Novels by Myเหมยลี่

"ปัง!!! เสียงเปิดประตูถูกถีบออกอย่างสุดแรง "ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไรกันแน่...? หนานเฟิงกัดฟันกรอดถามออกไป ภายในใจราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ "ข้าไม่รู้..." โม่เฉินเอ่ยเสียงสั่น ภายในใจกลับทุกข์ทรมาน "ให้ตายเถอะ...หากหรงเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่.." หนานเฟิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไป แล้วใช้วิชาตัวเบามุ่งไปที่สนามรบอย่างร้อนใจ โม่เฉินก็รีบตามหลังไปด้วยเช่นกัน.... ภายในสนามรบ....... เสียงระเบิดดังตูมตามจนเกิดเป็นประกายไฟ เพียงแค่คนธรรมดามิอาจเข้าไปใกล้ได้ การต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ทำให้รอบข้างถึงกับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เมื่อเหลือบมองไปบนท้องฟ้า เกิดแสงประกายไฟไปทั่วท้องนภา ราวกับจุดดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ทำให้บริเวณรอบข้างส่องสว่างไปทั่วผืนธรณี จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล่า ร่างกายเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ ส่วนหรงหรงก็ไม่ต่างกันมาก เนื่องจากชุดเกราะสีดำที่หรงหรงสวมใส่อำพรางบาดแผล ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์มากมาย ก็มองไม่ออกว่านางกำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่ สนามรบตอนนี้เจิ่ง

ทหารแคว้นเป้ยต่างมองดูภาพสยดสยองตรงหน้ากันอย่างอกสั่นขวัญแขวน ฝูงหมาป่ากระโจนยื้อแย่งรุมทึ้งกัดกินเนื้อสดๆไปทีละคนสองคน ตามมาด้วยเสียงร้องขอชีวิต และเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ยามที่หรงหรงออกกระบวนท่า คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะมีวรยุทธ์ซ่อนเร้น เขาหลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ละกระบวนท่าของหรงหรง ล้วนมุ่งเน้นไปที่จุดสำคัญอย่างไม่ออมแรง การต่อสู้เริ่มยืดเยื้อไปเรื้อยๆ ดูเหมือนตอนนี้จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ถังจวิ๋นแทน เมื่อเริ่มมองเห็นจุดอ่อน..... "พี่ใหญ่ระวัง...!!! หรงหรงรีบพุ่งตัวเข้าไปรับกระบวนท่าแทนพี่ชาย จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมา แล้วล้มลงไปท่ามกลางซากศพนับหมื่น กลิ่นคาวเลือดชวนให้สะอิดสะเอียนเป็นอย่างมาก "น้องหญิง...เจ้ายังไหวหรือไม่....? ถังจวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้นยืน "ข้าไม่เป็นไร ตาแก่นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ท่านรีบไปช่วยเสี่ยวไป่ทางโน้นเถอะ ส่วนทางนี้ข้าจะรับมือเอง..." หรงหรงรีบเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก ตอนนี้กำลังภายในนางเริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ จนเป็นที่น่าตกใจ มีเพียงนางที่รู้ดีกว่าใคร เพื่อไม่ให้กลายเป็นจ

คลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำ เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นมิรู้วันรู้คืน คล้ายกำลังร่ำไห้บอกลาความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสิ้นสุด จนแสงอรุณนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างไสวขึ้น หลังจากพายุฝนที่บ้าคลั่งสงบลง "ฟางเอ๋อร์...แม่มาช่วยแล้ว..." น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น สตรีร่างอรชรสวมชุดแม่ทัพหญิงเดินแหวกทหารเกาะเหล็กเข้าไปจนถึงแนวหน้า แววตาอ่อนโยนหันไปมองแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหันไปเผยรัศมีอำมหิต จ้องมองทัพกบฏนับแสนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "เสด็จแม่...!!! รัชทายาทน้อยรีบหันไปมองน้ำเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มคลอเบ้า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดอีกแล้ว ทหารเกาะเหล็กเริ่มอ่อนกำลังลง หลังจากต้านทานทัพของศัตรูติดต่อกันไปหลายวันจนไม่ได้พัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย "ฟางเอ๋อร์...รีบสั่งให้ทหารแนวหน้าถอนกำลังออกไปให้หมด ที่เหลือแม่จะจัดการเอง..." รัชทายาทน้อยทำตามที่มารดาบอก เขารีบหันไปออกคำสั่งถอนกำลังทหารออกไปจนหมด ตอนนี้ภายในสนามรบ เหลือเพียงแค่เสี่ยวไป่กับแม่ทัพหญิงยืนคู่กัน "เสี่ยวไป่...รีบเรียกกำลังเสริมออกมาช่วยข้า วันนี้ข้าจะกำจัดกองทัพศัตรูให้สิ้นซากไปพร้อมกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...."

"ในที่สุดท่านก็มาได้สักที ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ทอดทิ้งฝ่าบาท ฝ่าบาทก็ทรงรอคอยท่านเหมือนกัน..." จ้าวหมิงเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นสตรีปริศนาเดินเข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเขา "ข้าไม่มีเวลาแล้ว ศัตรูบุกประชิดเมืองหลวงเอาไว้ทุกด้าน ข้าจะรีบไปช่วยฟางเอ๋อร์ บอกพวกเขาทุกคนให้รีบออกไปให้หมด..." หรงหรงหันไปบอกจ้าวหมิง จ้าวหมิงก็หันไปออกคำสั่งให้หมอหลวงทุกคน รวมถึงนางกำนัลทุกคนให้รีบออกไปให้หมด ฮองเฮารีบเดินเข้าไปยืนขวางทางหรงหรงเอาไว้ พร้อมกับใช้สายตาเหยียดหยาม มองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แสยะยิ้มอย่างสมเพช "ฮองเฮา...พระนางจะทรงทำสิ่งใดพะย่ะค่ะ...? จ้าวหมิงรีบหันไปถาม เมื่อเห็นการกระทำของฮองเฮา "นางนะหรือคิดจะช่วยฝ่าบาท ช่างน่าขันยิ่งนัก หญิงบ้านนอกไร้มารยาทเช่นนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมาช่วยเหลือชีวิตฝ่าบาท ขนาดหมอหลวงที่ว่าเก่งกาจหลายคนยังจนปัญญา ไร้ซึ่งหนทาง เจ้าคงจะถูกนางหลอกให้แล้วละจ้าวหมิง.." ฮองเฮาพรางหัวเราะเยาะเย้ย "เพลี้ยะ..." ฝ่ามือเรียวบางตบไปที่ใบหน้าฮองเฮาไปหนึ่งฉาดอย่างไม่เบาแรง ทำให้ฮองเฮาถึงกับล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น มุมปากยังมีเลือดออก "นี้เจ้าบังอาจกล้าตบข้า น

