Novels by D A L M A T I A N

Ang amoy ng antiseptic at ang nakakabinging tunog ng heart monitor ang tanging nagpapaalala sa akin na gising pa ako. Nakaupo ako sa isang matigas na silya sa gilid ng kama ni Papa sa Intensive Care Unit. Ang puting gown na suot ko kanina sa photoshoot ay gusot-gusot na, may mantsa ng luha at dumi, pero wala na akong pakialam.Tiningnan ko ang maputlang mukha ni Papa. Ang lalaking laging matikas, ang Justice Laureano na kinatatakutan sa korte, ngayon ay nakahiga at umaasa na lang sa mga makina. At ang dahilan? Ako. Ang eskandalong dinala ko sa pamilyang ito."Papa, please gumising ka na. Magagalit ka pa sa akin, 'di ba? Papagalitan mo pa ako dahil hindi ako nag-top," bulong ko habang hinahawakan ang malamig niyang kamay.Bumukas ang pinto ng ICU at pumasok si Mama. Mugto ang mga mata niya at tila tumanda siya ng sampung taon sa loob lang ng ilang oras. Hindi niya ako tiningnan. Dumiretso siya sa kabilang panig ng kama ni Papa."Umuwi ka na muna, Danah Elise," malamig niyang sabi."Ma,

Nagising ako sa tunog ng malakas na ulan na humahampas sa bintana ng maliit na unit ni Lucas. Ang silid ay nababalot pa ng dilim, maliban sa manipis na liwanag na nanggagaling sa mga streetlights sa labas. Sa tabi ko, naramdaman ko ang mahimbing na paghinga ni Lucas. Ang kaniyang braso ay nakapulupot sa bewang ko, tila sinisigurado na hindi ako mawawala sa gitna ng gabi.Dahan-dahan akong gumalaw, pilit na inaalala ang mga nangyari. Ang alak, ang tawag ni Adrian, ang sakit ng pagtakwil ng pamilya ko, at ang init ng bawat haplos ni Lucas. Ramdam ko pa rin ang bawat halik niya sa aking balat—isang uri ng pag-angkin na hindi ko kailanman naramdaman sa loob ng ilang taon. Kay Lucas, hindi ako ang tropeong kailangang ipakita sa mundo. Kay Lucas, ako lang si Danah.Dahan-dahan kong inabot ang phone ko sa sahig. Pagbukas ng screen, halos mabitawan ko ito.147 Missed Calls.238 Unread Messages.Karamihan ay galing kay Adrian. Ang iba ay kay Mama, kay Papa, at pati na rin sa sekretarya ng firm

Biyernes.Ito ang araw na tila nakatadhana nang magpabago sa takbo ng hininga ko. Madaling araw pa lang pero gising na ako. Nakaupo ako sa gilid ng kama ko, yakap-yakap ang mga tuhod habang nakatitig sa bintana kung saan unti-unti nang sumisilip ang liwanag ng Maynila. Malamig ang pawis sa mga palad ko at ang puso ko ay parang isang tambol na mabilis na pinapalo.Ngayong araw ilalabas ng Supreme Court ang listahan ng mga bagong abogado. Pero para sa pamilya ko at kay Adrian, hindi lang ito simpleng listahan. Ito ang inaasahan nilang coronation night ko.Tumunog ang phone ko. Isang message mula sa group chat ng pamilya Laureano."Danah, today is the day. We are expecting a Top 1 finish. The Villareals are already preparing the banners for the firm. Make us proud, Attorney." - Dad.Napapikit ako nang mariin. Ang bigat. Sobrang bigat. Sumunod ang message ni Adrian sa personal inbox ko."Good luck today, my future Topnotcher. I’ve already contacted the press for an exclusive interview at

Ang bigat sa dibdib ko ay tila isang malaking bato na hindi ko maialis-alis simula nang magising ako. Habang papalapit ang araw ng engagement party, mas lalong sumisikip ang mundo ko. Ngayong araw ang huling fitting ng gown ko, at gaya ng inaasahan, si Mama at ang nanay ni Adrian na si Tita Elena ang kasama ko.Nakatayo ako sa gitna ng isang exclusive bridal boutique sa Makati. Ang paligid ay puro puti, kumikinang na mga kristal, at amoy ng mamahaling pabango. Humarap ako sa malaking salamin habang tatlong designer assistants ang maingat na inaayos ang laylayan ng gown ko."You look like a goddess, Danah. Adrian is so lucky to have you," sabi ni Tita Elena habang nakatingin sa repleksyon ko sa salamin. May hawak siyang baso ng champagne at ang kaniyang mga mata ay puno ng garbo."Salamat po, Tita," tipid kong sagot. Pinilit kong ngumiti, pero ang totoo, nangangalay na ang mga panga ko sa pagpapanggap."Danah, ayusin mo ang tindig mo. You represent the Laureano family. Huwag kang lulay

