ปีศาจ Novels & Stories

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

ปึก สิ้นเสียงกระดาษปึกใหญ่ ก็ลอยไปกระแทกหน้าภาสันต์อย่างแรง เมื่อปนันชิตาขว้างมันใส่หน้าเขา “เลวที่สุด!” หญิงสาวก่นด่า ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไปที่ประตู นี่น่ะหรือพ่อพระของพ่อ เขาคือซาตานชัด ๆ คำว่ารักที่เขาบอกคงไม่มีอยู่จริง เพราะถ้าเขารักเธอจริง คงไม่ทำอย่างนี้กับพ่อของเ� �อ

เสียงโห่เรียกหาลูกค้าดังขึ้นจากบุรุษแปลกหน้าที่เดินเข้ามาในตลาดทำเอาผู้คนหันมองไม่น้อย คำว่า ‘หมอปีศาจ’ เรียกความสนใจจากชาวบ้านชาวเมืองไม่น้อย แม้แต่คุณชายคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองนี้ก็เข้ามามามุงดูด้วยความสนใจ “ยาจากท่านหมอปีศาจจริงหรือ”

เอริกถามหน้าตาย โรสิตาแก้มแดง หน้าร้อนวูบ “บ้า ฉันไม่มีขนหน้าแข้ง และไม่เคยซื้อมีดโกนมาโกนขนหน้าแข้งด้วย” เธอขึงตาใส่คนถาม ที่ช่างหาเรื่องกวนอารมณ์ได้ตลอด

Chapter 67 “อ๊า...คุณยักษ์...อ๊า...คุณยักษ์ขา” เธอครางเสียงแผ่ว ร่างกายรุมร้อนไปด้วยไฟพิศวาสเผาผลาญ เขาสนุกปากกับการดูดกลืนปลายถัน ดึงดูดแรงๆ ถี่ๆหลายครั้งผลัดเปลี่ยนทั้งซ้ายและขวา ดารากานต์เสียววาบไปทั่วร่าง ท้องแบนเรียบแขม่วเกร็งรับความสยิวซ่าน

สุด ๆ เหรอ แต่นี่มันก็สุดเกินไปหน่อยเพราะผมที่เคยดำขลับของเธอกลายเป็นสีขาวเป็นประกายแม้จะดูสวยดี แต่นี่มันไม่เหมือนพวกปีศาจผมขาวพันปีอะไรแบบนั้นเหรอ “ช่างเถอะ” เพราะไม่อยากแตกหักกับเพื่อนที่กำลังขอโทษขอโพยตัวเองอยู่ ถึงจะเสียใจที่ถูกเปลี่ยนลุกกะทันหันอย่างไม่ทันตั้งตั ว แต่มันก็แค่สีผม อีกไม่นานก็กลับมาเป็นสีเดิมได้ หลงเหยียนไม่อยากแตกหักกับเพื่อนสนิทเพราะเรื่องงีเง่าแค่นี้จึงไม่สนใจและปล่อยผ่านทุกอย่างไป

สุดแค้นแสนพิศวาส ผู้เขียน : กาสะลอง นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

เสี่ยใหญ่เสริมพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ไอ้อ๊อดสะอื้นไห้อย่างหมดรูป "พวกแกมันไม่ใช่คน... พวกแกมันปีศาจ! เอาเมียคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย ส่วนมึงก็นังตัวดี เห็นแก่เงินจนยอมขายวิญญาณ!"

พรางพิษ EP 1 แสนชัง ___________ กลุ่มควันสีเทาปนดำ พวยพุ่งออกจากปากปล่องเมรุภายในวัดดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงฯ สมัตถ์ โสภณวิชญ์ มองตามกลุ่มควันแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ดวงตาแดงก่ำนั้นแทนคำบอกเล่าถึงความเศร้าที่อยู่ภายใน หกเดือนที่แล้วเขาเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนก

พวกเราใช้เวลาเดินทางกันเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมายซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ฉันไปพบกับเจ้าเมืองที่เป็นคนส่งคำขอร้องมาให้สำนักเฟยเทียนจัดการปีศาจที่ออกอาละวาด จากที่ได้ข้อมูลมาคร่าวๆ ปีศาจตนนี้จะจับหญิงสาวที่งดงามไปและกินเครื่องใน ให้เดานะว่าปีศาจตนนี้คือสา ยพันธุ์อะไร หนึ่ง สอง สาม....เฉลย! แน่นอนว่ามันคือปีศาจจิ้งจอก! นิยายแนวนี้หากไม่มีปีศาจจิ้งจอกออกมารับบทเป็นตัวร้ายมันคงขาดสีสันน่าดู