ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว

ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว

last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
Par:  Myเหมยลี่Complété
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
27 Notes. 27 commentaires
192Chapitres
17.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หรงหรงเป็นแม่ทัพหญิงที่เก่งกาจ เธอเสียชีวิตในขณะที่ได้รับภารกิจลับอย่างกระทันหัน และได้ข้ามเวลาไปอยู่ในอีกร่างหนึ่งของยุคโบราณ ในขณะร่างเดิมที่พึ่งจะสิ้นลม ร่างใหม่ก็ได้เข้าไปแทนที่โดยที่เธอเองก็พึ่งจะรู้ตัว หลังจากได้ข้ามภพไปแล้ว

Voir plus

Chapitre 1

1. แผนการชั่วร้าย

The grand ballroom of Carter Group's headquarters glittered beneath crystal chandeliers, every inch of the luxurious venue screaming wealth and success.

Champagne flowed like water.

Reporters moved from table to table, cameras flashing without pause as the nation's most influential business leaders gathered to celebrate Carter Group's rise to the number one corporation in the country.

On the giant LED screen at the center of the hall, bold golden words illuminated the room.

CONGRATULATIONS TO CARTER GROUP—THE NATION'S NEW NUMBER ONE ENTERPRISE.

Thunderous applause erupted.

"Mr. Carter truly is a business genius."

"Five years. He built an empire in only five years."

"They're calling him the youngest business legend in the country."

Every compliment was directed at one man.

Damien Carter.

Standing confidently on the stage in a perfectly tailored black suit, Damien accepted the praise with the calm arrogance of someone who believed he had earned every word.

Not a single person noticed the woman quietly standing near the back of the ballroom.

Sophia Bennett.

His wife.

She wore an elegant silver evening gown that was beautiful but simple compared to the glamorous women surrounding the city's elite. Her long chestnut hair cascaded over one shoulder, and the smile on her face carried a mixture of exhaustion and pride.

She had not slept in almost forty-eight hours.

Just yesterday, she had personally finalized the overseas acquisition that secured Carter Group's position as the nation's number one company.

The negotiation had lasted sixteen straight hours. She hadn't even gone home afterward, instead, she'd rushed here.

Because today was supposed to be different.

Today Damien would finally acknowledge everything she had done.

Five years.

Five years of sacrificing her own dreams. Five years of working anonymously while Damien stood in the spotlight.

Every successful investment. Every brilliant expansion strategy. Every emergency that nearly bankrupted the company.

She had solved them all quietly, without asking for recognition.

Because she loved him.

When Carter Group nearly collapsed during its first year, Sophia secretly sold the last pieces of jewelry left by her late mother to provide the cash Damien desperately needed.

When competitors stole confidential information, she worked three days without sleep to redesign the company's entire development strategy.

When investors pulled out, she traveled overseas under another executive's name to convince new partners to sign with Carter Group.

Even tonight's celebration… It existed because of her.

Yet no one knew.

Damien had once told her gently, "You're my wife. I don't want the business world attacking you. Stay behind me, and I'll protect you."

She had believed him, so she remained invisible as the perfect wife, and the silent partner.

Sophia's phone vibrated.

She smiled as she opened Damien's message.

HUBBY: Come to the stage after my speech. I have something important to announce.

Her heartbeat quickened. Her fingers tightened around the phone.

Something important.

Could this finally be it?

Was he finally going to introduce her as the woman who had built this empire beside him?

She lowered her gaze, unable to stop smiling.

Maybe every sacrifice was worth it. The applause slowly died down as Damien stepped toward the microphone.

"I want to thank everyone for attending tonight." His deep voice echoed throughout the ballroom. "Carter Group wouldn't be standing where it is today without all of you."

Another wave of applause.

He continued speaking about the company's achievements, future expansion plans, and upcoming international projects.

Sophia listened quietly.

Then his eyes found hers.

He smiled.

It was the same gentle smile that had made her fall in love with him years ago.

Her heart softened instantly.

"There's one more thing," Damien said. "I'd like everyone to witness an important moment in my life."

The guests exchanged curious glances.

Damien raised his hand toward Sophia. "Sophia."

She froze.

"Come here."

Warm applause erupted again as everyone assumed he was finally introducing his wife.

