Novels by Myเหมยลี่

เช้าวันต่อมา.... นางเมิงตื่นนอนก่อนทุกคน ยามนี้กำลังวุ้นวายอยู่คนเดียวในครัว เพื่อเตรียมอาหารให้กับคนงาน จนหัวหมุน โม่เฉินนอนไม่หลับทั้งคืน กว่าจะข่มตาหลับก็เกือบสว่าง หากสังเกตุมองดีๆ ใต้ขอบตาเขามีรอยคล้ำขึ้นมาเล็กน้อย หญิงชรามองสังเกตุการณ์จากระยะไกล บุรุษคนนี้เหตุใดถึงได้ดูเหม่อลอยต่างจากทุกวัน แต่อาภรณ์ที่สวมใส่วันนี้ ช่างดูโดดเด่น เหมือนกับคุณชายตระกลูผู้ดี นี้คงจะเป็นผลงานของบุตรสาวนางแน่นอน หญิงชราเผยรอยยิ้มออกมาอย่างยินดี เหมือนว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ ดูดูไปก็เหมาะสมกับลูกสาวนางเหมือนกัน... แสงแดดเริ่มสาดส่องจนร้อนอบอ้าว ตามมาด้วยเสียงคนงานอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังขนกระเบื้องมาส่ง ตามที่ช่างไม้ฉู่ได้สั่งไปเมื่อหลายเดือนก่อน ถึงแม้หรงหรงจะหลับสนิท แต่ก็รับรู้และสัมผัสได้ตามสัญชาตญาณของทหารหญิงที่เคยฝึกโหดมา ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตา พร้อมทั้งลุกเดินออกมาจากเพิงพัก ด้วยผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิง แล้วมุ่งหน้าไปล้างหน้าบ้วนปากอีกมุมหนึ่ง เมื่อนางเมิงมองไปเห็นบุตรสาวในสภาพที่กำลังยืนเอามือซ้ายค้ำสะเอว ส่วนมือขวากำลังเกาศรีษะอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่หลงเหลือความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด หญิง

"อาเฉิน....ดูสิข้าซื้อชุดใหม่มาให้ ลองดูว่าชอบหรือไม่......? หรงหรงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ สรุปคือ นางไม่ยอมบอกความจริงกับเขา..... "หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ....? โม่เฉินยังคงถามย้ำ "โถ้...ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่นหรอก ท่านเองก็ยังไม่ได้กินข้าวมิใช่หรือ เรารีบกินข้าวกันก่อนเถอะ....? หรงหรงตักข้าวขึ้นมาเคี้ยวกิน นางพลางหลบสายตาโม่เฉินอยู่เป็นครั้งคราว โม่เฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า แต่เมื่อคิดได้ว่านางเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน จึงปล่อยให้นางเติมพลังให้อิ่มท้องไปก่อน บรรยากาศเช่นนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก หรงหรงรู้สึกได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางจะบอกเขาออกไปดีหรือไม่ ตอนนี้รสชาติอาหารในปาก แทบจะไม่รู้รสชาติ เพราะนางมันแต่คิดถึงเรื่องอื่น "ช่างเถอะ หากไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร..." คำพูดเขา ทำให้หรงหรงถึงกับหยุดชะงักทุกการกระทำ ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต "รอข้าอาบน้ำเสร็จก่อน ประเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ตอนนี้ต้องรีบกินข้าวกินยา...." กล่าวจบหรงหรงก็ตักกับข้าวใส่จานให้โม่เฉิน "ได้..." โม่เฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าราวกับคนละคน นางแทบอย

