Future Detective ภาคเอกบทแห่งวรวงศ์ษา

ความอดอยาก ภัยธรรมชาติ และสงครามระหว่างประเทศ หลากหลายเหตุการณ์นำมาสู่สงครามครั้งที่สามในปี พ.ศ. 2580 และสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2600

            เกิดเหตุไม่คาดฝันอีกครั้งเมื่อชุดชิ้นส่วนอุกกาบาตตกใส่โลกราวกับฝนห่าใหญ่นานนับสัปดาห์ ราวกับกำลังส่งคำเตือนอะไรบางอย่างให้ทุกคนตื่นตัวในครั้งนี้

            กว่านานานประเทศจะฟื้นตัวจากเหตุการณ์ทั้งสองอย่างได้นั้นก็ใช้เวลาไปพันปี ถึงเวลาก้าวเข้าสู่ความเจริญก้าวหน้าของยุคเทคโนโลยีแบบผสมผสาน ณ บัดนี้

            “ตำนานเป็นยังไงบ้างคะคุณหนู เลื่องลืออันดับหนึ่งเลยใช่ไหมคะ” แม่นมถามระหว่างสอนให้กับนายน้อยลำดับสามภายในตระกูลด้วยความเอ็นดู

            “ดีครับ ถือว่าดีจนน่าสงสัยว่าใครเป็นคนรวบรวมข้อมูลประวัติศาสตร์นี้ขึ้นมา ระหว่างนั้นต้องมีการบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากเพราะเหตุนั้นเยอะพอสมควร”

            บีระพัฒน์ตอบพลางถอนหายใจยาวด้วยความเศร้าใจ เรื่องราวเหล่านี้ถือว่าหนักมาก สำหรับการสอนคนรุ่นหลังให้ซึมซับข้อมูล

“เรียนข้อมูลโดยรวมแล้ว ก็จำเป็นต้องเรียนข้อมูลฝั่งภาครัฐของพวกเราด้วยนะคะ แม้คุณหนูจะได้รับอนุญาตให้เรียนรู้ช้ากว่าคุณหนูทั้งสอง”

            “เพราะไอคิวระดับทั่วไป ไม่สามารถรับข้อมูลจำนวนมากในวัยเด็กได้ จะได้รับอนุญาตให้เรียนรู้มากขึ้นเมื่ออายุเลยแปดขวบไปแล้ว”

            “แต่ตอนนี้คุณหนูอายุแปดขวบแล้วนะคะ มีความจำเป็นต้องเรียนค่ะ เพราะคุณหนูคนโต และคุณหนูคนรองเริ่มเรียนตั้งแต่อายุห้าขวบแล้วนะคะ”

            “แม้จะเรียนรู้ช้าไปบ้าง ไม่เข้าใจทั้งหมดไปบ้าง แต่พื้นฐานและหลักควรจะเป็นต้องรับทราบทั้งหมดนะคะ” แม่นมพยายามอธิบายด้วยความใจเย็น

            คำพูดของเธออาจจะดูโหดร้ายไปบ้างในบางประโยค แต่ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แถมอภิสิทธิที่สมองระดับคนทั่วไป ถึงสามารถวิ่งเล่นและเที่ยวเล่นตามสบายเหมือนคนทั่วไป

            มีอิสระและเสรีมากกว่าคุณหนูทั้งสองคน แต่ละคนก็มีอภิสิทธิในแบบตนเอง ห้ามบ่นในสิ่งที่ตนเองได้รับเด็ดขาด ไม่มีใครได้ครอบครอง

            จะต้องมีคนได้อย่างเสียอย่างเสมอ เป็นหลักเข้าใจโดยง่าย เพราะบรรยากาศที่ดูเหมือนเด็กทั่วไปของบีระพัฒน์

ทำให้คฤหาสน์ตระกูลวรวงศ์คึกคักและสนุกสนานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนหลายปี ไม่จำเป็นต้องอยู่แบบเข้มงวดดั่งสมัยที่คุณหนูทั้งสองอยู่วัยเด็ก

            “ผมเข้าใจแล้วครับ มาต่อกันเถอะ” บีระพัฒน์ขานรับอย่างเข้าใจ เพราะเขาเป็นแบบนี้เลยไม่ต้องเรียนเร็วเกินไป สบายกว่าพี่สาวทั้งสองคนเยอะ

            “ฝั่งเอกชนมีตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดคอยค้ำจุนแต่ละพื้นที่ และมีอีกหกตระกูลในปกครองเพื่อคอยรับใช้ พวกเขามีกฎของตนเองและสามารถลงโทษคนของตนเองได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านสำนักงานกฎหมายของทางรัฐ”

            “แต่ถ้ามีปัญหากับคนภาครัฐจำเป็นต้องตัดสินจากประมวลกฎหมายจากภาครัฐโดยตรง ยกเว้นกรณีใครไปเผลอทำให้อีกฝั่งเสียชีวิตก็จะตัดสินประหารเป็นรายบุคคล”

“ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูล เพราะตระกูลส่วนใหญ่ไม่ได้รับรู้ถึงปัญหาแถมยังไม่มีใครคิดอยากฝ่าฝืนอยู่แล้ว อยู่แยกกันอย่างสงบสุขมาตลอด”

“แล้วฝั่งพวกเราล่ะครับแม่นม เป็นยังไงบ้าง”

“ถามได้ดีนะคะ คุณหนู”

“ฝั่งภาครัฐมีสายเลือดราชวงศ์และเชื้อพระวงศ์ที่หลงเหลือจากเหตุการณ์ประมาณสิบสองตระกูล”

“แบ่งเป็นสายเลือดราชวงศ์ที่เกิดจากบรรดาพระสนมในวังประมาณหกตระกูล และตระกูลเชื้อพระวงศ์อีกหกตระกูล แน่นอนว่าตระกูลเชื้อพระวงศ์จะทำงานรับใช้ตระกูลราชวงศ์”

“และมีกฎเกณฑ์แยกตัวออกมาจากภาครัฐเหมือนกัน ตัดสินใจกันเอง แต่ถ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคนภาครัฐที่เป็นประชาชนฝ่ายกลางและฝ่ายเอกชนถือเป็นเรื่องที่ตัดสินต่างหาก”

“วันนี้พอเท่านี้ก่อนค่ะ จดจำและอ่านประวัติศาสตร์ รวมถึงบันทึกพวกนี้ก็น่าจะเรียนกันอีกสามปีแล้ว เรื่องอื่นหมวดประวัติศาสตร์ยังไม่เรียนค่ะ”

ปึก!

เมื่อเสียงหนังสือของแม่นมปิดลงปุ๊บ บีระพัฒน์ก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาขนาดใหญ่ปั๊บ เด็กหนุ่มรู้ตัวมาตั้งแต่ยังเริ่มรู้ความว่าพรสวรรค์ทางสมองเทียบเท่าคนทั่วไป

ไม่ได้มีความพิเศษเท่าพี่สาวทั้งสองเลยสักนิด ถือเป็นความแตกต่างของกรรมพันธุ์อย่างชัดเจน แต่เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกน้อยใจเลยสักนิดเดียว

เพราะตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา เขาสามารถนอนหลับได้มากถึงวันละสิบสี่ชั่วโมงต่อวัน ได้เรียนโรงเรียนระดับกลางที่การแข่งขันไม่สูงมาก

ไม่มีการแก่งแย่งอันดับเรียนอยู่ตลอดเวลา