A few women smiled enviously.

"So she's Mrs. Carter."

"She's beautiful."

"She's been so private all these years."

Sophia slowly walked toward the stage. Every step felt surreal. Her eyes shimmered with emotion.

She stopped beside Damien.

He looked at her for several long seconds before reaching into the inside pocket of his suit jacket.

Her heart pounded.

Was it a ring?

A gift?

A public confession of love?

Instead… He handed her a thin brown envelope.

Her smile faltered. The ballroom became strangely quiet.

Sophia looked down.

Across the front of the document, two bold words greeted her.

DIVORCE AGREEMENT.

The world stopped.

She stared blankly, unable to breathe or think. Her fingers trembled as she slowly opened the envelope.

Every page confirmed the impossible.

It wasn't a joke or a mistake. Damien wanted a divorce tonight in front of everyone.

She slowly lifted her head. Her voice barely existed. "...Damien?"

His expression remained indifferent. "I've already signed."

The words struck harder than a slap.

"I've transferred several villas, luxury cars, and one hundred million dollars to your name."

His tone was calm. "It's enough for you to live comfortably."

Sophia blinked. "What... are you talking about?"

He looked directly into her eyes. "I want a divorce."

Silence swallowed the ballroom. Even the reporters stopped taking photographs.

Sophia laughed weakly. "You... you're joking."

"I'm not!” Damien cut in sharply.

"You said..." Her throat tightened. "You said we'd celebrate together."

"We are." His answer was cold enough to freeze the room. "This is the celebration."

Her lips parted, but no sound came out.

Five years.

Five years together.

Was this what they had become?

She searched his face desperately, looking for hesitation, regret or anything to tell her it was a prank. But there was nothing. His face held no expression.

"You've always been a good wife," Damien continued. "But I never loved you."

Those words shattered something deep inside her.

"I tried… I truly did, but feelings can't be forced."

Her eyes slowly filled with tears. "Then... Why marry me?"

Damien remained silent for a moment, then he replied. "Because I pitied you."

Every head turned toward the ballroom stage.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

Notes

10
100%(27)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
10 / 10.0
27 Notes · 27 commentaires
Écrire une critique

