Novel-novel oleh Myเหมยลี่

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนของนางเมิง ลั่วลั่วแอบถือวิสาสะกวาดสายตามองเข้าไปภายในเรือนซ้ายทีขวาที ราวกับตนเองเป็นเจ้าของเรือน เมื่อมองเห็นหญิงชราจากอีกมุมหนึ่ง นางจึงเรียกออกไป ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ท่านน้า ท่านน้าเมิงเจ้าคะ..." หญิงชราที่กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมทำอาหารมื้อกลางวัน นางรีบหยุดชะงักวางทุกอย่างในมือลง แล้วหันไปมองทางต้นเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อนาง "นั้นใคร...? นางเมิงตะโกนถามกลับออกไปอย่างสงสัย เมื่อได้ยินเสียงเด็กสาวที่ไม่คุ้นหู "ข้าเองเจ้าคะท่านน้า ข้าคือลั่วลั่ว...." "ลั่วลั่วรึ...? นางเมิงคิดชื่ออยู่สักพัก ไม่นานนางจึงนึกขึ้นมาได้ "สวัสดีเจ้าคะท่านน้า....ไม่เจอกันเสียนาน สบายดีหรือไม่เจ้าคะ....? ลั่วลั่วรีบกล่าวทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบราวกับคนคุ้นเคยกันมานานแสนนาน *.......* หญิงชราถึงกับงุนงง ปกติลั่วลั่วแทบจะไม่เคยมาเหยียบที่เรือนหลังนี้ และไม่เคยมาพูดคุยกับหญิงชราเลยสักครั้ง เหตุใดวันนี้ถึงได้โผล่หน้ามา.... "น้าสบายดี ไม่เจอกันนานดูสิโตเป็นสาวแล้ว ว่าแต่มาหาน้าครั้งนี้มีธุระอะไรหรือป่าว...? นางเมิงรีบถามเข้าประเด็นทันที เมื่อเห็นหน้าหลานสาว

เพียงเวลาไม่นาน บรรยากาศทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง.... "พวกเขากลับไปหมดแล้ว เริ่มลงมือทำงานกันต่อเถอะท่านลุงฉู่...." โม่เฉินหันไปบอกช่างไม้ฉู่และลูกมือทุกคน เมื่อได้ยินโม่เฉินกล่าวออกมาเช่นนั้น ช่างไม้ทุกคนก็ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากการหลบซ่อนทีละคน ทุกสายตายังคงมองไปรอบๆบริเวณลานบ้านอย่างหวาดระแวง แต่กลับไม่เหลือแม้แต่เงาใครเลยสักคน ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก "เอ่อ...เสี่ยวเฉิน อันธพาลพวกนั้นกลับกันไปหมดแล้วจริงๆหรือ.....? นางเมิงรีบโผล่หน้าออกมาจากเพิงพัก พร้อมทั้งหันไปถามโม่เฉินให้แน่ใจ ตอนนี้นางยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หายกับเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดขึ้น "ไปหมดแล้วขอรับ...." โม่เฉินตอบกลับสั้นๆ " ห้ะ แปลกจัง อันธพาลพวกนั้นกลับไปง่ายๆแบบนี้จริงๆนะหรือ....? " ใช่แล้ว" หญิงชราสังเกตุดูโม่เฉิน ไม่มีรอยขีดข่วนจากการถูกทำร้ายเลยสักนิด นางจึงรีบถามเขาออกไปอย่างแคลงใจอีกครั้ง "เมื่อครู่ข้าเห็นพวกเขาถืออาวุธครบมือมาด้วย แถมยังยกโขยงมากันตั้งหลายคน...ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี...พวกเขาไม่ได้ทำร้ายเจ้าสักนิดเลยรึ....? นางเมิงยังคงถามย้ำอย่างข้องใจ สายตายังคงมองหาร่องรอยการต่อสู้ แต่ก็ไม่พบสิ่งใ

เช้าวันต่อมา.... นางเมิงตื่นนอนก่อนทุกคน ยามนี้กำลังวุ้นวายอยู่คนเดียวในครัว เพื่อเตรียมอาหารให้กับคนงาน จนหัวหมุน โม่เฉินนอนไม่หลับทั้งคืน กว่าจะข่มตาหลับก็เกือบสว่าง หากสังเกตุมองดีๆ ใต้ขอบตาเขามีรอยคล้ำขึ้นมาเล็กน้อย หญิงชรามองสังเกตุการณ์จากระยะไกล บุรุษคนนี้เหตุใดถึงได้ดูเหม่อลอยต่างจากทุกวัน แต่อาภรณ์ที่สวมใส่วันนี้ ช่างดูโดดเด่น เหมือนกับคุณชายตระกลูผู้ดี นี้คงจะเป็นผลงานของบุตรสาวนางแน่นอน หญิงชราเผยรอยยิ้มออกมาอย่างยินดี เหมือนว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ ดูดูไปก็เหมาะสมกับลูกสาวนางเหมือนกัน... แสงแดดเริ่มสาดส่องจนร้อนอบอ้าว ตามมาด้วยเสียงคนงานอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังขนกระเบื้องมาส่ง ตามที่ช่างไม้ฉู่ได้สั่งไปเมื่อหลายเดือนก่อน ถึงแม้หรงหรงจะหลับสนิท แต่ก็รับรู้และสัมผัสได้ตามสัญชาตญาณของทหารหญิงที่เคยฝึกโหดมา ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตา พร้อมทั้งลุกเดินออกมาจากเพิงพัก ด้วยผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิง แล้วมุ่งหน้าไปล้างหน้าบ้วนปากอีกมุมหนึ่ง เมื่อนางเมิงมองไปเห็นบุตรสาวในสภาพที่กำลังยืนเอามือซ้ายค้ำสะเอว ส่วนมือขวากำลังเกาศรีษะอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่หลงเหลือความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด หญิง

