Una kang naging Akin (SPG)
Lumaki si Lalaine Custodio sa lansangan, kung saan ang bawat araw ay pakikipaglaban para mabuhay. Sa gitna ng gutom, hirap, at pang-aabuso, isang tao lamang ang naging sandigan niya—si Jerome Bustamante. Isa ring batang lansangan, siya ang naging matalik na kaibigan, unang pag-ibig, at tanging pangarap ni Lala para sa isang mas magandang kinabukasan.
Ngunit pinaghiwalay sila ng tadhana.
Sa paniniwalang iniwan siya ni Jerome, hinarap ni Lala ang buhay nang mag-isa habang dinadala ang anak nila. Nang wala na siyang malapitan, dumating sa kanyang buhay si Gobernador Rafael “Ralph” Ellis. Tinanggap nito si Lala at ang kanyang dinadalang sanggol na parang sarili niyang pamilya, binigyan siya ng tahanan, dangal, at buhay na hindi niya kailanman inakalang mararanasan. Dahil sa utang na loob at pagmamahal, pinili niyang pakasalan ang lalaking nagligtas sa kanya.
Makalipas ang limang taon, muling guguluhin ng nakaraan ang tahimik niyang buhay nang bumalik si Jerome—ngayon ay isa nang makapangyarihang bilyonaryo. Determinado siyang bawiin ang babaeng hindi niya kailanman tinigilang mahalin at hindi na muling hahayaang maagaw pa ng tadhana.
Sa pagitan ng asawang nagbigay sa kanya ng bagong buhay at ng unang lalaking tunay na nagmamay-ari ng kanyang puso, mapipilitan si Lala na harapin ang mga lihim, kasinungalingan, at mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom.
Sa huli, kailangan niyang pumili—mananatili ba siya sa lalaking nagligtas sa kanyang kinabukasan, o susundin ang pag-ibig na kahit ilang taon ang lumipas ay hindi kailanman nawala?
Isang kuwento ng pagmamahal, sakripisyo, pagpapatawad, at pangalawang pagkakataon na magpapatunay na may mga pusong kahit paglayuin ng panahon at tadhana, nakatakdang muling magtagpo.
Baca
Chapter: EpilogueRafael's POVIt was during my last year of high school when I first saw Mika. She looked like an angel who had descended to earth, that is why she instantly caught my attention. And who wouldn't notice her? Aside from being beautiful with brains, she was also an exceptional athlete. She was one of the best volleyball players in the entire school.We weren't so different, actually. I was also part of the school's basketball team. The only problem was, being the son of a senator meant I always had a bodyguard trailing behind me. That's why I eventually decided to leave the team—even though basketball was one of my first loves.Why? Simple. I just wanted to get rid of the guards constantly hovering around me.In the end, only one remained—my driver-slash-bodyguard. But we eventually grew close, almost like friends. Sometimes he even let me go wherever I wanted. What mattered was that we went home together as if nothing happened.I was too shy and too intimidated to approach her, so I set
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Chapter: Kabanata 46 Book 2Mika "Nanay, ayos lang po ba si Daddy?" malungkot na tanong sa akin ni Rafa. Sa murang edad niya'y naiintindihan na rin niya ang mga nangyayari. Subalit bata pa rin naman siya, kaya kahit ilang beses ko ng ipinaliwanag sa kaniya ang kalagayan ng ama'y may pagkakataon pa rin itong magtanong ng paulit-ulit. Hinaplos ko ang kaniyang mukha. Gusto kong maging malakas, pero sadyang napanghihinaan ako ng loob sa ganitong pagkakataon, lalo pa at apektado ang aming anak. Yumakap sa akin ang maliliit nitong mga kamay kaya't 'di ko mapigilan ang pagpatak ng aking mga luha. "Magiging maayos din ang l-lahat," napipiyok kong sagot. Nasa kwarto kami ngayon ni Rafa sa mansyon nila Papa Jerome. Wala sila dito, nasa ospital sila para bisitahin si Rafael, bukod sa nurse na kapalitan ko. Isang buwan na ang lumipas simula nang mangyari ang aksidente. Gaya ng inaasahan, nagising si Rafael matapos ang apat na araw. Maayos na sana ang lahat, ang kaso para akong bumalik sa umpisa kung saan nabura ako sa
