ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน

ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน

last updateLast Updated : 2026-09-10
By:  MOONY MAYCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
46Chapters
672views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“อยู่เงียบ ๆ เฉย ๆ มันไร้สีสันไปใช่ไหม ถึงอยากหนี ?” “กรี๊ด ! ไม่ ปล่อยฉันนะ” ร่างใหญ่เบียดชิดขึ้นมาตรึงเหนือร่างบางอย่างเป็นต่อ มธุรดาดิ้นรนผลักไสร่างหนาหนักที่ตามลงมา “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” หญิงสาวหยุดดิ้น แววตารื้นน้ำตามองอ้อนวอนขอความเห็นใจ ทว่าดวงดุดันและใบหน้าแข็งกร้าวกลับส่ายแทนคำตอบ “คุณมันป่าเถื่อน ทำไมต้องบังคับจิตใจบังคับความรู้สึกกันด้วย ฉันบอกแล้วไงบอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่” “ฉันเองก็เคยบอกเธอแล้วเหมือนกันว่าเธอต้องอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะอยากหรือไม่อยาก เธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือก” “คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมเอาชีวิตมาจมปลักอยู่ในรังโจรเถื่อน ๆ ไร้อนาคตอย่างนี้หรอก” “ไร้อนาคต ?” ชายหนุ่มเว้นจังหวะชั่วครู่ “อนาคตที่ถูกน้องสาวแย่งแฟนที่กำลังจะแต่งงานกันในไม่กี่เดือน พร้อมกับบ้านที่ถูกคนอื่นชุบมือเปิบยึดไปน่ะเหรอ เธออยากกลับไปอยู่ตรงนั้น ?” “จะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของชีวิตฉัน” “ทำไมจะไม่มี ในเมื่อฉันเป็นผัวเธอ !”

View More

Chapter 1

บทนำ

"Aduh, sakit, Pa! Sakit!" Teriakan itu kencang sekali. Aku meringis sendiri setiap kali mendengarkannya. Aduh, rasanya tidak sanggup mendnegar teriakan itu. 

"Sakit, Pa! Udah, Pa! Ampun, sakit!" Teriakan itu terdengar kembali, aku mengambil bantal, menutupi telingaku dengan bantal, astaga aku terganggu sekali. 

Aku memperbaiki posisi tidur beberapa kali, suara itu tetap saja terdengar menyeramkan dan menyakitkan. Aduh, bagamana cara agar aku tidak bisa mendengarkan teriakan itu kembali? Setiap mendengarkannya, aku malah merasa semakin kasian dengan orang yang berteriak. Aku menghela napas beberapa kali. Ini benar-benar mengganggu ku. 

"Sakit, Pa! Udah, Pa! Ampun!" Teriakan iyu kembali terdengar.

Ini tidak bisa dibiarkan. Aku beranjak. Menghela napas beberapa kali, tidak bisa tertidur akibat suara itu. Kalau tidak ada suara itu, mungkin aku tidak akan merasa terganggu seperti sekarang. Suaranya benar-benar memekakkan telinga. 

"Aduh, kamu ngapain sih dari tadi bolak-balik tempat tidur? Aku jadi gak bisa tidur nih. Kamu berisik banget." Suamiku ikut terbangun, padahal tsid tidur dia pulas sekali. 

Bagaimana caranya aku bisa tidur kalau suara itu benar-benar mengganggu hidup kami? Aku mengusap telinga, suamiku memang tidak tau banget kalau aku merasa terganggu dan tidak bisa tidur akibat suara itu. 

"Suara itu lho, Mas. Kamu kenapa bisa tidur sih sedangkan suara itu ganggu banget tidur." Aku mengembuskan napas kesal, suamiku mengangkat bahu, dia kembali tertidur. 

Astaga, aku menepuk dahi, dia cepat sekali bisa tidur. Melupakan soal jeritan itu. Suamiku mana peduli dengan suara bising itu. Aku mengusap telinga lagi, kemudian kembali merebahkan tubuh, berusaha kembali tidur. 

"Sakit! Aduh, Pa! Ampun sakit banget! Sakit! Ampun, Pa! Ampun."

