Novels by Blossomhues

CHAPTER 01 Pinunsan ko ang pawis na tumulo sa mukha ko, kakatapos ko lang mag-laba at alas dyes na ng gabi. Binuhat ko ang labahan patungo sa bahay. "Ate! Dapat tinawag mo ako." Saad ng kapatid ko pagkapasok ko sa loob ng bahay. Kakalabas lamang niya galing sa kwarto noong pumasok ako. "Ano kaba! Kaya ko naman, saka matulog kana at may pasok ka pa bukas diba?" Saad ko. "Mamaya ate, at mag-re-review pa ako." Sabi naman niya. Pinasok ko ang mga nilabahan sa loob ng bahay, bukas ng umaga ko nalang isasampay ang mga iyon. Tinungo ko ang silid, at napangiti ng makitang mahimbing na ang tulog ng puppy doll ko. Tumabi ako sa kaniya. Kanina ay puro mommy ang makulit na ito eh. Nakakapagod ang buong araw ko, pero sapat na ang mahimbing at hilik ng puppy doll ko. Siya ang pinagkukunan ko ng lakas sa bawat araw na pagod ako galing sa trabaho. Ang mahalaga ay naibibigay ko ang pangangailangan niya, at higit sa lahat naiintindihan niya ang kalagayan namin. Maaga akong nagising k

DISCLAIMER: This is work of fiction, Names, Characters, Places, Events, and incidents are either the product of Author's imagination or use in a fictitious manner. Any resemblance to any actual person, living or dead, or actual events are purely coincidental This story may contain sexual contents that may not be suitable for young readers. Mas exciting kapag may warning, but please just learn the lesson from the story not just the position. You are now on your age, you also understand what I'm saying. Be responsible readers mga ka-blossom💗 PLAGIARISM IS A CRIME. This is unedited story so, sorry for advance about typographical and grammatical error, that will you, encounter. ~~~ PROLOGUE Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. Nagdadalawang isip man ay kailangan ko paring gawin dahil wala na akong pagpipilian pa. Milyones ang kailangan ko. Malaking pera ang kailangan ko. Mahirap lang kami, ni pilit nga kaming makakain ng tatalong beses sa isang araw, tapos

Chapter 19 TIN-TIN'S POV Hindi mapalagay si Tintin. Hindi niya alam kung ano ang susundin niya. Ang sinasabi ba ng puso niya na dapat ay sumama siya sa boss niya dahil magandang offer iyon o ang isip niya na umaayaw. Umaayaw sa hindi masabing dahilan. Pakiramdam niya kasi ikakasama lamang niya ang pagtungo roon na hindi niya naman malamang kadahilanan, at kung bakit may bumabagabag sa kalooban niya. Kanina pa siya, upo at tayo sa salas nila. Hindi mapalagay. Lihim ding pinaglalaruan ang mga daliri, tila kinakabahan siya sa kaniyang magiging pasya. Alam niya kasing sa magiging desisyon niya ay maraming maaapektuhan. Paano na si Manang? Sino ang tutulong ditong mag-habi ng mga basket? Si Sael? Ang lugar na ito, at paano na rin ang pag-aaral ng anak niya? Dito na nasanay si Clemen at alam din niyang mahirap mag adjust sa maynila, dahil ayon sa mga naririnig niya ang lugar na iyon ay maraming malulupit. Hindi kagaya rito sa bayan nila ay kahit hindi man kilala ay tutulungan ka sa a

Chapter 19 TIN-TIN'S POV Hindi mapalagay si Tintin. Hindi niya alam kung ano ang susundin niya. Ang sinasabi ba ng puso niya na dapat ay sumama siya sa boss niya dahil magandang offer iyon o ang isip niya na umaayaw. Umaayaw sa hindi masabing dahilan. Pakiramdam niya kasi ikakasama lamang niya ang pagtungo roon na hindi niya naman malamang kadahilanan, at kung bakit may bumabagabag sa kalooban niya. Kanina pa siya, upo at tayo sa salas nila. Hindi mapalagay. Lihim ding pinaglalaruan ang mga daliri, tila kinakabahan siya sa kaniyang magiging pasya. Alam niya kasing sa magiging desisyon niya ay maraming maaapektuhan. Paano na si Manang? Sino ang tutulong ditong mag-habi ng mga basket? Si Sael? Ang lugar na ito, at paano na rin ang pag-aaral ng anak niya? Dito na nasanay si Clemen at alam din niyang mahirap mag adjust sa maynila, dahil ayon sa mga naririnig niya ang lugar na iyon ay maraming malulupit. Hindi kagaya rito sa bayan nila ay kahit hindi man kilala ay tutulungan ka sa a

