Novel-novel oleh ชีสเค้ก89

“รู้แล้วน่า เก่งที่สุดเลยพี่สาวผมอ่ะ” ภูริขำพึมพำ ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ดีเดย์ “ยินดีด้วยครับพี่เดย์ วันนี้หล่อเกินหน้าเกินตาผมไปหน่อยนะ” “ขอบใจมากภูริ แต่เรื่องความหล่อ... พี่ว่าพี่นำแกไปไกลแล้วว่ะ” ดีเดย์ตบไหล่น้องเขยขำ ๆ ตีมึนยอมรับความหล่อของตัวเอง หลังจากนั้นทุกคนก็พากันไปหามุมสวนร่มรื่นของมหาวิทยาลัยเพื่อถ่ายรูปครอบครัวสลับกันไปมา กดชัตเตอร์กันจนนิ้วล็อก หัวเราะฮาครื้นเครงกันอยู่พักใหญ่ สักพักใหญ่ ๆ กลุ่มเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายก็ยกขบวนกันมาถึง ที่หอบของขวัญกวน ๆ มาเพียบ “พวกแก! ทางนี้เลยมาถ่ายรูปกันก่อน” เอย่ากวักมือเรียกเพื่อน ๆ “ยินดีด้วยนะเว้ยไอ้เดย์ เอย่า ในที่สุดพวกมึงก็หลุดพ้นจากวงโคจรโปรเจกต์จบสักที” เจฟโวยวายมาแต่ไกล ก่อนจะรีบเข้าไปยืนข้างปีใหม่เพื่อเข้าเฟรมถ่ายรูป “ตากล้องครับ ขอช็อตผมคู่กับคนสวยตรงนี้เน้น ๆ หน่อยนะ” “ไอ้เจฟ! อย่ามาเนียน ถอยไปเลย” ปีใหม่แหวใส่ แต่สุดท้ายก็ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้ตากล้องกดถ่ายรูปหมู่รวมเพื่อนอย่างสนุกสนาน เมื่อแยกย้ายกันไปถ่ายรูปตามซุ้มคณะต่าง ๆ กับเพื่อน ๆ จนอิ่มหนำสำราญและแดดเริ่มร่มลมตก ทั้งเอย่าและดีเดย์ก็ขอตัวลาเพื่อน ๆ แล้วพา

“ซี้ดดดด... แน่นมากเอย่า... อูยยย อย่าเกร็งนะคนดี ตอดเค้าถี่เลย ซี้ดดด...” ชายหนุ่มแช่กายค้างไว้ขยับสะโพกคลึงวนเบา ๆ เพื่อให้เธอปรับตัว แจ๊ะ... พั่บ! ตับ! เมื่อช่องทางเริ่มอ่อนนุ่มและรองรับความต้องการได้ดีขึ้น ดีเดย์ก็เริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะค่อย ๆ เร่งความเร็วและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง “อ๊ะ ๆ ๆ ๆ... ดีเดย์... แรงไป... อ๊าาา เค้าเสียว... อื๊อออ!” เอย่าครางระงมสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าหวานเคลิ้มด้วยความซาบซ่าน สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะไหล่หนาไว้แน่น พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! ตับ ๆ ๆ ๆ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนอน สลับกับเสียงน้ำหวานฉ่ำแฉะที่ถูกบดเบียดตามแรงกระแทกกระทั้น ดีเดย์ก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลซึมตรงหางตาของเอย่าเพราะความเสียวซ่าน “ซี้ดดด... เอย่า ขยับตอดเค้าดีฉิบหาย... อูยยย ไม่ไหวแล้วเธอ แรงกว่านี้อีกนะ ซี้ดดดด...” ดีเดย์คำรามในลำคอ สองมือแกร่งล็อกเอวบางไว้แน่นแล้วโถมสะโพกเข้าใส่ย้ำ ๆ เน้น ๆ ตรงจุดกระสันของเธอ พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! “อ๊าาา ๆ ๆ ๆ! เดย์... เค้าจะเสร็จ... จะไม่ไหวแล้ว... อื้อออ! ดีเดย์!” เอย่าหวีดร้อง เสียง

