Novels by k.nuchnapa1988

สามอาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก คฤหาสน์หรูของตระกูลภูทัชชัยถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์บนดินตามความตั้งใจของทุกคน แสงไฟสีวอร์มไวท์นับพันดวงระยิบระยับล้อไปกับดอกไม้สดสีขาวและแชมเปญพิ้งค์ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วงาน แขกเหรื่อระดับวีไอพีนับพันคนเริ่มทยอยเข้ามาในงานอย่างคับคั่ง ในห้องรับรองเจ้าสาว อลิซในชุดแต่งงานลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามดุจเจ้าหญิง เธอตัวเล็กบอบบางแต่ดูโดดเด่นท่ามกลางการรุมล้อมของช่างแต่งหน้าและช่างผม ไอรินที่สวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูหรูหราเดินเข้ามาเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย "อลิซ... น้องสาวพี่สวยมากจริงๆ พี่ภูมิใจในตัวแกนะ" ไอรินพูดพลางน้ำตาคลอ พยายามกลั้นไว้ไม่ให้เมคอัพพัง "ขอบคุณค่ะพี่ริน ถ้าไม่มีพี่ช่วยดูแลเรื่องพวกนี้ อลิซคงวุ่นตายเลย" อลิซยิ้มตอบ ขณะที่พิมพาและป้าพรเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอุ้มเอย่าเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวเลียนแบบหม่าม๊าเป๊ะๆ "เอย่าลูก... ดูซิ หม่าม๊าสวยมั้ยคะ" พิมพาส่งหลานสาวให้อลิซ เอย่าอ้อแอ้หัวเราะชอบใจพลางคว้าผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวมาดึงเล่นจนทุกคนหลุดขำทับทิมกับเมลล์ก็เดินมาพร้อมชุดเพื่อนเจ้าสาว มาดูอลิซจัดห

บรรยากาศในบ้านสวนที่เพิ่งจะเริ่มสงบลงได้ไม่นาน ก็ต้องกลับมาคึกคักอีกครั้งเมื่อมีเสียงคำรามของเครื่องยนต์ประสิทธิภาพสูงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าบ้าน รถสปอร์ตหรู 3 คัน สีสันโฉบเฉี่ยวขับตามกันเข้ามาจอดเรียงรายอย่างมีสไตล์ จนป้าพรถึงกับต้องชะเง้อหน้าออกมาดูด้วยความสงสัย "โอ้โห... ใครมาอีกล่ะน่ะพิมพา รถสวยเชียว" ป้าพรทักขึ้น ยังไม่ทันที่ใครจะเดินออกไปดู เสียงยียวนกวนประสาทที่คุ้นเคยก็ดังนำมาก่อนตัว ราเมศ ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก ตามมาด้วย ศิวา และ วาคิม เพื่อนรักกลุ่มที่กอดคอร่วมเป็นร่วมตายกับภูวินทร์มาตั้งแต่วัยรุ่น "ได้ข่าวว่าคุณภูวินทร์ เจ้าของบริษัทภูทัชชัยกรุ๊ป จะแต่งสะใภ้เข้าบ้านหรอค้าบ!" ราเมศตะโกนเสียงแจ๋วมาแต่ไกล "แหม... ข่าวใหญ่ขนาดนี้ไม่เห็นบอกไม่เห็นกล่าวเพื่อนฝูงเลยนะไอ้เสือ ถ้าคุณแพรววาไม่หลุดปากบอกพวกกู นี่คงต้องรออ่านในการ์ดอย่างเดียวเลยมั้งเนี่ย!" อลิซเห็นพี่ๆ ทั้งสามคนเดินเรียงแถวกันเข้ามาก็หลุดยิ้มกว้าง เธอรีบขยับลุกขึ้นทักทาย "สวัสดีค่ะพี่ๆ ทุกคน" "สวัสดีครับน้องสะใภ้... เอ๊ย! น้องอลิซคนสวย" ราเมศแซวพลางทำท่าหยอกเย้า "สวัสดีครับแม่พิมพา สวัสดีครับป้าพร... มา

หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ภูวินทร์ขยับกายเข้าไปนั่งชิดอลิซมากขึ้นจนหัวไหล่ชนกัน เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดไฟล์งานที่ได้รับจากเลขาส่วนตัว แล้วยื่นไปตรงหน้าภรรยาตัวเล็กของเขา"อลิซ พี่สั่งให้แพรววาลองร่างแบบการ์ดเชิญมาให้ดูคร่าวๆ แล้วนะ ลองดูหน่อยสิว่าสไตล์นี้ถูกใจเราหรือเปล่า" ภูวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอลิซตาลุกวาวทันที เธอจับโทรศัพท์จากมือสามีมาดูใกล้ๆ ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มสดใส "โอ้โห... ระดับพี่แพรววาซะอย่าง มีเหรอคะที่อลิซจะไม่ชอบ รายนั้นน่ะทำงานเป๊ะจะตายไปค่ะ"เมื่อภาพการ์ดแต่งงานปรากฏขึ้นบนหน้าจอ อลิซถึงกับอุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว "โห... สวยมากเลยค่ะพี่ภู! เรียบแต่ดูแพงมาก ใช้กระดาษเนื้อดีปั๊มนูนขอบทองแบบนี้ อลิซว่ามันดูคลาสสิกดีค่ะ เอาอันนี้แหละค่ะอลิซฟันธงเลย! ว่าแต่... สั่งทำตอนนี้อีกประมาณกี่วันคะถึงจะเสร็จ?"ภูวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของเมียรัก "ถ้าเราตกลงเอาแบบนี้ พี่ก็สั่งพิมพ์วันนี้เลย ก็น่าจะใช้เวลาประมาณอาทิตย์นึงถึงจะเรียบร้อยนะ พี่สั่งไปครั้งแรกห้าพันซองก่อน""ห้ะ! ห้าพันซอง!" อลิซอุทานเสียงหลงจนเอย่าลูกสาวตัวน้อยที่กำลังห

"แม่คะ..." ไอรินเรียกพิมพาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ไอรินขอกอดแม่สักครั้งได้ไหมคะ... กอดแบบที่แม่เคยกอดอลิซ กอดที่รินไม่เคยได้รับมาตลอดยี่สิบปี"พิมพาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เธอกลับอ้าแขนออกกว้าง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม "มาหาแม่มาลูก... มาให้แม่กอดให้หายคิดถึงหน่อย"ไอรินโผเข้ากอดพิมพาอย่างโหยหา เธอซบหน้าลงกับอกของแม่ที่ส่งกลิ่นหอมสะอาดแบบธรรมชาติที่เธอไม่เคยสัมผัสจากใคร ความอบอุ่นที่ได้รับมันซึมลึกไปถึงขั้วหัวใจ ไอรินสะอื้นจนตัวสั่นเหมือนเด็กเล็กๆ ที่หลงทางแล้วหาทางกลับบ้านเจอ"รินขอโทษนะคะแม่... รินขอโทษที่ใจดำ รินขอโทษที่ทำร้ายน้อง""ไม่เป็นไรแล้วลูก... เรื่องมันผ่านไปแล้วนะ" พิมพาลูบหัวลูกสาวคนโตอย่างเบามือ "แม่ไม่โกรธรินแล้ว อดีตมันแก้ไขไม่ได้ แต่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดได้นะลูกนะ"ท่ามกลางบรรยากาศน้ำตาท่วมห้องที่แสนจะซึ้ง จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังแทรกขึ้นมา "จ๊อก... จ๊อกกก!"ไอรินชะงักกึกทันที เธอรีบผละออกจากอกแม่แล้วก้มหน้าหนีด้วยความอายหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ป้าพรที่อุ้มเอย่าเดินเข้ามาสมทบพอดีถึงกับหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู"แหม... หิวหรอเราน่ะ?" ป้าพรแซวพลางโยกตัวเอย่าไปมา "นี่ก

