Nobela ni Lyzz belle

ลึกลงไปใต้พื้นพิภพหลายพันเมตร ภายในห้องโถงมืดมิดที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำทมิฬและกลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัว ปราสาทแห่งสภาเงา ย์กลางอำนาจมืดที่คอยชักใยโลกเวทมนตร์อยู่เบื้องหลังแสงไฟสีแดงฉานจากคบเพลิงอสูรสะท้อนกระทบกับบัลลังก์หินออบซิเดียนขนาดมหึมา บนนั้น... เงาร่างสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทและหน้ากากโลหะลึกลงไปในความมืดกำลังนั่งนิ่งสงบ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็งเพล้ง!กระจกสื่อสารโบราณที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าก็เกิดรอยร้าวและระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานสะท้อนจากการที่ "ปีศาจแม่ทัพ" ถูกกำจัดโดย เคเลบ ไรเดอร์และไลร่า แวนซ์ส่งคลื่นกระแทกเข้ามาถึงใจกลางปราสาทแห่งนี้โดยตรงความเงียบงันปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างบนบัลลังก์จะขยับตัวอย่างช้าๆดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พรั่งพรูออกมาดั่งลาวาใต้พิภพ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงจนผนังหินสั่นสะเทือน"ไอ้สวะ... ไร้ประโยชน์สิ้นดี!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจและเย็นยะเยือกดังก้องกังวานไปทั่วห้อง “ส่งปีศาจระดับแม่ทัพไปแท้ๆ แต่กลับถูกมนุษย์สารเลวคนเดีย

ความสูงระฟ้าของอาคารบัญชาการกลางในเขตความปลอดภัยพิเศษ มอบทัศนียภาพอันกว้างไกลของมหานครยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟนับล้านดวง ท้องฟ้ายามดึกปราศจากเมฆหมอก เผยให้เห็นหมู่ดาวระยิบระยับที่ทอประกายแข่งกับแสงนีออนเบื้องล่าง ลมหนาวพัดโชยปะทะยอดตึก ส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ ราวกับบทเพลงกล่อมโลกที่กำลังหลับใหลบนระเบียงกว้างของชั้นบนสุด ไลร่า แวนซ์ในชุดเครื่องแบบนักล่าปีศาจสีดำสนิทเข้ารูป ทิ้งตัวนั่งลงบนขอบปูนกั้นระเบียง มือเรียวบางประคองแก้วเซรามิกบรรจุโกโก้อุ่นๆ ไว้แนบอก ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปเบื้องไกลอย่างไร้จุดหมายโลกธรรมดาที่เธอเคยรู้จัก... โรงเรียนมัธยมปลาย เสียงหัวเราะของโซฟีและมีอา หรือแม้แต่ตัวตนเดิมของเธอในฐานะเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง บัดนี้ได้ถูกลบเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคนอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่มีใครจำไลร่า แวนซ์ คนเดิมได้อีกต่อไป ยกเว้นเพียงตัวเธอเองและเงาสะท้อนในกระจกเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกาย ร่างสูงโปร่งของเคเลบ ไรเดอร์ ในเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มปรากฏขึ้น เขาวางกระป๋องกาแฟดำลงบนขอบปูนข้างตัวเธอก่อนจะทอดสายตามองทิวศานตระการตาเบื้องหน้าเช่นกัน“ลมแรงนะ... ไม่หนาว

แสงแดดยามเช้าในวันใหม่สาดส่องผ่านผืนผ้าใบหน้าต่างลงมาสัมผัสกับผิวแก้วใสภายในห้องนอนชั่วคราว ทว่าความอบอุ่นของแสงอาทิตย์ในวันนี้กลับไม่ได้ทำให้หัวใจของไลร่า แวนซ์รู้สึกผ่อนคลายเหมือนเช่นเคย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นความอบอุ่นที่เจือความหนาวเหน็บและบาดลึกจนน่าประหลาดเมื่อคืนนี้ หลังจากที่เธอยอมรับข้อเสนอของ พลเอกอาร์เธอร์ และตัดสินใจก้าวเข้าสู่โลกของนักล่าปีศาจอย่างเต็มตัว ความจริงอันโหดร้ายข้อหนึ่งก็ตามมาติดๆ—การตัดขาดจากโลกธรรมดาไม่ได้หมายถึงแค่การหลบหนีหรือการหายตัวไปจากบ้านเกิดเท่านั้น แต่เพื่อความปลอดภัยขั้นสูงสุดของคนที่เธอรัก ความทรงจำของทุกคนที่มีต่อ "ไลร่า แวนซ์" จะต้องถูกลบเลือนและปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด โดยฝีมือของหน่วยเวทมนตร์ความจำขององค์กร เพื่อไม่ให้พวกปีศาจหรือสภาสูงใช้คนรอบตัวเธอเป็นเครื่องมือในการตามล่านั่นหมายความว่า... เพื่อนสนิท ครูประจำชั้น และเพื่อนร่วมโรงเรียนทุกคน จะหลงลืมการมีตัวตนของเธอไปราวกับเธอไม่เคยเกิดมาบนโลกใบนี้เลยไลร่ายืนมองตัวเองในกระจกเงา ชุดนักเรียนมัธยมปลายสีขาวสะอาดตาถูกสวมทับบนเรือนร่างบอบบาง เธอยกมือขึ้นจัดโบว์ผูกคอเสื้ออย่างช้าๆ มือเรียวสั่นเ