Ini memang hanya aku yang mendengarnya atau bagaimana sih? Lihatlah suamiku sudah tertidur lelap, seolah tidak peduli dengan suara menyebalkan yang mengganggu tidurku itu. Aku mengusap telinga, benar-benar suaranya seperti berada di sebelahku. Aku menelan ludah, kembali mencoba untuk tidur, memejamkan mata. 

"Udah sakit, Pa! Sakit! Ampun!" Suara anak kecil itu terdengar lagi. Aku menelan ludah, tidak bisakah anak kecil itu diam sebentar? Suaranya benar-benar mengganggu tidurku. 

Berkali-kali teriakan itu terdengar setiap malam, sampai aku sendiri tidak bisa tidur dibuatnya. Ini tetangga juga merasakan begini atau bagaimana sih? Kenapa sepertinya tidak ada yang merasa terganggu dengan teriakan itu?

Mereka tidak pernah bertanya atau mebgobrolaknya kalau sedang mengobrol bersama. Seolah-olah suara itu tidak pernah ada. Aku menghela napas kesal, merasa benar-benar terganggu dan aku tidak bsia tidur lagi sekarang. 

Ayolah, kemarin aku sudah tidak tidur, kemarin nya juga aku sudah tidak tidur, mengantuk sekali rasanya. Biasanya aku juga tidur siang-siang sih, tapi kan aku juga malam butuh tidur. Hari ini masa aku tidak tidur lagi sih? Begadang mendengarkan suara teriakan itu gitu?" 

"Mas! Mas Fahri, bangun dong." Aku menggoyangkan tubuhnya yang pulas sekali tertidur. Mas Fahri seolah tidak menanggapi aku. Dia kembali tidur, tidak terganggu dengan teriakan juga guncangan dairku. 

dasar menyebalkan. Hampir saja aku menimpuknya dengan sesuatu slalu dia tidak terbangun. Mas Fajri ikut duduk di kasur, matanya menyipit, kemudian menoleh ke aku. 

"Apalagi sih? Kamu itu tinggal tidur kok susahnya? Gak usah didengerin, anggap aja angin lalu. Atau besok aku beliin barang biar kamu gak bisa dengerin suara teriakan itu lagi deh." Mas Fahri memberikan solusi padaku, matanya masih terlihat mengantuk. 

Astaga, apakah dia tidak punya hati? Harusnya dia juga ikut memikirkan ada apa dengan anak itu. Malah memberikan ku solusi untuk membeli sesuatu agar tidak mendengarkan teriakan itu. Mas Fahri benar-benar menyebalkan. 

"Udahlah, biairn aja. Lagian mereka itu punya keluarga kan? Biar keluarga mereka aja yang ngurus. Kita gak perlu ikut campur. Oke? Kamu dnegar aku, Sayang?"

Bukan begitu, bukannya aku tidak mendengarkan perkataan Mas Fahri, tapi kasian lho. Aku menggelengkan kepala, rasanya tidak tahan mendengarkannya. "Kasian banget anak itu, tiap malam disiksa."

"Namanya juga anak tiri, Nay." Mas Fahri akhirnya menjawab lebih baik, dia menguap beberapa kali. Dia tampak tidak peduli sama sekali.

Kata tetangga menang benar begitu, anak yang ada di dalam rumah itu adalah anak tiri. Aku yang mendengarkan sendiri penjelasan mereka saat aku bertanya pada salah stau warga. Mereka menjawab ragu-ragu pertanyaan ku. 

Memangnya kenapa sih kalau anak tiri? Tetap saja kan kasian. Aku menghela napas pelan, masih merasa kasian pada anak itu. Kan tidak ada yang salah dari anak tiri, dia juga manusia. Bukan untuk disiksa begitu, kalau hanya untuk menyiksa, lebih baik berikan saja anaknya pada yang menginginkan, bukannya begitu caranya atau beriksan saja pada panti asuhan agar mereka menjaga anak itu dengan baik. Jangan sampai dia merasa kesakitan begitu. 

Aku mengusap dahi mendengar perkataan Mas Fahri. Kami harusnya melaporkan kejadian ini ke pihak berwajib. Kami yang mendengarkan  tidak boleh diam begitu saja. Kasihan anak kecil yang ada di rumah itu. Dia tersiksa sekali sepertinya, apalagi teriakan dia begitu menyiksa. Aku saja yang membayangkannya tidak bisa, apalagi kalau terjadi padaku coba? Ah, aku tidak bisa membayangkan hal itu. 

