Novelas de Myเหมยลี่

"ปัง!!! เสียงเปิดประตูถูกถีบออกอย่างสุดแรง "ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไรกันแน่...? หนานเฟิงกัดฟันกรอดถามออกไป ภายในใจราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ "ข้าไม่รู้..." โม่เฉินเอ่ยเสียงสั่น ภายในใจกลับทุกข์ทรมาน "ให้ตายเถอะ...หากหรงเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่.." หนานเฟิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไป แล้วใช้วิชาตัวเบามุ่งไปที่สนามรบอย่างร้อนใจ โม่เฉินก็รีบตามหลังไปด้วยเช่นกัน.... ภายในสนามรบ....... เสียงระเบิดดังตูมตามจนเกิดเป็นประกายไฟ เพียงแค่คนธรรมดามิอาจเข้าไปใกล้ได้ การต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ทำให้รอบข้างถึงกับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เมื่อเหลือบมองไปบนท้องฟ้า เกิดแสงประกายไฟไปทั่วท้องนภา ราวกับจุดดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ทำให้บริเวณรอบข้างส่องสว่างไปทั่วผืนธรณี จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล่า ร่างกายเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ ส่วนหรงหรงก็ไม่ต่างกันมาก เนื่องจากชุดเกราะสีดำที่หรงหรงสวมใส่อำพรางบาดแผล ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์มากมาย ก็มองไม่ออกว่านางกำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่ สนามรบตอนนี้เจิ่ง

ทหารแคว้นเป้ยต่างมองดูภาพสยดสยองตรงหน้ากันอย่างอกสั่นขวัญแขวน ฝูงหมาป่ากระโจนยื้อแย่งรุมทึ้งกัดกินเนื้อสดๆไปทีละคนสองคน ตามมาด้วยเสียงร้องขอชีวิต และเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ยามที่หรงหรงออกกระบวนท่า คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะมีวรยุทธ์ซ่อนเร้น เขาหลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ละกระบวนท่าของหรงหรง ล้วนมุ่งเน้นไปที่จุดสำคัญอย่างไม่ออมแรง การต่อสู้เริ่มยืดเยื้อไปเรื้อยๆ ดูเหมือนตอนนี้จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ถังจวิ๋นแทน เมื่อเริ่มมองเห็นจุดอ่อน..... "พี่ใหญ่ระวัง...!!! หรงหรงรีบพุ่งตัวเข้าไปรับกระบวนท่าแทนพี่ชาย จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมา แล้วล้มลงไปท่ามกลางซากศพนับหมื่น กลิ่นคาวเลือดชวนให้สะอิดสะเอียนเป็นอย่างมาก "น้องหญิง...เจ้ายังไหวหรือไม่....? ถังจวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้นยืน "ข้าไม่เป็นไร ตาแก่นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ท่านรีบไปช่วยเสี่ยวไป่ทางโน้นเถอะ ส่วนทางนี้ข้าจะรับมือเอง..." หรงหรงรีบเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก ตอนนี้กำลังภายในนางเริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ จนเป็นที่น่าตกใจ มีเพียงนางที่รู้ดีกว่าใคร เพื่อไม่ให้กลายเป็นจ

คลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำ เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นมิรู้วันรู้คืน คล้ายกำลังร่ำไห้บอกลาความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสิ้นสุด จนแสงอรุณนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างไสวขึ้น หลังจากพายุฝนที่บ้าคลั่งสงบลง "ฟางเอ๋อร์...แม่มาช่วยแล้ว..." น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น สตรีร่างอรชรสวมชุดแม่ทัพหญิงเดินแหวกทหารเกาะเหล็กเข้าไปจนถึงแนวหน้า แววตาอ่อนโยนหันไปมองแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหันไปเผยรัศมีอำมหิต จ้องมองทัพกบฏนับแสนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "เสด็จแม่...!!! รัชทายาทน้อยรีบหันไปมองน้ำเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มคลอเบ้า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดอีกแล้ว ทหารเกาะเหล็กเริ่มอ่อนกำลังลง หลังจากต้านทานทัพของศัตรูติดต่อกันไปหลายวันจนไม่ได้พัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย "ฟางเอ๋อร์...รีบสั่งให้ทหารแนวหน้าถอนกำลังออกไปให้หมด ที่เหลือแม่จะจัดการเอง..." รัชทายาทน้อยทำตามที่มารดาบอก เขารีบหันไปออกคำสั่งถอนกำลังทหารออกไปจนหมด ตอนนี้ภายในสนามรบ เหลือเพียงแค่เสี่ยวไป่กับแม่ทัพหญิงยืนคู่กัน "เสี่ยวไป่...รีบเรียกกำลังเสริมออกมาช่วยข้า วันนี้ข้าจะกำจัดกองทัพศัตรูให้สิ้นซากไปพร้อมกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...."

