ดั่งกล มนต์ดลใจ

ภาพสาวน้อยที่มีผมยาวดำขลับ นัยน์ตากลมโต แฝงด้วยความตื่นตระหนกนิด ๆ เมื่อยามที่เจ้าหล่อนสบตาเขา แก้มยุ้ยน้อย ๆ แดงเรื่อ ทั้งที่สีผิวไม่ได้ขาวอย่างสาวสมัยนิยม ทว่าเหลืองเนียนดั่งสีน้ำผึ้ง แต่แก้มนั้นใยแดงสวยกว่าใครในสายตาเขา ท่าจะบ้า ! ชายหนุ่มสบถในใจ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเมื่ออาการประหลาดเกิดขึ้นกับความรู้สึก พลอยทำให้สีหน้าของเขาดูดุดันไปโดยไม่รู้ตัว มีผลให้หญิงสาวตรงหน้าเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงกับท่าทีนั้นไปด้วย

“นี่คุณเสือ เจ้านายพี่เอง” เสียงเอ่ยขึ้นแทรกกลางความรู้สึกเขา เจ้าหล่อนยกมือไหว้อย่างสวยงาม อย่างคนที่ถูกอบรมมาดี ศารทูลรับไหว้แทบไม่ทัน รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาทันที ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาภายในบริเวณมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ความสดชื่นสดใสของบรรดาวัยรุ่นนักศึกษา ช่างสวนทางกับคนบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างพวกเขาเสียจริง

สามหนุ่มจากไร่ชาบนดอยอันห่างไกล ที่วันนี้มีภารกิจในเมืองเชียงใหม่พอดี ประจวบเหมาะกับคนิน ผู้จัดการไร่ ต้องการมาพบน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน จึงขอแวะหาน้องสาวในมหาวิทยาลัยก่อนที่จะเดินทางกลับไร่ ส่วนตัวศารทูลเคยได้ยิน คนิน ซึ่งเป็นผู้จัดการไร่ของเขา เล่าให้ฟังถึงน้องสาวคนเดียวมาบ้าง แต่ไม่ได้สนใจอะไร จนมาวันนี้ !

“คุณเสือครับ นี่! คคนางค์ น้องสาวผม” เสียงคนิน เอ่ยกล่าวแนะนำน้องสาว ชายหนุ่มแค่ยกมือรับไหว้ พยักหน้า ไม่พูดอะไร จากนั้นก็ยืนกอดอกมองนิ่ง ๆ ส่วนหญิงสาวเองก็ไปไม่เป็นเมื่อเจอท่าทีนั้น จึงยิ้มแหย ๆ ส่งให้แทนคำทักทายที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ทีแรก

“ส่วนนั่น คุณกร ทำงานอยู่ที่ไร่เหมือนกัน” คนินแนะนำชายหนุ่มอีกคนที่มาด้วยกัน คคนางค์จึงหันไปไหว้ นนทกร ผู้ช่วยของศารทูลอีกคนตามคำแนะนำของพี่ชาย พร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อละสายตาได้จากชายหนุ่มร่างสูง ผู้ที่พี่ชายแนะนำว่าเป็นเจ้าของไร่ที่ตนทำงานอยู่ด้วย ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาคมกริบ ยากที่จะอ่านความรู้สึก จนเธอหวั่น ๆ เมื่อประสานสายตาเข้ากับดวงตาคู่นั้น

“สวัสดีครับสาวน้อย ได้ยินนายหนึ่งพูดถึงมานาน วันนี้ได้เจอตัวจริงสักทีนะ ยินดีด้วยกับนักศึกษาใหม่นะครับ” นนทกร ผู้เปรียบเสมือนดังมือขวาของศารศูล และเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมงานของคนิน ทักทายตอบอย่างเป็นกันเอง