"Kamu mau laporin lagi? Gak bakalan ditanggapin, Nay." Mas Fahri menggelengkan kepala melihat ekspresi wajahku, dia seolah tau apa yang sedang aku pikirkan. 

Tapi itu kN perbuatan mulia kalau kami membantu anak malang itu. Kasian sekali dai sampai merasa tersiksa di rumahnya sendiri. Rumah yang menurutku besar dengn mewah, tetapi malah isinya menyakitkan. Aku lebih khawatir pada anak kecil itu. 

Ya, sudah hampir sepuluh kali kami melaporkannya ke pihak berwajib atas kasus kekerasan anak. Tidak ada tanggapan. Seolah angin lalu. Tidak ada yang menanggapi, bahkan tidak ada yang memproses laporan kami, seolah kami ini memberitahukan hal yang tidak penting

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
46 Chapters
บทนำ
เสียงดังสวบสาบจากข้างหลังทำให้ร่างบางชะงักไปชั่วครู่ เธอหยุดนิ่ง เงี่ยหูฟังว่าเสียงนั้นมาจากไหน ทว่าทุกอย่างกลับอยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เมื่อมธุรดาเริ่มออกเดินอีกครั้งเสียงนั้นก็กลับมาใหม่ จนหญิงสาวเสียวสันหลังวูบ จึงตัดสินใจวิ่งอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต เสียงที่ดังอยู่ไกล ๆ กลับเข้าใกล้มาทุกขณะ มธุรดาใจเต้นรัวด้วยความประหวั่น หันหลังวิ่งสุดกำลังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทว่ายังช้าไปกว่าแรงกระโจนจากด้านหลังที่กระแทกเข้ามาจนเธอเสียหลักล้มลงกับพื้นหญ้านุ่ม พร้อมเสียงห้วนดุดันที่เธอไม่อยากได้ยินเอ่ยชิดประกบ“อยู่เงียบ ๆ เฉย ๆ มันไร้สีสันไปใช่ไหม ถึงอยากหนี ?”“กรี๊ด ! ไม่ ปล่อยฉันนะ” ร่างใหญ่เบียดชิดขึ้นมาตรึงเหนือร่างบางอย่างเป็นต่อ มธุรดาดิ้นรนผลักไสร่างหนาหนักที่ตามลงมา มือบางยกตบไปสะเปะสะปะตามร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับลงมา ทว่าเพียงไม่นานกลับโดนรวบด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” หญิงสาวหยุดดิ้น แววตารื้นน้ำตามองอ้อนวอนขอความเห็นใจ ทว่าดวงดุดันและใบหน้าแข็งกร้าวกลับส่ายแทนคำตอบ“คุณมันป่าเถื่อน ทำไมต้องบังคับจิตใจบังคับความรู้สึกกันด้
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
แม่นางไม้ 1
ในคืนที่พระจันทร์ลอยเด่นเป็นสีนวลขับความมืดของรัตติกาล ทั่วทั้งบริเวณบ้านไม้สักขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านปกคลุมไปด้วยต้นไม้รกครึ้ม มีเพียงลำแสงจากหลอดไฟวัตต์ต่ำวับแวมลอดออกมาจากด้านบนของตัวบ้าน เสียงแมลงกลางคืนกรีดก้องดังไปทั่วผืนป่า ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวไม่เงียบงันวังเวงจนหญิงสาวที่อยู่บนเรือนไม่ได้ยินหรือรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจากภายนอกที่ผิดปกติไป เจ้าของเรือนร่างบอบบางนั่งอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง กระจกใสสะท้อนภาพหญิงสาวที่มีดวงตากลมโตเปล่งประกายวับวาวราวหยาดน้ำผึ้ง จมูกโด่งเล็กปลายรั้นเล็กน้อยเหมาะเจาะเข้ากับรูปหน้าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ริมฝีปากอิ่มดูอ่อนนุ่มแดงเรื่อดั่งกลีบดอกกุหลาบแย้มยามเช้า แก้มนวลเปล่งปลั่งของวัยสาวขึ้นเป็นสีชมพูอ่อนแม้ไม่ได้แต่งแต้มสีสันของเครื่องสำอาง ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามขยับตัวเล็กน้อยในยามที่ยกหวีขึ้นมาสางผมยาวดำขลับจนถึงกลางหลังของตนอย่างช้า ๆ เธอส่ายศีรษะสะบัดเบา ๆ ปลายผมก็พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ดูนุ่มนวลละมุนละไมกระตุ้นเลือดในกายของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดของบ้านให้เดือดจนร้อนรุ่มไปทั้งกายแ
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
แม่นางไม้ 2
“พี่ยักษ์ ผมเห็นมีคนมาอยู่ที่บ้านไม้สัก” เจ้าของชื่อพี่ยักษ์ ยังนั่งขัดกระบอกปืนต่อ ดวงตาดำดุไหววูบเพียงครู่ “วันก่อนเห็นรถกระบะเอาข้าวของมาลงเต็มไปหมด เหมือนจะย้ายเข้ามาอยู่ยังไงยังงั้นแหละ พี่จะลองเข้าไปดูหน่อยไหม เผื่อเป็นพวกตำรวจ” มือหยาบสีน้ำตาลเข้มชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต ท่อนแขนเต็มตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อยืดสีมอซอยกปืนในมือขึ้นเล็งไปยังเป้าตรงหน้า นิ้วแข็งแรงกดไกปืนไปเพียงครั้งเดียวกระสุนก็วิ่งออกจากปลายกระบอกปืนเข้าเป้าอย่างแม่นยำแบบไม่ต้องซ้ำให้เปลืองกระสุน “เป็นพวกมันก็ดีสิ กูจะยิงทิ้งแม่งให้หมด” เจ้าตัวลดปืนลงเอ่ยเสียงเครียด จนลูกน้องทั้งสามคนลอบกลืนน้ำลายลงคอกันอย่างฝืด ๆ มวลอากาศคล้ายอัดตรึงแน่นแค่เอ่ยถึงสิ่งที่เป็นดั่งของแสลงของคนเป็นหัวหน้า “แต่ผมว่าไม่ใช่หรอกพี่ ได้ข่าวว่าตาหาญแกประกาศขายบ้านหลังนั้นไว้ คงมีคนมาซื้อแล้วย้ายเข้ามาอยู่มากกว่า” อีกคนให้ความเห็น ทว่าคนเป็นหัวหน้าก็ยังไม่มีท่าทีอะไร “ถ้าพี่ไม่ว่าง พวกผมไปสืบให้ก็ได้นะครับว่าใครย้ายมาอยู่” หนึ่งในนั้นเสนอตัว ชายหนุ่มใ
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
แม่นางไม้ 3
หัวใจของเขาเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างหนาทรุดลงบนเตียงเดียวกันอย่างไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น มือหนาหยิบผ้าที่ยัดใส่กระเป๋าหลังของกางเกงออกมา จากนั้นก็พึมพำเอ่ยกับคนตรงหน้า “ขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้ แม่นางไม้” ผ้าผืนบางถูกโปะลงบนจมูกโด่งเล็ก หญิงสาวสะดุ้งเพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะปิดลงอีกครั้งเพียงไม่กี่วินาที ร่างบอบบางทว่าอวบอัดในบางส่วนแน่นิ่งไป กลิ่นเรือนกายสาวหอมจรุงใจลอยสู่ปลายจมูกกระทบประสาทสัมผัสของชายหนุ่ม ความตื่นตัวบางอย่างเริ่มก่อตัวปั่นป่วน