Novels by ชีสเค้ก89

“รู้แล้วน่า เก่งที่สุดเลยพี่สาวผมอ่ะ” ภูริขำพึมพำ ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ดีเดย์ “ยินดีด้วยครับพี่เดย์ วันนี้หล่อเกินหน้าเกินตาผมไปหน่อยนะ” “ขอบใจมากภูริ แต่เรื่องความหล่อ... พี่ว่าพี่นำแกไปไกลแล้วว่ะ” ดีเดย์ตบไหล่น้องเขยขำ ๆ ตีมึนยอมรับความหล่อของตัวเอง หลังจากนั้นทุกคนก็พากันไปหามุมสวนร่มรื่นของมหาวิทยาลัยเพื่อถ่ายรูปครอบครัวสลับกันไปมา กดชัตเตอร์กันจนนิ้วล็อก หัวเราะฮาครื้นเครงกันอยู่พักใหญ่ สักพักใหญ่ ๆ กลุ่มเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายก็ยกขบวนกันมาถึง ที่หอบของขวัญกวน ๆ มาเพียบ “พวกแก! ทางนี้เลยมาถ่ายรูปกันก่อน” เอย่ากวักมือเรียกเพื่อน ๆ “ยินดีด้วยนะเว้ยไอ้เดย์ เอย่า ในที่สุดพวกมึงก็หลุดพ้นจากวงโคจรโปรเจกต์จบสักที” เจฟโวยวายมาแต่ไกล ก่อนจะรีบเข้าไปยืนข้างปีใหม่เพื่อเข้าเฟรมถ่ายรูป “ตากล้องครับ ขอช็อตผมคู่กับคนสวยตรงนี้เน้น ๆ หน่อยนะ” “ไอ้เจฟ! อย่ามาเนียน ถอยไปเลย” ปีใหม่แหวใส่ แต่สุดท้ายก็ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้ตากล้องกดถ่ายรูปหมู่รวมเพื่อนอย่างสนุกสนาน เมื่อแยกย้ายกันไปถ่ายรูปตามซุ้มคณะต่าง ๆ กับเพื่อน ๆ จนอิ่มหนำสำราญและแดดเริ่มร่มลมตก ทั้งเอย่าและดีเดย์ก็ขอตัวลาเพื่อน ๆ แล้วพา

“ซี้ดดดด... แน่นมากเอย่า... อูยยย อย่าเกร็งนะคนดี ตอดเค้าถี่เลย ซี้ดดด...” ชายหนุ่มแช่กายค้างไว้ขยับสะโพกคลึงวนเบา ๆ เพื่อให้เธอปรับตัว แจ๊ะ... พั่บ! ตับ! เมื่อช่องทางเริ่มอ่อนนุ่มและรองรับความต้องการได้ดีขึ้น ดีเดย์ก็เริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะค่อย ๆ เร่งความเร็วและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง “อ๊ะ ๆ ๆ ๆ... ดีเดย์... แรงไป... อ๊าาา เค้าเสียว... อื๊อออ!” เอย่าครางระงมสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าหวานเคลิ้มด้วยความซาบซ่าน สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะไหล่หนาไว้แน่น พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! ตับ ๆ ๆ ๆ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนอน สลับกับเสียงน้ำหวานฉ่ำแฉะที่ถูกบดเบียดตามแรงกระแทกกระทั้น ดีเดย์ก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลซึมตรงหางตาของเอย่าเพราะความเสียวซ่าน “ซี้ดดด... เอย่า ขยับตอดเค้าดีฉิบหาย... อูยยย ไม่ไหวแล้วเธอ แรงกว่านี้อีกนะ ซี้ดดดด...” ดีเดย์คำรามในลำคอ สองมือแกร่งล็อกเอวบางไว้แน่นแล้วโถมสะโพกเข้าใส่ย้ำ ๆ เน้น ๆ ตรงจุดกระสันของเธอ พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! “อ๊าาา ๆ ๆ ๆ! เดย์... เค้าจะเสร็จ... จะไม่ไหวแล้ว... อื้อออ! ดีเดย์!” เอย่าหวีดร้อง เสียง

