ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว

ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว

last updateÚltima actualización : 2026-04-01
Por:  Myเหมยลี่Completado
Idioma: Thai
goodnovel16goodnovel
10
27 calificaciones. 27 reseñas
192Capítulos
17.3Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

หรงหรงเป็นแม่ทัพหญิงที่เก่งกาจ เธอเสียชีวิตในขณะที่ได้รับภารกิจลับอย่างกระทันหัน และได้ข้ามเวลาไปอยู่ในอีกร่างหนึ่งของยุคโบราณ ในขณะร่างเดิมที่พึ่งจะสิ้นลม ร่างใหม่ก็ได้เข้าไปแทนที่โดยที่เธอเองก็พึ่งจะรู้ตัว หลังจากได้ข้ามภพไปแล้ว

Ver más

Capítulo 1

1. แผนการชั่วร้าย

Sarah’s POV

Andrew Ravencraft, heir to the Stormviel Pack, was once a boy I adored as a young girl. Seven years older than me, he was my protector and my friend after his parents adopted me as a war orphan. But that all changed the day his mother died and his stepsister was injured. He believed it was because of me and despised me for it.

Every month, I was forced to give his stepsister 700ml of my blood. He was angry enough not to care if it killed me.

Because I was a vampire.

“Replace the bag with a new one,” Andrew ordered the doctor coldly. “She’s a vampire and won't die; losing a little blood doesn't matter.”

After years of torment, I didn’t care for him anymore. I was numb to any hope of seeing the person he once was. Caring for others only brought me pain and pulled me deeper into despair because of the life I now lived.

Brown leather straps bound me to the operating table. I didn’t resist as the skillful doctor punctured my veins in the same spot as last month. Long-term malnutrition made it impossible for my wounds to heal properly or for me to waste energy.

My arms were covered in countless scars. I didn’t look at the doctor, only the thick black blood bag.

As the blood drained from my body, I felt colder and colder as if a winter storm rolled through my veins, scraping them with shards of ice. Andrew didn't stop the doctor from taking more blood than was needed.

Andrew undid the straps. Anger surged in me. Roughly dragged off the table, I yanked my shoulder back, causing Andrew to pivot forward. I snapped my jaw at his neck. He seized my chin painfully and looked at me with cold, dark brown eyes―eyes so dark it was like peering into the depths of hell.

“This is your atonement for Margaret.” He gripped my chin tighter, lifting it higher, causing my neck to ache. “You caused her death, and the suffering of Madison.”

Ten years ago, I was a wandering orphan with no memory of my past. Found on a battlefield. I was taken in by Andrew's mother, Margaret, a kind Luna. Andrew, the Alpha's son and future heir to the pack, had once cared for me like an older brother.

Madison, Andrew's so-called sister, was also a child taken in by Margaret. At one point, we were close, like real sisters. But everything changed when Madison invited me to play in the forest, where we encountered a group of cruel vampires.

Margaret, upon discovering the vampires’ presence, shifted to protect us, but was tortured and killed by them, her blood drained. Madison was severely injured. Only I was left unharmed because I was discovered to be a vampire, which caused them to spare me.

When the others arrived and drove the vampires away, Madison cried out, accusing me of being a vampire, claiming it was because of me that the vampires had come and killed Margaret, leaving her severely wounded.

I tried to explain, but no one believed me. They blamed Margaret's death on me and took out their hatred for the vampires on me.

From that moment on, I became the lowest slave in the pack, with everyone free to torment me. Finding diabolical ways to make my life miserable.

Madison never fully recovered from the vampires’ attack. As a vampire, my blood held healing properties, which made Andrew think my blood could help Madison.

That idea began the monthly blood treatment for Madison’s wounds. But since I was only allowed to drink rat blood, suffering from hunger, my body became weak, and the wounds on my body wouldn't heal.

I wouldn’t accept the baseless accusation from this man. “I didn’t do anything to hurt them. It was the vampires. If I weren’t a vampire. I would have been killed too. I’m innocent.”

“You’re a shameful liar, still trying to shift the blame onto others.” Andrew tossed me aside. “Take her to the dungeon and leave no food or water,” he ordered a subordinate.

Two days later, a small thud sounded at my feet. Tucked into the far corner, I peered down. A large fat man at the door had thrown a dead rat at me.

“You only deserve rats.”

I locked eyes with him, lifted the rat to my lips, punched out my fangs, and sank them into the rat. The man took a step back, appalled.