ยามทอดสายตามองหน้าอกอวบภายใต้ชุดนอนลายน่ารักที่พุ่งนูนเด่นท้าทายสายตาก็ยิ่งร้อนรุ่ม ชายหนุ่มดึงผ้าออกจากใบหน้าหวานที่สลบไปอย่างง่ายดายจากฤทธิ์ยาที่ชุบมากับผ้าผืนนั้น มือแกร่งช้อนหลังบอบบางขึ้นจากที่นอน เนื้อตัวนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมรัญจวนจากเรือนร่างของหญิงสาวทำเอากายหนุ่มปั่นป่วนอีกครั้งยักษ์สบถเมื่อความอดทนสิ้นสุด ยอมวางร่างปวกเปียกลงที่นอนเหมือนเดิม จากนั้นก็ก้มลงทาบปากร้อนของตนบนปากอิ่มลิ้มรสความหอมหวานที่แสนเย้ายวนอย่างอดใจไม่ไหว “เห้ยมึง ป่านนี้ลูกพี่จัดการแม่นางไม้ไปกี่ยกแล้ววะ ยุงกัดก
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
ชีวิตบัดซบ 1
“ทำไมไม่กินข้าว ?” เสียงห้วน ๆ ไม่ต่างจากหน้าตาดิบเถื่อน หนวดเครารุงรัง ตัวก็สูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น ส่วนหน้าตาไม่ต้องพูดถึงไม่ใช่สเปคเธอเลยแม้แต่น้อย ถึงจะมีดวงตาที่คมกริบภายใต้คิ้วหนาดกดำ รับกับจมูกโด่งเป็นสันเข้ากับริมฝีปากบางเฉียบสีสดที่มีหนวดเครารกครึ้มทั้งแก้มและสันกรามจนมองแทบไม่เห็นผิวจริงของใบหน้า ผิวที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามอซอเป็นสีน้ำตาลแดงไม่ได้คล้ำจัด แต่เมื่อเทียบกับสีผิวขาวผ่องราวหยวกกล้วยของเธอ มันกลับตัดกันอย่างชัดเจน มธุรดาสะบัดหน้าหนีไม่ตอบคำถาม แขนเรียวยกขึ้นชันเข่า เมินสายตามองออกไปนอกหน้าต่างไม้อย่างเหม่อลอย “หรือต้องให้ผัวป้อน ?” เสียงเยาะเย้ยพร้อมกับการเคลื่อนไหวของร่างกายของเจ้าของเสียง ทำให้เธอต้องถอยกรูทั้งที่ยังโกรธกรุ่น มองใบหน้ารกครึ้มนั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ถอยออกไปเลยนะ อย่ามาแตะตัวฉัน คุณมันก็แค่ผู้ชายมักมาก เอาเปรียบผู้หญิงไม่มีทางสู้” ในชีวิตมธุรดานั้น เธอไม่เคยพูดคำหยาบ ไม่เคยทำบาปกับใคร แต่ถึงจะเป็นคนดีแต่ชีวิตก็ไม่ได้ราบรื่นสวยงาม จนบางครั้งก็อยากตะโกนด่าหยาบคายแล้วฆ่าคนตรงหน้าให้ตาย ๆ ไปเหมือนกัน ในเมื่อเป็นคน
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
ชีวิตบัดซบ 2
ประตูปิดโครมตามอารมณ์คนที่เพิ่งออกไป น้ำตาที่เหมือนจะเหือดแห้งรินไหลออกมาอีกครั้ง ความฝันความหวังก่อนหน้านั้นคล้ายพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ความทรงจำในอดีตพรั่งพรูมาในห้วงคะนึง จุดเปลี่ยนที่ทำให้เธอมีชีวิตบัดซบเริ่มตั้งแต่ตอนนั้นเพี๊ยะ ! เสียงเนื้อกระทบฝ่ามือดังก้อง ตามมาเสียงเอะอะโวยวาย พร้อมร่างของชายหนุ่มและหญิงวัยกลางคนที่เข้ามาดึงทั้งตัวเธอและอีกคนออกจากกัน “อีน้ำผึ้ง มึงทำน้องอย่างนี้ได้ยังไง น้องกำลังท้องกำลังไส้ ถ้าลูกในท้องเป็นอะไรไปจะรับผิดชอบยังไง?” เจ้าของเสียงรีบเข้ามากันร่างของหญิงสาวที่ยืนเอามือประคบแก้มซึ่งถูกมธุรดาฟาดฝ่ามือลงเต็มแรง ทว่าสายตาที่มองตอบประสานกับเธอกลับไม่ได้แสดงถึงความเจ็บปวดหรือสำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป อีกทั้งยังมีร่างสูงของชายหนุ่มอีกคนรีบเข้ามาช่วยประคองอีกแรง สายตาที่มองตอบมธุรดาจึงมีแต่ความเย้ยหยันของผู้ชนะ “รับผิดชอบงั้นเหรอ ? ตบนี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ลูกตาลทำกับฉัน” “คุณป้องกับน้องแกเค้ารักกัน ส่วนแกก็ควรตัดใจแล้วเสียสละให้น้อง ไม่ใช่มาระรานทำร้ายกันอย่างนี้” “ฉันไม่ได้ตบเพราะผู้ชายเลว ๆ พรรค์นั้น แ
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
ชีวิตบัดซบ 3
“พี่ป้อง !” น้องสาวต่างสายเลือดตวาดลั่น ทว่าชายหนุ่มกลับกุมมือไว้แน่น ส่งสายตาปราม จากนั้นก็เอ่ยต่อ “แต่น้ำผึ้งก็ต้องโทษตัวเองที่ไม่ทำหน้าที่แฟน น้ำผึ้งก็รู้ว่าพี่ต้องการเรื่องอย่างว่า ในเมื่อตัวเองให้พี่ไม่ได้ เรื่องมันก็เลยบานปลายอย่างที่เห็น พี่ยอมรับว่าพี่เห็นแก่ตัว พี่ขอโทษ” “ฉันไม่ยกโทษ แล้วต่อไปอย่ามาให้เห็นหน้าอีก ออกไปจากบ้านฉันให้หมดทุกคน” มธุรดาเอ่ยไล่เสียงเครียด เมื่อได้ฟังเหตุผลแสนห่วยแตกของพวกมักมากที่ยกมาแก้ตัว “แล้วทำไมพวกฉันต้องออกไปในเมื่อบ้านนี้มันเป็นของฉัน คนที่ต้องออกคือเธอนะน้ำผึ้ง” “น้าดาเอาอะไรมาพูดคะ บ้านหลังนี้เป็นของพ่อฉัน พ่อยกให้ฉัน” “แกนี่ก็ยังโง่เหมือนเดิม ว่าจะไม่ตอกย้ำแล้วนะ แต่ไม่เป็นไร ฉันเองก็อยากให้แกตาสว่างกับหลาย ๆ เรื่อง ดูนี่” แม่เลี้ยงเธอยื่นหน้าจอสมาร์ตโฟนมาตรงหน้า มธุรดารีบคว้าจากอีกฝ่ายไปเปิดดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา “ไม่จริง น้าปลอมเอกสารใช่ไหม ?” “จะดูฉบับจริงก็ได้แต่อยู่บนบ้าน รอเดี๋ยวฉันจะไปหยิบลงมาให้ดู จะได้เลิกโง่เสียที” วิชชุดาดึงสมาร์ตโฟน ของตัวเองกลั
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
ยอมแล้ว 1
“เพิ่งขึ้นสวรรค์มา ทำหน้าให้มันฟิน ๆ หน่อยสิลูกพี่ !” ร่างหนาสูงใหญ่ไม่ตอบโต้ เพียงทรุดนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ มือหนาคว้าแก้วเหล้าของหนึ่งในวงกระดกรวดเดียวแล้ววางกระแทกตามอารมณ์คุกรุ่น “อ้าว นั่นมันแก้วผม” เจ้าของแก้วรีบท้วง ทว่าคนยึดแก้วเอ่ยเสียงเครียดสั่งต่อ “รินเหล้ามาอีก” “ไงพี่ เด็ดมั้ย ? ถ้าพี่เบื่อหรือไม่ถูกสเปคก็ส่งต่อมาให้พวกผมก็ได้ โอ๊ย !” จบคำยังไม่ทันได้รินเหล้าต่อ คนถามก็หงายหลังลงไปทั้งเก้าอี้ด้วยแรงถีบจากคนสั่ง “อะไรของพี่เนี่ย ?” เชิดร้องครวญ ลุกไม่ขึ้น จากแรงถีบอัดหนักหน่วงนั่น “เมื่อไรจะหุบปาก !” “ก็แค่ถาม ทำไมต้องใช้กำลังด้วย” คนที่เพิ่งถูกถีบตกเก้าอี้บ่นอุบ พยุงตัวเองขึ้นได้แต่ยังไม่สายส่งสายตาล้อเลียนอีก “น้องอัญชันก็อกหักดิลูกพี่” “เกี่ยวไรกับกู ?” “ฉันว่าพี่ยักษ์ก็ไม่ได้โง่จนดูคนไม่ออกหรอกนะ” “พี่ยักษ์เขามีหัวใจที่ไหนกันเล่า ขนาดฉุดสาวสวยปานนางฟ้ากลับมา ยังมานั่งหน้าตึง ทั้งที่ก่อนนั้นกระท่อมโยกจนนึกว่าจะหมดแรงไปแล้ว” “แต่ถ้าเบื่อเมื่อไร ส่
