Novels by Myเหมยลี่

เรือนนางเมิง.... หลังจากรื้อถอนทุกอย่างออก และเก็บกวาดเศษไม้ส่วนที่เหลือไปทิ้งทั้งหมด บริเวณภายในเรือนตอนนี้ ได้กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าและกว้างขวางจนเห็นได้ชัด ส่วนคนงานทั้งหมด ก็ได้เริ่มทยอยขนไม้ที่พึ่งไปตัดมาใหม่ ดำเนินการวางเอาไว้ในแต่ละจุด และเริ่มขุดดินทำเสาบ้านในขั้นตอนแรก "พวกเจ้าทุกคน รีบไปล้างมือมากินข้าวกันได้แล้ว ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นไปซะก่อน" นางเมิงตะโกนออกไปบอกช่างไม้ทุกคนหลังจากจัดเตรียมสำรับเสร็จ "ได้ๆๆ พวกข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ...." ช่างไม้ฉู่ขานรับ เขาเดินมาพร้อมกับลูกมือทั้งหมดในเวลาไม่นาน อาหารถูกจัดวางอยู่หลายอย่าง มีผัดผัก ผัดเผ็ดหมูป่า แกงเผ็ดหมูป่า ซาลาเปายัดไส้เนื้อกระต่าย แต่ละจานหน้าตาช่างยั่วยวนกระเพาะอาหารได้เป็นอย่างดี ช่างไม้ทุกคนต่างไม่รีรอ เริ่มลงมือกินกันทันทีอย่างตะกละตะกลาม ราวกับว่ามื้ออาหารในวันนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของพวกเขา.... "อาหารอร่อยทุกอย่างเลยขอรับ อร่อยกว่าที่แม่ข้าทำเสียอีก...ฮ่าๆๆ...." เสี่ยวลู๋กล่าวขึ้น ในปากเขายังคงเคี้ยวอาหารตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย "ไม่ใช่แค่อร่อย แต่อาหารที่บ้านข้า ภรรยาข้าแทบจะไม่เคยให้ข้าได้กินเนื้

หลินเสียวเดินกลับเข้ามา หลังจากที่หายไปสักพัก "ได้เรื่องอย่างไรบ้างเจ้าคะ...? หรงหรงรีบกล่าวออกไป เมื่อเห็นว่าหลินเสียวกำลังเดินเข้ามา "นายท่านของข้า เห็นว่าแม่นางสนใจ เพียงแต่อยากรู้เหตุผล....? "ขอตอบตามจริง ข้าเห็นว่าที่ดินแปลงนี้เงียบสงบและเป็นธรรมชาติ เหมาะสำหรับเปิดโรงหมอ" หรงหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "อ๋อ..ที่แท้แม่นางก็เป็นหมอนี้เอง อายุยังน้อย แต่กลับมีวิชาแพทย์ติดตัว ข้ารู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก" "คุณชายกล่าวเยินยอไปแล้ว ข้ารู้เพียงผิวเผิน มิอาจเทียบกับหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงได้หรอก.." หรงหรงกล่าวอย่างถ่อมตน "ในเมื่อแม่นางจะซื้อที่ดิน เพื่อนำไปทำคุณประโยชน์ ข้าจะขอออกหน้าแทนท่านเอง สิบตำลึงทอง เห็นควรเช่นไร...?สิบตำลึงทองเชียวนะ ขอทานด้านข้างถึงกับอ้าปากค้าง หญิงสาวคนนี้ช่างใจปล้ำยิ่งนัก ใช้เงินยิ่งกว่าซื้อขนมกินเล่น "ได้ งั้นตกลงตามนี้ คุณชายหลิน...สิ่งนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า..." หรงหรงยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่ง ส่งให้หลินเสี่ยวไปอย่างยินดี "นี้มัน....โสมล้ำค่า...คนธรรมดาแทบจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ...สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ข้าคงรับเอาไว้ไม่ได้.." หลินเสียวเปิดห่อกระ

บรรยากาศในตอนนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก ขอทานที่เหลือแทบจะกลั้นหายใจกันเลยที่เดียว "พวกเจ้ามีกันทั้งหมดกี่คน...? หรงหรงเอ่ยถาม "พวกข้ามีกันอยู่สามพี่น้อง รวมกับท่านลุงหมิ่งรวมเป็นสี่คน ส่วนขอทานคนอื่นๆอยู่กระจัดกระจายกัน พวกข้าไม่สนิทและไม่ค่อยรู้จักสักเท่าไหร่..." "จากที่ข้าสังเกตุ พวกเจ้าทุกคนก็ไม่ได้พิการ ร่างกายล้วนครบถ้วนสมบูรณ์ เหตุใดจึงไม่ไปหางานทำที่ดีกว่านี้..แต่กลับเลือกที่จะมาเป็นขอทาน....? หรงหรงใคร่รู้ "พวกข้าไม่ใช่คนในพื้นที่ หากถูกจับได้ จะต้องถูกทางการส่งไปไต่สวน ปรับเป็นทาส จึงไม่มีผู้ใดกล้ารับพวกเราเข้าทำงานหรอกขอรับ อีกทั้งพวกข้าก็ไม่รู้หนังสือด้วย..." "อ่อ..เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าอยากจะได้ที่ดินว่างเปล่าสักไร่ ราคาไม่แพง พวกเจ้าพอจะรู้จักใครบ้างไหม...? "ข้ารู้จักอยู่ที่หนึ่ง แต่เป็นพื้นที่ป่ารกร้าง ไม่รู้ว่าท่านยังพอจะสนใจอยู่หรือไม่....? "รีบพาข้าไปดูเร็วเข้า อ่อ...แล้วก็ลากเจ้าคนที่หมดสติกลับไปพักฟื้นด้วย ข้าเห็นแล้วหงุดหงิดลูกตาจริงเชียว..." "ได้ ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเป็นคนนำทางท่านไปเอง ส่วนพวกเจ้าสองคนรีบพาท่านลุงกลับไปพัก...แล้วค่อยรีบตามมาใน

ขอทานชราพอได้เห็นเช่นนั้น รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ห้าอิแปะสำหรับเขา ถือว่าซื้อข้าวกินได้อีกหลายมื้อ แต่ธรรมชาติของคนนั้นไม่รู้จักพอ สายตาฃขอทานแก่พลันเหลือบไปเห็นถุงเงินเข้าโดยบังเอิญ ภายในใจเริ่มเกิดความละโมบขึ้นมา หญิงสาวตรงหน้าไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ เพราะดูจากการแต่งตัวที่ไม่เหมือนคนในเมืองหลวง ใบหน้าดูไร้เดียงสา น่าจะหลอกได้ง่ายๆ ก่อนจะแสร้งชักกระตุกและหมดสติไป เพื่อให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น "ท่านลุงๆ นี้ท่านเป็นอะไรไป...? หรงหรงเขย่าตัวขอทานแก่ให้ได้สติ อีกมือหนึ่งก็แอบตรวจวัดชีพจรตามสัญชาตญาณ โดยที่ขอทานแก่ไม่ทันรู้สึกตัว "อ้า......แค้ก แค้ก ขอบคุณแม่นางน้อยเป็นอย่างมาก ท่านช่างเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ข้ากำลังจะเดินทางกลับที่พักพอดี วันนี้ข้าไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงไม่มีเรี่ยวแรงเดิน แค้ก....แค้ก..." ขอทานผู้นี้ทำทีแสร้งไอแล้วเอ่ยออกมา เพื่อขอความช่วยเหลือ ราวกับจะขาดใจตาย "ความหมายของท่านคือ อยากให้ข้าช่วยพยุงท่านไปส่งที่พัก...? "แค้ก...แค้ก จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากแม่นางยังมีธุระอื่น ข้าก็ไม่ขอรบกวน...? ขอทานชราพูดให้ดูน่าสงสาร แต่ความหมายที่สื่อกับตรงกันข้าม ห

