Novels by Myเหมยลี่

เมื่อแสงพระอาทิตย์เริ่มริบหรี่ หญิงชราก็ได้ตั้งโต๊ะอาหารค่ำเป็นเรียบร้อย จากนั้นนางจึงหันไปเรียกทุกคน ให้อยู่ทานข้าวเย็นก่อนเดินทางกลับเรือน ช่างไม้ฉู่กับลูกมือทั้งหมด มีหรือจะกล้าปฎิเสธน้ำใจไมตรีของหญิงชราผู้นี้ หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ นางเมิงก็เริ่มแจกจ่ายค่าแรงวันแรกให้กับทุกคนอย่างไม่ตกหล่น เมื่อสมควรแก่เวลา ทุกคนก็ต่างขอตัวลาแยกย้ายกลับเรือนของตนเอง เพื่อเริ่มงานต่อในวันพรุ่งนี้ หญิงชราเมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของโม่เฉิน นางรู้สึกกังวลใจขึ้นมา หากว่าบุรุษผู้นี้เกิดเรื่องขึ้น นางจะอธิบายต่อบุตรสาวได้อย่างไร เมื่อคิดได้ดั่งนั้น หญิงชราจึงรีบเดินออกไปตามหาเขาในทันที หญิงชราเดินอ้อมมาทางลานบ้านที่ว่างเปล่า นางรีบหยุดชะงักฝีเท้าลง พร้อมกับใช้สายตามองไปทางเงาๆหนึ่ง เมื่อหญิงชราสังเกตุเห็นว่าเป็นโม่เฉิน นางก็รู้สึกโล่งอก โม่เฉินกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ เขาสัมผัสได้ทุกอย่างก้าวของหญิงชรา แต่ก็ไม่ได้สนใจ ใบหน้าเขายังคงนิ่งเฉย แววตาเหมือนกำลังรอคอยใครสักคนอย่างไร้จุดหมาย "เวลานี้หรงเอ๋อร์คงกำลังอยู่ระหว่างเดินทางกลับ กว่านางจะกลับถึงเรือนก็คงจะดึกดื่น

หรงหรงวิ่งหนีมาจนถึงทางเข้าหน้าตลาด พลันสายตาได้หันไปหยุดชะงักอยู่ร้านเสื้อแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ "สวยจัง.." อาภรณ์สีขาวดูเรียบง่าย แขวนอยู่ทางเข้าหน้าร้านอย่างสะดุดตา หากโม่เฉินสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ คงจะต้องดูดีเป็นแน่ หรงหรงยืนจ้องมองอยู่สักพัก "เจ้ามองดูชุดบุรุษไปทำไมกัน หรือว่าตั้งใจจะซื้อให้ข้า....? "นี้ท่านเป็นคนหรือผีกันแน่....? "ก็ต้องเป็นคนนะสิ ผีที่ไหนจะหน้าตาดีเหมือนข้า.." คำพูดนั้นทำให้หรงหรงแทบจะเอามือล้วงคออ้วกออกมา.... "ถอยไป....อย่าได้คิดจะเข้ามาใกล้ข้า...." หรงหรงรีบออกปากไล่เขาไปอย่างไม่ใยดี "โอ๊ะ....ท่านนี้คือคุณชายหนานเฟิง ช่างถือเป็นเกียรติร้านผ้าข้ายิ่งนัก เชิญคุณชายเลือกดูได้ตามสบาย วันนี้ร้านผ้าของเรา มีสินค้ามาใหม่มากมายให้เลือกสรร เรื่องราคาสามารถต่อรองกันได้..." เถ้าแก่ร้านผ้ากล่าวออกไปอย่างตื่นเต้น อยู่ๆวันนี้ก็มีลาภลอยมาให้ถึงที่ หรงหรงใช้หางตาหันไปมองบุรุษชุดแดง ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็เป็นคนมีหน้ามีตา นึกว่าเขาเที่ยวไล่ตามหญิงสาวแปลกหน้าเป็นชีวิตจิตใจเสียอีก "ข้าไม่ได้จะมาซื้อผ้า แต่เป็นเพื่อนข้าคนนี้ต่างหาก.....? หนานเฟิงชี้นิ้วไปที่

