The Woman He Never Loved

‎SERAPHINA'S POV

‎"Don't expect anything from me, Seraphina."

‎

‎Hindi man lang ako tiningnan ni Alexander habang sinasabi niya iyon. Abala siya sa pagtanggal ng kaniyang relo, para bang wala lang sa kaniya ang mga salitang binitiwan niya ilang segundo lamang matapos ang aming kasal.

‎

‎"Just because we're married doesn't mean you own me."

‎

‎Napatigil ako.

‎

‎Iyon ba talaga ang unang bagay na gusto niyang ipaalam sa akin bilang asawa niya?

‎

‎Hindi ako sumagot. Ngumiti lamang ako at tumango, kahit pa pakiramdam ko'y may kung anong bagay sa loob ng dibdib ko ang tuluyang nabasag.

‎

‎Thirteen years.

‎

‎Labintatlong taon kong hinintay na maging asawa niya. Labintatlong taon kong inisip kung ano kaya ang pakiramdam na mahalin din ako ng lalaking matagal ko nang minamahal.

‎

‎Pero para kay Alexander Dominic Montenegro, hindi ako ang babaeng pinili niya. Isa lamang akong babaeng ipinagkasundo sa kaniya ng dalawang pamilya. At kahit alam kong hindi niya ako mahal, naniwala pa rin akong baka balang araw ay magbago iyon.

‎

‎Tatlong taon na ang nakalipas.

‎

‎Tatlong taon na rin akong naghihintay sa isang bagay na hindi naman niya ipinangakong ibibigay sa akin.

‎

‎"Ma'am Seraphina?"

‎

‎Napalingon ako sa p***o ng opisina ko. Nakatayo roon si Nathaniel Cruz, ang personal assistant ng asawa ko. Hawak niya ang cellphone niya at halatang nag-aalangan kung itutuloy ba niya ang sasabihin.

‎

‎"What is it, Nathaniel?"

‎

‎"May kumakalat na namang video ni Sir Alexander."

‎

‎Napabuntong-hininga ako at muling humarap sa laptop. "How bad is it this time?"

‎

‎"Mas malala po kaysa noong nakaraang buwan."

‎

‎Napapikit ako sandali. "Send me the link."

‎

‎Ilang segundo lang ang lumipas bago nag-vibrate ang cellphone ko. Binuksan ko ang link na ipinadala niya.

‎

‎Isang video.

‎

‎Si Alexander. Walang suot na pang-itaas, nakahiga sa isang malaking kama habang may dalawang babaeng magkadikit sa magkabilang gilid niya. Isa sa kanila ang humalik sa leeg niya habang nakangiti naman ang isa sa camera.

‎

‎Sa ibaba ng video ay may caption:

‎

‎Is Alexander Montenegro's marriage nothing but a business arrangement? Another night out with different women while his wife waits at home.

‎

‎Matagal kong tinitigan ang screen. Hindi dahil nasaktan ako. Hindi rin dahil nagulat ako. ‎Sa totoo lang, hindi ko na alam kung ano pa ang dapat kong maramdaman.

‎

‎"Ma'am?" maingat na tanong ni Nathaniel.

‎

‎Ibinaba ko ang cellphone ko. "How many people have seen it?"

‎

‎"Marami na po. Kumakalat na sa iba't ibang social media platforms. The PR team is already working on it."

‎

‎"Then tell them to take it down."

‎

‎"Yes, ma'am. Pero may isa pa po akong kailangang itanong."

‎

‎Tumingin ako sa kaniya.

‎

‎"Should we release a statement? Baka po kasi kailangan nating linawin na—"

‎

‎"Enough."

‎

‎Natigilan siya. "Ma'am?"

‎

‎"Enough, Nathaniel." Pinatay ko ang laptop ko. "I'm tired."

‎

‎Hindi niya agad ako sinagot. Marahil ay sanay na siyang ako ang unang kumilos tuwing may bagong eskandalo ang asawa ko. Ako ang tumatawag sa mga abogado, nakikipag-usap sa PR team, at gumagawa ng paraan para hindi masira ang pangalan ng Montenegro family. Minsan, ako pa ang gumagawa ng dahilan para ipagtanggol ang mga bagay na hindi naman dapat ipinagtatanggol.

‎

‎Pero ngayong araw, ayoko na.

‎

‎"Let the team handle it," dagdag ko. "I don't want to hear anything about it tonight."

‎

‎"Understood, ma'am."

‎

‎Pagkaalis niya, matagal akong nanatiling nakaupo.

‎

‎Binuksan ko ang chat namin ni Alexander. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang huli kaming mag-usap.

‎

‎Don't wait for me tonight.

‎

‎Iyon ang huli niyang mensahe. ‎Walang paliwanag. Walang kasunod na tawag. Ni hindi man lang niya tinanong kung kumusta ako.

‎

‎Napatawa ako nang mahina.

‎

‎Siguro, panahon na para tigilan ko ang paghihintay.