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Chapter: Kabanata 45 Book 2Mika"J-Jerome, si R-Rafael. H-Hindi ko kayang mawala siya. Diyos ko, 'wag ang anak," nanghihinang pakiusap ni Tita Lalaine habang kayakap si Papa Jerome. Nasa tabi lang ako, nanghihina at kanina pa tulala. Good thing, naisalba siya kanina. Pero ngayon kritikal pa rin siya. May namuong blood clot sa baga niya. Kaya nasa operating room siya ngayon. Alam kong magagaling ang mga doktor dito sa ospital na 'to. Pero kung may pagkakataon pa ako'y mas pipiliin ko ang pinakamagaling. Si Rafael ang pinag-uusapan, hindi dahil mahal ko siya, kun'di ayaw kong mawalan ng ama ang aking anak. Ayaw kong magdusa muli ang parents niya at lalong ayaw ko siya mawala, iyon ang totoo. Mas gugustuhin kong makita ko siya sa ibang babae na masaya, kaysa kailanman ay 'di ko na masilayan ang kaniyang mukha."Hija, you should rest. Baka mapano ka. Si Rafa kailangan ka niya," umiling ako kay Papa Jerome. Lumapit ako sa kaniya. Magkayakap pa rin sila ni Tita Lalaine, parehong mugto ang mga mata. Kaya wala akong si
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Chapter: Kabanata 44 Book 2MikaI was stunned by what I heard from Rafael. It felt like something exploded inside my chest. For a few seconds, I just stood there—frozen—staring at him, trying to make sense of his words, trying to understand if I'd heard him right.Anong nangyari sa kasal nila?The moment those words sank in, my heart twisted painfully inside me—shock, confusion, disbelief—all crashing together, leaving me breathless.I mean, paano nangyari 'yon? Eh nandoon ako mismo sa araw ng kasal nila, ikinakasal na sila. Lahat alam na iyon — pati ako, nasaktan pero tinanggap ko. Pero ngayon, parang binuksan niyang muli ang sugat na matagal ko nang pilit pinapatuyo. Para ano? Paasahin niya muli? Damned him.I didn't know what to say. A part of me wanted to ask—Why? When? Was it because of me?—but no words came out. The only thing I managed to say was, "I'll go ahead... I still have something to do at home."Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya. Ramdam kong kung magsasalita pa siya, baka bumigay pa ako. At
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Chapter: Kabanata 43 Book 2MikaHindi ko alam ang ere-react sa sinabi niya. "Papa, please I need help," pakiusap ko sa kawalan. May dumaan sigurong anghel at nadinig ang dasal ko kaya to the rescue agad ang anak ko."Daddy, Nanay is tired. And baka ma-late po ako–""Tama!" halos pasigaw ko at muntik pang tamaan sa mukha si Rafael. Agad nagsalubong ang aming mga mata ngunit mabilis akong umiwas. Umupo ako para mapantayan si Rafa."Anak, next time na lang kita ihahatid. M-Masakit kasi ang ulo ni Nanay dahil sa get lag. Ayos lang ba?" pakiusap ko't matapos halikan.Tumango-tango si Rafa at niyakap ako. "Masaya na po ako, Nanay na nandito ka na po.""So, let's go? It's getting late." Si Papa Jerome, thank God he saved me. Wala nang nagawa si Rafael nang hilain siya ni Rafa. I love you, anak, ang talino mo talaga."Mauuna na kami, next week let's celebrate," sabi pa ni papa Jerome bago sumakay ng kotse. He kissed me and Tita Lalaine. Ganoon din ang ginawa ni Rafael sa mommy niya at nang tumingin siya sa akin ay nagm
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Chapter: Kabanata 42 Book 2Mika"Anak, kailan ka pa babalik ng Pilipinas? Hindi ba't mahigit tatlong buwan ka ng naka-graduate?" tanong ni Papa Jerome sa kabilang linya. Yes, it's been four years since I left the Philippines. I am now a BS nursing graduate. Nagtake agad ako ng exam and luckily pumasa. Kung bakit ito ang kinuha kong kurso? Well, wala na naman akong ibang pamilya maliban kay Papa Jerome, He's rich, gano'n din si Tita Lalaine. May pera na naman ang anak ko. Hindi ko kasi ginalaw 'yong savings na binigay sa akin ni Rafael. Huling inquire ko sa account na iyon ay mas lalo pang lumaki ang laman. Pina-aral naman ako ni Papa Jerome kaya hindi ko kailangan ang pera niya para sa akin. Kung para kay Rafa ay oo.Kaya iyon, naisip kong mag nursing. Doktor sana, pero masyadong matagal. Gusto kong alagaan ang pamilya ko. Nakakalungkot man isipin na wala na si Nanay, pero alam kong isa ito sa gusto niya para sa akin."Papa, I was thinking If I work here for atleast–""No, anak. Please Go home, your son miss y
Terakhir Diperbarui: 2026-10-07
Miss Quack meets Doc Paul
Maganda. Inosente. Probinsyana. Ilan lang 'yon sa mga katangian ni Karen, o mas kilala bilang Miss Quack sa baryo nila. Araw-araw, iba't ibang halamang gamot ang tinda niya. May gumagaling—mayroon namang ayaw na lang magreklamo dahil sinusungitan niya.