"ในที่สุดท่านก็มาได้สักที ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ทอดทิ้งฝ่าบาท ฝ่าบาทก็ทรงรอคอยท่านเหมือนกัน..." จ้าวหมิงเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นสตรีปริศนาเดินเข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเขา "ข้าไม่มีเวลาแล้ว ศัตรูบุกประชิดเมืองหลวงเอาไว้ทุกด้าน ข้าจะรีบไปช่วยฟางเอ๋อร์ บอกพวกเขาทุกคนให้รีบออกไปให้หมด..." หรงหรงหันไปบอกจ้าวหมิง จ้าวหมิงก็หันไปออกคำสั่งให้หมอหลวงทุกคน รวมถึงนางกำนัลทุกคนให้รีบออกไปให้หมด ฮองเฮารีบเดินเข้าไปยืนขวางทางหรงหรงเอาไว้ พร้อมกับใช้สายตาเหยียดหยาม มองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แสยะยิ้มอย่างสมเพช "ฮองเฮา...พระนางจะทรงทำสิ่งใดพะย่ะค่ะ...? จ้าวหมิงรีบหันไปถาม เมื่อเห็นการกระทำของฮองเฮา "นางนะหรือคิดจะช่วยฝ่าบาท ช่างน่าขันยิ่งนัก หญิงบ้านนอกไร้มารยาทเช่นนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมาช่วยเหลือชีวิตฝ่าบาท ขนาดหมอหลวงที่ว่าเก่งกาจหลายคนยังจนปัญญา ไร้ซึ่งหนทาง เจ้าคงจะถูกนางหลอกให้แล้วละจ้าวหมิง.." ฮองเฮาพรางหัวเราะเยาะเย้ย "เพลี้ยะ..." ฝ่ามือเรียวบางตบไปที่ใบหน้าฮองเฮาไปหนึ่งฉาดอย่างไม่เบาแรง ทำให้ฮองเฮาถึงกับล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น มุมปากยังมีเลือดออก "นี้เจ้าบังอาจกล้าตบข้า น

ยามซื่อ(09.00-11.00) ช่วงสายท่านเจ้าสำนักหญิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับพิราบสื่อสารด่วน หลังจากเปิดอ่านข้อความในจดหมาย ก็รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันที โดยไม่ทันสังเกตุเห็นบุตรชาย ว่ากำลังจ้องมองนางอยู่ "ใครส่งจดหมายด่วนมาหรือท่านแม่....? ฟงเอ๋อร์เอ่ยถามมารดาอย่างใคร่รู้ "น้องชายเจ้าส่งมา..." มารดารีบหันไปบอกความจริง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเป็นกังวล "หรือว่าที่แคว้นฉีจะเกิดเรื่องขึ้น....? ฟงเอ๋อร์พอจะคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้ามารดา "อืม...สถานการณ์ตอนนี้ที่แคว้นฉีไม่สู้ดีนัก แม่จะไม่อยู่ที่สำนักศึกษาสักระยะ ส่วนจิ่วเอ๋อร์...แม่จะฝากให้พ่อบุญธรรมดูแลนางแทน ลูกอยู่ทางนี้แม่ฝากดูแลสำนักศึกษาและน้องสาวแทนแม่ด้วย มีลูกอยู่ที่นี่แม่ถึงจะวางใจ..." คำพูดนี้มีหรือฟงเอ๋อร์จะฟังไม่ออก ว่ามารดาไม่อยากให้เขาเดินทางตามไปด้วย "ได้ แต่ท่านแม่ต้องระวังตัวด้วย..." ฟงเอ๋อร์เดินเข้าไปจับมือมารดา เขาจ้องมองใบหน้ามารดา เหมือนกับว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามเช่นนี้อีกแล้ว ภายในใจกับรู้สึกใจหวิวๆ "ฟงเอ๋อร์... เรื่องที่ลูกเป็นฝาแฝด ห้ามให้แคว้นฉีรู้เป็นอันขาด ทางที่ดีลูกควรต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ห้ามเปิดเผยใบห