ดีเดย์เดินกลับมาที่โต๊ะกลุ่มเพื่อน ซึ่งตอนนี้เอย่ากำลังโดนรุมซักไซ้เรื่องแผนการในอนาคตอยู่ “แล้วนี่แพลนกันไว้รึยังว่าเรียนจบแล้วจะแต่งเลยไหม หรือจะรอทำงานก่อน” กรีนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เอย่าหันไปมองดีเดย์ที่เพิ่งเดินกลับมายืนข้าง ๆ ก่อนจะตอบ “ก็คิดไว้ว่าอยากเรียนให้จบก่อน หลังจากนั้นค่อยดูเรื่องงานอีกที ไม่รีบหรอก” “แต่เค้ารีบนะ” ดีเดย์พูดสวนขึ้นมา พร้อมกับสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง “เรียนจบปุ๊บ แต่งปั๊บเลยได้ไหม เค้าอยากสร้างครอบครัวกับเธอเร็ว ๆ” “ดีเดย์! ปล่อยเลย คนอยู่เยอะแยะ อายเพื่อนบ้าง” เอย่าตีกระหน่ำลงบนแขนแกร่งเบา ๆ ด้วยความเขินอาย “โอ๊ยยยย มดขึ้นหมดแล้วโว้ยยย!” เจฟแกล้งทำท่าปัดมดออกจากตัว “พวกกูว่าแยกย้ายเหอะว่ะ อยู่ตรงนี้ต่อไปคืนนี้น่าจะเป็นส่วนเกินชัวร์ ๆ” “เออจริง ไปหาเครื่องดื่มกินตรงนู้นดีกว่า ปล่อยให้คนคลั่งรักเค้าอยู่ด้วยกันไป” โอ๊คเสริมขำ ๆ ก่อนที่กลุ่มเพื่อนจะพากันทยอยเดินเลี่ยงออกไปปล่อยให้ทั้งสองคนได้มีเวลาส่วนตัวกันสองคน ท่ามกลางแสงไฟสลัวในค่ำคืนวันหมั้น ดีเดย์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงมองใบหน้าหวานที่เขารัก “ขอบคุณนะเอย่าที่ยอมหมั้น

“พ่อฝากดูแลยัยตัวเล็กด้วยนะดีเดย์ ถ้าวันไหนมันดื้อ ขัดใจอะไร ก็ค่อย ๆ คุยกันนะลูก อย่าใช้อารมณ์” ภูวินทร์เอ่ยให้พรลูกเขยป้ายแดงด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก “ใช่จ้ะ... แม่ก็ฝากรักและถนอมหนูเอย่าให้มาก ๆ นะตาเดย์ แม่รักหนูเอย่าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ อีกคนเลยนะ” แม่เมลล์พูดเสริมพลางลูบหัวหลานสาว ด้วยความเอ็นดู “ครับพ่อ ครับแม่... ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้เอย่าต้องเสียใจเด็ดขาดครับ” ดีเดย์สบตาผู้ใหญ่อย่างหนักแน่น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละมุนให้เอย่าที่นั่งน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ “เค้ารักเธอนะเอย่า...” ดีเดย์กระซิบแผ่วเบาเสียงนุ่ม “เค้าก็รักเธอเหมือนกันดีเดย์...” เอย่าตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวานทั้งน้ำตา ภูริที่เห็นภาพนั้นก็นั่งน้ำตาไหลอยู่แถวหน้าของแขก หลังจากพิธีหมั้นตอนเช้าผ่านไปอย่างราบรื่น พอตกกลางคืน บรรยากาศในสวนข้างบ้านก็เปลี่ยนเป็นงานปาร์ตี้ฉลองกันแบบส่วนตัว มีแค่คนในครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิท ไฟปิงปองสีส้มอบอุ่นถูกเปิดรอบสนามหญ้า มีโต๊ะบาร์บาร์บีคิว และเครื่องดื่มตั้งอยู่มุมหนึ่ง เสียงเพลงสากลเปิดคลอเบา ๆ ให้บรรยากาศดูเป็นกันเอง “ชนแก้วหน่อยโว้ยยย! ยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวชหน่อยครับเพ

