Novels by Phamm Mori

ผู้จัดการให้เวลาทีมจนถึงเช้าวันถัดไป ถ้ารอบทดลองครั้งใหม่ยังทำให้พนักงานสับสน Pause Point และ Choice Point จะถูกถอดออกจากงานนำเสนอครั้งนี้ไม่มีใครเถียงเรื่องว่าใครเป็นต้นเหตุ เซนส่งรายการสิ่งที่เขาเปลี่ยนให้ผมก่อนแตะอุปกรณ์ทุกชิ้น ผมเลิกบังคับให้ทุกเหตุการณ์ต้องกลับเข้าสู่เส้นทางหลัก และเพิ่มจุดที่ทีมสามารถหยุดเพื่อฟังคนตรงหน้าได้จริงเช้าวันถัดมา แขกคนแรกเลือกกิจกรรมทันที คนที่สองขอพัก และคนที่สามเปลี่ยนใจหลังเริ่มโปรแกรม ทีมไม่แตกออกเป็นสองคำสั่งเหมือนวันก่อน เพราะทุกเส้นทางมีเจ้าของงานและภาษาที่ใช้ตรงกันผู้จัดการไม่ได้ชมยาว เขาเพียงเปิดแฟ้มอีกครั้งและบอกให้ใส่ Pause Point ลงในสไลด์นำเสนอฉบับจริงผมจดประโยคนั้นไว้ใต้ผังงาน ไม่ใช่ในฐานะชัยชนะ แต่เป็นหลักฐานว่าแผนที่ดีไม่ใช่แผนที่ไม่มีใครเปลี่ยน มันคือแผนที่ทุกคนรู้ว่าจะเปลี่ยนอย่างไรโดยไม่ทำให้คนอื่นหลงทางPOV: Aidenเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่ทุกคนคิด จากวันแรกที่เดินเข้ามาใน Wellness by the Sea พร้อมกระเป๋าเดินทางและความไม่คุ้นเคย วันนี้ปฏิทินบนโต๊ะทำงานของทีมถูกขีดฆ่าไปเดือนกว่าแล้ว

POV: Kinหลังจบประชุมช่วงบ่าย ผมตั้งใจว่าจะกลับห้องไปจัดระบบ Choice Point ให้เสร็จ แต่เซนดันเดินผ่านหน้าผมไปพร้อมแฟ้มงานชุดหนึ่ง แฟ้มที่ควรอยู่บนโต๊ะประชุม และควรผ่านตาผมก่อน"เซน"มันหยุดเดิน หันกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนรู้ตั้งแต่แรกว่าผมต้องเรียก"ว่า?"ผมมองแฟ้มในมือมัน "มึงเอาแฟ้มนั่นไปทำอะไร""เอาไปให้ทีมสปาดู""จะไม่บอกกูหน่อยเหรอ?"เซนเลิกคิ้วนิดเดียว "ก็จะบอกอยู่นี่ไง"ผมเดินเข้าไปใกล้ แล้วดึงแฟ้มจากมือมัน ไม่ถึงกับกระชาก แต่ก็ไม่ได้เบา"มึงเปลี่ยนแผนโดยไม่บอกกู"เสียงผมนิ่งกว่าที่รู้สึกจริง นิ่งแบบที่คนฟังควรรู้ว่า...ผมไม่โอเคหลังตึกเงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงเสียงลมทะเลพัดผ่านต้นไม้จนใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ แต่ความเงียบแบบนั้นกลับทำให้เสียงหายใจของเราชัดขึ้นกว่าเดิม เซนมองแฟ้มในมือผม แล้วเงยหน้าขึ้น"แล้วผลลัพธ์มันแย่ไหมล่ะ"ผมกดนิ้วลงบนสันแฟ้มแน่นขึ้น โอเค มันไม่ได้แย่ แต่ประเด็นไม่ใช่แค่นั้น"มันไม่ใช่เรื่องผลลัพธ์อย่างเดียว""แต่ถ้าผลลัพธ์มั