‎

‎---

‎

‎"You're seriously doing this?"

‎

‎Tiningnan ko si Isabella sa salamin habang inaayos ang hikaw ko. Nasa harap niya ako, nakasuot ng pulang damit na matagal ko nang hindi nagagamit. Maayos ang buhok ko at bahagya lamang ang makeup ko.

‎

‎"Doing what?"

‎

‎"Renting a man for one night."

‎

‎Napangiti ako. "You make it sound so scandalous."

‎

‎"Because it is, Seraphina."

‎

‎Umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang maliit kong handbag. "Isabella, I just want to have fun. One night. No questions, no responsibilities, no Alexander."

‎

‎Napailing siya. "You know, you could've just asked me to take you out for drinks."

‎

‎"That's not what I need tonight."

‎

‎Nawala ang pang-aasar sa mukha niya. Lumapit siya at umupo sa tabi ko. "Are you sure about this?"

‎

‎Hindi ako agad sumagot.

‎

‎Sa loob ng labintatlong taon, si Alexander ang laman ng mga dasal ko. Noong bata pa ako, sapat na sa akin ang makita siyang nakangiti. Noong tumanda ako, sapat na ang maliliit na atensiyon niya para umasa akong baka may pagkakataon din ako.

‎

‎Pero hindi pala lahat ng minamahal natin ay kailangang hintayin.

‎

‎"I've spent thirteen years loving that man," mahina kong sabi. "And three years trying to make this marriage work. I'm exhausted, Isa."

‎

‎Hinawakan niya ang kamay ko. "Then stop hurting yourself for someone who doesn't even try."

‎

‎Napayuko ako. "I think I want to remember what it feels like to be wanted."

‎

‎Hindi agad nagsalita si Isabella. Sa halip, hinaplos niya ang likod ng kamay ko. "Okay. I already arranged a private VIP room. But promise me you'll be careful. Don't drink too much, and don't do anything you don't want to do."

‎

‎"I promise."

‎

‎"Good. And if you change your mind, call me. Kahit anong oras."

‎

‎Tumango ako at tumayo. For once, gusto kong maging Seraphina lang. Hindi asawa ni Alexander Montenegro. Hindi tagapagtanggol ng pangalan ng pamilya niya. Hindi ang babaeng laging naghihintay sa isang lalaking hindi naman umuuwi.

‎

‎Ako lang.

‎

‎---

‎

‎Mahina ang tugtog sa VIP room. Nasa mesa ang isang bote ng wine at dalawang baso. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong naghihintay, pero wala akong balak magmadali.

‎

‎Nag-vibrate ang cellphone ko.

‎

‎Nathaniel: Ma'am, the team is already taking down the video. We'll send an update once everything is handled.

‎

‎Napangiti ako nang mapait. Kahit wala ako sa tabi ni Alexander, trabaho ko pa rin ang ayusin ang mga gulo niya.

‎

‎Binuksan ko ulit ang chat namin. Binasa ko ang huling mensahe niya at saka pinatay ang screen.

‎

‎Bukas, tatawagan ko ang abogado namin. Ipapagawa ko na ang divorce papers. Hindi ko na kailangang hintayin ang pahintulot niya para piliin naman ang sarili ko.

‎

‎Maya-maya, bumukas ang p***o. Hindi ako agad lumingon. Narinig ko lamang ang pagsara nito at ang mabibigat na yabag ng isang lalaki.

‎

‎"You're late."

‎

‎"Am I?"

‎

‎Napalingon ako.

‎

‎Matangkad siya, nakasuot ng itim na polo na nakatiklop ang manggas hanggang siko. Hindi ko gaanong makita ang mukha niya dahil sa madilim na ilaw, pero may kung anong pamilyar sa kaniyang tindig at boses. Marahil dahil sa alak. O baka dahil matagal na akong hindi nakikipag-usap sa ibang lalaki nang ganito.

‎

‎"Come here," sabi ko.

‎

‎Lumapit siya at umupo sa tabi ko. May bahagyang amoy ng mamahaling pabango ang kaniyang presensya. Pamilyar, pero hindi ko na pinansin.

‎

‎"What's your name?" tanong ko.

‎

‎"Does it matter?"

‎

‎"Not really."

‎

‎Bahagya siyang natawa. "You look like my wife."

‎

‎Napataas ang kilay ko. "Really? And you sound like my husband."

‎

‎"Is that so?"

‎

‎"Unfortunately."

‎

‎"Should I be offended?"

‎

‎"Very."

‎

‎Napatingin siya sa akin. Kahit hindi ko gaanong makita ang kaniyang mga mata, ramdam kong nakatuon ang pansin niya sa akin.

‎

‎"Your wife must be a very unfortunate woman."

‎

‎"Why?"

‎

‎"Because she has a husband who doesn't know how to love her."

‎

‎Nawala ang ngiti sa kaniyang labi. Saglit kaming natahimik.