ดีเดย์เดินกลับมาที่โต๊ะกลุ่มเพื่อน ซึ่งตอนนี้เอย่ากำลังโดนรุมซักไซ้เรื่องแผนการในอนาคตอยู่ “แล้วนี่แพลนกันไว้รึยังว่าเรียนจบแล้วจะแต่งเลยไหม หรือจะรอทำงานก่อน” กรีนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เอย่าหันไปมองดีเดย์ที่เพิ่งเดินกลับมายืนข้าง ๆ ก่อนจะตอบ “ก็คิดไว้ว่าอยากเรียนให้จบก่อน หลังจากนั้นค่อยดูเรื่องงานอีกที ไม่รีบหรอก” “แต่เค้ารีบนะ” ดีเดย์พูดสวนขึ้นมา พร้อมกับสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง “เรียนจบปุ๊บ แต่งปั๊บเลยได้ไหม เค้าอยากสร้างครอบครัวกับเธอเร็ว ๆ” “ดีเดย์! ปล่อยเลย คนอยู่เยอะแยะ อายเพื่อนบ้าง” เอย่าตีกระหน่ำลงบนแขนแกร่งเบา ๆ ด้วยความเขินอาย “โอ๊ยยยย มดขึ้นหมดแล้วโว้ยยย!” เจฟแกล้งทำท่าปัดมดออกจากตัว “พวกกูว่าแยกย้ายเหอะว่ะ อยู่ตรงนี้ต่อไปคืนนี้น่าจะเป็นส่วนเกินชัวร์ ๆ” “เออจริง ไปหาเครื่องดื่มกินตรงนู้นดีกว่า ปล่อยให้คนคลั่งรักเค้าอยู่ด้วยกันไป” โอ๊คเสริมขำ ๆ ก่อนที่กลุ่มเพื่อนจะพากันทยอยเดินเลี่ยงออกไปปล่อยให้ทั้งสองคนได้มีเวลาส่วนตัวกันสองคน ท่ามกลางแสงไฟสลัวในค่ำคืนวันหมั้น ดีเดย์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงมองใบหน้าหวานที่เขารัก “ขอบคุณนะเอย่าที่ยอมหมั้น

“พ่อฝากดูแลยัยตัวเล็กด้วยนะดีเดย์ ถ้าวันไหนมันดื้อ ขัดใจอะไร ก็ค่อย ๆ คุยกันนะลูก อย่าใช้อารมณ์” ภูวินทร์เอ่ยให้พรลูกเขยป้ายแดงด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก “ใช่จ้ะ... แม่ก็ฝากรักและถนอมหนูเอย่าให้มาก ๆ นะตาเดย์ แม่รักหนูเอย่าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ อีกคนเลยนะ” แม่เมลล์พูดเสริมพลางลูบหัวหลานสาว ด้วยความเอ็นดู “ครับพ่อ ครับแม่... ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้เอย่าต้องเสียใจเด็ดขาดครับ” ดีเดย์สบตาผู้ใหญ่อย่างหนักแน่น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละมุนให้เอย่าที่นั่งน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ “เค้ารักเธอนะเอย่า...” ดีเดย์กระซิบแผ่วเบาเสียงนุ่ม “เค้าก็รักเธอเหมือนกันดีเดย์...” เอย่าตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวานทั้งน้ำตา ภูริที่เห็นภาพนั้นก็นั่งน้ำตาไหลอยู่แถวหน้าของแขก หลังจากพิธีหมั้นตอนเช้าผ่านไปอย่างราบรื่น พอตกกลางคืน บรรยากาศในสวนข้างบ้านก็เปลี่ยนเป็นงานปาร์ตี้ฉลองกันแบบส่วนตัว มีแค่คนในครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิท ไฟปิงปองสีส้มอบอุ่นถูกเปิดรอบสนามหญ้า มีโต๊ะบาร์บาร์บีคิว และเครื่องดื่มตั้งอยู่มุมหนึ่ง เสียงเพลงสากลเปิดคลอเบา ๆ ให้บรรยากาศดูเป็นกันเอง “ชนแก้วหน่อยโว้ยยย! ยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวชหน่อยครับเพ

