Novels by Myเหมยลี่

"ปัง!!! เสียงเปิดประตูถูกถีบออกอย่างสุดแรง "ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไรกันแน่...? หนานเฟิงกัดฟันกรอดถามออกไป ภายในใจราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ "ข้าไม่รู้..." โม่เฉินเอ่ยเสียงสั่น ภายในใจกลับทุกข์ทรมาน "ให้ตายเถอะ...หากหรงเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่.." หนานเฟิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไป แล้วใช้วิชาตัวเบามุ่งไปที่สนามรบอย่างร้อนใจ โม่เฉินก็รีบตามหลังไปด้วยเช่นกัน.... ภายในสนามรบ....... เสียงระเบิดดังตูมตามจนเกิดเป็นประกายไฟ เพียงแค่คนธรรมดามิอาจเข้าไปใกล้ได้ การต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ทำให้รอบข้างถึงกับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เมื่อเหลือบมองไปบนท้องฟ้า เกิดแสงประกายไฟไปทั่วท้องนภา ราวกับจุดดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ทำให้บริเวณรอบข้างส่องสว่างไปทั่วผืนธรณี จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล่า ร่างกายเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ ส่วนหรงหรงก็ไม่ต่างกันมาก เนื่องจากชุดเกราะสีดำที่หรงหรงสวมใส่อำพรางบาดแผล ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์มากมาย ก็มองไม่ออกว่านางกำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่ สนามรบตอนนี้เจิ่ง

ทหารแคว้นเป้ยต่างมองดูภาพสยดสยองตรงหน้ากันอย่างอกสั่นขวัญแขวน ฝูงหมาป่ากระโจนยื้อแย่งรุมทึ้งกัดกินเนื้อสดๆไปทีละคนสองคน ตามมาด้วยเสียงร้องขอชีวิต และเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ยามที่หรงหรงออกกระบวนท่า คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะมีวรยุทธ์ซ่อนเร้น เขาหลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ละกระบวนท่าของหรงหรง ล้วนมุ่งเน้นไปที่จุดสำคัญอย่างไม่ออมแรง การต่อสู้เริ่มยืดเยื้อไปเรื้อยๆ ดูเหมือนตอนนี้จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ถังจวิ๋นแทน เมื่อเริ่มมองเห็นจุดอ่อน..... "พี่ใหญ่ระวัง...!!! หรงหรงรีบพุ่งตัวเข้าไปรับกระบวนท่าแทนพี่ชาย จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมา แล้วล้มลงไปท่ามกลางซากศพนับหมื่น กลิ่นคาวเลือดชวนให้สะอิดสะเอียนเป็นอย่างมาก "น้องหญิง...เจ้ายังไหวหรือไม่....? ถังจวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้นยืน "ข้าไม่เป็นไร ตาแก่นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ท่านรีบไปช่วยเสี่ยวไป่ทางโน้นเถอะ ส่วนทางนี้ข้าจะรับมือเอง..." หรงหรงรีบเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก ตอนนี้กำลังภายในนางเริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ จนเป็นที่น่าตกใจ มีเพียงนางที่รู้ดีกว่าใคร เพื่อไม่ให้กลายเป็นจ

คลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำ เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นมิรู้วันรู้คืน คล้ายกำลังร่ำไห้บอกลาความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสิ้นสุด จนแสงอรุณนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างไสวขึ้น หลังจากพายุฝนที่บ้าคลั่งสงบลง "ฟางเอ๋อร์...แม่มาช่วยแล้ว..." น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น สตรีร่างอรชรสวมชุดแม่ทัพหญิงเดินแหวกทหารเกาะเหล็กเข้าไปจนถึงแนวหน้า แววตาอ่อนโยนหันไปมองแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหันไปเผยรัศมีอำมหิต จ้องมองทัพกบฏนับแสนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "เสด็จแม่...!!! รัชทายาทน้อยรีบหันไปมองน้ำเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มคลอเบ้า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดอีกแล้ว ทหารเกาะเหล็กเริ่มอ่อนกำลังลง หลังจากต้านทานทัพของศัตรูติดต่อกันไปหลายวันจนไม่ได้พัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย "ฟางเอ๋อร์...รีบสั่งให้ทหารแนวหน้าถอนกำลังออกไปให้หมด ที่เหลือแม่จะจัดการเอง..." รัชทายาทน้อยทำตามที่มารดาบอก เขารีบหันไปออกคำสั่งถอนกำลังทหารออกไปจนหมด ตอนนี้ภายในสนามรบ เหลือเพียงแค่เสี่ยวไป่กับแม่ทัพหญิงยืนคู่กัน "เสี่ยวไป่...รีบเรียกกำลังเสริมออกมาช่วยข้า วันนี้ข้าจะกำจัดกองทัพศัตรูให้สิ้นซากไปพร้อมกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...."