When he left, I threw the carcass aside. The rat's blood was barely enough to fight away the hunger pains. I was just a target of the werewolves' anger, enduring their wrath.

Two more days passed with no dead rats to drink. I curled myself into a tight ball in the corner, fighting the gnawing in my gut. I smelled fresh, clean blood before I heard the sound of footsteps. I pulled myself from the corner and scented the air. My mouth watered, and the pain in my stomach grew stronger. The grumble was so loud that a prisoner from the cell next to me turned and looked over his shoulder. His blood was poisoned with disease. He smelled awful.

By the time the footsteps stopped at my cell door, I was rising toward the heavenly smell—it was the Head Omega, Avery. She managed the omegas' daily chores of cooking and cleaning.

Standing on weak, shaky legs, I pressed my lips. I couldn't drink from her; that would lead to a severe punishment, and I didn’t know if I could recover from another one of those.

The thought of being tied to the whipping post behind the servant quarters helped me suppress my hunger to drink from her.

The Head Omega said in her deep, unfriendly voice. “Your confinement has been lifted, and you are to help prepare for tonight's mate ball immediately.” The woman’s round face was red as if the journey here had been too much for her. She held the keys in her hand and unlocked the door.

I bowed slightly and followed Avery out to help. However, I didn’t get close to her, afraid of doing something stupid. But the Omega's strong heartbeat kept pounding in my ears, tempting me. My heart started to beat faster, and I bit my lip. I had to fight the hunger.

It took me a full minute of not breathing before I managed to resist the urge to lunge and bite the Omega’s thick neck. The scent of her blood was intoxicating. I had a hard time paying attention to where we were going, having bumped into two tables and nearly broken a vase.

Avery stopped in front of the ballroom doors. “I want this entire place shining by the time I come back.” She gave me a view of her back as she walked away. I was glad to have her gone. Maybe I could focus on my task now without hunger pains.

I found a bucket full of soapy water, a broom, and a rag in the corner of the ballroom. I went to work, starting with sweeping the wood floors. The ballroom was as large as the courtyard with the red roses to the east. The ceilings were nearly forty feet high with intricate molding curling into leaves. Three elegant chandeliers dropped from the roof in four sweeping steps, candles ready to be lit. Yards of fabric were draped along the walls in golds and pale blues.

While I swept, omegas went in and out, preparing food, flowers, and decorations for the event. They didn’t stop to go around where I was working. They would march right over my wet floor and laugh. A few did it for fun, marching in circles, kicking the water up at me with their feet.

I never said anything; it was pointless, and it only made them do it again when I did say something. I sighed, stomach grumbling. I started again.

People chattered away about the mate ball. “This will be the grandest mate ball the pack has held in years,” said a short woman from the kitchen.

Another holding beautiful blue flowers chimed in next to the short woman. “Because Andrew, the Alpha’s son, is 25 now and hasn’t found his mate.”

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

Calificaciones

10
100%(27)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
10 / 10.0
27 calificaciones · 27 reseñas
Escribir una reseña