หลายวันที่ผ่านไป.... ซุนอ๋องขบคิดเรื่องวิวาทที่เกิดขึ้น ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ความผิดของสหาย ต่างฝ่ายต่างพึ่งรู้ความจริง อีกทั่งทั้งสองคนยังมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน เข้ามิอาจไปแทรกกลางระหว่างสองสามีภรรยาได้ จึงทำให้ซุนอ๋องเข้าใจในจุดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นซุนอ๋องก็ยังก็อดเศร้าใจไม่น้อย วันนี้ที่สำนักศึกษาได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมา จึงเชิญท่านเจ้าเมืองให้มาร่วมงานเบี้ยงในครั้งนี้ ท่านเจ้าเมืองจึงไม่อาจจะหลบหน้าหนีได้อีกต่อไป วันนี้จึงถึงเวลาเผชิญหน้า เพื่อเคลียร์ความเข้าใจผิดของทั้งสองฝ่ายให้กระจ่าง.... "วันนั้น...ข้าผิดเอง ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหนานเฟิง" ซุนอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ "ข้าเองก็เหมือนกัน....วันนั้นข้าก็มีส่วนผิด ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหยางซุน.." "คิดไม่ถึงว่ารักแรกของข้า นางจะกลายเป็นภรรยาของเพื่อนสนิทไปได้...ข้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก.." ซุนอ๋องยกสุราขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว "ในอนาคตเจ้าอาจจะเจอคนที่ใช่อีกก็ได้ ใครจะไปรู้....?"สตรีที่เพียบพร้อมอย่างเช่นภรรยาเจ้า ในโลกนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว หนานเฟิง...เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก...หากวันใดเจ้าทอดทิ้งนาง ข้านี่แหละจะเป็นคนดามใจให้นาง

ความเงียบสงบอันหวานละมุนโอบล้อมโต๊ะอาหารยามเช้า มู๋ชิงซานและมู๋ชิงเย่ต่างยกจอกน้ำชาขึ้นชนกันด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ขณะที่อัลทราย่าช่วยคีบอาหารให้เด็กชายฝาแฝดทั้งสองที่มองดูตงฟางด้วยสายตาชื่นชม ​"โธ่...ข้านึกว่าจะโดนทิ้งเสียแล้ว ขอบพระทัยพระชายาและท่านอ๋องพะย่ะค่ะ.." ตงฟางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มกะล่อนกว้างขวางฉายชัดบนใบหน้า ตงฟางรีบก้มลงคารวะหมิงเหยาและหนานกงจิ่งซ้ำๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นปัดฝุ่นที่เข่า พลางขยิบตาให้ชุนเถา "แม่นางชุนเถา...ยามนี้พวกเราต้องเดินทางกลับดินแดนโอสถสวรรค์ด้วยกันแล้ว ไม่ว่าจะสามข้อหรือสามร้อยข้อ ข้าพร้อมจะฟันฝ่าอุปสรรค เพื่อพิสูจน์ความจริงใจให้เจ้าเห็น..." ​"หุบปาก เงื่อนไขข้อแรกของข้า...หากเจ้ายังไม่เลิกทำหน้าตากะล่อนใส่ข้า ข้าจะฟ้องคุณหนูให้กักขังเจ้าไว้เฝ้าชายแดนสวรรค์ตลอดชีวิต.." ชุนเถาค้อนสายตาใส่องครักษ์ตงฟาง ​"ไอ้หย๋า...แค่เพียงข้อแรกก็ยากเย็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ..หน้าตาข้าเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด จะให้เลิกกะล่อนได้อย่างไรเล่าแม่นาง...เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะยอมยิ้มให้ข้าวันละสามหน.." ตงฟางทำท่าเอามือทุบหน้าอก แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดเจียนตาย ​"เจ้าคนหน้า