ยามซื่อ(09.00-11.00) ช่วงสายท่านเจ้าสำนักหญิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับพิราบสื่อสารด่วน หลังจากเปิดอ่านข้อความในจดหมาย ก็รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันที โดยไม่ทันสังเกตุเห็นบุตรชาย ว่ากำลังจ้องมองนางอยู่ "ใครส่งจดหมายด่วนมาหรือท่านแม่....? ฟงเอ๋อร์เอ่ยถามมารดาอย่างใคร่รู้ "น้องชายเจ้าส่งมา..." มารดารีบหันไปบอกความจริง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเป็นกังวล "หรือว่าที่แคว้นฉีจะเกิดเรื่องขึ้น....? ฟงเอ๋อร์พอจะคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้ามารดา "อืม...สถานการณ์ตอนนี้ที่แคว้นฉีไม่สู้ดีนัก แม่จะไม่อยู่ที่สำนักศึกษาสักระยะ ส่วนจิ่วเอ๋อร์...แม่จะฝากให้พ่อบุญธรรมดูแลนางแทน ลูกอยู่ทางนี้แม่ฝากดูแลสำนักศึกษาและน้องสาวแทนแม่ด้วย มีลูกอยู่ที่นี่แม่ถึงจะวางใจ..." คำพูดนี้มีหรือฟงเอ๋อร์จะฟังไม่ออก ว่ามารดาไม่อยากให้เขาเดินทางตามไปด้วย "ได้ แต่ท่านแม่ต้องระวังตัวด้วย..." ฟงเอ๋อร์เดินเข้าไปจับมือมารดา เขาจ้องมองใบหน้ามารดา เหมือนกับว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามเช่นนี้อีกแล้ว ภายในใจกับรู้สึกใจหวิวๆ "ฟงเอ๋อร์... เรื่องที่ลูกเป็นฝาแฝด ห้ามให้แคว้นฉีรู้เป็นอันขาด ทางที่ดีลูกควรต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ห้ามเปิดเผยใบห

หลายวันที่ผ่านไป.... ซุนอ๋องขบคิดเรื่องวิวาทที่เกิดขึ้น ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ความผิดของสหาย ต่างฝ่ายต่างพึ่งรู้ความจริง อีกทั่งทั้งสองคนยังมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน เข้ามิอาจไปแทรกกลางระหว่างสองสามีภรรยาได้ จึงทำให้ซุนอ๋องเข้าใจในจุดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นซุนอ๋องก็ยังก็อดเศร้าใจไม่น้อย วันนี้ที่สำนักศึกษาได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมา จึงเชิญท่านเจ้าเมืองให้มาร่วมงานเบี้ยงในครั้งนี้ ท่านเจ้าเมืองจึงไม่อาจจะหลบหน้าหนีได้อีกต่อไป วันนี้จึงถึงเวลาเผชิญหน้า เพื่อเคลียร์ความเข้าใจผิดของทั้งสองฝ่ายให้กระจ่าง.... "วันนั้น...ข้าผิดเอง ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหนานเฟิง" ซุนอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ "ข้าเองก็เหมือนกัน....วันนั้นข้าก็มีส่วนผิด ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหยางซุน.." "คิดไม่ถึงว่ารักแรกของข้า นางจะกลายเป็นภรรยาของเพื่อนสนิทไปได้...ข้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก.." ซุนอ๋องยกสุราขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว "ในอนาคตเจ้าอาจจะเจอคนที่ใช่อีกก็ได้ ใครจะไปรู้....?"สตรีที่เพียบพร้อมอย่างเช่นภรรยาเจ้า ในโลกนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว หนานเฟิง...เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก...หากวันใดเจ้าทอดทิ้งนาง ข้านี่แหละจะเป็นคนดามใจให้นาง

บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะกลางจวนอ๋อง พลันพังทลายลงในชั่วพริบตา... ​ม่านพลังมหาศาลและแรงกดดันอันลึกลับบดบังไปทั่วทุกอณูผิว แม้แต่ เสี่ยวจิ่ว อสูรแมงมุมที่เคยซุกซนและไม่เกรงกลัวสิ่งใด บัดนี้กลับสั่นสะท้านไปถึงดวงจิต มันหดหัวมุดเข้าซุกซ่อนอยู่ในชายเสื้อของมู๋ชิงเหยาอย่างหวาดหวั่น...นั่นเพราะกลิ่นอายลมปราณเฉพาะตัวของคนกลุ่มนี้ คือกลิ่นอายแห่ง "ดินแดนโอสถเทพ" ถิ่นกำเนิดที่แท้จริงของมันและบรรพบุรุษ ​"อาจิ่ง.." มู๋ชิงเหยาร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นหนานกงจิ่งฝืนเค้นลมปราณมังกร หมายจะฝ่าม่านอาคมเข้ามาช่วยนางกับลูก จนเส้นเลือดในกายเดือดพล่าน ร่างของเทพสงครามกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตก่อนจะล้มทรุดหมดสติลงกับพื้น ​"อาจิ่งหยุดนะ...พวกเจ้าทุกคนรีบปล่อยข้าออกไปนะ..." มู๋ชิงเหยาพยายามจะโผเข้าไปหาสามี แต่ทว่าฝ่ามือของชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเทาเงินผู้นำกลุ่ม เพียงยื่นมือออกมาแตะที่บ่าของนางเบาๆ พลังลมปราณโอสถอันบริสุทธิ์และลึกลับก็แทรกซึมเข้าสู่จุดชีพจร ทำให้มู๋ชิงเหยาและเสี่ยวหยวนเป่า ตกอยู่ในสภาวะหลับใหลอย่างรวดเร็ว ​"คุณหนู...ขออภัยด้วย หากแต่คำสั่งของท่านเจ

สามเดือนต่อมา... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนกระทั่งฤดูกาลเปลี่ยนทิศ ​บรรยากาศสงบสุขยามเช้าภายในจวนตระกูลมู๋พลันถูกคลื่นลมแห่งความอลเวงถาโถมใส่อีกครั้ง เมื่ออัลทราย่าที่กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ มีอาการคลื่นไส้วูบวาบจนต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นอุดปาก ละทิ้งทุกสิ่งตรงหน้าแล้ววิ่งออกไปอาเจียนตรงชานเรือน! ​ผลลัพธ์ของศึกปั๊มลูกอันยาวนานและแสนอลเวงในครั้งนี้ สร้างความยินดีและเสียงหัวเราะให้แก่คนทั่วทั้งจวนตระกูลมู๋อย่างยิ่ง ​เมื่อมู๋ชิงเหยาได้ตรวจชีพจรให้แก่อัลทราย่าอีกครั้ง ปรากฏว่าชีพจรราบเรียบแต่แฝงด้วยพลังชีวิตถึงสองสายสอดประสานกันอย่างเด่นชัด อัลทราย่าตั้งครรภ์ลูกแฝดสมดั่งใจปรารถนา ทำเอาองค์หญิงแห่งทุ่งหญ้าหัวเราะร่าด้วยความภาคภูมิใจ ส่วนมู๋ชิงเย่ถึงกับน้ำตาไหลพูลด้วยความตื้นตัน (และรอดพ้นจากศึกหนักบนเตียงได้เสียที..) ​ทว่า...ทางฝั่งจิ่งอ๋องผู้ยิ่งใหญ่อย่างหนานกงจิ่ง กลับต้องเผชิญกับความจริงอันแสนชอกช้ำ ​แม้นว่าหนานกงจิ่งจะขยันเปิดศึกปรนนิบัติหวางเฟยทุกค่ำคืนอย่างตั้งอกตั้งใจ และมั่นใจในฝีมือระดับเทพสงครามของตนเองเพียงใด แต่ผ่านไปหลายเดือน มู๋ชิงเหยากลับไม่มีสัญญาณของการแพ้ท