"แม่นางน้อย การที่จะขอพบกับเจ้าของร้าน มิใช่ว่าใครจะสามารถพบได้ง่ายๆ เจ้ามีธุระสำคัญอันใด ถึงต้องการจะพบกับเถ้าแก่ของข้า....? ชายหนุ่มร่างท่วมมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย เพราะเขาพึ่งจะเคยเห็นนางเป็นครั้งแรก "หากข้าจะเจรจาขายสมุนไพรล้ำค่ากับพี่ชาย ท่านจะประเมินราคาได้หรือไม่...? หรงหรงหยิบห่อสมุนไพรออกมาเปิดให้เขาดู "นี้มัน....? ชายหนุ่มคนนี้แทบตาถลน ดูก็รู้ว่าโสมตรงหน้าเป็นของจริง เขาเคยเห็นเถ้าแก่ร้านเอามาให้เขาศึกษา "ว่าอย่างไร....? "เเม่....แม่นางน้อยโปรดรอข้าสักประเดี๋ยว..." ชายหนุ่มร่างท้วมรีบเดินหายไปอย่างลุกลี้ลุกลน ไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมผู้ดูแลร้านอีกคน "ข...ขอข้าดูสมุนไพรล้ำค่าของแม่นาง ได้หรือไม่....? ผู้ดูแลร้านรีบเข้าประเด็นทันทีเมื่อเดินมาถึง แววตาเขาลุกโชนเปล่งประกาย ดูจะกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด หรงหรงไม่รอช้ารีบหยิบสมุนไพรล้ำค่าออกมา ผู้ดูแลร้านพอได้เห็นโสมตรงหน้าถึงกับตะลึงมองจนตาค้าง มือไม้เริ่มสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น..... "ว่าราคามาเถอะข้ารีบ....? หรงหรงไม่ได้เอ่ยถึงสรรพคุณของสมุนไพร ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ดูแลร้าน บุรุษตรงหน้าก็ต้องรู้จักสมุน

"หยุด...อย่าได้คิดจะใช้รอยยิ้มเช่นนั้นมาสยบข้า....? หรงหรงรีบเอามือขึ้นมาปิดตาตัวเอง เพื่อไม่ให้คล้อยตาม "รอยยิ้มข้า ไม่น่ามองเพียงนั้นเชียว.....? รอยยิ้มของเขา แสดงให้หญิงสาวตรงหน้าเห็นเพียงคนเดียว โม่เฉินรู้สึกน้อยใจ "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...รอยยิ้มท่านดูดีมาก แต่อย่ายิ้มออกมาน่าจะดีกว่า รอยยิ้มของท่าน อาจจะทำให้สตรีหลายคนถึงกับฆ่ากันตายได้เชียวนะ...." หรงหรงรีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคนตรงหน้าปรากฏขึ้น "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเก็บรอยยิ้มนี้ มอบให้หรงเอ๋อร์เพียงคนเดียว ดีหรือไม่.....? "ชิ.....ข้าขอเตือนท่านด้วยความหวังดี อย่าได้เที่ยวไปหว่านเสน่ห์กับสตรีคนอื่นๆเชียว ข้าไม่อยากจะไปมีปัญหากับพวกนาง....." หรงหรงแค่อยากจะอยู่แบบสงบสุข นางไม่ชอบปัญหาที่จะตามมา "ชาวบ้านในระแวกนี้ต่างรู้ดี เราสองคนเป็นคู่หมั้นกัน ยังจะมีสตรีใจกล้าที่ไหนมาสวมหมวกเขียวให้เจ้าอีก...." โม่เฉินเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม "ใครจะไปรู้ ขนาดญาติผู้พี่ของข้า ยังจ้องท่านตาเป็นมันเชียว...อย่านึกว่าข้าตาบอด..." "นี้เจ้ากำลังหึงข้า....? "หึง....ข้าเนี้ยนะจะไปหึงท่าน นางกับข้าเป็นคู่อริกัน หากนางไม่มาหาเรื่อง