The Return of the Domestic Helper Turned Mrs. CEO

KATRIANA POV

Limang taon akong nagpapakahirap sa Middle East bilang domestic helper, tinitiis ang homesickness, ang libu-libong segundong pagpupunas ng alikabok sa malaking mansyon, at ang pambubuska ng mga amo ko. Pero okay lang. Ang sabi ko sa sarili ko, para naman ito sa kinabukasan namin ni Jethro.

Lahat ng sahod ko, halos kalahati ay diretsong pinapadala ko rito sa Pilipinas. Para raw sa pagpapatayo ng bahay namin at sa savings para sa kasal namin pag-uwi ko. Si Jethro ang nag-aasikaso ng mga papeles ng lupa, siya ang nagbanta sa aking huwag na raw magpadala ng sobrang liit dahil may pangarap kami. At ako naman, naniniwala. Tanga na kung tanga, pero minahal ko siya.

Ngayon, nakatayo ako sa labas ng pintuan ng isang kilalang bar at hotel sa Boracay. Sakit ng katawan ko sa jetlag, pero mas masakit ang nalaman ko kanina.

“Babe, nasaan ka na? Kanina pa kita hinihintay dito sa room. Si Sofia, tulog na kasi napagod kakatakbo sa mall kanina,” boses ni Jethro sa tawag kaninang alas-siyete ng gabi.

Ang akala ko, nasa Maynila siya at nagtatrabaho sa construction firm niya. Pero nakita ko ang post ng best friend ko na si Sofia sa social media—location: Boracay. At nung tawagan ko si Sofia para kamustahin, sa background ng boses niya, narinig ko ang boses ni Jethro. Tinawag niya itong "babe" bago pinatayan ng tawag.

Isang malaking suntok sa sikmura ang nararamdaman ko. Parang binubuhusan ako ng yelo habang nakatayo sa ilalim ng init ng araw. Agad akong nag-book ng flight papuntang Caticlan kahit ubos na ang lakas ko. Hindi na ako nagpahinga. Kailangan kong makita nang sarili kong mata.

Ngayon, hawak ko ang room key na nakuha ko sa front desk gamit ang apelyido ni Jethro nang magtanong ako kung anong room sila nakatira. Kasabwat ang front desk assistant na medyo naawa sa hitsura ko—bitbit ang malaking luggage ko na may amoy pa ng eroplano—binigyan niya ako ng duplicate key nang sabihin kong asawa ako na may sorpresang gagawin.

Huminga ako ng malalim. Nanginginig ang mga kamay ko habang isinisiksik ang keycard sa p***o.

Click.

Bumukas ang p***o. Madilim ang loob ng silid, tanging ang dilaw na ilaw mula sa kama ang nagbibigay ng liwanag. May naririnig akong boses mula sa loob ng banyo, kasunod ang mahinang halakhakan.

Tahimik kong itinulak ang maleta ko papasok at marahang isinara ang p***o. Lumapit ako sa gilid ng kama. Ang bumubungad sa akin ay ang mga damit na nakakalat sa sahig—isang branded na lalaking polo at ang pulang dress ni Sofia na madalas kong purihin dahil ang ganda-ganda niya roon.

Nararamdaman ko ang pag-init ng mga mata ko, pero pinipigilan kong pumatak ang luha. Ayokong umiyak. Ubos na ang luha ko sa eroplano pa lang.

Bumukas ang p***o ng banyo. Lumabas si Jethro na nakasuot ng tuwalya habang pinupunasan ang buhok niya. Natigilan siya nang makita akong nakatayo sa harap ng kama, nakatingin sa kanya nang diretso. Ang ngiti sa labi niya ay biglang naglaho, napalitan ng kulay-abo na mukha ng taong nahuling nagnanakaw.

"K-Katriana?" nanginginig niyang sabi, bitbit pa rin ang tuwalya. "Bakit ka nandito? Akala ko ba sa susunod na linggo pa ang flight mo?"

Bago pa man ako makasagot, sumilip si Sofia mula sa banyo, nakabalot din sa malaking puting tuwalya. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako, pero agad ding napalitan ng nakakainis na ngisi na parang walang kasalanan.

"Oh, Kat. Nandito ka pala. Bakit hindi ka nagsabi? Edi sana sinundo ka namin sa airport," sabi ni Sofia habang naglalakad palapit kay Jethro at kumapit pa sa braso nito na parang asawa na kung umasta.