ในห้องรับแขกบ้านสวน ยศกรนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ อลิซพาไอรินมานั่งลงข้างๆ โดยมีภูวินทร์ยืนพิงขอบประตูอยู่ไม่ไกล สายตาคอยระแวดระวังให้เมียอยู่ตลอดเวลา "เอาล่ะ มีอะไรก็ว่ามา" พิมพาเปิดประเด็น "ที่ว่าทำตัวไม่ดีตอนนั้นน่ะ เพราะอะไร? จนทำให้ฉันต้องหอบลูกหนีออกมา" "ผมมันโง่เองพิมพา..." ยศกรเริ่มพูด "ตอนนั้นธุรกิจผมกำลังจะล้มละลาย ผมกลัวว่าถ้าผมไม่ทำแบบนั้นคุณกับลูกก็จะต้องมาใช้หนี้กับผม ผมไม่อยากให้คุณต้องมาลำบากเลยทำตัวไม่ดีเพื่อที่จะให้คุณหนีไปให้ไกล ผมต้องเลือก... และผมก็เลือกทางที่เห็นแก่ตัวที่สุด แต่ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะเลือกอลิซ ทิ้งให้ไอรินเป็นคนน้อยเนื้อต่ำใจ" "ฉันไม่มีทางเลือกเพราะฉันเองก็ไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท ตอนนั้นฉันก็จำใจต้องเลือกแค่คนใดคนหนึ่ง" พิมพาเล่าทั้งน้ำตา "แล้วไอรินล่ะ คุณเลี้ยงเขายังไงให้เขามีปมจนมาทำร้ายน้องสาวตัวเองแบบนี้?" "ผมตามใจเขามากเกินไป เพราะผมรู้สึกผิดที่ทำให้ลูกไม่ได้อยู่กับแม่ ผมเลยชดเชยด้วยเงิน ด้วยชื่อเสียง จนเขาเสียนิสัย... ผมขอโทษจริงๆ พิมพา ผมผิดเองคนเดียวที่สอนลูกไม่ดี" ไอรินก้มหน้าร้องไห้ "ไม่ใช่ความผิดคุณพ่อหรอกค่ะ รินผิดเอง รินอิจฉาอลิซที่

บรรยากาศหน้าบ้านสวนที่เคยร่มรื่นกลับปกคลุมไปด้วยความอึดอัดจนหายใจไม่ออก ยศกรมองไปที่พิมพาด้วยสายตาอ้อนวอน ขัดกับมาดนักธุรกิจใหญ่ที่เขาเคยเป็นมาตลอดชีวิต "ผมขอเข้าไปนั่งคุยในบ้านได้ไหมพิมพา..." ยศกรเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว แววตายังคงอาลัยกับคนรักเก่า แต่เมื่อ20ปีก่อน เธอเป็นคนทิ้งเขา แค่เพราะเรื่อง… "เรื่องนี้มันคาใจผมมา 20 ปีแล้ว ผมอยากให้คำตอบกับคุณและอลิซ ว่าตอนนั้นทำไมผมถึงทำตัวไม่ดีขนาดนั้นจนคุณกับลูกต้องหนีไปจากผม ผมไม่อยากให้มันค้างคาไปจนตายจากกัน" "ทำไมฉันต้องให้คุณเข้าไปนั่งในบ้านของลูกเขยฉันด้วย" พิมพาสวนกลับทันควัน "20 ปีที่ผ่านมา คุณเคยถามไหมว่าลูกกินอิ่มนอนหลับหรือเปล่า แล้ววันนี้จะมาขอที่นั่งคุยเนี่ยนะ?" "ผมรู้ว่าผมผิด... ผมมันแย่" ยศกรก้มหน้ายอมรับ "ตอนนี้ผมแค่อยากแก้ไขความผิดที่พอจะทำได้ ถึงคุณจะโกรธจนไม่ให้อภัย แต่ผมก็ขอให้เราอโหสิกรรมต่อกันเถอะนะ อย่าให้ต้องจองเวรกันไปอีกเลย ผมอยากขอโทษจริงๆ" พิมพานิ่งเงียบไปนาน ดวงตาสั่นเหมือนกำลังสู้กับความรู้สึกในใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วพูดกระชากเสียง "อยากคุยนักก็ตามฉันเข้ามา!" เธอเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านโดยไม่หันกลับมามองแม้