สองเดือนต่อมา... ภายในบริเวณสวนข้างบ้านตระกูลภูทัชชัยที่เคยเงียบสงบ ตอนนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานมงคลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก เหล่าคนงานและออแกไนซ์ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมงานกันอย่างขยันขันแข็ง “อ้าวทุกคน! รีบ ๆ มือกันหน่อยเร็ว พระสงฆ์ใกล้จะมาถึงแล้วนะ” แม่ติ๋มส่งเสียงสั่งการคนงานทุกคนที่กำลังช่วยกันจัดผ้าผูกโต๊ะและจัดวางแจกันดอกไม้ “อย่าลืมนะว่าธีมธรรมชาติ เน้นดอกไม้สดโทนสีขาวเขียว ให้ดูร่มรื่นที่สุด!” ในขณะที่ข้างล่างกำลังโกลาหล ห้องแต่งตัวชั้นสองกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความตื่นเต้น “เสร็จแล้วจ้า! เจ้าสาวของพวกเรา... โห ยัยเอย่า แกสวยมาก สวยจนฉันจะร้องไห้แล้วเนี่ย” กรีนเพื่อนสนิทของเอย่าเอ่ยขึ้นพลางวางแปรงปัดแก้มลง สายตาจับจ้องไปที่ร่างบางในชุดไทยจักรีประยุกต์สีขาวสลับทองอร่าม ขับผิวขาวเนียนให้ผุดผ่อง “นั่นดิเอย่า... พอเห็นแกในชุดนี้แล้ว น้ำตาฉันมันจะไหลออกมาจริง ๆ นะ แกรู้ป่ะ” ปีใหม่พูดพลางซับหัวตาตัวเองเบา ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนรักกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา “พวกแกอ่า... อย่าเพิ่งมาร้องไห้ตอนนี้นะ เดี๋ยวฉันร้องตามแล้วเมคอัพพังหมดทำไงล่ะ” เอย่าพูดเสียงสั่นเ

หลังจากไปชอปปิ้งผ่อนคลายอารมณ์กันจนหนำใจทั้งพ่อภูวินทร์และแม่อลิซ ก็จัดการโทรหาเพื่อนสนิทพร้อม ๆ กันทันที “ฮัลโหลราเมศ” พ่อภูวินทร์กรอกเสียงทักทายเพื่อนรัก (ว่าไงภู) ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มตามสไตล์นักธุรกิจ ขณะเดียวกัน แม่อลิซก็ต่อสายตรงหาเพื่อนสนิทเช่นกัน “ฮัลโหลเมลล์” (ว่าไงจ๊ะอลิซ) ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล (ห้ะ! เป็นดองกัน?!) ทว่าประโยคถัดมาทำเอาปลายสายทั้งสองฝั่งอุทานขึ้นมาพร้อมกันเป็นคำเดียว ก่อนจะรีบเคลียร์งานที่บริษัทแบบสายฟ้าแลบ แล้วบึ่งรถตรงดิ่งกลับบ้านทันที ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของราเมศก็ก้าวเท้ายาวเข้ามาในบ้านตระกูลภูทัชชัย โดยมีเมลล์ในชุดหรูเดินตามมาข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น “ไหน... เรื่องมันเป็นยังไงแกเล่ามาซิไอ้ภู” ราเมศโพล่งถามเพื่อนรักที่นั่งรออยู่บนโซฟาก่อนแล้ว พลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างร้อนใจ “ก็ลูกชายของยัยเมลล์น่ะสิ มาจีบลูกสาวฉัน” อลิซเป็นคนตอบแทนสามีพลางจุดรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ตาเดย์เนี่ยนะ? แกจำคนผิดรึเปล่าอลิซ เมื่อก่อนเจอกันทีไรชอบแกล้งหนูเอย่าจนร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ใช่หรอ” แม่เมลล์พูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าลูกชายมาดนิ่งของเธอจะเ

ลูกพีชค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คนที่ยืนต่อแถวอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว คือรุ่นพี่ปืนใหญ่ ชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆ เสื้อช็อปวิศวะสีแดงพาดอยู่บนไหล่ ส่วนเสื้อยืดสีดำด้านในยิ่งขับให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อคมยังคงเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคมกลับมองมาที่เธอพอดี “ระ… รุ่นพี่” ลูกพีชเอ่ยทักตามมารยาท ปืนใหญ่ยกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน “อะไรกันครับ พอเห็นพี่แล้ว ทำไมทำหน้าตกใจ พี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” “เปล่าค่ะ… หนูแค่ไม่คิดว่าจะเป็นรุ่นพี่” เธอตอบเสียงเบา ก่อนรีบหันกลับไปมองด้านหน้าทันที โดยไม่ทันได้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ กำลังยิ้มกว้างพอใจแค่ไหน ที่ได้เห็นเธอเสียอาการมากขนาดนี้ แถวค่อยๆขยับไปข้างหน้าทีละนิด และทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน รุ่นพี่ปืนใหญ่ก็ขยับตามมาติดๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงนิดเดียว มันใกล้ซะจนลูกพีชสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะปลายจมูกเป็นระยะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอได้แต่จ้อ

