ดั่งกล มนต์ดลใจ

ภาพสาวน้อยที่มีผมยาวดำขลับ นัยน์ตากลมโต แฝงด้วยความตื่นตระหนกนิด ๆ เมื่อยามที่เจ้าหล่อนสบตาเขา แก้มยุ้ยน้อย ๆ แดงเรื่อ ทั้งที่สีผิวไม่ได้ขาวอย่างสาวสมัยนิยม ทว่าเหลืองเนียนดั่งสีน้ำผึ้ง แต่แก้มนั้นใยแดงสวยกว่าใครในสายตาเขา ท่าจะบ้า ! ชายหนุ่มสบถในใจ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเมื่ออาการประหลาดเกิดขึ้นกับความรู้สึก พลอยทำให้สีหน้าของเขาดูดุดันไปโดยไม่รู้ตัว มีผลให้หญิงสาวตรงหน้าเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงกับท่าทีนั้นไปด้วย“นี่คุณเสือ เจ้านายพี่เอง” เสียงเอ่ยขึ้นแทรกกลางความรู้สึกเขา เจ้าหล่อนยกมือไหว้อย่างสวยงาม อย่างคนที่ถูกอบรมมาดี ศารทูลรับไหว้แทบไม่ทัน รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาทันที ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาภายในบริเวณมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ความสดชื่นสดใสของบรรดาวัยรุ่นนักศึกษา ช่างสวนทางกับคนบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างพวกเขาเสียจริงสามหนุ่มจากไร่ชาบนดอยอันห่างไกล ที่วันนี้มีภารกิจในเมืองเชียงใหม่พอดี ประจวบเหมาะกับคนิน ผู้จัดการไร่ ต้องการมาพบน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน จึงขอแวะหาน้องสาวในมหาวิทยาลัยก่อนที่จะเดินทางกลับไร่ ส่วนตัวศารทูลเคยได้ยิน คนิน ซึ่งเป็นผู้จัดการไร่ของเขา เล่าให้ฟังถึงน้องสาวคนเ

รถจอดหน้าร้าน ‘Little Tea and Coffee’ หนึ่งในกิจการของครอบครัวศารทูล ภายใต้การดูแลของธัญรดาน้องสาวบุญธรรมร้านนี้เป็นกิจการของครอบครัวที่เล็กสุดในบรรดาธุรกิจที่ครอบครัวทำ จะนับว่าเป็นธุรกิจก็ไม่เชิง เรียกว่าเป็นงานอดิเรกของน้องสาวเขาจะเหมาะสมมากกว่าสามหนุ่มก้าวลงจากรถ แต่คนินกลับมีทีท่าลังเลไม่ก้าวตาม“คุณเสือครับ ผมว่าจะรออยู่ข้างนอกดีกว่า”“ทำไมล่ะ” ศารทูลสงสัย“ลูกค้าน่าจะเยอะ เดี๋ยวดูขออะไรแถวนี้รอก็ได้ครับ เชิญคุณเสือกับกรเถอะ”“เข้าไปเถอะน่า ข้างนอกร้อนจะตาย มาเร็ว” เป็น นนทกรที่เดินกลับมาดึงแขนให้เข้าไปในร้านจนได้ คนินนั้นมีความรู้สึกส่วนตัวว่าธัญรดา ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา ชายหนุ่มจึงมักหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าหญิงสาวอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ท่าจะยาก จึงจำใจต้องเดินตามสองหนุ่มที่นำหน้าไปก่อนแล้วภายในร้านลูกค้าค่อนข้างหนาแน่น เป็นปกติของร้านแห่งนี้ เพราะมีชื่อเสียงและเปิดมาอย่างยาวนานรวมถึงรสชาติของอาหารและเครื่องดื่มไม่เป็นรองใคร โดยเฉพาะชาจากไร่เสือโคร่งที่ขึ้นชื่อ จนทำให้ร้านไม่เคยว่างเว้นจากลูกค้าเมื่อสามหนุ่มปรากฏกายภายในร้าน ค่อนข้างเรียกสายตาจากหลาย ๆ คนให้หันมามอง แต่ก็ไม่แน่

“น้อง ๆ”“ยัยน้อง”“ฮะ! อะไรนะเกด” คคนางค์สะดุ้งหลุดจากห้วงความคิด เมื่อเสียงเรียกเกินระดับเดซิเบลของเพื่อนสาวดังลั่นขึ้น“เหม่อคิดถึงใครยะ เรียกตั้งนานไม่ตอบ” เกษญาภาเพื่อนร่วมห้องแซว“เปล่า คิดอะไรเพลิน ๆ เรื่อยเปื่อยน่ะ”“แน่เหรอ ไม่ใช่แอบคิดถึงใครล่ะ จะคิดถึงใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่พี่วีนะยะ”“ย่ะ ฉันรู้หรอก แล้วอีพี่วีก็ไม่ใช่สเปคฉันด้วย”“อะไรนะ สูง ขาว ตี๋หล่อโอปป้าอย่างพี่วีนี่นะ ไม่ใช่สเปคแก แล้วแกชอบแบบไหนยะ” เกษญาภาแอบเย้าเพื่อน เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งถึงตอนนี้ก็ปีสามแล้ว ไม่มีวี่แววว่าคคนางค์จะสนใจใครเป็นพิเศษ แม้มีหนุ่ม ๆ ทั้งในและต่างคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบบ้าง และบรรดาเพื่อนฝูงก็ต่างมีแฟนกันแทบทุกคนแล้ว ทว่าเพื่อนสาวก็ยังครองความโสดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่ามีในใจก็แล้วกัน” ตอบเพื่อนไปแล้ว แต่ทำไมหน้าของชายหนุ่มนาม ‘คุณเสือ’ ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง จนหน้าแดงให้เพื่อนสงสัย“ใคร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” เกษญาภาส่งสายตาคาดคั้น“บ้า ล้อเล่น ไม่มีหรอก ใครจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างเรา” คคนางค์พูดตามความรู้สึก เพราะเจอกันครั้งแรก เขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร แอบจะติด

