روايات بقلم Lestrang

โถงพิธีการของพระราชวังเฟนเฮิร์ทสว่างไสวด้วยแสงระยับจากโคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะ ผ้าม่านสีแดงเข้มปักตราประจำราชวงศ์ถูกขึงตึงอยู่เต็มผนังสองข้าง ทหารในเครื่องแบบประจำกองม้าเรียงแถวตรงเป็นแนว เสียงส้นบู๊ทกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะพร้อมเพรียงจนบรรยากาศขึงขังร่างเล็กยืนอยู่ด้านหลังสุดกับกลุ่มผู้รับใช้และแขกผู้สังเกตการณ์ สายตาเธอถูกตรึงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นสู่แท่นกลางห้อง…เอลเลียต เฟนเฮิร์ท ดยุกหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าตัดทอง เสื้อทหารรัดเอวขลิบลายเชิงอันวิจิตร พาดสายสะพายประดับเหรียญตรา เงาของกระดุมโลหะสะท้อนกับแสงไฟสว่างเจิดจ้า ดวงตาคมกริบเย็นชา แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่ต้องพยายามไม่มีใครลืมได้ว่า…เขาไม่ได้เป็นนายทหารที่ผ่านสนามรบ หากแต่เข้ารับเพียงหลักสูตรเร่งรัดสามเดือน ที่จัดขึ้นเฉพาะสำหรับราชวงศ์ แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเอลเลียต ด้วยสติปัญญาเฉียบคมและความเป็นผู้นำโดยกำเนิด เขาเรียนรู้เร็วเกินกว่าครูฝึกจะทัดทานได้ หลักสูตรที่เคยเป็นบทพิสูจน์สำหรับชนชั้นสูงหลายคน กลับกลายเป็นเพียง “บททดสอบเล็กน้อย” สำหรับดยุกเฟนเฮิร์ทและวันนี้…เขาได้ก้าวขึ้นมาเป็น Colonel-in-Chief

เสียงหอบหนักดังสอดประสานในห้องนอนหรู ร่างสูงใหญ่กดทับลงมาเต็มแรงจนเตียงไม้สั่นสะเทือน ณิชาจิกผ้าปูแน่น หัวสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกที่ไม่หยุดพักท่อนเอ็นแข็งสอดลึกเข้ามาในร่องสวาทจนแน่นตึงทุกส่วน ร่างบางบิดเร่า เสียงสะอื้นแผ่วหลุดลอดระหว่างริมฝีปากที่สั่นพร่า ความเจ็บและความเสียวประดังเข้ามาจนแยกไม่ออก“อึก…!” เธอครางสั้นๆ เมื่อแก่นกายกระแทกเข้ามาสุดแรงจนลึกถึงก้นบึ้ง เสียงแผ่วนั้นทำให้เขาหัวเราะต่ำ ริมฝีปากหยักกดลงข้างหู กระซิบด้วยเสียงเย้ยหยัน “นี่แหละเสียงที่ฉันอยากได้…อย่ากลั้นมันไว้”มือใหญ่กดสะโพกร่างเล็กแน่น กระแทกหนักขึ้นราวกับลงโทษ ทุกจังหวะโหมแรงเหมือนจะสลักความเป็นเจ้าของไว้ในร่างเธอ ณิชาสะท้านจนหยาดน้ำตาเลื่อนคลอแต่กลับไม่อาจขัดขืนได้เลยความร้อนรุ่มจากแก่นกายที่โหมกระแทกเข้ามาทุกครั้ง ทำให้ร่องหลืบของเธอตอบสนองอย่างหักห้ามไม่ได้ เสียงเนื้อเสียดสีกันดังก้องจนห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศร้อนผ่าว“หยุด…พอแล้ว…!” เธอร้องทั้งน้ำตา แต่กลับถูกท่อนเอ็นสวนแทงซ้ำลึกกว่าเดิมจนเสียงขาดห้วงเอลเลียตจ้องดวงตากลมโตที่พร่าไหว ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พอ? แต่ร่างกายเธอกลับดูไม่ใช่แบบนั้นเลยนะณิช