‎

‎Inabot niya ang baso sa harap ko at maingat na inilayo iyon.

‎

‎"Have you had too much to drink?"

‎

‎"Not enough to forget why I'm here."

‎

‎"Are you sure you want to be here?"

‎

‎Tiningnan ko siya. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, may nagtanong sa akin kung sigurado ba ako. Walang pilitan. Walang pag-aakalang dahil narito ako, kailangan kong gawin ang lahat ng gusto niya.

‎

‎"I'm sure," sagot ko. "But if I change my mind, I'll tell you."

‎

‎Tumango siya. "Then I'll listen."

‎

‎Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng sagot na iyon ang muntik nang magpaiyak sa akin.

‎

‎Lumapit ako at hinawakan ang kuwelyo ng kaniyang polo. Sandali akong huminto, binibigyan siya ng pagkakataong lumayo kung ayaw niya. Pero hindi siya umatras.

‎

‎"Can I kiss you?" tanong ko.

‎

‎Sa halip na sumagot agad, tumingin siya sa mga mata ko. "Yes."

‎

‎Ako ang unang lumapit.

‎

‎At nang magtagpo ang mga labi namin, saglit kong nakalimutan ang lahat. Ang kasal. Ang mga eskandalo. Ang mga gabing mag-isa akong natutulog. Ang lalaking matagal kong minahal pero hindi kailanman nagawang mahalin ako pabalik.

‎

‎Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyon.

‎

‎At sa gabing iyon, hindi ko na rin gustong alamin.

‎

‎---

‎

‎Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa kurtina. Masakit ang ulo ko. Mabigat ang katawan ko. Dahan-dahan akong gumalaw, ngunit may brasong nakapulupot sa baywang ko. Napatingin ako sa kamay na nakapatong sa tiyan ko. May relo iyon. Pamilyar na pamilyar ang relo.

‎

‎Nanlaki ang mga mata ko. Dahan-dahan akong lumingon. At doon ko nakita ang mukha ng lalaking katabi ko.

‎

‎"Alexander?"

‎

‎Parang biglang nawala ang antok ko. Nakahiga siya sa tabi ko, mahimbing ang tulog. Bahagyang magulo ang buhok niya at nakasuot lamang siya ng itim na polo na nakabukas ang ilang butones.

‎

‎Hindi. Hindi maaari.

‎

‎Siya ang lalaking kasama ko kagabi?

‎

‎Mabilis akong bumangon at hinanap ang damit ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang isinusuot ang damit at kinukuha ang handbag ko.

‎

‎Nasaan ang lalaking ipinahanap ko kay Isabella?

‎

‎Bakit si Alexander ang nasa tabi ko?

‎

‎Muli akong napatingin sa kaniya. Hindi pa rin siya nagigising. Hindi ko alam kung paano nangyari ang lahat. Ang alam ko lang, hindi ko dapat siya makitang muli ngayong umaga.

‎

‎Tahimik akong lumabas ng kuwarto. Pagkasara ng p***o, agad kong tinawagan si Isabella.

‎

‎"Isa, where's the man you arranged for me?"

‎

‎"Good morning to you too," antok niyang sagot. "Why? What happened?"

‎

‎"Isabella, I slept with Alexander."

‎

‎Natahimik siya. "Wait. What?"

‎

‎"You heard me."

‎

‎"Seraphina, are you sure?"

‎

‎"Of course I'm sure! I woke up beside him!"

‎

‎Narinig ko ang paggalaw niya sa kabilang linya. Maya-maya, napamura siya nang mahina. "Oh, my God."

‎

‎"Isabella, explain. Now."

‎

‎"Okay. Don't panic."

‎

‎"How am I supposed not to panic?"

‎

‎"May nagkapalit kasi ng room key kagabi. The key intended for your arranged guest was given to another guest. We only found out this morning."

‎

‎Napapikit ako. "Who was the other guest?"

‎

‎Hindi agad siya sumagot.

‎

‎"Alexander," sabi niya sa wakas.

‎

‎Napahawak ako sa noo. "So the man I thought was a stranger..."

‎

‎"Was your husband."

‎

‎Napatawa ako, pero walang saya sa tunog nito. "Does he know it was me?"

‎

‎"I don't know, Seraphina."

‎

‎Tumingin ako sa saradong p***o sa dulo ng hallway.

‎

‎Tatlong taon kong hiniling na sana kahit isang gabi ay piliin niya ako. Ngayong nangyari iyon, hindi ko man lang alam kung alam niyang ako ang babaeng kasama niya.

‎

‎Akala ko kagabi na ang huling gabing mamahalin ko si Alexander Dominic Montenegro.

‎

‎Hindi ko alam na iyon pala ang simula ng panibagong gulong hindi ko na kayang kontrolin.

‎

‎At higit sa lahat, hindi ko alam kung ano ang mangyayari kapag nagising siya at nalaman niyang ang sarili niyang asawa ang babaeng nakasama niya kagabi.

‎