"ในที่สุดท่านก็มาได้สักที ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ทอดทิ้งฝ่าบาท ฝ่าบาทก็ทรงรอคอยท่านเหมือนกัน..." จ้าวหมิงเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นสตรีปริศนาเดินเข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเขา "ข้าไม่มีเวลาแล้ว ศัตรูบุกประชิดเมืองหลวงเอาไว้ทุกด้าน ข้าจะรีบไปช่วยฟางเอ๋อร์ บอกพวกเขาทุกคนให้รีบออกไปให้หมด..." หรงหรงหันไปบอกจ้าวหมิง จ้าวหมิงก็หันไปออกคำสั่งให้หมอหลวงทุกคน รวมถึงนางกำนัลทุกคนให้รีบออกไปให้หมด ฮองเฮารีบเดินเข้าไปยืนขวางทางหรงหรงเอาไว้ พร้อมกับใช้สายตาเหยียดหยาม มองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แสยะยิ้มอย่างสมเพช "ฮองเฮา...พระนางจะทรงทำสิ่งใดพะย่ะค่ะ...? จ้าวหมิงรีบหันไปถาม เมื่อเห็นการกระทำของฮองเฮา "นางนะหรือคิดจะช่วยฝ่าบาท ช่างน่าขันยิ่งนัก หญิงบ้านนอกไร้มารยาทเช่นนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมาช่วยเหลือชีวิตฝ่าบาท ขนาดหมอหลวงที่ว่าเก่งกาจหลายคนยังจนปัญญา ไร้ซึ่งหนทาง เจ้าคงจะถูกนางหลอกให้แล้วละจ้าวหมิง.." ฮองเฮาพรางหัวเราะเยาะเย้ย "เพลี้ยะ..." ฝ่ามือเรียวบางตบไปที่ใบหน้าฮองเฮาไปหนึ่งฉาดอย่างไม่เบาแรง ทำให้ฮองเฮาถึงกับล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น มุมปากยังมีเลือดออก "นี้เจ้าบังอาจกล้าตบข้า น

ยามซื่อ(09.00-11.00) ช่วงสายท่านเจ้าสำนักหญิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับพิราบสื่อสารด่วน หลังจากเปิดอ่านข้อความในจดหมาย ก็รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันที โดยไม่ทันสังเกตุเห็นบุตรชาย ว่ากำลังจ้องมองนางอยู่ "ใครส่งจดหมายด่วนมาหรือท่านแม่....? ฟงเอ๋อร์เอ่ยถามมารดาอย่างใคร่รู้ "น้องชายเจ้าส่งมา..." มารดารีบหันไปบอกความจริง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเป็นกังวล "หรือว่าที่แคว้นฉีจะเกิดเรื่องขึ้น....? ฟงเอ๋อร์พอจะคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้ามารดา "อืม...สถานการณ์ตอนนี้ที่แคว้นฉีไม่สู้ดีนัก แม่จะไม่อยู่ที่สำนักศึกษาสักระยะ ส่วนจิ่วเอ๋อร์...แม่จะฝากให้พ่อบุญธรรมดูแลนางแทน ลูกอยู่ทางนี้แม่ฝากดูแลสำนักศึกษาและน้องสาวแทนแม่ด้วย มีลูกอยู่ที่นี่แม่ถึงจะวางใจ..." คำพูดนี้มีหรือฟงเอ๋อร์จะฟังไม่ออก ว่ามารดาไม่อยากให้เขาเดินทางตามไปด้วย "ได้ แต่ท่านแม่ต้องระวังตัวด้วย..." ฟงเอ๋อร์เดินเข้าไปจับมือมารดา เขาจ้องมองใบหน้ามารดา เหมือนกับว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามเช่นนี้อีกแล้ว ภายในใจกับรู้สึกใจหวิวๆ "ฟงเอ๋อร์... เรื่องที่ลูกเป็นฝาแฝด ห้ามให้แคว้นฉีรู้เป็นอันขาด ทางที่ดีลูกควรต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ห้ามเปิดเผยใบห

หลายวันที่ผ่านไป.... ซุนอ๋องขบคิดเรื่องวิวาทที่เกิดขึ้น ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ความผิดของสหาย ต่างฝ่ายต่างพึ่งรู้ความจริง อีกทั่งทั้งสองคนยังมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน เข้ามิอาจไปแทรกกลางระหว่างสองสามีภรรยาได้ จึงทำให้ซุนอ๋องเข้าใจในจุดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นซุนอ๋องก็ยังก็อดเศร้าใจไม่น้อย วันนี้ที่สำนักศึกษาได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมา จึงเชิญท่านเจ้าเมืองให้มาร่วมงานเบี้ยงในครั้งนี้ ท่านเจ้าเมืองจึงไม่อาจจะหลบหน้าหนีได้อีกต่อไป วันนี้จึงถึงเวลาเผชิญหน้า เพื่อเคลียร์ความเข้าใจผิดของทั้งสองฝ่ายให้กระจ่าง.... "วันนั้น...ข้าผิดเอง ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหนานเฟิง" ซุนอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ "ข้าเองก็เหมือนกัน....วันนั้นข้าก็มีส่วนผิด ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหยางซุน.." "คิดไม่ถึงว่ารักแรกของข้า นางจะกลายเป็นภรรยาของเพื่อนสนิทไปได้...ข้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก.." ซุนอ๋องยกสุราขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว "ในอนาคตเจ้าอาจจะเจอคนที่ใช่อีกก็ได้ ใครจะไปรู้....?"สตรีที่เพียบพร้อมอย่างเช่นภรรยาเจ้า ในโลกนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว หนานเฟิง...เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก...หากวันใดเจ้าทอดทิ้งนาง ข้านี่แหละจะเป็นคนดามใจให้นาง