เรือนนางเมิง.... หลังจากรื้อถอนทุกอย่างออก และเก็บกวาดเศษไม้ส่วนที่เหลือไปทิ้งทั้งหมด บริเวณภายในเรือนตอนนี้ ได้กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าและกว้างขวางจนเห็นได้ชัด ส่วนคนงานทั้งหมด ก็ได้เริ่มทยอยขนไม้ที่พึ่งไปตัดมาใหม่ ดำเนินการวางเอาไว้ในแต่ละจุด และเริ่มขุดดินทำเสาบ้านในขั้นตอนแรก "พวกเจ้าทุกคน รีบไปล้างมือมากินข้าวกันได้แล้ว ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นไปซะก่อน" นางเมิงตะโกนออกไปบอกช่างไม้ทุกคนหลังจากจัดเตรียมสำรับเสร็จ "ได้ๆๆ พวกข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ...." ช่างไม้ฉู่ขานรับ เขาเดินมาพร้อมกับลูกมือทั้งหมดในเวลาไม่นาน อาหารถูกจัดวางอยู่หลายอย่าง มีผัดผัก ผัดเผ็ดหมูป่า แกงเผ็ดหมูป่า ซาลาเปายัดไส้เนื้อกระต่าย แต่ละจานหน้าตาช่างยั่วยวนกระเพาะอาหารได้เป็นอย่างดี ช่างไม้ทุกคนต่างไม่รีรอ เริ่มลงมือกินกันทันทีอย่างตะกละตะกลาม ราวกับว่ามื้ออาหารในวันนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของพวกเขา.... "อาหารอร่อยทุกอย่างเลยขอรับ อร่อยกว่าที่แม่ข้าทำเสียอีก...ฮ่าๆๆ...." เสี่ยวลู๋กล่าวขึ้น ในปากเขายังคงเคี้ยวอาหารตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย "ไม่ใช่แค่อร่อย แต่อาหารที่บ้านข้า ภรรยาข้าแทบจะไม่เคยให้ข้าได้กินเนื้

หลินเสียวเดินกลับเข้ามา หลังจากที่หายไปสักพัก "ได้เรื่องอย่างไรบ้างเจ้าคะ...? หรงหรงรีบกล่าวออกไป เมื่อเห็นว่าหลินเสียวกำลังเดินเข้ามา "นายท่านของข้า เห็นว่าแม่นางสนใจ เพียงแต่อยากรู้เหตุผล....? "ขอตอบตามจริง ข้าเห็นว่าที่ดินแปลงนี้เงียบสงบและเป็นธรรมชาติ เหมาะสำหรับเปิดโรงหมอ" หรงหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "อ๋อ..ที่แท้แม่นางก็เป็นหมอนี้เอง อายุยังน้อย แต่กลับมีวิชาแพทย์ติดตัว ข้ารู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก" "คุณชายกล่าวเยินยอไปแล้ว ข้ารู้เพียงผิวเผิน มิอาจเทียบกับหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงได้หรอก.." หรงหรงกล่าวอย่างถ่อมตน "ในเมื่อแม่นางจะซื้อที่ดิน เพื่อนำไปทำคุณประโยชน์ ข้าจะขอออกหน้าแทนท่านเอง สิบตำลึงทอง เห็นควรเช่นไร...?สิบตำลึงทองเชียวนะ ขอทานด้านข้างถึงกับอ้าปากค้าง หญิงสาวคนนี้ช่างใจปล้ำยิ่งนัก ใช้เงินยิ่งกว่าซื้อขนมกินเล่น "ได้ งั้นตกลงตามนี้ คุณชายหลิน...สิ่งนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า..." หรงหรงยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่ง ส่งให้หลินเสี่ยวไปอย่างยินดี "นี้มัน....โสมล้ำค่า...คนธรรมดาแทบจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ...สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ข้าคงรับเอาไว้ไม่ได้.." หลินเสียวเปิดห่อกระ

บรรยากาศในตอนนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก ขอทานที่เหลือแทบจะกลั้นหายใจกันเลยที่เดียว "พวกเจ้ามีกันทั้งหมดกี่คน...? หรงหรงเอ่ยถาม "พวกข้ามีกันอยู่สามพี่น้อง รวมกับท่านลุงหมิ่งรวมเป็นสี่คน ส่วนขอทานคนอื่นๆอยู่กระจัดกระจายกัน พวกข้าไม่สนิทและไม่ค่อยรู้จักสักเท่าไหร่..." "จากที่ข้าสังเกตุ พวกเจ้าทุกคนก็ไม่ได้พิการ ร่างกายล้วนครบถ้วนสมบูรณ์ เหตุใดจึงไม่ไปหางานทำที่ดีกว่านี้..แต่กลับเลือกที่จะมาเป็นขอทาน....? หรงหรงใคร่รู้ "พวกข้าไม่ใช่คนในพื้นที่ หากถูกจับได้ จะต้องถูกทางการส่งไปไต่สวน ปรับเป็นทาส จึงไม่มีผู้ใดกล้ารับพวกเราเข้าทำงานหรอกขอรับ อีกทั้งพวกข้าก็ไม่รู้หนังสือด้วย..." "อ่อ..เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าอยากจะได้ที่ดินว่างเปล่าสักไร่ ราคาไม่แพง พวกเจ้าพอจะรู้จักใครบ้างไหม...? "ข้ารู้จักอยู่ที่หนึ่ง แต่เป็นพื้นที่ป่ารกร้าง ไม่รู้ว่าท่านยังพอจะสนใจอยู่หรือไม่....? "รีบพาข้าไปดูเร็วเข้า อ่อ...แล้วก็ลากเจ้าคนที่หมดสติกลับไปพักฟื้นด้วย ข้าเห็นแล้วหงุดหงิดลูกตาจริงเชียว..." "ได้ ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเป็นคนนำทางท่านไปเอง ส่วนพวกเจ้าสองคนรีบพาท่านลุงกลับไปพัก...แล้วค่อยรีบตามมาใน

ขอทานชราพอได้เห็นเช่นนั้น รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ห้าอิแปะสำหรับเขา ถือว่าซื้อข้าวกินได้อีกหลายมื้อ แต่ธรรมชาติของคนนั้นไม่รู้จักพอ สายตาฃขอทานแก่พลันเหลือบไปเห็นถุงเงินเข้าโดยบังเอิญ ภายในใจเริ่มเกิดความละโมบขึ้นมา หญิงสาวตรงหน้าไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ เพราะดูจากการแต่งตัวที่ไม่เหมือนคนในเมืองหลวง ใบหน้าดูไร้เดียงสา น่าจะหลอกได้ง่ายๆ ก่อนจะแสร้งชักกระตุกและหมดสติไป เพื่อให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น "ท่านลุงๆ นี้ท่านเป็นอะไรไป...? หรงหรงเขย่าตัวขอทานแก่ให้ได้สติ อีกมือหนึ่งก็แอบตรวจวัดชีพจรตามสัญชาตญาณ โดยที่ขอทานแก่ไม่ทันรู้สึกตัว "อ้า......แค้ก แค้ก ขอบคุณแม่นางน้อยเป็นอย่างมาก ท่านช่างเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ข้ากำลังจะเดินทางกลับที่พักพอดี วันนี้ข้าไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงไม่มีเรี่ยวแรงเดิน แค้ก....แค้ก..." ขอทานผู้นี้ทำทีแสร้งไอแล้วเอ่ยออกมา เพื่อขอความช่วยเหลือ ราวกับจะขาดใจตาย "ความหมายของท่านคือ อยากให้ข้าช่วยพยุงท่านไปส่งที่พัก...? "แค้ก...แค้ก จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากแม่นางยังมีธุระอื่น ข้าก็ไม่ขอรบกวน...? ขอทานชราพูดให้ดูน่าสงสาร แต่ความหมายที่สื่อกับตรงกันข้าม ห