“พวกแกกินอะไรดี” พอเดินมาถึงโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลูกพีชก็หยุดเดิน มองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับไปถามเพื่อนทั้งสอง “คิดไม่ออกเลยอะ ราดหน้า ก๋วยเตี๋ยว ข้าวราดแกง มันน่ากินไปหมดเลย“ มินนี่ทำหน้าลำบากใจ เพราะร้านอาหารในโรงอาหารมีให้เลือกละลานตา จนตัดสินใจไม่ถูก “กินข้าวราดแกงป่ะ” ลูกพีชเสนอขึ้น “ราดหน้าก็น่ากินนะ” ไผ่อิงหันไปมองร้านราดหน้าที่กำลังผัดเส้น ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนเธอกลืนน้ำลายเบาๆ ทั้งสามคนยืนถกกันอยู่หน้าทางเข้าโรงอาหาร ไม่มีใครตัดสินใจได้เสียที แต่จู่ๆ เสียงฮือฮาจากนักศึกษารอบๆ ก็ดังขึ้น “กรี๊ด! วันนี้แก๊งลูกรักพระเจ้ามากินข้าวที่โรงอาหารด้วย!” “จริงด้วย นานๆทีจะได้เห็น เป็นบุญตาสุดๆ” “โอ๊ย… หล่อเกินไปแล้ว อย่างกับพระเอกในซีรีส์!” “พี่ปืนเดินนำเหมือนเดิมเลย แก๊งนี้หล่อทุกคนจริงๆ” ลูกพีชขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหันไปตามต้นเสียงด้วยความสงสัย สิ่งที่เธอเห็นคือแก๊งหนุ่มหล่อสี่คน กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกัน แต่ละคนหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสมส่วน ใบหน้าคมคาย ทรงผมเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติ สวมเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์สีแดง บางคนพาดไว้บนไหล่ แม้จะแต่งตัวเรียบ

“ค…ค่ะ หนูนึกว่าไม่มีใครอยู่” “พี่เรียกแล้วนะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู “แต่น้องมัวแต่ยืนเหม่อ เลยไม่ได้ยิน” ลูกพีชหน้าแดงจัดทันที “ข…ขอโทษค่ะ” ปืนใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง เขากอดเธอไว้อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อย “เมื่อกี้ชนแรงไหม” ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ “ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ” “แน่ใจนะ แต่หน้าผากน้องแดง พี่ขอดูหน่อยสิ” มือหนาเลื่อนมาแตะหน้าผากเธออย่างเบามือ ก่อนจะวนลูบแผ่วเบา ลูกพีชเผลอมองหน้ารุ่นพี่อย่างลืมตัว ใบหน้าหล่อเหลาบวกกับความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ทำเอาเธอถึงกับหายใจติดขัด เธอเผลอมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดกับเธอ แล้วต้องเม้มปากเบาๆ เพราะแอบขัดเขินกับริมฝีปากนั่น “คราวหลังระวังหน่อยนะ ผิวขาวๆ เวลาโดนอะไรนิดหน่อยก็จะแดงง่ายแบบนี้” “ค่ะ” เขายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างช้าๆ ลูกพีชรีบถอยห่างออกมาทันทีด้วยความเขินจนแก้มแดงระเรื่อ “เอ่อ…หนูเอาเสื้อช็อปมาคืนค่ะ” เธอยื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้เขาทันที ราวกับต้องการหาอะไรทำเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า ปืนใหญ่รับถุงนั้นมา แต่ไม่ได้รีบเปิดดู สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าหวานที่แดงซ่านไปจน

“รุ่นพี่ไม่รับสายเหรอลูกพีช” ไผ่อิงที่ยืนรอเป็นเพื่อน ถามขึ้นพลางมองนาฬิกา เพราะนี่ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว “อืม โทรหลายรอบแล้ว” เธอตอบเพื่อนพร้อมเก็บมือถือใส่กระเป๋า “งั้นไปเรียนก่อนเถอะ ถ้ารุ่นพี่โทรกลับ ค่อยเอามาคืนดีไหม” พอไผ่อิงพูดแบบนั้น เธอก็พยักหน้าเห็นด้วย “งั้นไปเรียนกัน” ลูกพีช ไผ่อิง และมินนี่ ยืนรอลิฟต์เพื่อขึ้นตึกไปยังห้องเรียน ติ้ง! พอลิฟต์มาถึง มือถือของลูกพีชก็มีเสียงเรียกเข้าพอดี ครืด~ ครืด~ “ใครโทรมาลูกพีช” มินนี่เอ่ยถาม ”รุ่นพี่น่ะ” ลูกพีชตอบเพื่อน พร้อมรีบรับสายทันที (ฮัลโหลครับ) เสียงทุ้มหล่อของรุ่นพี่ดังมาตามสาย “เอ่อ รุ่นพี่คะ หนูจะเอาเสื้อไปคืน แต่โทรหารุ่นพี่ไม่รับสายเลยค่ะ” (อ้อ น้องลูกพีชนั่นเอง โทษทีครับ พี่เพิ่งประชุมชมรมเสร็จ น้องสะดวกเอามาคืนพี่ที่ห้องชมรมหรือเปล่า) “เอ่อ…” ลูกพีชลังเลเล็กน้อย เพราะตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว (ทำไมครับ หรือว่าไม่สะดวก) ”เปล่าค่ะ สะดวกค่ะ” (พี่อยู่ชมรมรถแข่ง Formula Student หลังตึกคณะเรานี่เอง) “ได้ค่ะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้” หลังวางสาย ลูกพีชหันกลับมาหาเพื่อน “พวกแกขึ้นห้องเรียนไปก่อน