สองเดือนต่อมา... ภายในบริเวณสวนข้างบ้านตระกูลภูทัชชัยที่เคยเงียบสงบ ตอนนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานมงคลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก เหล่าคนงานและออแกไนซ์ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมงานกันอย่างขยันขันแข็ง “อ้าวทุกคน! รีบ ๆ มือกันหน่อยเร็ว พระสงฆ์ใกล้จะมาถึงแล้วนะ” แม่ติ๋มส่งเสียงสั่งการคนงานทุกคนที่กำลังช่วยกันจัดผ้าผูกโต๊ะและจัดวางแจกันดอกไม้ “อย่าลืมนะว่าธีมธรรมชาติ เน้นดอกไม้สดโทนสีขาวเขียว ให้ดูร่มรื่นที่สุด!” ในขณะที่ข้างล่างกำลังโกลาหล ห้องแต่งตัวชั้นสองกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความตื่นเต้น “เสร็จแล้วจ้า! เจ้าสาวของพวกเรา... โห ยัยเอย่า แกสวยมาก สวยจนฉันจะร้องไห้แล้วเนี่ย” กรีนเพื่อนสนิทของเอย่าเอ่ยขึ้นพลางวางแปรงปัดแก้มลง สายตาจับจ้องไปที่ร่างบางในชุดไทยจักรีประยุกต์สีขาวสลับทองอร่าม ขับผิวขาวเนียนให้ผุดผ่อง “นั่นดิเอย่า... พอเห็นแกในชุดนี้แล้ว น้ำตาฉันมันจะไหลออกมาจริง ๆ นะ แกรู้ป่ะ” ปีใหม่พูดพลางซับหัวตาตัวเองเบา ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนรักกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา “พวกแกอ่า... อย่าเพิ่งมาร้องไห้ตอนนี้นะ เดี๋ยวฉันร้องตามแล้วเมคอัพพังหมดทำไงล่ะ” เอย่าพูดเสียงสั่นเ

หลังจากไปชอปปิ้งผ่อนคลายอารมณ์กันจนหนำใจทั้งพ่อภูวินทร์และแม่อลิซ ก็จัดการโทรหาเพื่อนสนิทพร้อม ๆ กันทันที “ฮัลโหลราเมศ” พ่อภูวินทร์กรอกเสียงทักทายเพื่อนรัก (ว่าไงภู) ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มตามสไตล์นักธุรกิจ ขณะเดียวกัน แม่อลิซก็ต่อสายตรงหาเพื่อนสนิทเช่นกัน “ฮัลโหลเมลล์” (ว่าไงจ๊ะอลิซ) ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล (ห้ะ! เป็นดองกัน?!) ทว่าประโยคถัดมาทำเอาปลายสายทั้งสองฝั่งอุทานขึ้นมาพร้อมกันเป็นคำเดียว ก่อนจะรีบเคลียร์งานที่บริษัทแบบสายฟ้าแลบ แล้วบึ่งรถตรงดิ่งกลับบ้านทันที ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของราเมศก็ก้าวเท้ายาวเข้ามาในบ้านตระกูลภูทัชชัย โดยมีเมลล์ในชุดหรูเดินตามมาข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น “ไหน... เรื่องมันเป็นยังไงแกเล่ามาซิไอ้ภู” ราเมศโพล่งถามเพื่อนรักที่นั่งรออยู่บนโซฟาก่อนแล้ว พลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างร้อนใจ “ก็ลูกชายของยัยเมลล์น่ะสิ มาจีบลูกสาวฉัน” อลิซเป็นคนตอบแทนสามีพลางจุดรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ตาเดย์เนี่ยนะ? แกจำคนผิดรึเปล่าอลิซ เมื่อก่อนเจอกันทีไรชอบแกล้งหนูเอย่าจนร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ใช่หรอ” แม่เมลล์พูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าลูกชายมาดนิ่งของเธอจะเ

ทั้งที่ในใจอยากรู้แทบแย่ ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังทำหน้าแบบไหน แต่ความทรงจำตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน รวมถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาในช่วงสองวันที่ผ่านมา ก็ทำให้หญิงสาวตัดสินใจได้ทันทีว่า ‘ไม่มองดีที่สุด’ อย่างน้อยถ้าเธอไม่สบตา ไม่แสดงท่าที และทำตัวกลมกลืนไปกับนักศึกษาปีหนึ่งอีกเป็นร้อยคน ปืนใหญ่อาจจะไม่ได้สนใจเธอเป็นพิเศษก็ได้ ลูกพีชจึงก้มหน้ามองแผ่นหลังเพื่อนอย่างตั้งใจ ทั้งที่แผ่นหลังบางของคนตรงหน้าก็ไม่มีอะไรให้มอง และไม่มีอะไรน่าสนใจด้วยซ้ำ ไม่นานนัก เสียงจากด้านหน้าลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ต่อจากนี้จะเป็นช่วงชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมนะครับ ก่อนอื่นพี่ขอแนะนำรุ่นพี่ที่จะเข้ามาดูแลน้องๆในส่วนนี้ก่อนนะครับ” รุ่นพี่ปีสองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ต่างจากตอนทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เสียงพูดคุยเบาๆรอบตัวจึงค่อยๆเงียบลงทันที นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนหันความสนใจไปยังรุ่นพี่สี่คนที่ยืนเรียงกันอยู่ด้านหน้า คนแรกก้าวออกมาเล็กน้อย ร่างสูงยืนตัวตรง ก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด “สวัสดีครับ พี่ชื่อพีเจย์นะครับ วิศวกรรมโยธา ปีสาม เป็นพ