reseñasMás

กวิน พลพัฒน์
กวิน พลพัฒน์
รอชมภาคสองครับ สนุกมาก
2026-08-30 09:29:28
1
0
Triple Great
Triple Great
จบภาค1แล้วภาค2จะมาเมื่อไหร่
2026-04-03 22:47:53
1
0
Triple Great
Triple Great
ก่อนหน้าวันละ2ตอน นี้เหลือวันละตอน จะจบเมื่อไหร่
2026-03-09 00:04:31
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกทุกตอนเลยค่ะ
2026-02-04 14:11:10
3
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกสุดๆๆไปเลยมีเทพตัวน้อยด้วยชวนให้ตื่นเต้นได้ทุกๆๆตอนเลย
2026-01-24 22:37:27
3
0
192 Capítulos
2. ฟื้นคืนชีพ
ก้อนหินกระทบเข้าแผ่นหลังอี้ฟูอย่างสุดแรง เป็นพละกำลังมหาศาล จนทำให้อี้ฟูถึงกับล้มกลิ้งลงไปนอนกับพื้นอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในตอนนี้เงียบสงัด เสียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่เริ่มกู่ร้องขึ้นมา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงอาทิตย์ยามอัสดงเริ่มค่อยๆคืบคลานล่วงลับไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเอง.... สตรีร่างเล็กที่นอนแน่นิ่ง กลับลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ นางใช้ขาถีบไปที่จุดสงวนของบุรุษร่างอ้วนตรงหน้าอย่างเต็มแรง "โอ้ยย......" อี้ฟูร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อจุดสำคัญในชีวิตของเขาถูกทำลายลงไปต่อหน้าต่อตา สตรีร่างเล็กลุกขึ้นนั่งราวกับฟื้นคืนชีพ สายตาเย็นชายังคงมองดูบรรยากาศรอบตัวอย่างมึนงง แววตาดูดุร้าย เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างถาโถมเข้ามาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางค่อยๆไล่เรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะใช้แววตาเพชรฆาต เพ่งเล็งไปมองบุรุษตรงหน้าเยี่ยงกับแมลงวันหัวเขียวตัวหนึ่ง "บัดซบ!!!..." สตรีร่างเล็กสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด อี้ฟูยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขามองสตรีตรงหน้าอย่างมึนงง แววตาตอนนี้นางราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน "ถอดออกมา....." สตรีตรงหน้าคำรามเสียงเย็นชาออกมา นางใช้นิ้
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
3. ขอความช่วยด้วย
ตอนนี้หรงหรงรู้สึกปวดหัว ราวกับจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งความทรงจำเริ่มประทุมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็ยิ่งสงสารเจ้าของร่างเดิมมากขึ้นเท่านั้น "เฮ้ออ...ทำไมโชคชะตาชีวิตของเจ้าถึงได้น่าอนาถใจถึงเพียงนี้ อายุยังน้อย บิดาต้องมาตายตั้งแต่เจ้ายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก อีกทั้งมารดาก็ดันมาป่วยใกล้ตายโดยไร้สาเหตุ ส่วนตัวเจ้าเองก็ไร้ซึ่งวาสนา ในเมื่อข้าได้มาเกิดใหม่ในร่างของเจ้า ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ้าเอง จงหลับไปให้สบายเสียเถิด ต่อไปนี้..แม่ของเจ้าก็เหมือนกับแม่ของข้า ข้าจะดูแลนางแทนเจ้าเอง ข้าขอให้สัญญา" สิ้นเสียงที่นางเอ่ยจบ เหมือนว่าวิญญาณเจ้าของร่างเดิมจะรับรู้ได้ พลันมีเสียงลมพายุพัดกระโชกเเรงขึ้นมาอย่างกระทันหัน ไม่นานนักเสียงลมก็พลันเงียบสงบลงไปเอง "ฟิ้ววววว....." กระต่ายน้อยสองตัววิ่งผ่านหน้านางไปอย่างรวดเร็ว หรงหรงแอบเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา อย่างไรวันนี้ นางก็ต้องได้ของติดมือกลับไป หรงหรงรีบใช้กิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เหลาปลายกิ่งไม้ให้แหลมคม ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มี เขวี้ยงไปเสียบเข้าที่กลางลำตัวของกระต่ายทั้งสอง จนนอนแน่นิ่งไปในที่สุด หรงหรงจึงเดินฮัมเพลงลงจากเขา ในมือยัง