"Oo nga, babe... este, Kat," utal-utal na sabi ni Jethro, pilit na iniaalis ang kamay ni Sofia pero huli na. Kitang-kita ko ang marka ng pagiging pamilyar nilang dalawa sa isa't isa.

"Bakit nga ba ako nandito?" mahinahon kong tanong. Ang boses ko ay basag pero malamig. "Para sana sorpresahin ang fiancé ko na limang taon kong pinaghirapan sa disyerto. Para sana sabihin sa kanya na hindi na namin kailangang mag-abroad ulit dahil may ipon na kami para sa pangarap naming pamilya."

Tumingin ako kay Sofia. "At ikaw, Sofia? Best friend kita. Ikaw ang tinuring kong kapatid habang mag-isa ako sa ibang bansa. Tapos ito ang igaganti ninyo sa akin?"

"Kat, let me explain," lumapit si Jethro, pilit hinahawakan ang kamay ko pero iniwas ko agad iyon. Para akong naderetso sa putik sa sobrang diring-diri ko sa kanya. "Hindi ganon ang iniisip mo. Lasing lang kami kagabi... aksidente ang lahat."

"Aksidente?" tumawa ako nang pagak. "Aksidente ba na nag-check-in kayo sa mamahaling hotel gamit ang pera na ipinadala ko para sa bahay natin? Aksidente bang buntis ka, Sofia?" sabay turo ko sa tiyan nitong bahagyang naka-outline sa tuwalya.

Natigilan si Sofia. Namumutla ito nang husto. Huli na para magtago dahil ang laki na ng tiyan niya—mga apat na buwan na siguro. Ibig sabihin, habang nagpapakamatay ako sa pagtatrabaho sa initan para sa kanila, nagpapakasaya sila rito sa Pilipinas.

"Wala kang kuwenta, Jethro," sabi ko habang inilalagay ang singsing sa ibabaw ng bedside table. "Tapos na tayo. Ang bahay na pinundar ko, ibenta ninyo o kaya tirhan ninyo hanggang magsawa kayo. Hindi ko na kailangan ang basura."

Tumatalikod na ako agad. Ayoko nang makita ang pagmumukha nila kahit isang segundo pa. Hinabol pa ako ni Jethro at hinila ang braso ko sa may p***o.

"Kat! Huwag kang umalis! Hindi ko kayang mawala sa akin ang pera—ang negosyo natin!" sigaw niya na nagpapakita ng tunay niyang kulay. Mukha siyang pera, walang hiya, at duwag.

"Bitawan mo ako!" sigaw ko habang pilit na inaagaw ang braso ko.

Dahil sa lakas ng hatak niya, natumba ako at bumangga sa katabing p***o ng kabilang kwarto. Bago pa ako makatayo, biglang bumukas ang p***o sa tabi ko. Isang matangkad na lalaki ang lumabas, nakasuot ng itim na long sleeves na nakatupi ang manggas hanggang siko, at malinis ang gupit ng buhok. Ang mukha niya ay parang yelo—malamig, walang emosyon, pero nakakamangha ang kagwapuhan. Siya ang tipo ng lalaking hindi mo gugustuhing galitin dahil isang tingin lang, parang kinukuha na niya ang kaluluwa mo.

Napatigil si Jethro sa paghawak sa akin nang makita ang lalaki. Nanlaki ang mga mata nito at agad na umatras nang ilang dangkal.

"B-Boss Damon?" utal na sabi ni Jethro, halatang takot na takot.

Naka-focus ang mga mata ng lalaki sa akin na nakaupo pa rin sa sahig, bago ito lumipat kay Jethro. Malamig ang boses nito nang magsalita.

"May problema ba rito sa labas ng kwarto ko, Mr. Hizon?" tanong ng lalaki. Ang tinig niya ay malalim at may otoridad na nagpatahimik sa buong hallway.

Napatayo ako nang maayos habang pinapagpagan ang palda ko, saka diretso kong tiningnan ang lalaking tinawag na Boss Damon.

"Wala po, Sir," sagot ko habang nakataas ang baba, ayokong magpakita ng kahinaan sa harap ng mga taong ito. "Nag-aayos lang kami ng basura."

Lumingon si Damon kay Jethro na nanginginig na ang tuhod, saka ibinalik ang tingin sa akin. May kakaibang kislap sa mga mata nito na parang interesado sa ginawa ko.

"Kung ganoon," mahinang sabi ni Damon habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko, "baka gusto mong tapusin ang pagtatapon ng basura kasama ko mamaya sa baba."