ณ ห้องโถงใหญ่จวนตระกูลมู๋... ​โต๊ะอาหารยาวถูกจัดวางด้วยสำรับเช้าเลิศรสมากมาย ทว่ายังไม่ทันที่ท่านเจ้าดินแดนและเทพสงครามจะก้าวพ้นประตูห้องโถง เสียงความวุ่นวายเบื้องหลังก็ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปมองเป็นตาเดียว ​"โอ๊ย...แม่นางชุนเถาเบามือหน่อย กระดูกแขนข้าจะหักแล้ว..." ​ตงฟางที่เดินตามหลังมาในสภาพถืออ่างน้ำล้างหน้าทองเหลืองด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกำลังถูกชุนเถายึดจับบิดไปข้างหลังอย่างช่ำชอง เสียงร้องโอดครวญขององครักษ์ดังลั่นจนมู๋ชิงเย่ที่กำลังยกจอกชาถึงกับสำลักออกมาคำโต ​"เกิดอะไรขึ้นรึ...? หมิงเหยาหยุดชะงัก หันไปมองสาวใช้คนสนิทด้วยความสงสัย นัยน์ตาสีมรกตฉายแววขบขัน ​ชุนเถาที่ใบหน้ายังคงอมชมพูระเรื่อ สะบัดมือปล่อยข้อมือตงฟางให้เป็นอิสระทันที ก่อนจะก้มคารวะหมิงเหยาอย่างเรียบร้อย ผิดกับท่าทางโหดเหี้ยมเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ​"เรียนพระชายา...องครักษ์ตงฟางผู้นี้เดินไม่ดูทางเจ้าค่ะ เอาแต่จ้องหน้าข้าจนเดินชนเสาเรือนไปสองรอบ พอน้ำล้างหน้ากระฉอกใส่เสื้อตนเอง ก็ยังแกล้งร้องว่าข้าเป็นคนผลัก แล้วถือโอกาสกุมมือข้าไม่ยอมปล่อยเจ้าค่ะ..." ​"ข้าเปล่าแกล้งนะแม่นางชุนเถา ข้าปวดข้อมื

ความผูกพันและสายใยที่ลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในดินแดนเซียนหรือในโลกมนุษย์ ต่างก็หยั่งรากลึกอย่างงดงาม ไม่เพียงแต่ความรักระหว่างหนานกงจิ่งและหมิงเหยาที่ผ่านพ้นกาลเวลาและอุปสรรค แต่รวมถึงความจริงใจของตงฟางที่คอยโอบอุ้มชุนเถาในยามที่นางโดดเดี่ยวที่สุด ความผูกพันที่เงียบสงบแต่หนักแน่นนี้ พลอยสุกงอมขึ้นอย่างละมุนละไมเช่นกัน ​แม้หน้าห้องบรรทมจะตกอยู่ในความเงียบสงบยามดึกสงัด แสงจันทร์นวลตาฉาบทาทั่วระเบียงไม้หอม ลมราตรีพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นอายสวรรค์ลอยเอื่อย ตงฟางที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นรอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปากของชุนเถา นัยน์ตาของตงฟางพลันฉายแววอบอุ่นและอ่อนโยน ​"เจ้าแอบยิ้ม...แปลว่าใจอ่อนให้ข้าบ้างแล้วใช่หรือไม่ แม่นางชุนเถา...? ตงฟางเอ่ยกระซิบเบาๆ น้ำเสียงไร้ซึ่งความกะล่อน หากแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ ​ชุนเถาชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มแดงระเรื่อในความมืด นางไม่สะบัดหน้าหนีเหมือนเคย หากแต่ทอดสายตามองไปทางดวงจันทร์บนท้องฟ้า ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่ค่อยได้เอ่ยบ่อยนัก ​"ตลอดเวลาหลายปีที่คุณหนูของข้าไม่อยู่...หากไม่ได้เจ้าคอยช่วยจัดการเรื่อ

หนานกงจิ่งวางภรรยาลงบนฟูกนุ่มอย่างนุ่มนวล นัยน์ตาสีทองจ้องมองนัยน์ตาสีมรกตด้วยความจริงใจ ​"ข้ารู้ว่าเจ้ายังคงสับสนกับความทรงจำในอดีต..แต่ไม่ว่าเจ้าจะเป็นท่านเจ้าดินแดนโอสถสวรรค์ หรือจะเป็นเหยาเอ๋อร์บุตรสาวของตระกูลมู๋...สำหรับข้าแล้ว เจ้าคือดวงใจเพียงดวงเดียวของข้าตลอดไป.." หนานกงจิ่งใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่บดบังใบหน้างามให้อย่างอ่อนโยน ​หมิงเหยามองสบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักบริสุทธิ์ตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความอบอุ่น นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ซุกใบหน้าหวานลงกับอกแกร่งของสามี ​"รู้แล้ว...รีบไปอาบน้ำก่อนเถอะ คืนนี้ให้ข้านอนพักผ่อนอย่างสงบจริงๆนะ ห้ามเจ้าฉวยโอกาสยามข้านอนหลับเด็ดขาด..." ​"น้อมรับคำสั่งภรรยาข้า..." หนานกงจิ่งยกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ประทับจุมพิตแผ่วเบา ก่อนจะเดินหันหลังจากไปตามคำของภรรยา พายุกลิ่นสุราและสายตาหยอกเย้าเหือดหายไปพร้อมกับร่างสูงในอาภรณ์หรูหราที่ยอมถอยทัพไปอาบน้ำชำระกายแต่โดยดี ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบภายในห้องบรรทมเดิมที่คุ้นเคย ​หมิงเหยานอนตะแคงอยู่บนเตียงไม้หอม มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังคงหลงเหลือความอบอุ่นจากจุมพิตของสามี