“น้องๆครับ ตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นไป ขอความร่วมมือทุกคนนั่งให้เรียบร้อยและตั้งใจฟังกันหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะมีรุ่นพี่อีกกลุ่มเข้ามาชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมรับน้อง” ทันทีที่เสียงของรุ่นพี่ปีสองดังขึ้นผ่านโทรโข่ง บรรยากาศบริเวณลานกิจกรรมที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ค่อยๆเงียบลงทีละน้อย รุ่นน้องปีหนึ่งพากันนั่งฟังอย่างตั้งใจ หลายคนรีบขยับป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกให้หันออกด้านหน้า บางคนจัดเสื้อนักศึกษาให้เข้าที่ ส่วนคนที่นั่งคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ก็รีบหันกลับไปด้านหน้าและนั่งให้เป็นระเบียบกว่าเดิม ความสนุกสนานจากกิจกรรมละลายพฤติกรรมเมื่อครู่เหมือนถูกลดระดับลงไปโดยอัตโนมัติ เพราะเพียงได้ยินคำว่าเรื่องระเบียบ หลายคนก็เริ่มนั่งหลังตรงขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย ลูกพีชเองกลับยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หญิงสาวก้มหน้าจัดชายกระโปรงนักศึกษาของตัวเองให้เรียบร้อย จนกระทั่ง กึก กึก ข้อศอกของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดเข้าที่ต้นแขนของเธอถี่ๆ “แก… แก หันไปดูทางนั้นเร็ว” ลูกพีชหยุดมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนสะกิดด้วยสีหน้าติดรำคาญเล็กน้อย “อะไรของแกอีกน่ะ ไผ่อ

“เอาละครับน้องๆ เกมต่อไปง่ายมาก พี่จะให้เวลาสามนาที ทุกคนต้องหาคนที่เกิดเดือนเดียวกับตัวเองให้เจอ ใครหาไม่เจอภายในเวลาที่กำหนด…” รุ่นพี่ผู้ชายที่ถือโทรโข่งเว้นจังหวะอย่างจงใจ เหมือนรู้ดีว่าทุกคนกำลังรอฟังบทลงโทษ นักศึกษาปีหนึ่งพากันเงียบลงแทบพร้อมกัน “ต้องออกมาเต้นไก่ย่างอยู่หน้าคณะครับ” เสียงโห่ดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งลาน “โห่ พี่! มันเกี่ยวอะไรกับเดือนเกิดก่อน!” รุ่นพี่หัวเราะ “ไม่เกี่ยวครับ พี่แค่อยากดูคนเต้นเฉยๆ ใครหาเพื่อนไม่ทันก็ถือว่าเสียสละสร้างสีสันให้คณะแล้วกัน” เสียงหัวเราะดังลั่น ลูกพีชเองก็หัวเราะจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก มินนี่หันมากระซิบ “ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าฉันหาไม่เจอ แกต้องออกไปเต้นเป็นเพื่อนฉันด้วย อย่างน้อยให้ฉันมีเพื่อนขายหน้าด้วยกัน” ลูกพีชหันไปมองเพื่อนพร้อมคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ “เกี่ยวอะไรกับฉันก่อน ฉันไม่ได้เกิดเดือนเดียวกับแกสักหน่อย แล้วฉันก็ยังรักศักดิ์ศรีตัวเองมากพอที่จะไม่ออกไปเต้นไก่ย่างหน้าคณะด้วย” “นี่เพื่อนกันจริงไหม” “เป็นเพื่อนกันค่ะ แต่ความรักที่ฉันมีให้แกยังไม่มากพอจะพาฉันไปขายหน้าด้วยกันขนาดนั้น” “ใจร้ายมากนะลูกพีช”มิ

