Novels by Erune

แสงแดดยามเช้าทอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนเล็ก ๆ ของข้าวหอม เจ้าของห้องกลับยังคงนอนเอาหมอนกอดก่าย ปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวไว้แน่น เสียงหัวใจยังคงเต้นระรัวตึกตักราวกับจะหลุดออกมาจากอก ทุกครั้งที่นึกถึงข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อคืนนี้…‘ฝันดีนะ... คนที่ฉันชอบ’ประโยคสั้น ๆ แต่ดาเมจรุนแรงระดับสิบ วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งคิดริมฝีปากอิ่มก็ยิ่งเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพื่อกลั้นรอยยิ้ม ข้าวหอมพลิกตัวซุกหนีความเขินอายลงกับที่นอนนุ่ม ขาเรียวทั้งสอง ดีด กระทืบเตียงเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ในความแพรวพราวและจู่โจมเก่งของคุณณิชาปกติแล้วเธอควรจะเป็นฝ่ายตั้งรับหรือคุมเกมได้มากกว่านี้สิ แต่นี่อะไร? รุกฆาตทีไรเป็นต้องเสียอาการจนไปไม่เป็นทุกที ไหนจะสายตาวับวามคู่นั้นตอนที่มองมาอีก แค่คิดว่า วันนี้จะต้องตื่นไปเจอหน้าอีกฝ่ายจริง ๆ ข้าวหอมก็รู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าว ลามไปจนถึงใบหู ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า เธอพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจและลูกอ้อนของอีกฝ่ายแบบราบคาบชนิดที่ไม่มีทางหนีพ้นเลยจริง ๆ‘คำว่า ‘คนที่ฉันชอบ’ มันคอยตามหลอกหลอนและหมุนวนอยู่ในหัวของเธอทั้งคืน จนทำให้เธอนอนแทบไ

ความทรงจำจากเมื่อวานยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน…สัมผัสอบอุ่นจากอ้อมแขนที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น... สายตาเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ... และโดยเฉพาะข้อความสุดท้ายก่อนนอนที่ส่งมาว่า ‘อดกอดค่ะ’ มากงมากอดอะไรกัน!ข้าวหอมยืนทอดสายตามองข้ามเคาน์เตอร์กาแฟออกไปทางหน้าร้าน เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ เป็นร้อยรอบตั้งแต่เมื่อคืนว่า ห้ามเก็บเอามาคิด ห้ามหวั่นไหว และห้ามเผลอไปคาดหวังอะไรกับผู้หญิงรวยระดับมหาเศรษฐีอย่าง ณัฐณิชา เดชาธนันท์ อีกเด็ดขาดทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านกาแฟใต้ตึกดำยามเช้า ดวงตาคู่เรียวกลับแอบกวาดมองไปที่ประตูบานโตอยู่เป็นระยะ ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว“เหม่ออะไรอยู่เหรอข้าวหอม?” เสียงเพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยทักขึ้นลอย ๆ ขณะกำลังจัดถาดขนมปังหน้าเคาน์เตอร์เพียงแค่ได้ยินเสียงเพื่อนเอ่ยปากแซว ข้าวหอมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายจนแทบทำตัวไม่ถูก เธอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงแล้วตอบกลับไปทันควันด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “ปะ... เปล่าค่ะ! ไม่ได้รอใครเลยสักหน่อย!”เพื่อนร่วมงานยิ้มกริ่ม ก่อนจะเลิกคิ้วมองอย่างมีลับลมคมใน เพราะคนทั้งออฟฟิศ

สายลมยามเช้าพัดผ่านหน้าร้านกาแฟใต้ตึกดำ บรรยากาศภายในร้านยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนที่มาสั่งเครื่องดื่มก่อนเข้าทำงานข้าวหอมกำลังง่วนอยู่กับการเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ ทว่าวันนี้เธอกลับมีอาการแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ข้าวหอมพยายามก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่ยอมหันไปมองทางประตูหน้าร้านเหมือนทุกวัน และทำเป็นสนใจขนมหวาน เมล็ดกาแฟ ไซรัปตรงหน้าเป็นพิเศษเหตุผลน่ะเหรอ... ก็เพราะเหตุการณ์เมื่อวานนี้ไงล่ะ!คำพูดหวาน ๆ สายตาอบอุ่น และประโยคที่บอกว่า ‘ฉันจีบเธออยู่นะ’ ยังคงหมุนวนอยู่ในหัวของเธอทั้งคืน จนทำให้เธอนอนแทบไม่หลับ ข้าวหอมตระหนักได้ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวมากเกินไปแล้ว เธอจึงตั้งใจว่าวันนี้จะทำตัวตัวเว้นระยะห่าง หลบหน้า และจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเธอได้อีกกรุ๊งกริ๊ง~เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ข้าวหอมชะงักไปแวบหนึ่ง แต่ก็บังคับตัวเองให้ก้มหน้าเช็ดแก้วต่อไปหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ทรงเสน่ห์ในชุดสูทสีเทาอมฟ้าเนี้ยบกริบเดินก้าวเข้ามาในร้าน ณัฐณิชาไม่ได้เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานประจำช่วงหลายวันที่ผ่านมา แต่กลับก้าวตรงเข้ามาที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่วงท่าสบาย ๆ สายตาคมกริบท