"งั้นเราลุยกันต่อ"ผมพูด เซนยิ้ม"พูดเหมือนพระเอกซีรีส์เลยว่ะ""กูก็พระเอกอยู่แล้วปะ""พระเอกหรือหมาโกลเด้น""แล้วหมาโกลเด้นเป็นพระเอกไม่ได้เหรอ"เซนหัวเราะ คินส่ายหน้าเบา ๆ แม้แต่ภามยังยกมุมปากขึ้น เหมือนกลั้นขำไม่ทันช่วงบ่าย หลังจากสรุปงานเสร็จ ทีมเริ่มแยกกันเก็บข้อมูลต่อ คินนั่งทำโครงระบบ Choice Point อยู่กับพี่เลี้ยง เซนเดินออกไปถ่ายภาพพื้นที่เพิ่มเติม ส่วนผมกับภามถูกทิ้งไว้ในห้องประชุมเล็กกับแฟ้ม Feedback ลูกค้าเดิมกองหนึ่งไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือเป็นความเมตตาของโชคชะตา แต่ผมขอขอบคุณ Destiny Project ไว้ก่อนภามนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก้มอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วของเขาไล่ไปตามบรรทัดช้า ๆ คิ้วขมวดนิดหนึ่งเวลามีข้อมูลที่ต้องคิดต่อ แสงบ่ายลอดผ่านม่านบางเข้ามาตกบนเสี้ยวหน้าเขาพอดี ทำให้ผิวขาว ๆ นั้นดูนุ่มกว่าปกติผมตั้งใจจะอ่านเอกสารของตัวเอง จริง ๆ แต่ผ่านไปเกือบห้านาที ผมยังอยู่หน้าเดิม เพราะสายตาเจ้ากรรมดันไหลไปทางเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก จนสุดท้ายเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมา"มึงมองกูทำไม"ผมสะดุ้งนิดหนึ่ง แต่ยิ้มทันที"ไม่ได้มอง"ภามจ้องกลับ สีหน้าบอกชัดว่าไม่เชื่อสักนิด"เอเดน"เวลาเขาเ

ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง Flow ของคิน ความยืดหยุ่นของเซน และสีหน้าของลูกค้าที่ยังไม่พร้อม ก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้น"เปลี่ยนได้"ภาม เขาไม่ได้แม้แต่จะลุกขึ้น แต่น้ำเสียงนิ่ง ๆ นั้นกลับทำให้ทุกคนหยุดฟัง"ปรับเป็น Optional IV"คินหันไปมอง ภามพูดต่อ"คิน เพิ่ม Protocol สำหรับกรณีเลื่อน IV""เซน ดู Transition ว่าเปลี่ยนไปพักโซนไหนแล้วไม่สะดุด""เอเดน พาลูกค้าไปต่อ"คำสั่งนั้นสั้นและชัด ผมพยักหน้าทันที"ได้ครับ"ไม่มีใครถามซ้ำ ไม่มีใครเถียง คินก้มลงจด เซนขยับไปคุยกับทีมสปา ส่วนผมหันไปหาลูกค้าแล้วยิ้ม"งั้นตอนนี้เราไปนั่งพักตรงโซนวิวทะเลก่อนดีไหมครับ"เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แววตายังไม่โล่งทั้งหมด แต่ดีขึ้นกว่าก่อนหน้า"ได้ค่ะ"ผมเดินนำเธอออกไปจากห้อง ผมหันกลับไปมองผ่านกระจกห้องฟื้นฟู คินก้มจดบางอย่างลงในแฟ้ม เซนคุยกับทีมสปา พี่พยาบาลเก็บถาดอุปกรณ์ออกไป เมื่อกี้ทุกอย่างยังเหมือนจะชนกันอยู่กลางห้อง แล้วภามก็พูดแค่ไม่กี่ประโยค ทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองโซนพักวิวทะเลอยู่ถัดจากห้องฟื้นฟูออกมาไม่ไกล เป็นระเบียงกว้าง มีเก้าอี้ไม้บุผ้านุ่มวางหันหน้าออกสู่ผืนน้ำ ลมทะเลพัดผ่านม่านสีขาวให้เคลื่อนไหว