Si Paul, isang doktor. Guwapo. Mayaman. Magaling--lalo na sa kama.
Nang magtagpo ang landas nina Miss Quack at Doc Paul, 'ika nga'y mata lang ang walang latay sa damdamin nilang tila nagliliyab, sa isang gabing tila wala nang bukas.
Napakasaya ni Karen. Akala niya'y totoong mahal nga siya ni Paul. Pero ang walanghiya, iniwan siya bigla!
Ang sarap--este, ang sakit na naramdaman niya'y mas tumindi nang iwan siya nito ng pera. Hindi pa nakontento, nag-iwan din ito ng supling na kaugali nito. Not just one, but two!
Ano'ng gagawin niya kung magkita silang muli?
Mapanindigan niya kaya ang pangakong, WHO YOU? na ito sa kaniya?
Baca
Chapter: EpilogueEpilogue"Sweetie.""Sweetie.""Paul, isa pang kaka-sweetie mo sinasabi ko sa 'yo malilintikan 'yang big cucumber mo sa akin.""Why are you dragging me into your anger? I'm just trying to show you affection.""Paul, ang pagkakaalala ko mas matanda ka sa akin pero. Pero tingnan mo nga ang mukha ko ngayon? Daig ko pa ang tumanda ng sampung taon dahil sa konsumisyon.""Why are you blaming me?""Bakit malamang dahil sa sa tamod mo na isang shoot lang nakabuo na kaya na—"Natigilan ako magsalita dahil sa bigla nitong pag walk out. Habang ang mukha ay halos hindi na maipinta. Bakit ko ba nakalimutan na simula nang tumanda pa itong asawa ko ay lalong nagiging malibog at matampuhin.Akala ko ang lalaki kapag umabot na sa edad na 40 pataas ay hindi na gaano active sa sex, pero kabaliktaran ni Paul, lalong lumakas. Gaya ngayon nag-walk out habang tayung-tayo ang titi. Nakaisa na nga kaninang umaga, ay hihirit pa ngayon kung kailan aburido ako sa kakaisip kung ano ang gagawin ko para sa mga ana
Terakhir Diperbarui: 2026-07-24
Chapter: Chapter 36 Karen/Christine "Paul! ahhhh, Sweetie na-miss ko 'yan!" malakas kong halinghing habang nagpapakasasa sa sarap dulot ng mga labi ni Paul na sobra ko ring na-miss. Narito kami ngayon sa bahay kubo namin ni Lola. Dinala ako ni Paul dito, baka raw magising ang aming mga anak lalo pa at maingay raw ako. Gaya ngayon ramdam na ramdam ko ang kahabaan ang dila niya sa loob ng pagkababae ko ngunit hindi ko naman siya makita dahil sa laki ng aking tiyan. "Sweetie, I'm craving for this too," tukoy nito sa aking pagkababae. "Paul, sige pa, ahhh." namimilipit sa sarap kong sagot. Bakit ba pagdating sa ganitong kainan ay nangunguna itong si Paul? Pakiramdam ko kasi'y matatanggal na nito ang aking maliit na pearl na kanina pa nito sinisipsip. Wala itong pakialam kong nakapag-ahit ba ako o hindi. Aba! bahala siya, sa gusto niya kaya tatanggi pa ba ako. Maya-maya'y naabot ng aking kamay ang buhok nito. Walang babala ko itong sinabunutan kasabay nang marating ko ang sukdulan. Inalis nit
Terakhir Diperbarui: 2025-01-29
Chapter: Chapter 36 Karen/Christine "Ayan, Lola Engrasya, maayos na ang bahay ninyo." Mabilis lumipas ang mga araw. Limang buwan na rin ang ipinagbubuntis ko. Narito kami ngayon sa Baryo Pag-asa. Medyo malawak naman ang lupain na ipinamana sa akin ni Lola. Kaya sa tulong ni Lolo Christ ay nakapagpatayo kami rito ng bahay, sa tabi ng bahay kubo namin ni Lola. Hindi ko binago ang design ng bahay namin. Gusto ko kasing pagpasok ko'y manunumbalik sa aking alaala ang mga panahong palagi niya akong sinisermunan. Mga panahong inaalagaan niya ako't masaya kaming magkasama kahit salat sa salapi. Tanging ang bubong at dingding lamang ang ipinaayos ko, maliban doon ay wala na akong binago. Pinalagyan ko lang ng bakod ang lawak ng lupain ni Lola kaya nasa loob na rin ang kanilang puntod. Ginawa ko lang itong parang isang musileyo. Pasasalamat ko ito dahil hindi nila ako pinabayaan. Malinaw na rin sa akin ang lahat, kung paano akong napunta sa kanila. Naikwento sa akin ito ni Aling Luring, ang nanay