commentairesPlus

กวิน พลพัฒน์
กวิน พลพัฒน์
รอชมภาคสองครับ สนุกมาก
2026-08-30 09:29:28
1
0
Triple Great
Triple Great
จบภาค1แล้วภาค2จะมาเมื่อไหร่
2026-04-03 22:47:53
1
0
Triple Great
Triple Great
ก่อนหน้าวันละ2ตอน นี้เหลือวันละตอน จะจบเมื่อไหร่
2026-03-09 00:04:31
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกทุกตอนเลยค่ะ
2026-02-04 14:11:10
3
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกสุดๆๆไปเลยมีเทพตัวน้อยด้วยชวนให้ตื่นเต้นได้ทุกๆๆตอนเลย
2026-01-24 22:37:27
3
0
192
2. ฟื้นคืนชีพ
ก้อนหินกระทบเข้าแผ่นหลังอี้ฟูอย่างสุดแรง เป็นพละกำลังมหาศาล จนทำให้อี้ฟูถึงกับล้มกลิ้งลงไปนอนกับพื้นอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในตอนนี้เงียบสงัด เสียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่เริ่มกู่ร้องขึ้นมา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงอาทิตย์ยามอัสดงเริ่มค่อยๆคืบคลานล่วงลับไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเอง.... สตรีร่างเล็กที่นอนแน่นิ่ง กลับลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ นางใช้ขาถีบไปที่จุดสงวนของบุรุษร่างอ้วนตรงหน้าอย่างเต็มแรง "โอ้ยย......" อี้ฟูร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อจุดสำคัญในชีวิตของเขาถูกทำลายลงไปต่อหน้าต่อตา สตรีร่างเล็กลุกขึ้นนั่งราวกับฟื้นคืนชีพ สายตาเย็นชายังคงมองดูบรรยากาศรอบตัวอย่างมึนงง แววตาดูดุร้าย เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างถาโถมเข้ามาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางค่อยๆไล่เรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะใช้แววตาเพชรฆาต เพ่งเล็งไปมองบุรุษตรงหน้าเยี่ยงกับแมลงวันหัวเขียวตัวหนึ่ง "บัดซบ!!!..." สตรีร่างเล็กสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด อี้ฟูยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขามองสตรีตรงหน้าอย่างมึนงง แววตาตอนนี้นางราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน "ถอดออกมา....." สตรีตรงหน้าคำรามเสียงเย็นชาออกมา นางใช้นิ้
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
3. ขอความช่วยด้วย
ตอนนี้หรงหรงรู้สึกปวดหัว ราวกับจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งความทรงจำเริ่มประทุมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็ยิ่งสงสารเจ้าของร่างเดิมมากขึ้นเท่านั้น "เฮ้ออ...ทำไมโชคชะตาชีวิตของเจ้าถึงได้น่าอนาถใจถึงเพียงนี้ อายุยังน้อย บิดาต้องมาตายตั้งแต่เจ้ายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก อีกทั้งมารดาก็ดันมาป่วยใกล้ตายโดยไร้สาเหตุ ส่วนตัวเจ้าเองก็ไร้ซึ่งวาสนา ในเมื่อข้าได้มาเกิดใหม่ในร่างของเจ้า ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ้าเอง จงหลับไปให้สบายเสียเถิด ต่อไปนี้..แม่ของเจ้าก็เหมือนกับแม่ของข้า ข้าจะดูแลนางแทนเจ้าเอง ข้าขอให้สัญญา" สิ้นเสียงที่นางเอ่ยจบ เหมือนว่าวิญญาณเจ้าของร่างเดิมจะรับรู้ได้ พลันมีเสียงลมพายุพัดกระโชกเเรงขึ้นมาอย่างกระทันหัน ไม่นานนักเสียงลมก็พลันเงียบสงบลงไปเอง "ฟิ้ววววว....." กระต่ายน้อยสองตัววิ่งผ่านหน้านางไปอย่างรวดเร็ว หรงหรงแอบเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา อย่างไรวันนี้ นางก็ต้องได้ของติดมือกลับไป หรงหรงรีบใช้กิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เหลาปลายกิ่งไม้ให้แหลมคม ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มี เขวี้ยงไปเสียบเข้าที่กลางลำตัวของกระต่ายทั้งสอง จนนอนแน่นิ่งไปในที่สุด หรงหรงจึงเดินฮัมเพลงลงจากเขา ในมือยัง