ในบ้านพักของวิเวียนขณะนี้เป็นเวลายามสาย บรรยากาศโดยรอบไม่ได้อบอุ่นสดใสเหมือนเช่นวันก่อน ทว่าเต็มไปด้วยความเงียบงันและความเปราะบางที่สัมผัสได้ชัดเจนบนเตียงนอนห้องพักชั้นสอวิเวียน รีดนอนพักผ่อนอย่างอ่อนแรง ร่างกายที่เคยทรงพลังและเปี่ยมด้วยเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แก่นพลังวิญญาณของเธอได้รับความเสียหายอย่างหนักหน่วงจากการถูกปีศาจระดับแม่ทัพเข้าสิงร่าง แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่อาการสาหัสครั้งนี้ทำให้พลังเวทของอาจารย์วิเวียน อ่อนแอลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเขตอาคมรอบบ้านพักที่เคยหนาแน่นและปลอดภัย บัดนี้เริ่มสั่นคลอนและจางหายไปทีละน้อยเคเลบยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองออกไปเบื้องนอกด้วยความกังวล ไลร่านั่งกุมมืออันเย็นเฉียบของอาจารย์วิเวียนไว้แนบแก้ม ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาความพ่ายแพ้ของปีศาจเมื่อคืนไม่ได้แปลว่าสงครามสิ้นสุดลง ตรงกันข้าม... มันเป็นเพียงสัญญาณเตือนว่าสภาสูงและกองทัพเงาได้เพ่งเล็งมาที่พวกเขาทุกคนอย่างเป็นทางการแล้ว และด้วยสภาพของอาจารย์วิเวียนที่ไม่สามารถปกป้องใครได้อีกต่อไป บ้านพักกลางป่าหลังนี้จึงไม่ใช่สถานที่ท

แสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของบ้านพักเขตอาคม กลิ่นอายความชั่วร้ายและคราบเขม่าควันจากการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อคืนถูกชำระล้างด้วยสายลมบริสุทธิ์ยามเช้าบนโซฟาตัวยาว วิเวียน นอนพักผ่อนอย่างสงบภายใต้การดูแลของเวทมนตร์ฟื้นฟูสภาพจิตใจ แก่นพลังมืดที่เคยเข้าครอบงำถูกขับออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่ยืนยันว่าเธอปลอดภัยดีแล้วไม่ไกลนัก ไลร่านั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นพรม ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน เธอกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดแผลตามใบหน้าและลำแขนให้กับเคเลบอดีตนักล่าผู้เพิ่งกลับมาช่วยชีวิตเธอไว้จากปากเหวแห่งความตายบรรยากาศภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงถอนหายใจเบาๆ ของเคเลบยามเมื่อสำลีสัมผัสถูกบาดแผลไลร่ามองหน้าคมคายที่มีรอยแผลฟกช้ำจากการปะทะกับปีศาจแม่ทัพ หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและรู้สึกผิด เหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาเดินสะพายเป้ออกจากบ้านไปด้วยความโกรธยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เธอนึกว่าเขาจะทอดทิ้งเธอไปเสียแล้ว... แต่เขากลับย้อนกลับมาในวินาทีชีวิตคับขัน“คุณเคเลบ...” ไลร่าเอ่ยทำลายค

ลูกศรพลังงานสีดำทมิฬขนาดมหึมาสั่นสะเทือนอยู่กลางอากาศ ปลายแหลมคมของมันจดจ่อตรงมาที่ร่างของไลร่า ที่กำลังนอนทรุดอยู่บนพื้น แรงกดดันมหาศาลบดขยี้จนเธอแทบหายใจไม่ออก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดสิ้นหวัง ร่างกายบอบบางเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดจากการต่อสู้ยื้อย่างในเสี้ยววินาทีแห่งความตาย เมื่อลูกศรสีดำกำลังจะพุ่งทะยานปลิดชีพเป้าหมาย—ตูม!มันใดนั้นเอง มิติพิเศษสีม่วงเข้มก็เกิดรอยร้าวขนาดมหึมาขึ้นกลางอากาศ เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าผ่าผืนผ้าใบแห่งความมืดฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ แสงสว่างวาบสีฟ้าครามเจิดจ้าพุ่งทะลวงทะยานผ่านความมืดมิดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดในชุดเสื้อแจ็คเก็ตคุ้นเคยที่พุ่งกระโจนเข้ามาขวางกลางระหว่างไลร่ากับลูกศรปีศาจอย่างเฉียดฉิว!“เคเลบ!”ไลร่าร้องขึ้นอดีตหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษผู้หุนหันพลันแล่นเดินออกจากบ้านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้เขาย้อนกลับมาแล้ว... สัญชาตญาณดิบและการสังหรณ์ใจที่เตือนว่าเด็กสาวกำลังเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต ทำให้เขาขับรถย้อนกลับมาด้วยความเร็วสูงสุด และพุ่งทะลวงมิติพิเศษเข้ามาด้วยการระเบิดพลังงานครั้งสุดท้าย!“ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะไม่ยอ