การฝึกฝน Novels & Stories

พอมาถึงลานฝึกฝน ซูอันพูดถึงความสำคัญของการฝึก “จำไว้ให้ดี! การปกป้องชีวิตข้า ปกป้องสินค้าคือสิ่งสำคัญที่สุด

รย์มากจริง ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ ของการฝึก ฉันต้องรูจัก ดื่มด่ำกับความลำเค็ญ ด้วยการยืนด้วยมือ นอนในห้องที่ไม่มีเครื่องทำความร้อนและฝึกความแข็งแกร่งของมือด้วยการชกต้นไม้” “แต่คุณกลัวการกระโดดลงจากหน้าผา” “มันต่างจากในหนังกำลังภายในนะคะ แดน...การฝึกแบบนั้นทำให้ฉันได้ค้นพบอ

าเยือน อวี้เหวินออกมาฝึกฝนร่างกายแต่เช้ามืด ณ ลานฝึกเล็กๆ หลังเรือน แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมาต้องร่างของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายไหลรินอาบไปทั่วใบหน้าและแผ่นหลังจากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เขากำลังฝึกฝนร่างกายด้วยท่าทางพื้นฐาน เริ่ มจากการดันพื้นอย่างตั้งใจ สลับกับการกระโดดตบเบาๆ จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นการฝึกชกมวย ปล่อยหมัดซ้ายขวาเข้าเป้าที่แขวนไว้ด้วยความมุ่งมั่น แม้ท่าทางจะยังไม่คล่องแคล่วมากนัก แต่ทุกการเคลื่อนไหวก็แสดงให้เห็นถึงความพยายามที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของตนเอง

เฟิงซือพยักหน้าเข้าใจแล้วเริ่มหลับตาฝึกฝน นับตั้งแต่เยว่อิงช่วยสอนวิธีฝึกฝนให้เขา ชายหนุ่มก็มุ่งมั่นตั้งใจฝึกเป็นอย่างมาก หนึ่งวันมีสิบสองชั่วยาม เขาตั้งหน้าฝึกไปแล้วหกชั่วยาม และหลังผ่านความพยายามมานานนับเดือน ตอนนี้เฟิงซือก็ก้าวเข้าใกล้ระดับเจ็ดเข้า ไปทุกทีแล้ว หญิงสาวนอนคว่ำหน้าบนเตียง จ้องมองยังคนที่เอาแต่ตั้งหน้าฝึกฝนด้วยความรู้สึกหลากหลาย

โดยไม่ต้องรออีกต่อไป หนิงเป่ยก็เริ่มฝึกซ้อมทันที “ลมพัดแรงขึ้น เมฆก็ทะยานลอยขึ้นฟ้า และฟ้าร้องกระหึ่ม... สายฟ้าร้องใกล้เข้ามา!” ครั้งแรกล้มเหลว! ฟ้าร้องเล็ก ๆ กำลังเข้ามา! ครั้งที่สองล้มเหลว ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่... จนกระทั่งครั้งที่ร้อยก็ยังจบลงด้วยการคว้าน้ำเหลว

การฝึกฝนที่ดีที่สุดก็คือการฝึกในสนามจริง หากต้องการเป็นสายข่าวชั้นยอด เช่นนั้นก็ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก เติ้งหงเหวินไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ ตอบกลับทันที “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

น่าสนใจนางรีบนำไปเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว กฎที่ว่ามีอยู่ประโยคเดียว ฝึกฝนจนชำนาญ “โอ๊ย ! ฝึกฝนจนชำนาญ ไร้อาจารย์สั่งสอนเช่นนี้ ข้าจะไปฝึกฝนจนชำนาญได้อย่างไร”

สนามทดลองแตกต่างจากสนามการฝึกฝนเถื่อน สนามการฝึกฝนเถื่อนให้ผู้แข่งสามารถใช้อาวุธต่าง ๆ และสิ่งอื่น ๆ ของตัวเองได้ แต่ในสนามฝึกซ้อม เจ้าต้องแสดงพลังของตัวเอง หรือพูดตรง ๆ ก็คือมันคือศิลปะการต่อสู้ล้วน แม้แต่พลังวิเศษก็ไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ใช้

การฝึกฝนอันแสนสาหัส: การค้นพบพละกำลังภายใน ฮานาและโกฮันพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อดันแท่นหิน แต่ทุกครั้งที่พวกเขาแสดงความเหนื่อยล้า หรือหยุดพักแม้เพียงชั่วขณะ แสงสีส้มอมแดงก็จะสาดส่องลงมา และพวกเขาก็จะถูกส่งกลับไปที่จุดเริ่มต้น

ความแม่นยำระดับจับวาง ทำให้เสียงพูดคุยในยิมเนเซียมเริ่มเงียบลง รินไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอเริ่มฝึกฟุตเวิร์ก (Footwork) แบบสปริงตัวสลับซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีลูกขนไก่ เธอจินตนาการว่ากำลังรับลูกตบจากศัตรูที่มองไม่เห็น สปีดเท้าของเธอเร็วจนเกิดเสียง เอี๊ยดอ๊าด ดังก้องไปท ั่ว ความเร็วที่ถูกเคี่ยวเข็ญมาจากพื้นปูนสากๆ ใต้ทางด่วน เมื่อนำมาใช้บนคอร์ทยางสังเคราะห์ มันยิ่งพริ้วไหวและรวดเร็วราวกับพายุ รินฝึกเสิร์ฟลูกชนเป้าหมาย สลับกับการสปรินต์คอร์ทอยู่คนเดียวเกือบสี่สิบนาที เหงื่อไหลโทรมกาย แต่ท่าทางการตีของเธอกลับไม่ตกลงเลยแม้แต่น้อย