Masakit ang ulo ko, hindi dahil sa puyat sa pag-aaral gaya ng nakagawian ko noong nakaraang apat na taon, kundi dahil sa dami ng emosyong pilit kong ibinabaon sa limot.Tumingin ako sa ceiling. Tahimik. Masyadong tahimik.Ito na ang buhay na pinangarap ko, 'di ba? Wala nang Codals, wala nang Case Digests, at higit sa lahat, wala nang panggugulo ni Lucas Salazar dahil tapos na ang Bar Exams. Dapat ay masaya ako. Dapat ay nagse-celebrate ako dahil bumalik na ang lalaking pinili ko—ang lalaking para sa lahat ay depinisyon ng salitang perpekto.Adrian Marcus Villareal.Bumangon ako at dahan-dahang lumapit sa salamin. Tiningnan ko ang sarili ko. Magulo ang buhok, medyo maputla, pero sa aking daliri, kumikinang ang engagement ring na ibinigay niya. It was a beautiful, heavy piece of jewelry. Simbolo ng katapatan, ng yaman, at ng kinabukasan na binuo na para sa akin bago ko pa man makuha ang aking lisensya.Pero bakit sa tuwing titingnan ko ang singsing na ito, ang naaalala ko ay ang magasp

Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatama sa singsing na nasa daliri ko. Ang diamond ring na bigay ni Adrian ay tila nagpapaalala sa akin ng bawat obligasyong kailangan kong gampanan ngayong araw. Engagement party planning. Meeting with the caterers. Fitting ng gown para sa malaking dinner mamaya."You can do this, Danah. Isang taon na lang, Attorney Villareal ka na," bulong ko sa sarili ko habang humaharap sa salamin.Pero bakit sa tuwing tinitingnan ko ang sarili ko, hindi ang "perpektong bride" ang nakikita ko? Ang nakikita ko ay ang babaeng nanginginig ang tuhod nang halikan siya ng kaniyang kaaway sa rooftop dalawang gabi lang ang nakakaraan. Ang "lamat" sa gintong buhay na binuo para sa akin ay hindi nakikita ng iba, pero nararamdaman ko ang bawat bitak nito sa loob ng dibdib ko.Eksaktong alas-nuwebe, dumating si Adrian sa condo ko. Naka-puting polo shirt siya na laging plantsado, amoy mamahaling pabango, at may dalang kape. He looked like a dream. He looked like

Ang langit sa huling hantungan ng aming paglalakbay ay hindi kulay abo gaya ng sa Alps, o madilim gaya ng sa Binondo. Dito sa dulo ng horizon, kung saan ang dagat at langit ay tila naghahalikan sa isang walang hanggang asul, ang lahat ay mukhang payapa. Ang Horizon’s End ay hindi lang isang geographical location; ito ang sandaling ang lahat ng mga pira-pirasong piraso ng aming buhay ay sa wakas ay nabuo na.Nakatayo kami ni Dante Valez sa deck ng aming bagong yate, ang Aurora. Hindi na ito cargo ship na puno ng armas; ito ay isang tahanan. Malayo na kami sa Montenegro, malayo na sa ingay ng mga balita. Ang Horizon’s End ay ang pagpasok namin sa isang teritoryong walang pangalan sa mapa."Vera, tingnan mo," turo ni Dante sa malayo.Isang maliit na isla ang dahan-dahang lumilitaw sa gitna ng dagat. Iyon ang aming destinasyon. Isang pribadong santuwaryo na binili namin gamit ang mga huling sentimo ng Legacy Fund na hindi na namin kailangan para sa operasyon.Bago kami bumaba sa isla, pum

Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay."Hindi pa rin maalis sa isip mo ang nangyari sa chateau?" boses ni Dante Valez mula sa aking likuran.Lumingon ako at nakita ko siyang may hawak na folder. Hindi na siya nakasuot ng tactical gear. Ngayon, nakasuot siya ng simpleng itim na polo, pero ang kanyang mga mata ay nananatiling mapagbantay."Iniisip ko lang kung hanggang kailan natin kailangang maging ganito, Dante," sagot ko. "We are rich beyond imagination, we have the power to dismantle syndicates, pero sa huli, tayo pa rin ang mga 'ghosts' sa sarili nating kwento.