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
4. เปลสนาม
"แขนขวากระดูกร้าว แขนซ้ายหัก ขาทั้งสองข้างหัก ด้านหลังมีรอยดาบลากยาวต้องรีบเย็บ อกด้านขวาก็ต้องรีบเย็บเหมือนกัน มิเช่นนั้นเจ้าคงได้ตายก่อนเลือดหมดตัว เฮ้ออออ......ข้าอยากจะรู้เสียจริง เจ้าไปขวางทางผู้ใหญ่ที่ใดเข้า พวกเขาถึงช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงสู้พวกเขาไม่ได้เพราะถูกพิษ...? "พวกเขาคงอิจฉาใบหน้าของข้า....? *.....* หรงหรงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเช่นนั้น... "หึ...เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง.." หรงหรงเบะปากมองบน "งั้นก็เป็นโชคดีของแม่นาง....? "ปากเจ้านี้ไม่น่ารอดมาได้ น่าจะโดนฟันทิ้งเสีย....? หรงหรงเผลอยิ้มอย่างหมั่นไส้ออกมา "ข้าชอบเวลาแม่นางยิ้ม....? หรงหรงรีบหุบยิ้มลงทันทีเมื่อได้ยิน "เจ้านี้นะ อย่าได้คิดจะยั่วยวนข้าเชียว...รอข้าอยู่ตรงนี้ ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา" "แต่ว่า...? บุรุษตรงหน้าเหมือนลังเลที่จะพูด "ข้าไม่หนีไปก่อนหรอกน่า ข้าแค่จะรีบไปตัดไม้ไผ่ ร่างกายบอบบางเช่นข้า คงไม่มีแรงแบกเจ้าลงเขาไปหรอก..." "เช่นนั้นแม่นาง...ระวังตัวด้วย" "อืม..." หรงหรงยกยิ้มที่มุมปาก แทนที่เขาจะห่วงตัวเอง แต่กลับทำเป็นมาห่วงนาง เพียงเวลาไม่นาน หรงหรงเดินกลั
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
5. อุปกรณ์ล่องหน
หรงหรงเบิกตาโตอย่างตกตะลึง นางมองเห็นอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยปรากฎขึ้นมาอย่างงุนงง และยาอีกหลายชนิดมากมาย "อาเฉิน...ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าบาดแผลจะติดเชื้ออีกแล้ว....? หรงหรงสวมกอดโม่เฉินทันทีอย่างลืมตัว เมื่อได้สติขึ้นมา หรงหรงจึงรีบปล่อยมือที่โอบกอดบุรุษตรงหน้าออกอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวนาง ทำให้โม่เฉินรู้สึกผ่อนคลายลง เขารู้สึกเช่นนี้เป็นครั้งแรก "สิ่งนั้นคือ....? โม่เฉินมองไปดูสิ่งของในมือสตรีตรงหน้าอย่างสงสัย หรงหรงตกใจ นึกว่าจะเห็นแค่นางคนเดียว "ท่านเห็นด้วยหรือ..? "อืม..เห็นสิ...." "สิ่งนี้เป็นของที่สำคัญมาก สามารถช่วยชีวิตท่านได้.." หรงหรงเริ่มล้างแผลที่ไหล่ซ้าย จากนั้นนางจึงล้างแผลไปที่บริเวณบาดแผลที่สำคัญก่อน อย่างชำนาญและรวดเร็ว ที่แท้นางก็รู้วิชาแพทย์ อายุยังน้อยกลับเชี่ยวชาญด้านวิชาแพทย์ โม่เฉินรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ "อันนี้เรียกว่าเข็มฉีดยา ในหลอดคือยาชา ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บเวลาเย็บแผล ข้าจะฉีดยาชารอบแผลที่มีขนาดใหญ่ให้ท่านก่อน จากนั้นจะเริ่มไล่ฉีดยาชาในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาในขั้นตอนการเย็บแผล
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
6. เสียงปริศนา