บรรยากาศยิ่งดึกยิ่งครึกครื้น ใช้ไม่ได้กับคคนางค์ที่ขณะนี้ถูกความง่วงงุนเข้าครอบงำ จนต้องขอตัวจากเพื่อน ๆ ไปเข้าห้องน้ำ หญิงสาวตั้งใจว่าจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นและออกไปสูดอากาศข้างนอกสักพัก เธอใช้เวลาในห้องน้ำไม่นาน เมื่อเสร็จธุระจึงเดินออกมาด้านนอกผับ บริเวณสนามหญ้าที่ร่มครึ้มไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด กิ่งก้านประดับด้วยหลอดไฟดวงเล็กระยิบวิบวับสวยงาม มุมที่เธอเลือกค่อนข้างสงบและปลอดจากบรรดานักท่องราตรีทั้งหลายหญิงสาวหย่อนตัวลงบนเก้าอี้เล็ก ๆ ขนาดนั่งสบาย คิดอะไรเพลิน ๆ พร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รู้สึกโล่งสบายกว่าอยู่ด้านใน เธอยกข้อมือขึ้นมองดูนาฬิกาเรือนเล็กที่สวมติดไว้ตลอด เป็นของรักอีกชิ้น เพราะคนินซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อครบรอบวันเกิดยี่สิบปีเต็ม หลังจากนั้นเธอก็ใส่ติดตัวตลอดมา เวลาขณะนี้คือห้าทุ่มนิด ๆ คงอีกพักใหญ่กว่าที่บรรดาผองเพื่อนจะกลับกัน“ไม่เข้าไปข้างในเหรอครับ มานั่งทำอะไรมืด ๆ อยู่คนเดียว” เสียงทักดังขึ้นท่ามกลางความคิดเรื่อยเปื่อยทำเอาหญิงสาวสะดุ้งน้อย ๆ หันไปมองต้นเสียงก็พบว่า เจ้าของเสียงนั่งลงข้าง ๆ เธอแล้ว คคนางค์จึงขยับตัวออกห่างจากอีกฝ่ายทันที ด้วยความที

หลังจากนั่งเงียบอยู่ภายในรถมาสักพัก จนชายหนุ่มเบนหัวรถไปในทิศที่ไม่ใช่เส้นทางกลับหอพัก คคนางค์จึงค้านขึ้นมา“นี่ไม่ใช่ทางไปหอฉันนี่คะ” ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนเชียงใหม่ แต่พอจะรู้ว่าเส้นทางที่ชายหนุ่มพามานี้ไม่สามารถทะลุหรือเชื่อมต่อเส้นทางที่ไปหอพักเธอได้“อ้าว! ก็ตั้งแต่ขึ้นรถมา คุณไม่บอกว่าหอคุณอยู่ตรงไหน ผมก็ขับไปเรื่อยสิ นี่ก็เริ่มหิวแล้ว เลยว่าจะไปหาอะไรกินเสียหน่อย” หญิงสาวหน้าเหวอ ใช่! เธอเองก็ลืมบอกว่าหอเธออยู่ที่ไหน แอบคิดว่าคนินคงเล่าให้ฟังบ้างว่าเธอพักอยู่ที่ไหน ยังไง นี่เธอหวังอะไร โอ๊ย! ตายแล้ว มัวแต่โมโหเขาจนลืมบอกทาง“แต่ฉันไม่หิวค่ะ อยากกลับห้อง ฉันอยู่หอพักวารีค่ะ ซอยเจ็ด ข้าง ๆ ม. ถ้าจะกรุณาแค่กลับรถแล้วส่งฉันก่อน หลังจากนั้นคุณจะได้ไปกินอย่างสบายใจค่ะ” คคนางค์ปฏิเสธแก้เก้อ ตั้งหลักแจ้งเรื่องที่พักเธอใหม่“แต่ผมหิว ห้องน่ะยังไงก็ได้กลับแน่นอนไม่ต้องห่วงหรอก ผมคงไม่พาคุณไปปู้ยี่ปู้ยำให้เสียชื่อหรอกครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างล้อเลียน นึกขำคนข้าง ๆ ที่ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็หน้าตาบูดบึ้ง ไม่พูดไม่คุย ที่พักของเธอน่ะเขาพอรู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่ยังไม่อยากพาไปส่งเสียอย่างนั้น ดูสิว่าเจ้าหล