Ang hangin sa ibabaw ng French Alps ay kasing talas ng banyeta. Nakatayo ang isang dambuhalang chateau sa tuktok ng bangin, isang estratehikong lokasyon na tanging mga helicopter lamang ang makakarating. Dito gaganapin ang Shadow Summit—ang emergency meeting ng mga natitirang pinuno ng Iron Syndicate matapos ang ginawa naming pag-ubos sa kanilang pondo sa Zurich."Vera, check your comms," boses ni Dante Valez mula sa earpiece ko.Nakatago ako sa isang rocky ridge, mga limang daang metro ang layo mula sa chateau. Naka-full tactical gear ako, ang aking sniper rifle ay nakatutok sa main entrance. "Malinaw, Dante. Nakikita ko na ang mga dating 'business partners' ni Papa. Ang daming security, parang pupunta sa giyera.""Dahil giyera na nga ito," sagot ni Dante. "Ang Zurich Heist ang bumasag sa tiwala nila kay Julian at Alberto. Ngayon, magkakagulo na ang mga 'yan kung sino ang kukuha ng trono. Ang trabaho natin ay siguraduhin na walang lalabas na buhay sa summit na 'yan na may balak pang

Ang Zurich ay balot ng puting niyebe, isang kabaligtaran sa madugo at mainit na nakaraan na iniwan namin sa Pilipinas. Ang lungsod na ito ay amoy pera, kapangyarihan, at mga sikretong pilit ibinaon sa ilalim ng mga dambuhalang vault ng mga bangko sa Bahnhofstrasse. Dito nakatago ang Dela Vega Legacy Fund—ang dambuhalang pondo na pinagsama-samang nakaw na yaman nina Alberto at ng Iron Syndicate."Vera, are you in position?" boses ni Dante Valez mula sa aking earpiece."Lobby na ako," sagot ko habang inaayos ang aking suot na haute couture na coat at ang dambuhalang shades na nagtatago sa aking mga mata.Ang plano ay simple pero nakamamatay: kailangan kong pumasok sa Banque de l'Horizon, isa sa pinaka-eksklusibong pribadong bangko sa buong mundo. Kailangan nila ang aking biometrics—retina scan at voice recognition—para ma-activate ang pondo. Ang Syndicate ay kasalukuyang nasa proseso ng pag-reroute ng pera, pero dahil sa "Exile Protocol," na-freeze ito ng international courts. Isang tao

Ang baybayin ng Montenegro ay sinalubong kami ng mga naglalakihang bangin na kulay abo at ang asul na tubig ng Adriatic Sea na tila kasing lalim ng aming mga sikreto. Pagkatapos ng ilang linggong paglalakbay sa gitna ng dagat, ang pagtapak sa tuyong lupa ay nagdulot sa akin ng kakaibang hilo. Ngunit wala kaming oras para mag-adjust. Ang Exile Protocol ay hindi isang bakasyon; ito ay isang tactical relocation.Dinala kami ng isang armored SUV paakyat sa mga bundok ng Kotor, hanggang sa makarating kami sa isang dambuhalang villa na nakatago sa gitna ng mga pine trees. Ang Montenegro Sanctum."This is it," sabi ni Dante Valez habang binubuksan ang mabigat na bakal na gate. "Dito tayo bubuo ng bagong hukbo. Ang Sanctum na ito ay off-the-grid. Binili ko ito gamit ang isang dummy account limang taon na ang nakakalipas bilang huling sandigan."Ang villa ay hindi mukhang bahay ng isang bilyonaryo. Sa labas, mukha itong abandonadong kuta, pero sa loob, ito ay punong-puno ng cutting-edge techno

Ang dagat sa gitna ng gabi ay parang isang dambuhalang itim na telon na walang katapusan. Isang cargo ship na binago para maging isang mobile command center, ang tanging ingay na naririnig ay ang mahinang pag-ugong ng mga makina at ang paghampas ng mga alon sa bakal na katawan ng barko. Wala na kami sa teritoryo ng Pilipinas. Kami ay nasa international waters—isang lugar kung saan ang mga batas ng tao ay dahan-dahang naglalaho, at ang tanging batas na umiiral ay ang survival. Nakatayo ako sa deck, hinahayaan ang malamig at maalat na hangin na tumama sa aking mukha. Ang maikli kong buhok ay magulo, at ang aking gown na midnight blue ay punit-punit na at may bahid ng dugo ni Dante. "Hindi ka pa natutulog," boses ni Dante Valez mula sa aking likuran. Lumingon ako at nakita ko siyang naka-bandage na ang braso, suot ang isang simpleng itim na t-shirt. Mukha siyang pagod, pero ang awtoridad sa kanyang mga mata ay hindi nababawasan. Lumapit siya sa akin at isinuot ang kanyang jacket sa