“หอมจะรีบหาย… แล้วจะกลับไปเรียนให้จบ” น้ำเสียงของแป้งหอมแม้จะยังแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ตอนนี้หอมรู้แล้ว… ว่าผู้ชายคนนั้นมันเฮงซวยแค่ไหน” ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน ปืนใหญ่ก็ยกยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อย… น้องสาวของเขาก็เริ่มก้าวออกมาจากอดีตได้แล้ว “เก่งมาก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวอย่างทนุถนอม “รีบหายนะ เดี๋ยวจะได้ดูอะไรสนุกๆ ปืนจะเอาคืนไอ้คนที่มันทำหอมให้สาสม” แป้งหอมยิ้มบาง พลางพยักหน้ารับ “อื้ม…” จังหวะนั้นเอง ผู้เป็นแม่ก็เดินถือจานผลไม้ที่ปอกไว้เรียบร้อยเข้ามาข้างเตียง “ผลไม้มาแล้วลูก” “เดี๋ยวผมป้อนเองครับแม่” ปืนใหญ่รับจานมาถือไว้ ก่อนใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลชิ้นพอดีคำยื่นไปตรงหน้าน้องสาว แป้งหอมอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เคี้ยวช้าๆก่อนยิ้มออกมา “เป็นไง อร่อยไหม” “อื้อ… อร่อย” เธอมองพี่ชาย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน “ป้อนอีก” คำพูดสั้นๆ ทำให้ทั้งปืนใหญ่และผู้เป็นแม่ยิ้มตามกันโดยไม่รู้ตัว ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แป้งหอมแทบไม่ยอมพูด ไม่ยอมกิน และไม่สนใจสิ่งรอบตัว แต่วันนี้… เธอเริ

เธอเลิกสนใจเรื่องของพี่ชาย แล้วก้มมองเสื้อช็อปในมืออีกครั้ง ก่อนจะยกขึ้นมาแนบปลายจมูกอย่างห้ามใจไม่อยู่ กลิ่นหอมที่ติดอยู่บนเนื้อผ้ายังเหมือนเดิม หอมสะอาดและมีเสน่ห์สุดๆไปเลยละ ลูกพีชเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ผู้ชายอะไร… ตัวหอมจัง” เพียงแค่ได้กลิ่นของเจ้าของเสื้อตัวนี้ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ภาพใบหน้าหล่อคม ดวงตาคมเข้ม และรอยยิ้มบางๆ ของรุ่นพี่คนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอรีบสะบัดหัวเบาๆ “บ้าเอ๊ย… ฟุ้งซ่านแล้วลูกพีช” เธอรีบตัดบทความคิดของตัวเอง ก่อนจะหอบเสื้อช็อปเดินเข้าห้องน้ำ ตั้งใจซักมันด้วยมือตั้งแต่ต้นจนจบอย่างทะนุถนอม ทุกขั้นตอนทำอย่างละเอียด ไม่ต่างจากกำลังดูแลของสำคัญ หลังซักสะอาดเรียบร้อย เธอนำเสื้อไปแช่น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นหอมอ่อนๆ ก่อนนำไปอบจนแห้งสนิท แล้วค่อยๆรีดทีละส่วนด้วยความตั้งใจ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เสื้อช็อปสีแดงก็กลับมาดูใหม่เอี่ยม รอยยับไม่มีให้เห็นแม้แต่น้อย ลูกพีชยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนนำไปแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้ออย่างเป็นระเบียบ “พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืนเจ้าของ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะปิดไฟในห้องและเตรียมตัวพักผ่อน ~ปืนใหญ่~