หรงหรงนั่งลงมืออย่างชำนาญ นางตักน้ำรดโคนผมให้โม่เฉิน เพื่อล้างคราบเลือดออกไปก่อนสองถึงสามรอบ ก่อนจะเทน้ำมันระเหยที่ทำจากธรรมชาติ นวดให้ทั่วทั้งบริเวณศรีษะของเขา และขยี้เบาๆจนเกิดฟองอย่างระแวดระวัง เพราะกลัวว่าหนังศรีษะเขา จะมีบาดแผลในส่วนที่นางมองไม่เห็นอีก โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมทำน้ำมันระเหยเอาไว้หลายขวด... ปกติชาวบ้านในหมู่บ้านระเเวกแถวนี้ ไม่ค่อยมีฐานะ แค่ข้าวจะกรอกหม้อ ยังต้องใช้แรงงานหลายวันกว่าจะมีปัญญาซื้อมา ชาวบ้านที่นี้จึงอยู่กันอย่างประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ค่อยใช่จ่ายฟุ่มเฟือยเหมือนกับคนในเมืองหลวง หรงหรงสระผมให้โม่เฉิน นางค่อยๆเกาอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ จากนั้นจึงล้างออกด้วยน้ำสะอาดอีกหลายรอบ "อาเฉิน ท่านเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าสระผมให้ และเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ตั้งแต่เกิดมา...ข้าไม่เคยสระผมหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บุรุษคนใดมาก่อน ท่านเชื่อข้าหรือไม่...? "เชื่อสิ...." โม่เฉินก็คิดในใจเช่นเดียวกันกับนาง โม่เฉินรู้สึกโล่งใจและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน ทั้งที่พึ่งรู้จักกับนางได้ไม่นาน แต่ในใจของเขา กลับรู้สึกผ่อนคลายและสงบลงอย่างบอกไม่ถูก "เอาละเสร็จ
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
7. ท่านเซียน
หรงหรงตื่นแต่เช้าตรู่ ก่อนจะลงมือเข้าครัวทำอาหารตั้งแต่รุ่งสาง หลังจากนั้นนางรีบออกไปหาบน้ำที่ท้ายหมู่บ้านมาใส่ไว้ในตุ่มจนเต็ม เรือนแต่ละหลังก็เริ่มทยอยตื่นขึ้นมาแล้วประปราย "หรงเอ๋อร์...เจ้าช่างขยันจริงเชียว ตื่นมาหาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ นางเมิงช่างโชคดีที่มีบุตรสาวเช่นเจ้าจริงๆ" ลุงจางในหมู่บ้านตะโกนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบแล้วเอ่ยชื่นชมนาง "ท่านลุงก็พูดเกินไปเจ้าคะ นี้เป็นหน้าที่ของข้าในฐานะลูกเจ้าคะ.." "อืม...ตอนนี้แม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง...? "ท่านแม่ดีขึ้นมากแล้วเจ้าคะ ขอบน้ำใจท่านลุงจางที่ยังเป็นห่วง ข้าต้องกลับไปแล้ว จะรีบกลับไปดูแลท่านเเม่ต่อเจ้าคะ.." "ได้...ไปดีมาดีนะนางหนู..." "เจ้าคะท่านลุง" หรงหรงกลับมาจากหาบน้ำ ก่อนจะเข้าไปดูอาการมารดาของเจ้าของร่างเดิม เมื่อเห็นสภาพหญิงชราตรงหน้า หรงหรงถึงกับตกตะลึง ร่างกายหญิงชราตรงหน้า ดูซูบผอมเกือบเหลือแต่โครงกระดูก หน้าตาที่อิดโรยเหมือนนอนรอความตาย นี้คงไม่ได้เจ็บไข้ปกติธรรมดาแล้วกระมัง....? หรงหรงยืนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เเม่ของเจ้าของร่างเดิมก็เหมือนแม่ของนาง ถึงแม้ว่าชาติภพที่นางอยู่แม่ของนางจะตายจากเพราะอุบัติเหตุตั้ง
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
8. ถูกพิษ
เลือดสีแดงกายเป็นสีดำในชั่วพริบตาเดียว นางจึงหยิบเข็มเงิน เพื่อพิสูจน์หาพิษให้แน่ชัดอีกครั้ง ผลที่ได้...ปลายเข็มเงินกลายเป็นสีดำสนิท "พิษ ท่านถูกพิษได้เช่นไรเจ้าคะ...? หรงหรงรีบหันไปถามหญิงชราตรงหน้าอย่างสงสัย "แม่กินยาตามที่ท่านย่าของเจ้าให้มาตลอด นอกจากนั้น...แม่ก็ไม่ได้กินยาที่ไหนอีกเลย...? นางเมิงตอบไปตามความจริง "ท่านย่า นี้ท่านย่าเป็นคนนำยาพวกนี้มาให้ท่านตลอด เลยหรือเจ้าคะ...? "ใช่...ทำไมหรือ....? "อ่อ...เปล่าเจ้าคะ..." "ก็ลำพังบ้านเรา ไม่มีตำลึงซื้อยาที่แพงเช่นนั้นหรอก ท่านย่าเจ้าเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา นางช่วยส่งยามาให้แม่ต้มกินในทุกๆเดือน" "ท่านแม่...ขอข้าดูห่อยาที่ท่านย่าส่งมาได้ไหมเจ้าคะ...? "ได้....นั้นไง วางข้างตระกร้าผ้าตรงนั้น แต่ยาน่าจะใกล้หมดแล้วแหละ ย่าเจ้าน่าจะให้คนนำมาส่งให้เพิ่ม" หรงหรงที่ได้ฟังกัดฟันกรอดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง นางรีบลุกขึ้นเดินไปหยิบห่อยาขึ้นมาดู เพียงเปิดห่อยาออก นางก็ได้กลิ่นฉุนขึ้นจมูกอย่างรุนแรง ดูก็รู้ว่ามิใช่ยาดี "นี้ถึงกับคิดจะฆ่ากันให้ตายเชียวรึ เห็นทีข้าคงปล่อยนางเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว.." หรงหรงบ่นพึมพำเสียงเบาอย่างฉุนเฉียว