CHAPTER 18- TINTIN POV Lulan ng magarang kotse. Binabaybay nila Tintin ang liblib na lugar patungo sa bahay nila. Hindi alam ni Tintin ang maramdaman sa puntong iyon. Nakaseatbelt siya katabi ng boss niya. Tahimik na nagmamaneho ang boss niya sa kaniyang tabi. Habang nag-mamaneho ang kaniyang boss ay hindi niya mapigilan na titigan ito. Perpekto ang side profile nito. Makapal ang kilay, may matangos na ilong at mapupulang labi, kahit ang jawline ay perpekto rin. Huminga ng malalim si Tintin at umiwas ng tingin. Ano ba itong pinanggagawa niya at iniisip niya! She doesn't need to think all of those things! Unang araw pa lang niya ngayon tapos nagpapantasya na siya sa boss niya?! "What's that for?" Her boss asked her. "Huh?" Napalingon siyang muli rito. Sinulyapan siya saglit ng boss niya at binalik muli sa kalsada ang tingin. "Ang lalim ng buntong-hinga mo." Tintin realizes what it is about. "Ahh, it's nothing." She answered awkwardly. Hindi na muli sila nag-imikan.

Sa pagtataka at gulat ay halos na-estatwa si Tintin tila ba nakakita siya ng isang kahindik-hindik na krimen sa kaniyang harap. Ni hindi niya magalaw ang kaniyang mga paa o maibuka ang kaniyang bibig upang makapagsalita. Ang tibok at kaba sa kaniyang puso ay tila ba lason. May kung ano sa lalaking nasa harap niya ngayon. Hindi lang pamilyar kundi tila pakiramdam niya ay kilala niya ito o nakilala niya ito sa kung saan ngunit hindi malaman kung kelan iyon o kung ano bang lugar iyon. Sa sandaling nasulyapan niya ang mukha ng lalaking nasa harap niya ay nandilim ang kaniyang paningin. Tuluyan na siyang nalason sa kakaibang tibok ng puso niya. Images. So many images suddenly flooded her mind. There were people, people she didn't know. Hindi niya makilala sa kung sino ang mga taong nasa emahing iyon.... blurd. Iyon ang tanging description niya sa mga imaheng nagpakita sa kaniya. Sa pagpikit ng kaniyang mga mata ay nabasa niya ang gulat at pag-aalala ng lalaking kaharap niya. Iyon

CHAPTER 16 (TIN-TIN POV) -SORRY FOR TYPOS AND GRAMMATICALLY ERROR! HAPPY READING! SORRY SA DELAY, NAGING BUSY AKO THIS PAST FEW WEEKS! "Mag-iingat ka roon baby huh?" Paalala ni Tintin sa anak niya. Kahit mahirap ang kalaygayan ni Tintin ngayon ay pilit niyang sinisikap na makapag-aral ang anak niya. Dahil kahit wala man siyang alam, ang mahalaga ay ang anak niya ay nakapag-aral. Iyon ang pinakamahalagang bagay para sa kaniya. "Oo Mama!" Sagot ni Harris na nakangiti. "Harry! Let's go!" Liza called him. Agad namang yumakap si Harris sa ina. "Goodbye Mama, mag-iingat ka po rin dito ah?" "Yes baby!" Maligayang sabi ni Tintin pagkatapos bumitaw sa yakap ng anak. Hinalikan niya ito sa pisngi. "Let's go na po, Tata Nangnang!" Sigaw pa ni Harris kay Liza. Nakangiting sinundan ng tingin ni Tintin si Ate Liza at Harris. Gustuhin niya mang siya ang maghatid sa paaralan ng anak niya ay hindi niya parin magawa dahil may nakatalaga siyang gawain ngayong araw. Nagpapasalamat

CHAPTER 15 (TINTIN POV) 6 YEARS LATER Naglalaba si Tintin sa sapa nang marinig niyang tinawag siya ni Ate Liza. Ito ang babaeng nag alaga sa kaniya hanggang sa magisinh siya. "Tintin!" Sigaw ni ate Liza sa kaniya. Tumayo siya mula sa batong inuupuan niya. "Bakit ho, Ate Liza?" Sigaw niya pabalik. Nasa tabing ilog lamang kasi ang bahay nila. May mga idalawang metro ang layo nito mula sa bahay papuntang ilog. "Hindi ka pa ba tapos riyan? Kakain na tayo!" Sigaw pa ni Ate Liza. "Kaunti na lang Ate, aanlawan ko na ito!" Sigaw niya rin at pinagpatuloy ang ginagawa. Nang matapos sa paglalaba ay umuwi na si Tintin daldala ang pinaglabada niyang damit. Pagdating niya sa bahay nila ay agad niya itong isinampay. "Halika na! Nagugutom na ako!" Reklamo ni Ate Liza na kinatawa niya lang. Simula noong mapadpad siya rito sa probinsya ay nakasanayan na niya na laging sabay kung kumain. Bago man ang lahat para kay Tintin ngunit pinagpasalamat niya parin na kilala pa rin ni