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
4. เปลสนาม
"แขนขวากระดูกร้าว แขนซ้ายหัก ขาทั้งสองข้างหัก ด้านหลังมีรอยดาบลากยาวต้องรีบเย็บ อกด้านขวาก็ต้องรีบเย็บเหมือนกัน มิเช่นนั้นเจ้าคงได้ตายก่อนเลือดหมดตัว เฮ้ออออ......ข้าอยากจะรู้เสียจริง เจ้าไปขวางทางผู้ใหญ่ที่ใดเข้า พวกเขาถึงช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงสู้พวกเขาไม่ได้เพราะถูกพิษ...? "พวกเขาคงอิจฉาใบหน้าของข้า....? *.....* หรงหรงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเช่นนั้น... "หึ...เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง.." หรงหรงเบะปากมองบน "งั้นก็เป็นโชคดีของแม่นาง....? "ปากเจ้านี้ไม่น่ารอดมาได้ น่าจะโดนฟันทิ้งเสีย....? หรงหรงเผลอยิ้มอย่างหมั่นไส้ออกมา "ข้าชอบเวลาแม่นางยิ้ม....? หรงหรงรีบหุบยิ้มลงทันทีเมื่อได้ยิน "เจ้านี้นะ อย่าได้คิดจะยั่วยวนข้าเชียว...รอข้าอยู่ตรงนี้ ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา" "แต่ว่า...? บุรุษตรงหน้าเหมือนลังเลที่จะพูด "ข้าไม่หนีไปก่อนหรอกน่า ข้าแค่จะรีบไปตัดไม้ไผ่ ร่างกายบอบบางเช่นข้า คงไม่มีแรงแบกเจ้าลงเขาไปหรอก..." "เช่นนั้นแม่นาง...ระวังตัวด้วย" "อืม..." หรงหรงยกยิ้มที่มุมปาก แทนที่เขาจะห่วงตัวเอง แต่กลับทำเป็นมาห่วงนาง เพียงเวลาไม่นาน หรงหรงเดินกลั
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
5. อุปกรณ์ล่องหน
หรงหรงเบิกตาโตอย่างตกตะลึง นางมองเห็นอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยปรากฎขึ้นมาอย่างงุนงง และยาอีกหลายชนิดมากมาย "อาเฉิน...ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าบาดแผลจะติดเชื้ออีกแล้ว....? หรงหรงสวมกอดโม่เฉินทันทีอย่างลืมตัว เมื่อได้สติขึ้นมา หรงหรงจึงรีบปล่อยมือที่โอบกอดบุรุษตรงหน้าออกอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวนาง ทำให้โม่เฉินรู้สึกผ่อนคลายลง เขารู้สึกเช่นนี้เป็นครั้งแรก "สิ่งนั้นคือ....? โม่เฉินมองไปดูสิ่งของในมือสตรีตรงหน้าอย่างสงสัย หรงหรงตกใจ นึกว่าจะเห็นแค่นางคนเดียว "ท่านเห็นด้วยหรือ..? "อืม..เห็นสิ...." "สิ่งนี้เป็นของที่สำคัญมาก สามารถช่วยชีวิตท่านได้.." หรงหรงเริ่มล้างแผลที่ไหล่ซ้าย จากนั้นนางจึงล้างแผลไปที่บริเวณบาดแผลที่สำคัญก่อน อย่างชำนาญและรวดเร็ว ที่แท้นางก็รู้วิชาแพทย์ อายุยังน้อยกลับเชี่ยวชาญด้านวิชาแพทย์ โม่เฉินรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ "อันนี้เรียกว่าเข็มฉีดยา ในหลอดคือยาชา ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บเวลาเย็บแผล ข้าจะฉีดยาชารอบแผลที่มีขนาดใหญ่ให้ท่านก่อน จากนั้นจะเริ่มไล่ฉีดยาชาในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาในขั้นตอนการเย็บแผล
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
6. เสียงปริศนา