เมื่อแสงพระอาทิตย์เริ่มริบหรี่ หญิงชราก็ได้ตั้งโต๊ะอาหารค่ำเป็นเรียบร้อย จากนั้นนางจึงหันไปเรียกทุกคน ให้อยู่ทานข้าวเย็นก่อนเดินทางกลับเรือน ช่างไม้ฉู่กับลูกมือทั้งหมด มีหรือจะกล้าปฎิเสธน้ำใจไมตรีของหญิงชราผู้นี้ หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ นางเมิงก็เริ่มแจกจ่ายค่าแรงวันแรกให้กับทุกคนอย่างไม่ตกหล่น เมื่อสมควรแก่เวลา ทุกคนก็ต่างขอตัวลาแยกย้ายกลับเรือนของตนเอง เพื่อเริ่มงานต่อในวันพรุ่งนี้ หญิงชราเมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของโม่เฉิน นางรู้สึกกังวลใจขึ้นมา หากว่าบุรุษผู้นี้เกิดเรื่องขึ้น นางจะอธิบายต่อบุตรสาวได้อย่างไร เมื่อคิดได้ดั่งนั้น หญิงชราจึงรีบเดินออกไปตามหาเขาในทันที หญิงชราเดินอ้อมมาทางลานบ้านที่ว่างเปล่า นางรีบหยุดชะงักฝีเท้าลง พร้อมกับใช้สายตามองไปทางเงาๆหนึ่ง เมื่อหญิงชราสังเกตุเห็นว่าเป็นโม่เฉิน นางก็รู้สึกโล่งอก โม่เฉินกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ เขาสัมผัสได้ทุกอย่างก้าวของหญิงชรา แต่ก็ไม่ได้สนใจ ใบหน้าเขายังคงนิ่งเฉย แววตาเหมือนกำลังรอคอยใครสักคนอย่างไร้จุดหมาย "เวลานี้หรงเอ๋อร์คงกำลังอยู่ระหว่างเดินทางกลับ กว่านางจะกลับถึงเรือนก็คงจะดึกดื่น

หรงหรงวิ่งหนีมาจนถึงทางเข้าหน้าตลาด พลันสายตาได้หันไปหยุดชะงักอยู่ร้านเสื้อแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ "สวยจัง.." อาภรณ์สีขาวดูเรียบง่าย แขวนอยู่ทางเข้าหน้าร้านอย่างสะดุดตา หากโม่เฉินสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ คงจะต้องดูดีเป็นแน่ หรงหรงยืนจ้องมองอยู่สักพัก "เจ้ามองดูชุดบุรุษไปทำไมกัน หรือว่าตั้งใจจะซื้อให้ข้า....? "นี้ท่านเป็นคนหรือผีกันแน่....? "ก็ต้องเป็นคนนะสิ ผีที่ไหนจะหน้าตาดีเหมือนข้า.." คำพูดนั้นทำให้หรงหรงแทบจะเอามือล้วงคออ้วกออกมา.... "ถอยไป....อย่าได้คิดจะเข้ามาใกล้ข้า...." หรงหรงรีบออกปากไล่เขาไปอย่างไม่ใยดี "โอ๊ะ....ท่านนี้คือคุณชายหนานเฟิง ช่างถือเป็นเกียรติร้านผ้าข้ายิ่งนัก เชิญคุณชายเลือกดูได้ตามสบาย วันนี้ร้านผ้าของเรา มีสินค้ามาใหม่มากมายให้เลือกสรร เรื่องราคาสามารถต่อรองกันได้..." เถ้าแก่ร้านผ้ากล่าวออกไปอย่างตื่นเต้น อยู่ๆวันนี้ก็มีลาภลอยมาให้ถึงที่ หรงหรงใช้หางตาหันไปมองบุรุษชุดแดง ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็เป็นคนมีหน้ามีตา นึกว่าเขาเที่ยวไล่ตามหญิงสาวแปลกหน้าเป็นชีวิตจิตใจเสียอีก "ข้าไม่ได้จะมาซื้อผ้า แต่เป็นเพื่อนข้าคนนี้ต่างหาก.....? หนานเฟิงชี้นิ้วไปที่