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
9. สำนึกผิด
ทางด้านฝั่งอี้ฟู........ หลังจากหมดสติไปหลายชั่วยาม ชาวบ้านที่เข้าไปหาของป่าได้พบพวกเขาเข้าโดยบังเอิญ พวกเขาทุกคนจึงได้ถูกชาวบ้านกลุ่มนั้น พาตัวกลับมารักษาในเวลาต่อมา บิดาอี้ฟู เมื่อได้รู้ว่าบุตรชายของตัวเองถูกทำร้ายจนอาการสาหัสปางตาย ใบหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธแค้น เขาบันดาลโทสะกับข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านเป็นจำนวนมาก แล้วยังสั่งลูกน้องให้รีบไปเชิญหมอจางในหมู่บ้าน เพื่อมารักษาอาการบุตรชายเป็นการเร่งด่วน หมอจางเรียกได้ว่าเป็นหมอหน้าเลือดคนหนึ่งในหมู่บ้าน แค่รักษาไปตามอาการเบื้องต้น เพราะไม่ได้ร่ำเรียนวิชาแพทย์มาโดยตรง เพียงแค่ครูพักลักจำ รู้เพียงวิธีรักษาขั้นพื้นฐานเท่านั้น ทำตนว่าเป็นคนใจบุญชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ลับหลังกลับฉกฉวยผลประโยชน์ใส่ตน แต่ถึงอย่างนั้น ชาวบ้านก็ต้องจำยอม เพราะไม่อยากเสียค่ารักษาที่แสนแพงเพื่อเข้าไปรักษาในตัวเมือง ไหนจะค่าเกวียนไปกลับอีกหลายกิโล จึงไม่มีหนทางอื่น "ท่านหมอจาง ลูกชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง...? มารดาอี้ฟูรีบซักถามอาการอย่างกังวล "กระดูกหักไปหลายส่วน อวัยวะภายในร่างกายบอบช้ำจนเกินเยียวยา.....เอ่อ..แล้วก็..." หมอจางส่ายหัวพูดจาตะกุกตะกัก
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
10. ปรึกษาหารือ
"เพลี้ยะ.!!!" ฝ่ามือหยาบกร้านฟาดไปที่ต้นแขนบุตรสาวไม่ยั้ง "โอ้ยยย....ท่านแม่ ดูสิฝ่ามือท่านแดงหมดแล้ว เลิกตีลูกได้แล้วเจ้าคะ" หรงหรงรีบหยิบฝ่ามือหญิงชราขึ้นมาเป่า เมื่อเริ่มเห็นรอยเป็นสีแดง หญิงชรารีบสะบัดมือออกไปในทันที สายตาเพชรฆาตมองไปที่บุตรสาวตัวดี ไม่รู้ว่าบุตรสาวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้พาบุรุษที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้ กลับมาพักที่ชายคาเดียวกันเช่นนี้ หากเป็นเพียงญาติสนิท นางยังพอจะอนุโลมให้ แต่นี้นางเมิงไม่รู้จักบุรุษผู้นี้เสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเขามีที่มาที่ไปอย่างไร ยิ่งทำให้นางเมิงรู้สึกไม่พอใจเอามากๆ "ท่านแม่ ท่านฟังลูกสาวท่านอธิบายก่อนสิ...." หรงหรงทำหน้าตาสำนึกผิด พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้หญิงชราด้วยความออดอ้อน "ได้ แต่มีข้อแม้ เจ้าต้องรีบไล่เขาออกไปจากเรือน.." หญิงชรารีบเอ่ยตัดบท "ไล่ไม่ได้....คือว่าเขา..." หรงหรงรู้สึกเหมือนคำพูดติดอยู่ในลำคอ "เขาทำไม.....? หรงหรงเงียบไปครู่หนึ่ง นางจึงได้เริ่มพูดความจริงกับมารดาในเวลาต่อมา "เขา...ขาเห็นเรือนร่างลูกไปหมดแล้ว.." "เจ้าว่าอะไรนะ...? หญิงชราแทบจะเป็นลมล้มทั้งยืน เมื่อได้ยินคำที่ลูกสาวพูดจบ
last updateDernière mise à jour : 2025-12-16
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status