หรงหรงนั่งลงมืออย่างชำนาญ นางตักน้ำรดโคนผมให้โม่เฉิน เพื่อล้างคราบเลือดออกไปก่อนสองถึงสามรอบ ก่อนจะเทน้ำมันระเหยที่ทำจากธรรมชาติ นวดให้ทั่วทั้งบริเวณศรีษะของเขา และขยี้เบาๆจนเกิดฟองอย่างระแวดระวัง เพราะกลัวว่าหนังศรีษะเขา จะมีบาดแผลในส่วนที่นางมองไม่เห็นอีก โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมทำน้ำมันระเหยเอาไว้หลายขวด... ปกติชาวบ้านในหมู่บ้านระเเวกแถวนี้ ไม่ค่อยมีฐานะ แค่ข้าวจะกรอกหม้อ ยังต้องใช้แรงงานหลายวันกว่าจะมีปัญญาซื้อมา ชาวบ้านที่นี้จึงอยู่กันอย่างประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ค่อยใช่จ่ายฟุ่มเฟือยเหมือนกับคนในเมืองหลวง หรงหรงสระผมให้โม่เฉิน นางค่อยๆเกาอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ จากนั้นจึงล้างออกด้วยน้ำสะอาดอีกหลายรอบ "อาเฉิน ท่านเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าสระผมให้ และเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ตั้งแต่เกิดมา...ข้าไม่เคยสระผมหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บุรุษคนใดมาก่อน ท่านเชื่อข้าหรือไม่...? "เชื่อสิ...." โม่เฉินก็คิดในใจเช่นเดียวกันกับนาง โม่เฉินรู้สึกโล่งใจและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน ทั้งที่พึ่งรู้จักกับนางได้ไม่นาน แต่ในใจของเขา กลับรู้สึกผ่อนคลายและสงบลงอย่างบอกไม่ถูก "เอาละเสร็จ
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
7. ท่านเซียน
หรงหรงตื่นแต่เช้าตรู่ ก่อนจะลงมือเข้าครัวทำอาหารตั้งแต่รุ่งสาง หลังจากนั้นนางรีบออกไปหาบน้ำที่ท้ายหมู่บ้านมาใส่ไว้ในตุ่มจนเต็ม เรือนแต่ละหลังก็เริ่มทยอยตื่นขึ้นมาแล้วประปราย "หรงเอ๋อร์...เจ้าช่างขยันจริงเชียว ตื่นมาหาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ นางเมิงช่างโชคดีที่มีบุตรสาวเช่นเจ้าจริงๆ" ลุงจางในหมู่บ้านตะโกนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบแล้วเอ่ยชื่นชมนาง "ท่านลุงก็พูดเกินไปเจ้าคะ นี้เป็นหน้าที่ของข้าในฐานะลูกเจ้าคะ.." "อืม...ตอนนี้แม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง...? "ท่านแม่ดีขึ้นมากแล้วเจ้าคะ ขอบน้ำใจท่านลุงจางที่ยังเป็นห่วง ข้าต้องกลับไปแล้ว จะรีบกลับไปดูแลท่านเเม่ต่อเจ้าคะ.." "ได้...ไปดีมาดีนะนางหนู..." "เจ้าคะท่านลุง" หรงหรงกลับมาจากหาบน้ำ ก่อนจะเข้าไปดูอาการมารดาของเจ้าของร่างเดิม เมื่อเห็นสภาพหญิงชราตรงหน้า หรงหรงถึงกับตกตะลึง ร่างกายหญิงชราตรงหน้า ดูซูบผอมเกือบเหลือแต่โครงกระดูก หน้าตาที่อิดโรยเหมือนนอนรอความตาย นี้คงไม่ได้เจ็บไข้ปกติธรรมดาแล้วกระมัง....? หรงหรงยืนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เเม่ของเจ้าของร่างเดิมก็เหมือนแม่ของนาง ถึงแม้ว่าชาติภพที่นางอยู่แม่ของนางจะตายจากเพราะอุบัติเหตุตั้ง
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
8. ถูกพิษ
เลือดสีแดงกายเป็นสีดำในชั่วพริบตาเดียว นางจึงหยิบเข็มเงิน เพื่อพิสูจน์หาพิษให้แน่ชัดอีกครั้ง ผลที่ได้...ปลายเข็มเงินกลายเป็นสีดำสนิท "พิษ ท่านถูกพิษได้เช่นไรเจ้าคะ...? หรงหรงรีบหันไปถามหญิงชราตรงหน้าอย่างสงสัย "แม่กินยาตามที่ท่านย่าของเจ้าให้มาตลอด นอกจากนั้น...แม่ก็ไม่ได้กินยาที่ไหนอีกเลย...? นางเมิงตอบไปตามความจริง "ท่านย่า นี้ท่านย่าเป็นคนนำยาพวกนี้มาให้ท่านตลอด เลยหรือเจ้าคะ...? "ใช่...ทำไมหรือ....? "อ่อ...เปล่าเจ้าคะ..." "ก็ลำพังบ้านเรา ไม่มีตำลึงซื้อยาที่แพงเช่นนั้นหรอก ท่านย่าเจ้าเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา นางช่วยส่งยามาให้แม่ต้มกินในทุกๆเดือน" "ท่านแม่...ขอข้าดูห่อยาที่ท่านย่าส่งมาได้ไหมเจ้าคะ...? "ได้....นั้นไง วางข้างตระกร้าผ้าตรงนั้น แต่ยาน่าจะใกล้หมดแล้วแหละ ย่าเจ้าน่าจะให้คนนำมาส่งให้เพิ่ม" หรงหรงที่ได้ฟังกัดฟันกรอดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง นางรีบลุกขึ้นเดินไปหยิบห่อยาขึ้นมาดู เพียงเปิดห่อยาออก นางก็ได้กลิ่นฉุนขึ้นจมูกอย่างรุนแรง ดูก็รู้ว่ามิใช่ยาดี "นี้ถึงกับคิดจะฆ่ากันให้ตายเชียวรึ เห็นทีข้าคงปล่อยนางเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว.." หรงหรงบ่นพึมพำเสียงเบาอย่างฉุนเฉียว
