเองก็เคยบอกเธอแล้วเหมือนกันว่าเธอต้องอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะอยากหรือไม่อยาก เธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือก”

“คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมเอาชีวิตมาจมปลักอยู่ในรังโจรเถื่อน ๆ ไร้อนาคตอย่างนี้หรอก”

“ไร้อนาคต ?” ชายหนุ่มเว้นจังหวะชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยเสียงเรียบเย็น

“อนาคตที่ถูกน้องสาวแย่งแฟนที่กำลังจะแต่งงานกันในไม่กี่เดือน พร้อมกับบ้านที่ถูกคนอื่นชุบมือเปิบยึดไปน่ะเหรอ เธออยากกลับไปอยู่ตรงนั้น ?” ชายหนุ่มตอกย้ำจุดบอดในชีวิตของเธอ หญิงสาวน้ำตาซึมฝืนกล้ำกลืนความเจ็บปวด โต้กลับทันควัน

“จะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของชีวิตฉัน”

“ทำไมจะไม่มี ในเมื่อฉันเป็นผัวเธอ !”