เสียงน้ำฝักบัวดังซ่าอยู่ในห้องน้ำหรูหรา เอลเลียตหายเข้าไปโดยไม่เหลียวมอง หญิงสาวที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงกิจวัตรที่ไม่ต้องให้ความสำคัญณิชาพยายามประคอบร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้น ความเจ็บแล่นแปลบไปทั่วสะโพกและต้นขา ขาเล็กสั่นจนแทบก้าวไม่ไหว แต่ก็ฝืนลากตัวเองหยิบเสื้อผ้าขึ้นกลับมาสวมใส่ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกจากห้องนอนหรูนั้นอย่างเงียบเชียบบันไดหินอ่อนทอดยาวราวกับไร้สิ้นสุด เสียงฝีเท้าของเธอก้องสะท้อนในความเงียบวังเวง เธอไม่กล้าหันกลับไป ไม่กล้าคิดถึงสายตาคมคู่เย็นนั้นอีกแล้ว หัวใจเหมือนถูกเหล็กร้อนกดทับจนแทบแตกสลาย เมื่อก้าวพ้นออกจากห้องของเขา อากาศยามดึกปลายฤดูใบไม้ผลิหนาวเย็นสะท้านแต่ความเย็นนั้นไม่เจ็บร้าวเท่ากับความอับอายที่กัดกินจากภายใน ร่างอรชรฝืนพาตัวเองเดินกลับสํ่บ้านพักกระท่อมเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปท่ามกลางความเงียบมืดของรัตติกาลประตูไม้เก่าถูกปิดลงเบาๆ ณิชาทรุดตัวลงกับเก้าอี้หายใจหอบ เหงื่อและกลิ่นกายยังติดผิวจนคลื่นไส้ เธอไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ ชำระล้างอาบน้ำร่างกายด้วยน้ำอุ่นทันที มือสั่นเทาไล่ลูบผิวเนื้อแรงๆ พยายามขัดล้าง

สองวันต่อมา…บ้านพักกระท่อมบนโต๊ะไม้เล็กๆ ในห้องแคบ สมุดบันทึก และซองจดหมายจำนวนหนึ่งถูกกระจายออกไป ร่างอรชรนั่งกอดแขนกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำเพราะแทบไม่ได้นอนตลอดคืนที่ผ่านมา ณิชากัดริมฝีปากแน่น ต้องหาตัวคุณคิงส์ตันให้เจอ…ต้องทำให้เขาคืนเงินมา ไม่งั้นทุกอย่างจะพังหมดเธอเริ่มต้นจากสิ่งที่ง่ายที่สุด…เขียนจดหมายไปยังที่อยู่ของเขา แต่ซองกลับถูกส่งย้อนกลับมาพร้อมตราประทับ “ไม่สามารถส่งถึงผู้รับ”ถัดมา เธอลองขอเบอร์ติดต่อจากฝ่ายบุคคลเก่าของเพนตราแกรม แต่ปลายสายกลับแจ้งเพียงว่า “เบอร์นี้ถูกยกเลิกแล้ว”ณิชาไม่ยอมแพ้ ถึงขั้นฝากข้อความผ่านคนรู้จักไม่กี่คนที่ยังพอเหลืออยู่ แต่คำตอบที่ได้กลับเหมือนทุกครั้ง…“เขาหายตัวไปแล้ว”“ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ไหน”“ได้ยินแค่ว่าหนี้พนันตามทวงจนหนีหัวซุกหัวซุน”หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ ร่างสั่นไหวเล็กน้อย มือเล็กกุมขมับแน่น น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวไม่ว่าจะทำยังไง…ก็ติดต่อคุณคิงส์ตันไม่ได้เลยเสียงนาฬิกาเก่าในห้องดัง ติ๊ก…ต๊อก…ติ๊ก…ต๊อก ก้องสะท้อนยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดราวกับกำแพงกำลังบีบเข้ามาณิชาหลับตาลง พึมพำเสียงแผ่ว “…แล้วฉันจะทำยังไงดี”เธอไม่รู้เลยว่

เสียงเคาะประตูขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ร่างกำยำจะพูดอนุญาตให้เข้ามาได้ นาธานเปิดประตูก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน เขาก้มหัวต่ำ “ผมได้รวบรวมเอกสารการเงินย้อนหลังของเพนตราแกรมมาให้ครบแล้วครับ”“ว่ามาครับ” ร่างสูงเอ่ยพูดขึ้นให้นาธานรายงานสิ่งที่ได้รับข้อมูลมาจากการตรวจสอบถ่ายทอดข้อมูลให้เขาฟัง เอลเลียตนั่งเอนพิงอยู่ที่เก้าอี้หนังบุนิ่ม มือข้างหนึ่งถือม้วนบุหรี่ที่จุดสูบเอาไว้นาธานเอ่ยรายงาน “จากการตรวจสอบพบว่ามีบางรายการที่น่าสงสัยอยู่บ้าง โดยเฉพาะหมวดค่าเบิกจ่ายพิเศษในช่วงหลายเดือนก่อน ก่อนที่ท่านอเล็กซานเดอร์จะเสียชีวิตครับ”ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที ร่างสูงโน้มตัวไปพลิกแฟ้มด้วยมือตัวเอง นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปตามบรรทัดตัวเลขอย่างใจเย็น แต่ภายในกลับแล่นวูบด้วยสัญชาตญาณนักล่า นี่เอง…สิ่งที่ทำให้เธอซีดเผิอดเขาขยับตัวนั่งหลังตรง ก่อนจะดับบุหรี่ที่ถาดสำหรับบุหรี่ทิ้ง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นบางๆ เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นที่นาธานสังเกตเห็นมันนาธานมองการกระทำและรอยยิ้มนั้นของเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจสักนิดว่า ทำไมเขาถึงได้ยิ้มแบบนั้นออกมากัน ในเมื่อมันเป็นเรื่องของเงินที่ดูเหมือนสูญหายไปเป็

“ลงมาได้แล้ว เลขาของดยุกไม่ควรนั่งห้อยโหนเหมือนเด็กดื้ออยู่บนนั้น”ร่างอรชรเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ไม่ลงค่ะ ที่นี่สงบดีออก อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาคอยจิกกัดดิฉันได้ทุกวินาที”คำตอบนั้นทำให้ร่างกำยำหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าไม่ลงเอง…ฉันจะปีนขึ้นไปอุ้มลงมากับมือ”เธอเบิกตากว้าง รีบโบกมือไปมา “มะ…ไม่ต้องค่ะ! ดิฉันลงเองก็ได้”ณิชาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเริ่มขยับลงจากกิ่งไม้ มือเล็กคว้าลำตัวไว้แน่น พยายามก้าวลงอย่างระมัดระวัง แต่ในจังหวะนั้นเอง…สายลมแรงพลันพัดวูบขึ้นมาจนกระโปรงผ้าฝ้ายยาวพลิ้วสะบัด เปิดเผยสิ่งที่ไม่ควรให้ใครเห็น“ว๊าย!” เธอรีบใช้มือกดชายกระโปรง แต่ไม่ทันแล้ว…เพราะเอลเลียตที่เงยหน้าขึ้นทันพอดีเห็นเต็มตาดวงตาคมกริบวาววับ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “แพนตี้สีขาวเรียบง่าย…ช่างไร้เดียงสาดีนะ”“ท่านดยุก!” เธอร้องลั่น ใบหน้าร้อนวูบจนแดงจัด “ไม่มีมารยาทเลย! ใครเขาให้แอบมองกันคะ!”เอลเลียตหัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าอย่างเอ็นดูปนกวน “ฉันไม่ได้แอบ เธอต่างหากที่ดันปีนต้นไม้ทั้งที่สวมกระโปรง…หรือจริงๆ แล้วอยากให้ฉันเห็น?”“หยุดพูดนะคะ!” เสียงเธอสั่นด้วยทั้งโกรธและอายจนตัวสั่น มือกำ