“ขอบคุณค่ะคุณกร” คคนางค์ยิ้มรับ รู้สึกถูกชะตากับความเป็นกันเองของชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานพี่ชาย ต่างกับคนเป็นเจ้านายที่หน้าตาถมึงทึง บุญไม่รับ อีกทั้งหนวดเคราที่รกทั้งหน้า ทำให้เขาน่ากลัวขึ้นไปอีก ไม่เห็นเหมือนที่พี่ชายเธอมักจะโทรมาเล่าพรรณนาความดีงามของเจ้าของไร่ให้ฟังเลย

วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ สำหรับคคนางค์ ผู้ที่ดั้นด้น ขัดคำสั่งของน้าสาว สอบเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพื่อเจริญรอยตาม คนินพี่ชายของเธอซึ่งจบการศึกษาจากที่นี่แล้วก็เข้าทำงานที่ไร่ชาในจังหวัดใกล้ ๆ กัน จึงไม่ค่อยได้กลับกรุงเทพ ฯ เธอก็เลยตามมาเรียนที่นี่ เพื่อจะได้อยู่ใกล้พี่ชายกว่าเรียนอยู่กรุงเทพ ฯ

ทักทายทำความรู้จักกันเรียบร้อยตามมารยาท ก็ดูเหมือนว่าคนแปลกหน้าอีกสองคนจะรู้หน้าที่ จึงเดินแยกออกไปเตร็ดเตร่อีกทาง ทิ้งพี่ชายน้องสาวให้ได้อยู่ด้วยกัน

คนินเอื้อมมือลูบศีรษะน้องสาวเพียงคนเดียวอย่างเอาใจ เพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้ดูแลเจ้าตัวเท่าที่ควร ความที่เป็นน้องสาวคนละแม่ ทำให้บางครั้งก็มีอุปสรรคในความสัมพันธ์จากบรรดาญาติพี่น้องของทั้งสองฝั่ง แต่ความผูกพันทางสายเลือดก็ไม่เคยขาดจากกัน และเป็นคคนางค์เสียมากกว่าที่โหยหาความอบอุ่นจากพี่ชายคนนี้

 “น้องมาเรียนที่นี่แล้ว อยู่ใกล้พี่หนึ่งกว่ากรุงเทพฯเยอะเลย ยังไงก็แวะมาหาน้องบ่อย ๆ นะคะ” น้องสาวจอมออดอ้อนคนเดิมกลับมาอีกครั้ง พลอยทำให้คนินยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“จ้า แม่ตัวยุ่ง แล้วก็ตั้งใจเรียนล่ะ มาอยู่ไกลหูไกลตา อย่าทำให้น้าเดือนต้องตามมาเฉ่งพี่ถึงที่นี่ล่ะ” ผู้เป็นพี่ชายยกเดือนเต็ม น้าสาวฝั่งคคนางค์ขึ้นมาขู่ เพราะกว่าคคนางค์ จะได้รับอนุญาตให้มาเรียนที่นี่ ทั้งเขาและน้องสาว ต้องต่อสู้ อ้อนวอน กว่าเดือนเต็มจะยอมใจอ่อนปล่อยให้หลานสาวเพียงคนเดียวมาเรียนไกลถึงเชียงใหม่

ก่อนหน้านั้นเดือนเต็มก็ขับรถจากกรุงเทพ ฯ มาส่งหลานสาวที่เชียงใหม่ แต่คนินติดงานด่วนมาไม่ได้ ไม่เพียงโดนบ่นทางโทรศัพท์จนหูชา แต่ถึงขั้นขู่ว่าจะไม่ให้คคนางค์เรียน เพราะแค่มารับน้องไปส่งหอก็ยังทำไม่ได้ เดือดร้อนกันยกใหญ่ จนเขาต้องรับปากอย่างมั่นหมายว่าคราวหน้าจะไม่ทำอย่างนี้อีก

“ทราบค่า” น้องสาวรับคำอย่างล้อเลียน จากนั้นจึงหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าผ้าแบบสะพายข้าง หญิงสาวจิ้มที่หน้าจอสักพัก หลังจากนั้นก็ยกขึ้นพร้อมขยับมายืนข้าง ๆ เขา