"อาเฉิน....ดูสิข้าซื้อชุดใหม่มาให้ ลองดูว่าชอบหรือไม่......? หรงหรงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ สรุปคือ นางไม่ยอมบอกความจริงกับเขา..... "หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ....? โม่เฉินยังคงถามย้ำ "โถ้...ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่นหรอก ท่านเองก็ยังไม่ได้กินข้าวมิใช่หรือ เรารีบกินข้าวกันก่อนเถอะ....? หรงหรงตักข้าวขึ้นมาเคี้ยวกิน นางพลางหลบสายตาโม่เฉินอยู่เป็นครั้งคราว โม่เฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า แต่เมื่อคิดได้ว่านางเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน จึงปล่อยให้นางเติมพลังให้อิ่มท้องไปก่อน บรรยากาศเช่นนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก หรงหรงรู้สึกได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางจะบอกเขาออกไปดีหรือไม่ ตอนนี้รสชาติอาหารในปาก แทบจะไม่รู้รสชาติ เพราะนางมันแต่คิดถึงเรื่องอื่น "ช่างเถอะ หากไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร..." คำพูดเขา ทำให้หรงหรงถึงกับหยุดชะงักทุกการกระทำ ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต "รอข้าอาบน้ำเสร็จก่อน ประเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ตอนนี้ต้องรีบกินข้าวกินยา...." กล่าวจบหรงหรงก็ตักกับข้าวใส่จานให้โม่เฉิน "ได้..." โม่เฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าราวกับคนละคน นางแทบอย

เมื่อแสงพระอาทิตย์เริ่มริบหรี่ หญิงชราก็ได้ตั้งโต๊ะอาหารค่ำเป็นเรียบร้อย จากนั้นนางจึงหันไปเรียกทุกคน ให้อยู่ทานข้าวเย็นก่อนเดินทางกลับเรือน ช่างไม้ฉู่กับลูกมือทั้งหมด มีหรือจะกล้าปฎิเสธน้ำใจไมตรีของหญิงชราผู้นี้ หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ นางเมิงก็เริ่มแจกจ่ายค่าแรงวันแรกให้กับทุกคนอย่างไม่ตกหล่น เมื่อสมควรแก่เวลา ทุกคนก็ต่างขอตัวลาแยกย้ายกลับเรือนของตนเอง เพื่อเริ่มงานต่อในวันพรุ่งนี้ หญิงชราเมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของโม่เฉิน นางรู้สึกกังวลใจขึ้นมา หากว่าบุรุษผู้นี้เกิดเรื่องขึ้น นางจะอธิบายต่อบุตรสาวได้อย่างไร เมื่อคิดได้ดั่งนั้น หญิงชราจึงรีบเดินออกไปตามหาเขาในทันที หญิงชราเดินอ้อมมาทางลานบ้านที่ว่างเปล่า นางรีบหยุดชะงักฝีเท้าลง พร้อมกับใช้สายตามองไปทางเงาๆหนึ่ง เมื่อหญิงชราสังเกตุเห็นว่าเป็นโม่เฉิน นางก็รู้สึกโล่งอก โม่เฉินกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ เขาสัมผัสได้ทุกอย่างก้าวของหญิงชรา แต่ก็ไม่ได้สนใจ ใบหน้าเขายังคงนิ่งเฉย แววตาเหมือนกำลังรอคอยใครสักคนอย่างไร้จุดหมาย "เวลานี้หรงเอ๋อร์คงกำลังอยู่ระหว่างเดินทางกลับ กว่านางจะกลับถึงเรือนก็คงจะดึกดื่น

หรงหรงวิ่งหนีมาจนถึงทางเข้าหน้าตลาด พลันสายตาได้หันไปหยุดชะงักอยู่ร้านเสื้อแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ "สวยจัง.." อาภรณ์สีขาวดูเรียบง่าย แขวนอยู่ทางเข้าหน้าร้านอย่างสะดุดตา หากโม่เฉินสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ คงจะต้องดูดีเป็นแน่ หรงหรงยืนจ้องมองอยู่สักพัก "เจ้ามองดูชุดบุรุษไปทำไมกัน หรือว่าตั้งใจจะซื้อให้ข้า....? "นี้ท่านเป็นคนหรือผีกันแน่....? "ก็ต้องเป็นคนนะสิ ผีที่ไหนจะหน้าตาดีเหมือนข้า.." คำพูดนั้นทำให้หรงหรงแทบจะเอามือล้วงคออ้วกออกมา.... "ถอยไป....อย่าได้คิดจะเข้ามาใกล้ข้า...." หรงหรงรีบออกปากไล่เขาไปอย่างไม่ใยดี "โอ๊ะ....ท่านนี้คือคุณชายหนานเฟิง ช่างถือเป็นเกียรติร้านผ้าข้ายิ่งนัก เชิญคุณชายเลือกดูได้ตามสบาย วันนี้ร้านผ้าของเรา มีสินค้ามาใหม่มากมายให้เลือกสรร เรื่องราคาสามารถต่อรองกันได้..." เถ้าแก่ร้านผ้ากล่าวออกไปอย่างตื่นเต้น อยู่ๆวันนี้ก็มีลาภลอยมาให้ถึงที่ หรงหรงใช้หางตาหันไปมองบุรุษชุดแดง ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็เป็นคนมีหน้ามีตา นึกว่าเขาเที่ยวไล่ตามหญิงสาวแปลกหน้าเป็นชีวิตจิตใจเสียอีก "ข้าไม่ได้จะมาซื้อผ้า แต่เป็นเพื่อนข้าคนนี้ต่างหาก.....? หนานเฟิงชี้นิ้วไปที่