Terakhir Diperbarui: 2025-01-29
Chapter: chapter 35 Karen/Christine “I have two sons, Christopher Junior, my eldest, and Christian. My two daughters, Crishayne and Christina, died many years ago after she gave birth. And because of an accident, we thought her daughter died too, but luckily, she's not. And we finally found her after 22 years. I am happy to introduce my long-lost granddaughter, Christine.” Dahan-dahan kong iginalaw ang aking mga paa. Nang marinig ko ang tawag sa akin ni Lolo. Naninibago man ako bilang si Christine ay kailangan ko ng sanayin ang aking sarili. Ako pa rin naman si Karen. Pangalan ko lang ang nagbago. Huling baitang na ng hagdanan nang salubungin ako ni Miguel, isa sa anak ng kasosyo ni Lolo sa negosyo. “I have never seen anyone as beautiful as you, Christine,” salubong nitong sabi sa akin. “Thank you, Mr. Guzman, mambobola ka pala,” nakangiti kong sagot. “Nagsasabi lang ako ng totoo,” ani pa nito. Hindi ko na lamang siya sinagot at lumapit na kay Lolo sa gitna ng entablado. “Ladies and
Terakhir Diperbarui: 2025-01-29
Chapter: Chapter 34 “Should anyone present know of any reason that this couple should not be joined in holy matrimony, speak now or forever hold your peace,” tanong ng Pari. Tahimik ang lahat hanggang lumabas ang isang sopistikadang babae upang ito’y tumutol. “I object!” sigaw nito at naglakad sa harapan. “Shayne Holly?! But why? May relasyon ba kayo ni Paul?” nagtatakang tanong ni Mr. Humes. “Hmm, Kuya Fidel wala sa akin, pero sa pamangkin ko, meron,” sagot ni Shayne. “Miss Holly, please don’t make a scene here and interrupt for my daughter's wedding! Father, please continue,” ani naman ni Ginang Humes ang Mommy ni Criselda. “What? Me, actually I have no intention of ruining your daughter's wedding. But … “Shayne, ano ba’ng eksena ito? Huwag mong sabihin na karelasyon mo si Paulo?” galit na tanong muli ni Mr. Humes. “Of course not, Kuya Fidel, but to your real daughter Christine, yes,” sagot nito. “What are you talking about?” “See it for yourself and try to look at her face, Kuy
Terakhir Diperbarui: 2025-01-26
Chapter: Chapter 33 Karen Naging tahimik ang paligid sa amin ni Paul. Nanatili pa rin ako sa kanyang tabi. Kailangan niya ako ngayon. Saka ko na lamang iisipin ang tungkol sa aming dalawa. Hindi man sabihin ni Paul sa akin kung ano ang saloobin niya’y alam kong sinisisi niya ang kanyang sarili sa biglaang pagkawala ng Lola niya. Ramdam ko ang sakit. Ganyan na ganyan din ako noon nang mamatay si Lola ko. Pero iba si Paul. Hindi ko na siya nakita pa na umiyak kahit sa huling hantungan ng Lola niya. Wala siyang nais na makausap. Maski ako’y hindi niya gaano kinakausap. Hindi rin siya halos sa akin tumatabi sa pagtulog. Hinahayaan ko na lamang ito’t nauunawaan ang kanyang pinagdaraanan. Nag-leave din siya sa trabaho at maski ang mga kaibigan nito’y hindi niya gaano kinakausap. Gusto lagi ay mapag-isa. Kinausap rin ako ng Mama niya at tinanong kong may sinasabi raw ba sa akin si Paul. Wala akong maisagot. Dahil maski ako’y nilalayuan niya. Ang sabi lang nila sa akin ay habaan ko ang pas
Terakhir Diperbarui: 2025-01-26
Masuk