“น้าเดือนคะ พี่หนึ่งมาหาน้องแล้วนะ เห็นไหมว่าพี่หนึ่งรักษาคำพูด” ใบหน้าเดือนเต็มที่ลอยเด่นเต็มหน้าจอสมาร์ตโฟน แต่ก็ยังแสดงความไม่เชื่อถือ

“ย่ะ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ตลอดสี่ปีที่ยายน้องอยู่ที่นั่น หนึ่งต้องดูแลน้องดี ๆ เป็นไปได้ก็แวะมาหาทุกอาทิตย์ ต้องคอยดูว่าใครมายุ่งวุ่นวายกับน้องรึเปล่า กินอยู่ยังไง  ไปไหนมาบ้าง  เรียนตอนไหน  วิชาอะไร” เดือนเต็มร่ายมายาวเหยียด จนคคนางค์ต้องรีบขัด

“โธ่! น้าเดือนคะ น้องไม่ใช่เด็กแล้ว ดูแลตัวเองได้ค่ะ แล้วพี่หนึ่งเขาก็อยู่ตั้งเชียงราย จะมาหาทุกอาทิตย์มันเป็นไปไม่ได้หรอก เอาเป็นว่าน้องรับปากว่าจะดูแลตัวเองดี ๆ น้าเดือนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ คิดถึงน้าเดือนที่สุดเลย แค่นี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ” หญิงสาวตัดบท เพราะรู้นิสัยน้าสาวดี ไม่อย่างนั้นจะยาวมากกว่านี้

“เดี๋ยวนี้ริอาจ กล้าวางหูใส่น้าเดือนเชียวนะ” พี่ชายแซวขำ ๆ เขารู้ว่าบางทีน้องสาวก็คงอึดอัดกับความเจ้ากี้เจ้าการและรักที่มากเกินไปของน้าสาว

“น้องเป็นอิสระแล้ว ต่อไปนี้จะกินปิ้งย่าง ไม่ออกกำลังกาย ไม่อาบน้ำ นอนตื่นสายแค่ไหนก็ได้ อื้ม! แค่คิดก็ฟินแล้ว” น้องสาวทำหน้าทะเล้นใส่ มะเหงกลูกโตจึงตกลงกลางศีรษะที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นผมดำขลับยาวพลิ้วสลวยถึงกลางหลังบอบบาง

“เจ็บนะพี่หนึ่ง เล่นอะไรเนี่ย” น้องสาวหน้าเบ้ มองพี่ชายค้อน ๆ

“เอาใหญ่แล้วนะเรา นี่แค่ปีหนึ่งนะ ปีสี่จะขนาดไหน ดูแลไม่ไหวคงส่งกลับกรุงเทพ”

“ล้อเล่นน่า เอาเป็นว่าน้องจะตั้งใจเรียนให้ได้เกียรตินิยมไม่แพ้พี่หนึ่งเลย” คคนางค์คุยโว

“ก็ดี พี่จะได้ไม่ต้องห่วงมาก พี่รู้ว่าน้องเป็นคนแบบไหน น้องโตแล้ว พี่เชื่อมั่นในตัวน้องว่าจะไม่เหลวไหล เอาไว้ถ้าพี่ว่างจะแวะมาหาอีกนะ วันนี้พี่คงต้องกลับแล้ว เดี๋ยวคุณเสือกับกรจะรอนาน วันนี้แวะมาหาตามสัญญา ถึงไร่แล้วพี่จะโทรหาอีกทีนะ” คนินตัดบท เมื่อยกนาฬิกาที่ข้อมือดูเวลา เห็นว่าถ้าเกินกว่านี้จะไปถึงไร่ค่ำมืดเสียก่อน และที่สำคัญเขาเกรงใจเจ้านาย ครั้งหน้าคงต้องหาโอกาสมาเอง จะได้มีเวลาอยู่กับน้องสาวอย่างเต็มที่