ณ ​ ศาลาแปดเหลี่ยมกลางจวนอ๋อง.... ​หนานกงจิ่งกำลังนั่งจิบชาอุ้มเสี่ยวหยวนเป่าที่อายุได้เจ็ดเดือนกว่า คลานกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่บนเบาะนุ่ม โดยมีเสี่ยวจิ่วคอยพ่นใยทำเป็นเปลแกว่งเล่นให้เจ้านายตัวน้อยอย่างสนุกสนาน ​ทันใดนั้นเอง ร่างของมู๋ชิงเย่ก็เดินโซซัดโซเซเข้ามาในศาลา ขอบตาเขียวคล้ำ สภาพทรุดโทรมราวกับคนที่เพิ่งผ่านสงครามร้อยวันโดยไม่ได้พักผ่อน ​"น้องเขย...ช่วยพี่ใหญ่ด้วย..." มู๋ชิงเย่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนอย่างหมดแรง เสียงเหือดแห้งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ​หนานกงจิ่งเลิกคิ้วมองพี่ภรรยาด้วยความสงสารปนขำ "พี่ใหญ่...ท่านไปรบกับทัพศัตรูแคว้นใดมาหรือ เหตุใดสภาพจึงดูไม่ได้เช่นนี้...? ​"รบกับผีนะสิ เมียข้าต่างหาก ช่วงระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา นางฝึกร่างกายจนแข็งแกร่งดุจแม่ทัพหญิงแห่งทุ่งหญ้า ส่วนข้านั้น...หนึ่งเดือนเต็มมานี้ โดนนางกดขี่ข่มเหงทุกค่ำคืน ยาบำรุงของเหยาเอ๋อร์ก็ออกฤทธิ์จนข้าไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยสักนิด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าคงได้ตายคาเตียงก่อนจะได้เห็นหน้าลูกแน่ๆ..." มู๋ชิงเย่บ่นตัดพ้อถึงภรรยาให้น้องเขยฟัง ​"พี่ใหญ่ ท่านเคยเอ่ยมิใช่หรือว่า เพื่อตระกูลมู๋ท่านยอมอด

มู๋ชิงเหยาหน้าซีดเผือด ความผ่อนคลายเมื่อครู่หายวับไปชั่วพริบตา นางส่งเสี่ยวหยวนเป่าให้หนานกงจิ่งอุ้มไว้ ก่อนจะรีบก้าวขึ้นจากเรือด้วยความเร่งรีบ โดยมีหนานกงจิ่งและมู๋ชิงเย่เร่งก้าวตามไปติดๆ ณ จวนตระกูลมู๋... ​เมื่อไปถึงเรือนพักในจวนตระกูลมู๋ บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความตึงเครียด กลิ่นคาวเลือดเจือจางในอากาศทำให้ใจของทุกคนตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม อัลทราย่านอนอยู่บนเตียง ใบหน้าคมคายขององค์หญิงแห่งทุ่งหญ้าบัดนี้ขาวซีดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมทั่วหน้าผาก นางกำลังนอนหลับตาข่มความเจ็บปวดอย่างทรมาน ​มู๋ชิงเหยาไม่รอช้า นางตรงดิ่งเข้าไปจับข้อมือตรวจชีพจรของพี่สะใภ้ทันที ทว่า...ปลายนิ้วสัมผัสได้เพียงชีพจรที่อ่อนแรงและขาดช่วง อาการเลือดไหลไม่หยุดทางช่องคลอด ประกอบกับชีพจรตกต่ำลงเรื่อยๆ เป็นสัญญาณชี้ชัดว่าก้อนเนื้อน้อยๆ ในครรภ์ ไม่อาจยื้อเอาไว้ได้อีกต่อไป ​"ย...เหยาเอ๋อร์...อัลทราย่าและลูก...เป็นอย่างไรบ้าง...? มู๋ชิงเย่ยืนกุมมือภรรยาจนสั่นเทา น้ำตาของผู้ชายอกสามศอก ไหลอาบแก้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ​มู๋ชิงเหยาสบตาพี่ชายแสดงแววตาเจ็บปวด นางถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "พี่ใหญ่