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ยอมแล้ว 2
“ปล่อยฉัน !” เธอส่งเสียงเขียวขู่ออกไป แต่ร่างหนาหนักกลับบดเบียดและทับลงมาเต็มตัวจนเธอนอนราบไปกับที่นอน “ตอนแรกก็ว่าจะปล่อย แต่เธอดื้อ คงต้องลงโทษสักหน่อย” “คุณมันคนประเภทไหนกัน รังแกผู้หญิง” “ก็เป็นประเภทที่เห็นผู้หญิงสวยอย่างเธอแล้วของขึ้น ไม่รู้เหรอว่าตัวเองน่ารักน่ารังแก แล้วยังน่าทำอย่างอื่นด้วย” หน้ารกหนวดก้มต่ำมาเรื่อยจนมธุรดาต้องเบือนหน้าหนี ใจเต้นแรงเมื่อฝ่ามือหยาบลากไล้สอดเข้ามาใต้เสื้อคอกระเช้าจนเธอต้องละมือจากอกแกร่งไล่จับมือซุกซนไว้แน่น“อย่านะ ฉันขอร้อง”“ร้องสิ ร้องดัง ๆ ฉันชอบ เสียงเธอหวาน ยิ่งตอนครางนะ เซ็กซี่เร้าอารมณ์ชะมัด”“คุณมันบ้า โรคจิต”“ก็ไม่เถียง เธอสวยจนฉันแทบบ้า อยากเอาทุกเวลาเหมือนคนโรคจิต” มธุรดาแทบกรี๊ดกับคำตอบห่ามหื่นนั้นหญิงสาวเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระ โจรบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างนี้ พูดไปก็ไร้ความหมาย เธอต้องหาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้ร่างหนาหนักล้มตัวทับลงมาบนร่างของหญิงสาวอีกครั้ง มือแกร่งราวคีมจับรวบแขนทั้งสองของเธอตรึงอยู่ที่ศีรษะ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ คิ้วเรียวย่นชนกันอย่างไม่สบอารมณ์ ตวัดสายตามองห
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
อย่าคิดหนี 1
“ไหนบอกจะให้อาบน้ำ คุณรัดฉันไว้อย่างนี้ มันจะอาบได้ไหม” มธุรดาเอ่ยอย่างเหลืออด เมื่อลอยคออยู่ในลำธารแล้ว ทว่าร่างสูงใหญ่ของคนหน้ารกก็ยังไม่เลิกวุ่นวายกับร่างกายของเธอสักทีหลังบางถอยชนกับโขดหินแข็งจนรู้สึกเจ็บ มือบางกำปมผ้าถุงไว้แน่น เมื่อรับรู้ว่ามือสากไล้ลูบอยู่กับสะโพกผายของตน และมีทีท่าว่ามันจะลุกลามเหมือนก่อนหน้าที่จะมาอาบน้ำที่ลำธารนี้“จะอาบให้”“ฉันไม่ใช่เด็ก อาบเองได้ ถอยไปเถอะ ขอร้อง” พูดไปก็อยากจะตบปากตัวเอง เพราะก่อนหน้านั้นเธอก็ได้ร้องสมใจ แต่เป็นร้องครางกับบทรักอ่อนหวานตรงข้ามกับความดิบเถื่อนของคนตรงหน้า และน่าอายที่เธอเองก็คล้อยตามไม่ได้ขัดขืนเหมือนตอนแรก“รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ะสวย ?” อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยไปอีกเรื่อง จนหญิงสาวกลับหน้าแดงเห่อและลามไปทั้งตัว“ถ้ารู้ว่าความสวยของตัวเองมันทำให้เป็นทุกข์ขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้อยากสวย”“แต่ฉันมีความสุข แล้วก็อยากให้เธอรู้สึกเหมือนกับฉันด้วย”“ทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ”“ฉันทำให้เธอเต็มใจได้ อยากพิสูจน์ไหม ?”“มะ ไม่ต้อง ฉันจะอาบน้ำ คุณถอยไปก่อนเถอะนะ”“บอกแล้วไงจะอาบให้” มือหนาตะปบลงบนปมผ้าดึงเบา ๆ ขอบผ้าก็คลายหลุดออกจากกัน นั่นเพราะเธอ
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status