เรือนนางเมิง.... หลังจากรื้อถอนทุกอย่างออก และเก็บกวาดเศษไม้ส่วนที่เหลือไปทิ้งทั้งหมด บริเวณภายในเรือนตอนนี้ ได้กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าและกว้างขวางจนเห็นได้ชัด ส่วนคนงานทั้งหมด ก็ได้เริ่มทยอยขนไม้ที่พึ่งไปตัดมาใหม่ ดำเนินการวางเอาไว้ในแต่ละจุด และเริ่มขุดดินทำเสาบ้านในขั้นตอนแรก "พวกเจ้าทุกคน รีบไปล้างมือมากินข้าวกันได้แล้ว ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นไปซะก่อน" นางเมิงตะโกนออกไปบอกช่างไม้ทุกคนหลังจากจัดเตรียมสำรับเสร็จ "ได้ๆๆ พวกข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ...." ช่างไม้ฉู่ขานรับ เขาเดินมาพร้อมกับลูกมือทั้งหมดในเวลาไม่นาน อาหารถูกจัดวางอยู่หลายอย่าง มีผัดผัก ผัดเผ็ดหมูป่า แกงเผ็ดหมูป่า ซาลาเปายัดไส้เนื้อกระต่าย แต่ละจานหน้าตาช่างยั่วยวนกระเพาะอาหารได้เป็นอย่างดี ช่างไม้ทุกคนต่างไม่รีรอ เริ่มลงมือกินกันทันทีอย่างตะกละตะกลาม ราวกับว่ามื้ออาหารในวันนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของพวกเขา.... "อาหารอร่อยทุกอย่างเลยขอรับ อร่อยกว่าที่แม่ข้าทำเสียอีก...ฮ่าๆๆ...." เสี่ยวลู๋กล่าวขึ้น ในปากเขายังคงเคี้ยวอาหารตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย "ไม่ใช่แค่อร่อย แต่อาหารที่บ้านข้า ภรรยาข้าแทบจะไม่เคยให้ข้าได้กินเนื้

หลินเสียวเดินกลับเข้ามา หลังจากที่หายไปสักพัก "ได้เรื่องอย่างไรบ้างเจ้าคะ...? หรงหรงรีบกล่าวออกไป เมื่อเห็นว่าหลินเสียวกำลังเดินเข้ามา "นายท่านของข้า เห็นว่าแม่นางสนใจ เพียงแต่อยากรู้เหตุผล....? "ขอตอบตามจริง ข้าเห็นว่าที่ดินแปลงนี้เงียบสงบและเป็นธรรมชาติ เหมาะสำหรับเปิดโรงหมอ" หรงหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "อ๋อ..ที่แท้แม่นางก็เป็นหมอนี้เอง อายุยังน้อย แต่กลับมีวิชาแพทย์ติดตัว ข้ารู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก" "คุณชายกล่าวเยินยอไปแล้ว ข้ารู้เพียงผิวเผิน มิอาจเทียบกับหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงได้หรอก.." หรงหรงกล่าวอย่างถ่อมตน "ในเมื่อแม่นางจะซื้อที่ดิน เพื่อนำไปทำคุณประโยชน์ ข้าจะขอออกหน้าแทนท่านเอง สิบตำลึงทอง เห็นควรเช่นไร...?สิบตำลึงทองเชียวนะ ขอทานด้านข้างถึงกับอ้าปากค้าง หญิงสาวคนนี้ช่างใจปล้ำยิ่งนัก ใช้เงินยิ่งกว่าซื้อขนมกินเล่น "ได้ งั้นตกลงตามนี้ คุณชายหลิน...สิ่งนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า..." หรงหรงยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่ง ส่งให้หลินเสี่ยวไปอย่างยินดี "นี้มัน....โสมล้ำค่า...คนธรรมดาแทบจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ...สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ข้าคงรับเอาไว้ไม่ได้.." หลินเสียวเปิดห่อกระ