รถม้าหรูหราของจวนจิ่งอ๋องเคลื่อนตัวมาจอดลงหน้าประตูสำนักศึกษาหลวง ทำเอาเหล่าลูกศิษย์และอาจารย์ที่กำลังทยอยเดินออกจากงานประชันพิณ ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ​ทว่า สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาผู้คน กลับไม่ใช่เทพแห่งสงครามผู้เกรียงไกรในชุดเกราะอันน่าเกรงขาม... ​เมื่อร่างสูงใหญ่ของหนานกงจิ่งก้าวลงจากรถม้า ฉลองพระองค์เนื้อดีบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบนมสีขาวเป็นวงกว้าง ผมทรงสูงยุ่งเหยิงเล็กน้อย เพราะมีเสี่ยวจิ่วชูแปดขาเกาะอยู่บนศีรษะดุจมงกุฎแมงมุม มือหนาอุ้มเสี่ยวหยวนเป่าที่ส่งเสียงอ้อแอ้ พลางอมนิ้วมือตัวเองอย่างอารมณ์ดี หน้าตาเบิกบาน ผิดกับเสด็จพ่อที่หน้าดำคร่ำเครียดถึงขีดสุด ​"นั่น...ท่านอ๋องมิใช่หรือ เหตุใดสภาพของพระองค์ถึงเป็นเช่นนั้นไปได้...? เสียงซุบซิบบรรดาเหล่าลูกศิษย์ และอาจารย์หลายคน ต่างหันไปกระซิบถามกันเสียงเบา ​หนานกงจิ่งไม่สนใจสายตาผู้ใด เขาก้าวเท้าฉับๆ ตรงดิ่งเข้าไปยังศาลาการดนตรีกลางสระบัว สายตาคมกริบสอดส่องหาเป้าหมายทันที แล้วก็ต้องควันออกหู เมื่อเห็นหลิงซวี๋ในชุดขาวสะอาดตา กำลังยิ้มละมุนยื่นของรางวัลอันดับหนึ่งให้แก่มู๋ชิงเหยา ​"หยุดมือของเจ้าเดี๋ยวนี้ ไอ้บัณฑิตหน้าขาว..."

ณ จวนจิ่งอ๋อง... เนื่องจากวันนี้มีการแข่งขันครั้งสำคัญของสำนักศึกษาหลวงทั้งสี่แขนง ซึ่งครั้งนี้สำนักศึกษาหลวงได้เป็นคนจัดงาน มีการแข่งขันประชันฝีมือระหว่างเหล่าลูกศิษย์ต่างแคว้น ท่านอาจารย์ใหญ่จึงส่งการ์ดเชิญมาให้หวางเฟยเข้าร่วมแข่งขัน มู๋ชิงเหยาจึงแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเรียบร้อย เตรียมตัวเดินทางแต่เช้าตรู่ โดยฝากฝังภาระอันยิ่งใหญ่ไว้กับสามี เทพแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่นั้นเอง ​"อาจิ่ง ฝากท่านดูแลเสี่ยวหยวนเป่ากับเสี่ยวจิ่วด้วยนะ หากเขาร้องไห้ก็ชงนมตามสูตรที่ข้าเขียนไว้บนโต๊ะ ส่วนเสี่ยวจิ่ว...อย่าลืมป้อนน้ำหวานดอกไม้พันปีให้มันด้วย.." มู๋ชิงเหยาเอ่ยกำชับด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่หนานกงจิ่งฝืนพยักหน้า เขาอุ้มทารกน้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างมีเสี่ยวจิ่วเกาะอยู่บนไหล่หนา สีหน้าของจิ่งอ๋องดูตึงเครียดยิ่งกว่าตอนนำทัพจับศึกร้อยครั้งเสียอีก ​"เหยาเอ๋อร์...เจ้าต้องไปจริงๆหรือ ให้เปิ่นหวางไปนั่งเฝ้าเจ้าที่สำนักศึกษาด้วยดีหรือไม่...เปิ่นหวางได้ยินมาว่า ไอ้บัณฑิตหลิงซวี๋นั่นได้กลายเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่สำนักศึกษาแล้ว หากมันแอบมองเจ้าอีก เปิ่นหวางจะได้จัดการเด็ดหัวมันทิ้งเสีย..." หนานกงจิ่งทำสีห