POV: Aidenห้องอาหารเช้าเริ่มคึกคักกว่าปกติ กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยปะปนกับกลิ่นกาแฟในอากาศ แสงเช้าสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาแตะโต๊ะไม้ยาวกลางห้องจนดูเหมือนทุกอย่างถูกเคลือบด้วยสีทองอ่อน ๆผมนั่งอยู่ข้างเซน ข้างหน้ามีไข่คน ขนมปังปิ้ง ผลไม้ และกาแฟที่ยังไม่ได้แตะ แต่ความสนใจของผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย"เลิกมองประตูได้แล้ว"เซนพูดโดยไม่เงยหน้าจากจาน ผมหันขวับ"กูไม่ได้มอง""ประตูมันจะสึกแล้ว""มึงก็เวอร์""กูไม่เวอร์ มึงนั่นแหละไม่เนียน"ผมหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ ยังไม่ทันได้เถียงต่อ ประตูก็เปิดออกพอดีคินเดินเข้ามาก่อน เสื้อเชิ้ตกลีบคมกริบ กางเกงเรียบพอดีตัว ท่าทางเรียบจนดูเหมือนเขาเตรียมตัวมาเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจมาตรฐานตั้งแต่เช้า ส่วนคนที่เดินตามหลังมา... ภามผมเผลอยิ้มก่อนจะห้ามตัวเองทัน เซนเหลือบมองผมแล้วส่ายหน้าเบา ๆ"อาการหนัก""กูยังไม่ได้ทำอะไร""มึงยิ้มเหมือนหมาเจอเจ้าของอีกแล้ว""ไอ้เซน"มันหัวเราะในลำคอภามกับคินเดินมาถึงโต๊ะ คินวางแฟ้มลงก่อนนั่ง ภามวางแก้วกาแฟไว้ข้างมือแล้วนั่งตรงข้ามผมพอดี ตรงข้าม แปลว่าเห็นหน้าได้ชัด ดี... ดีมาก ผมพยายามคุมสีหน้าให้ปกติที่สุด"มอนิ่ง

คินดึงมือกลับไปดื่มน้ำต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นส่วนเซนที่นั่งข้าง ๆ ผมหลุดยิ้มมุมปาก เหมือนมันเห็นความหึงจาง ๆ ในตาผมเข้าให้แล้ว"เรียบร้อย หล่อเหมือนเดิม" ผมพูดกลบเกลื่อนคราวนี้คินเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมตรง ๆ บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันตาส่วนภามจ้องหน้าผมนิ่งจนผมเริ่มใจเสีย กำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่คนตรงหน้ากลับพูดขึ้นก่อน"มึงนี่นะ... ปากไว"ผมกลืนน้ำลาย แต่อาศัยความหน้าด้านตอบออกไปตามความจริง "แต่จริงใจนะ"ภามนิ่งไป หนึ่งวิ... สองวิ... แล้วเขาก็ยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มจาง ๆ แค่ตรงมุมปากที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสว่างพรึ่บขึ้นมาทันทีตอนลุกจากโต๊ะอาหาร ผมเดินขนาบข้างภามไปในระยะที่เขาจะไม่รำคาญ"ภาม พรุ่งนี้... มึงจะนั่งข้างกูไหม"ภามปรายตามองเหมือนกำลังถามว่าผมเอาความมั่นใจมาจากไหน "ใครบอกจะนั่งด้วย""งั้นกูไปนั่งข้างมึงเอง"ภามนิ่งไปก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ "แล้วแต่มึง"เขาเดินแยกออกไปแล้ว แต่ผมยังยืนยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียวเซนเดินมาตบไหล่ผม "อาการหนักนะมึงน่ะ"ผมหันไปมองมันแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม "เออ ยอมรับ... หนักจริง"ลมทะเลพัดเข้ามาจากโถงทางเดิน กลิ่นเกลือจาง ๆ ปนกับกลิ่นสมุนไพรอบอวล