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
9. สำนึกผิด
ทางด้านฝั่งอี้ฟู........ หลังจากหมดสติไปหลายชั่วยาม ชาวบ้านที่เข้าไปหาของป่าได้พบพวกเขาเข้าโดยบังเอิญ พวกเขาทุกคนจึงได้ถูกชาวบ้านกลุ่มนั้น พาตัวกลับมารักษาในเวลาต่อมา บิดาอี้ฟู เมื่อได้รู้ว่าบุตรชายของตัวเองถูกทำร้ายจนอาการสาหัสปางตาย ใบหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธแค้น เขาบันดาลโทสะกับข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านเป็นจำนวนมาก แล้วยังสั่งลูกน้องให้รีบไปเชิญหมอจางในหมู่บ้าน เพื่อมารักษาอาการบุตรชายเป็นการเร่งด่วน หมอจางเรียกได้ว่าเป็นหมอหน้าเลือดคนหนึ่งในหมู่บ้าน แค่รักษาไปตามอาการเบื้องต้น เพราะไม่ได้ร่ำเรียนวิชาแพทย์มาโดยตรง เพียงแค่ครูพักลักจำ รู้เพียงวิธีรักษาขั้นพื้นฐานเท่านั้น ทำตนว่าเป็นคนใจบุญชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ลับหลังกลับฉกฉวยผลประโยชน์ใส่ตน แต่ถึงอย่างนั้น ชาวบ้านก็ต้องจำยอม เพราะไม่อยากเสียค่ารักษาที่แสนแพงเพื่อเข้าไปรักษาในตัวเมือง ไหนจะค่าเกวียนไปกลับอีกหลายกิโล จึงไม่มีหนทางอื่น "ท่านหมอจาง ลูกชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง...? มารดาอี้ฟูรีบซักถามอาการอย่างกังวล "กระดูกหักไปหลายส่วน อวัยวะภายในร่างกายบอบช้ำจนเกินเยียวยา.....เอ่อ..แล้วก็..." หมอจางส่ายหัวพูดจาตะกุกตะกัก
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
10. ปรึกษาหารือ
"เพลี้ยะ.!!!" ฝ่ามือหยาบกร้านฟาดไปที่ต้นแขนบุตรสาวไม่ยั้ง "โอ้ยยย....ท่านแม่ ดูสิฝ่ามือท่านแดงหมดแล้ว เลิกตีลูกได้แล้วเจ้าคะ" หรงหรงรีบหยิบฝ่ามือหญิงชราขึ้นมาเป่า เมื่อเริ่มเห็นรอยเป็นสีแดง หญิงชรารีบสะบัดมือออกไปในทันที สายตาเพชรฆาตมองไปที่บุตรสาวตัวดี ไม่รู้ว่าบุตรสาวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้พาบุรุษที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้ กลับมาพักที่ชายคาเดียวกันเช่นนี้ หากเป็นเพียงญาติสนิท นางยังพอจะอนุโลมให้ แต่นี้นางเมิงไม่รู้จักบุรุษผู้นี้เสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเขามีที่มาที่ไปอย่างไร ยิ่งทำให้นางเมิงรู้สึกไม่พอใจเอามากๆ "ท่านแม่ ท่านฟังลูกสาวท่านอธิบายก่อนสิ...." หรงหรงทำหน้าตาสำนึกผิด พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้หญิงชราด้วยความออดอ้อน "ได้ แต่มีข้อแม้ เจ้าต้องรีบไล่เขาออกไปจากเรือน.." หญิงชรารีบเอ่ยตัดบท "ไล่ไม่ได้....คือว่าเขา..." หรงหรงรู้สึกเหมือนคำพูดติดอยู่ในลำคอ "เขาทำไม.....? หรงหรงเงียบไปครู่หนึ่ง นางจึงได้เริ่มพูดความจริงกับมารดาในเวลาต่อมา "เขา...ขาเห็นเรือนร่างลูกไปหมดแล้ว.." "เจ้าว่าอะไรนะ...? หญิงชราแทบจะเป็นลมล้มทั้งยืน เมื่อได้ยินคำที่ลูกสาวพูดจบ
last updateÚltima actualización : 2025-12-16
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status