ช่วงบ่ายของวันต่อมา ทันทีที่คลาสเรียนช่วงบ่ายจบลง บรรยากาศบริเวณหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็เริ่มคึกคักขึ้นทันที นักศึกษาปีหนึ่งจากหลายสาขาทยอยเดินออกจากอาคารเรียน แล้วมุ่งหน้าไปยังลานกิจกรรมขนาดใหญ่หน้าคณะตามกำหนดการรับน้องวันแรกที่รุ่นพี่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ บางคนยังสะพายกระเป๋าอยู่บนไหล่ บางคนถือแก้วน้ำหรือชีตเรียนติดมือมา บางกลุ่มเดินจับกลุ่มคุยกันเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ขณะที่อีกหลายคนยังมีสีหน้าดูเก้ๆกังๆ เพราะเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นานและยังจำหน้าเพื่อนร่วมสาขาแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ เสียงเรียกของรุ่นพี่ปีสองดังสลับกันไปทั่วทั้งลาน “น้องเครื่องกลมาทางนี้เลยนะครับ ใครยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องนั่งตรงไหน ให้มองหาป้ายชื่อสาขาไว้ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งเดินตามเพื่อนไปเรื่อย เดี๋ยวสุดท้ายได้ไปนั่งผิดสาขาแล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน” “น้องไฟฟ้าอยู่ฝั่งซ้ายค่ะ ใครยังไม่ได้ป้ายชื่อแวะมารับกับพี่ตรงนี้ก่อนนะคะ เขียนชื่อเล่นให้ตัวใหญ่ๆหน่อย พวกพี่จะได้เรียกถูกเวลาเล่นกิจกรรม” “โยธาอยู่ทางนี้ครับ น้องผู้ชายเสื้อขาวตรงนั้นครับ ใช่ครับ คนที่กำลังยืนทำหน้างงอยู่ ไม่ต้องหันไปมองคนอื่นแล้วครับ พี่เรี

หญิงสาวยืนจ้องมันนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ “แล้วเธอจะกลัวอะไรนักหนาล่ะลูกพีช เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เขาส่งมา เธอก็แค่เปิดอ่าน แค่นั้นเอง” เมื่อให้กำลังใจตัวเองเรียบร้อย ร่างเล็กก็ปีนกลับขึ้นไปบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวค้างอยู่เหนือไอคอน LINE อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไป และทันทีที่เห็นข้อความสองบรรทัดที่อีกฝ่ายส่งมา ลูกพีชก็นิ่งค้างไปทั้งตัว ปืนใหญ่ : นอนรึยัง ปืนใหญ่ : ฝันดีนะครับ “…” และที่เธอคิดเอาไว้ มันก็ผิดพลาดไปทั้งหมด เพราะข้อความที่พี่ปืนส่งมา เป็นข้อความบอกว่าฝันดี เพียงเท่านั้นจริงๆ แต่แค่ประโยคสั้นๆ กลับทำเอาคนอ่านถึงกับทำตัวไม่ถูก ลูกพีชนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตายังคงจับจ้องข้อความบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่อ่านจบไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว มือเล็กยกขึ้นแตะหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงมาก แรงจนเธอเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง “พี่จะทำแบบนี้ไปทำไม…” เสียงพึมพำเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “เล่นกับความรู้สึกฉันมากเกินไปแล้วนะ… ฮึ่ย!” ลูกพีชทิ้งตัวพิงหัวเตียง ก่อนจะ

หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดซีรีส์เรื่องที่ดูค้างเอาไว้ แล้วนอนดูอย่างเพลิดเพลิน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จากหนึ่งตอนกลายเป็นอีกตอน จนกระทั่งความง่วงเริ่มเอาชนะความอยากดูต่อ “หาว…” ลูกพีชยกมือปิดปาก ดวงตากลมปรือจนแทบจะลืมไม่ขึ้น “ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูต่อก็ได้”เธอพึมพำกับตัวเอง มือเล็กเลื่อนไปปิดหน้าจอ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง เตรียมตัวนอนอย่างจริงจัง แป๊ก! เสียงสวิตช์โคมไฟหัวเตียงดังเบาๆ ก่อนที่ภายในห้องจะเหลือเพียงแสงสลัวจากด้านนอก ลูกพีชขยับตัวหาท่านอนสบาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงหน้าอก แล้วหลับตาลง ทว่าผ่านไปยังไม่ทันถึงนาที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจาก LINE ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เปลือกตาที่กำลังจะปิดสนิทเปิดขึ้นอีกครั้งทันที “หืม… ใครกันนะ หรือว่าจะเป็นเฮียภีม” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู เพราะคิดว่าพี่ชายอาจจะส่งข้อความมาบอกอะไร แต่ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น หัวใจของลูกพีชกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ บนหน้าจอปรากฏการแจ้งเตือนจากแอปสีเขียว พร้อมชื่อของคนที่เธอไม่คิดว่าจะส่งข้อความมาหาในเวลา