บรรยากาศภายในจวนตระกูลมู๋ที่เคยเงียบเหงาอึมครึมมาหลายปี บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ​มู๋ชิงเย่เร่งสั่งการให้บ่าวรับใช้ประดับโคมไฟมงคลทั่วทั้งจวน พร้อมจัดเตรียมสำรับอาหารรสเลิศเต็มโต๊ะใหญ่ ชวนให้นึกถึงวันวาน เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ มู๋ชิงซานอดีตท่านแม่ทัพใหญ่ที่บัดนี้ขอปลดเกษียณ เขาเดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมไม้เท้า เมื่อเห็นร่างของบุตรสาวและลูกเขย นัยน์ตาฝ้าฟางของบิดาก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะยื่นไปกุมมือเรียวของหมิงเหยาเอาไว้แน่น พร้อมขยี้ตาดูอีกครั้งให้แน่ใจ ​"เหยาเอ๋อร์...ลูกสาวของข้า...สวรรค์เมตตาตระกูลมู๋โดยแท้ที่พาเจ้ากลับมา พ่อคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ฮือออๆๆ..." มู๋ชิงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือตื้นตันใจ ร่ำไห้ปานจะขาดใจรีบสวมกอดบุตรสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะด้วยตัวเอง ราวกับนางเป็นบุตรสาวแท้ๆของเขาจริงๆ ​หมิงเหยามองภาพครอบครัวตรงหน้า ทั้งบิดาบุญธรรมที่มองนางด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้ง พี่ชายอย่างมู๋ชิงเย่ที่คอยตักอาหารใส่จานให้นางไม่ขาด พี่สะใภ้อัลทราย่าที่คอยชวนคุยอย่างอ่อนโยน ตลอดจนหลานชายฝาแฝดตัวน้อยที่หัวเราะเจ

​"แอบหนีลงมาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์คนเดียวเช่นนี้...ไม่คิดจะชวนสามีมาเป็นเพื่อนคลายเหงาบ้างเลยหรือ เหยาเอ๋อร์..." ​เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับอ้อมกอดแกร่งที่โอบรัดเอวบางของนางเข้าหาอกกว้างอย่างถือสิทธิ์ หนานกงจิ่งปรากฏกายขึ้นในอาภรณ์หรูหราของมนุษย์ ใบหน้าคมคายยิ้มพราวเสน่ห์ สายตาสีทองทอประกายความรักใคร่และความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด ​"หนานกงจิ่ง เจ้า...เจ้าตามข้ามาถึงที่นี้ได้อย่างไร...? หมิงเหยาสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าแดงผ่าวด้วยความตื่นตระหนก นางรีบหมุนตัวสะบัดออกจากอ้อมกอดเขา แต่หนานกงจิ่งกลับโอบกระชับแน่นขึ้น ไม่ยินยอมให้นางถอยห่างไปแม้แต่นิ้วเดียว ​"คิดหรือว่าร่องรอยสลักรักที่ข้าประทับไว้ทั่วเรือนร่างเจ้าตลอดสามวันสามคืน จะบดบังอักขระอำพรางเพียงแค่นี้ได้ ต่อให้เจ้าหนีไปจนสุดขอบฟ้า...ข้าก็ตามหาเจ้าเจอเสมอภรรยาข้า..." หนานกงจิ่งก้มลงกระซิบชิดใบหูอย่างหยอกเหย้า ​หมิงเหยากัดริมฝีปากแน่น หน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิดเมื่อนึกถึงรอยรักสีม่วงแดงใต้เสื้อผ้า แต่นางยังไม่ทันได้ด่าทอสามีตัวดี สายตาของหนานกงจิ่งก็เบนไปมองยังประตูจวนตระกูลมู๋เบื้องหน้า แววตาขี้เล่นของเทพสงครามพลัน