ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา の小説・ストーリー

เสียงของหญิงสาววัยรุ่นดึงสติของเธอกลับมา บัวรัตนาจำใบหน้าของเธอได้ เด็กคนนี้คือหนึ่งในทีมงานของบริษัทออแกไนซ์ นี่คือวันแต่งงานของเธอเองจริง ๆ “หรือว่า...ฉันได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่อีกครั้ง!” บัวรัตนารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด ถึง จะเคยอ่านนิยายหรือดูซีรีส์แนวทะลุมิติมาไม่น้อย แต่อัลฟ่าสาวไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้กับตัวเอง

งนางจึงทะลุมิติเข้าอยู่ในร่างของคนแปลกหน้าที่อยู่ในสถานที่ และเวลาที่แตกต่างกันได้ นอกจากนี้ทฤษฎีการเดินทางข้ามกาลเวลาของฮอว์กิงก็บอกเพียงว่าสามารถทะลุมิติเวลาไปอนาคตได้ ยังบอกอีกว่าเรื่องย้อนกลับไปในอดีต มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เนื่องจากวิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ เช่น นั้นเลยต้องใช้คำพูดที่ดูลึกลับแปลกประหลาด และเหลือเชื่อพวกนั้นมาใช้ในการคาดเดา

ค่ำคืนนั้น หลังพิธีอภิเษก บนระเบียงศาลาแห่งใหม่ที่ชื่อว่า ศาลาแสงใจ หลินเย่วเอ๋อร์วางขวดแก้วเล็ก ๆ ไว้บนโต๊ะ ในขวดนั้นคือกลิ่นใหม่ที่นางตั้งชื่อว่ากาลเวลา องค์ชายรองถาม “เหตุใดถึงตั้งชื่อเช่นนั้นเล่า” หลินเย่วเอ๋อร์ตอบพลางมองพระจันทร์ “เพราะเวลาจะทำให้กล ิ่นจางแต่หัวใจจะทำให้มันอยู่ตลอดไปเพคะ”

ทว่า… ความตายของนักฆ่า ไม่เคยเป็นจุดจบหากแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง… ที่เลวร้ายยิ่งกว่า เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...หลานเยว่รู้สึกราวกับล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งกาลเวลาสติที่เคยดับวูบ ค่อย ๆ หวนกลับมา… ราวม่านหมอกหนาเริ่มถอยห่างเมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านนางลืมตาขึ้ นช้า ๆ แสงแดดอ่อนจางลอดผ่านช่องไม้ผุพัง กระทบใบหน้าเพดานไม้สีซีด ผุกร่อน และกลิ่นฝุ่นชื้นของบ้านเก่าบ่งบอกว่าโลกนี้… ไม่ใช่ที่ที่เธอจากมา เธอพยายามขยับร่าง แต่ข้อต่อกลับอ่อนแรง ปวดระบมทันใดนั้น เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นข้างกาย

แปลกประหลาดมากเกินไปแล้ว ซูหนี่ว์เลิกใส่ใจขนาดทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ ก็ยังเกิดขึ้นมาแล้ว นับประสาอะไรกับเครื่องปรุงทะลุมิติจะเกิดขึ้นไม่ได้ เมื่อทุกคนมาพร้อมกันที่โต้ะอาหาร ก็ต้องตกใจกับอาหารที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นของอาหารและสีสันที่น่ากิน

หานลั่วอิงยิ้มกว้าง “เป็นเรื่องที่ดียิ่ง ถึงเวลาที่ข้าต้องจากไปแล้ว เพื่อไปสู่หนทางตามลิขิตของสวรรค์ ข้าขอฝากท่านพ่อและถานอวิ๋นซีกับท่านด้วย” “ข้ายินดีและจะทำตามคำขอของเจ้าด้วยความเต็มใจ”

นางยกมือขึ้นปิดปาก “แล้วของที่เจ้าออกมา นำออกมาได้อย่างไร” “เจ้าไม่มีมิติเช่นข้ารึ” ซูหนี่คิดว่าคนที่ทะลุมิติหรือย้อนเวลากลับมาได้ ตามนิยายที่นางเคยได้ยินมามักจะมีมิติติดตัวมาได้

ทุกคนใช้เวลาไถเตรียมดินอยู่เกือบหนึ่งสัปดาห์จึงเสร็จกันจึงให้เอมอรและพิงช่วยกันหว่านข้าวหรือเรียกว่าการผายข้าวซึ่งเป็นข้าวเจ้าพันธุ์ลอยน้ำ การผายข้าวจะทำก่อนที่ฝนจะตกลงมาอย่างต่อเนื่อง พอถึงฤดูน้ำหลากข้าวพวกนี้ก็จะยืดขึ้นและลอยขึ้นตามน้ำอีกทีเรียกว่าข้าวนาลอย เอมอร

วันพรุ่งนี้จะเป็นพิธีไว้ทุกข์จ้าวหานหรงหลังเสร็จสิ้นงานศพหลี่เล่อจึงจะจัดการเรื่องนี้ขั้นเด็ดขาด เสียงลมหวีดหวิวพัดเข้ามาจากบานหน้าต่างเปิดอ้าออกเพราะปิดไม่สนิท แรงลมหนาวเย็นปะทะใบหน้าจ้าวหานหรง เปลือกตาของนางขยับและค่อย ๆ ลืมขึ้น ร่างกายกลับมาทำงานตามปกติอย่างเหลือ เชื่อ เพราะความพยายามมาหลายวันนางนั่งนิ่ง ๆ ทำสมาธิจวบจนกระทั่งเกิดผลสำเร็จจึงสามารถเดินทางข้ามกาลเวลากลับมาได้อีกครั้ง "ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย"

เพิ่งรู้ว่าทะลุมิติมีแต่ในนิยาย ไม่ย้อนเวลาก็สวมบทบาทตัวละคร “เป็นแค่นิทานเรื่องเล่าน่ะ” ยูริก็แก้ต่าง กลัวเว้นช่วงนานแล้วจะพาลเข้าใจผิดกันหมด