เช้าวันใหม่ร้านมอร์โรว์ใต้ตึกดำเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายตามปกติ เสียงแก้วกระทบถาด เสียงเครื่องสตรีมนมดังฟู่ๆ และสายตาของพนักงานออฟฟิศหลายสิบคู่ที่ทยอยเข้ามาเติมพลังก่อนเริ่มงานข้าวหอมกำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์กาแฟด้วยความเคยชิน ทว่าวันนี้ดวงตาคู่เรียวกลับแอบชะเง้อและเผลอมองไปทางประตูอัตโนมัติหน้าร้านบ่อยผิดปกติแปดโมงเช้าแล้ว…ปกติผู้หญิงคนนั้นต้องก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเนี๊ยบกริบ ท่าทางสง่างามจนคนทั้งร้านต้องเหลียวมอง และตรงเข้ามากวนประสาทเธอด้วยคำหวานแปลก ๆ แล้วนี่นา…ทำไมวันนี้ยังไม่มาอีกนะ?ข้าวหอมสลัดศีรษะเบา ๆ พยายามดึงความคิดตัวเองกลับมาบ้าจริง... จะไปสนใจทำไม เธอไม่มาสิดี จะได้ทำงานสงบ ๆ สักที!“วันนี้คุณณิชายังไม่มาเลยเนอะ” เสียงของพี่เพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยขึ้นลอย ๆ พลางยิ้มกริ่มอย่างมีลับลมคมในข้าวหอมชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ “แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันคะพี่?”“เอ้า! ก็ฉันเห็นแกมองประตูร้านตั้งหลายรอบแล้วนะ” เพื่อนร่วมงานคนสนิทยักคิ้วแซว“ฉัน... ฉันรอลูกค้าหรอกค่ะ!” ข้าวหอมรีบหันกลับไปทำเป็นจัดแก้วกระดาษแก้เขิน แก้มเนียนเริ่มซับสีเลือดฝา

เช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในร้านมอร์โรว์ยังคงขวักไขว่ไปด้วยผู้คนเหมือนเช่นทุกวัน ข้าวหอมกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบหลังเคาน์เตอร์ เธอเช็ดแก้ว จัดวางถ้วยกรดาษ และตรวจสอบความพร้อมของเครื่องบดกาแฟด้วยความชำนาญ ทว่าในใจลึก ๆ กลับเผลอแอบภาวนาว่าวันนี้ขอให้คุณณิชางานยุ่งจนไม่มีเวลาลงมาทีเถอะ…คำประกาศศักดาเมื่อเย็นวานที่ว่า ‘ฉันจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของข้าวหอมจนเผลอนอนกอดหมอนข้างขมวดคิ้วไปครึ่งคืน ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด คนอะไรมั่นอกมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนั้นกรุ๊งกริ๊ง~เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งทรงเสน่ห์ในชุดสูทสีเบจตัดเย็บอย่างประณีต ผมยาวถูกปล่อยสยายแบบลุคสบาย ๆ แต่กลับดูหรูหราจนคนมองต้องเหลียวหลัง เธอเดินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะมุ่งตรงมายังเคาน์เตอร์ช่องเดิมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยราวกับที่ตรงนั้นคือ เป้าหมายของการเดินทางมายังจุดนี้จบกัน คำภาวนาของข้าวหอมปลิวหายไปในอากาศทันที... เธอได้แต่นึกปลงตกและถอนหายใจยาวในใจ’ เอาอีกแล้วสินะ...’ ก่อนจะรีบดึงหน้าให้กลับมาเรียบตึงและเป็นทางการที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรับมือ

แสงแดดยามเช้าฉายผ่านกระจกบานของร้านกาแฟหรู แต่ยังคงบรรยายกาศอบอุ่น ตกแต่งแบบมินิมอลโทนสีน้ำตาล ขาว และตัดด้วยสีแดงเคอร์เรนท์ เป็นร้านประจำของพนักงานออฟฟิศย่านนี้ ที่นี่คือ Morrow (มอร์โรว์) คาเฟ่สาขาใหญ่ชั้นล่างสุดของ เดชาธนันท์กรุ๊ป อาคารสูงสี่สิบห้าชั้นทรงลูกบาศก์สีดำทะมึนใจกลางเมืองหลวง สถานที่ที่ผู้คนในย่านนี้เรียกติดปากกันว่า ‘ตึกดำ’ เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานสลับกับเสียงเคาะก้านชงดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง กลิ่นหอมเข้มข้นของเมล็ดกาแฟพันธุ์ดีอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานชาย หญิงในชุดยูนิฟอร์มเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลคสีดำกับผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ทุกคนกำลังขะมักเขม้นกับการรับออเดอร์และส่งมอบเครื่องดื่มให้แก่เหล่าพนักงานออฟฟิศ นักท่องเที่ยวทั้วไทยและต่างชาติที่แห่แหนกันเข้ามาเติมคาเฟอีนก่อนเริ่มแตะบัตรเข้าทำงานหรือเดินทางต่อ“คาปูชิโนร้อนได้แล้วค่ะ”ธัญชนก ศรีสมบูรณ์ หรือ ‘ข้าวหอม’ หญิงสาวตัวเล็ก ใบหน้าหวานมีลักยิ้มข้างแก้มด้านซ้ายเพียงข้างเดียว ฉายแววตาสดใส อ่อนหวาน มือบางยื่นแก้วกระดาษให้ลูกค้าพร้อมรอยยิ้มตามมารยาท เธอเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยไปทัดไว้ข้างใบหู ดวงตาเรียวมองดูแถวยาวเหยียดด้า