แม่ลูกอ่อนซ่อนชู้

แม่ลูกอ่อน

ซ่อนชู้

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน กาสะลอง

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว

          * * * * * * * * * * * *

แม่ลูกอ่อนซ่อนชู้

พุทธศักราช 2562

บ้านไม้หลังใหญ่ โอบล้อมไปด้วยสวนชมพู่ในอำเภออัมพวา

“นวลกับลูกพักห้องนี้นะจ๊ะ… ”

‘ทองสร้อย’ กล่าวกับ ‘นวล’ ผู้เป็นน้องสะใภ้ ขณะกำลังพากันเดินเข้ามาในบ้านไม้หลังใหญ่ที่นวลเพิ่งย้ายมาอยู่ หลังจาก ‘ยุทธ’ ซึ่งเป็นสามีของหล่อนตัดสินใจลาออกจากโรงงานย่านสมุทรปราการที่ทำมานานหลายปี เพื่อเดินทางไปทำงานในประเทศลิเบีย ทำให้นวลต้องตัดสินใจหอบลูกน้อยในวัยหนึ่งขวบกว่าๆ กลับมาอยู่บ้านของพ่อแม่สามีที่อัมพวา

‘ถ้าพี่ไม่อยู่… นวลจะอยู่คนเดียวได้ยังไง บ้านเช่าในกรุงเทพฯ ใช่ว่าจะปลอดภัย วันดีคืนดีก็มีพวกขี้ยามางัดแงะขโมยของ จะให้พี่ทิ้งนวลกับลูกไว้ได้ยังไง ไปอยู่กับพ่อแม่พี่ดีกว่า ที่นั่นอยู่กันหลายคน’

เป็นคำพูดของยุทธที่กล่าวกับนวล ก่อนเดินทางไปทำงานต่างประเทศ

“มาอยู่ด้วยกันที่นี่นะลูก… แม่จะได้ช่วยเลี้ยงหลาน”

นางชบาผู้เป็นแม่ผัว กล่าวกับสะใภ้ด้วยน้ำเสียงเมตตา แววตาเอ็นดูนวลกับลูกชายตัวเล็กของหล่อนที่มาขออยู่ร่วมชายคาอาศัย ในระหว่างสามีไม่อยู่

“ขอบคุณมากจ้ะแม่… ”

นวลยกมือไหว้แม่ผัว ซึ้งใจเมื่อเห็นทุกคนให้การต้อนรับหล่อนเป็นอย่างดี

“ขอบคุณพี่สร้อยด้วยนะจ๊ะที่ช่วยเตรียมห้องพักให้หนู”

นวลยกมือไหว้พี่สาวของสามี ทองสร้อยเป็นคนน่ารัก ลักษณะของรอยยิ้มเต็มปากบ่งบอกถึงความเป็นคนเปิดเผยไร้เล่ห์เหลี่ยม

“ไม่เป็นไรจ้ะนวลเป็นน้องสะใภ้ของพี่ ก็เหมือนน้องสาวของพี่คนหนึ่ง ทุกคนในบ้านหลังนี้ดีใจที่นวลกับลูกมาอยู่ด้วย”

ทองสร้อยกล่าวขณะอุ้มร่างจ้ำม่ำของ ‘เจได’ ลูกชายของนวลไว้ในอ้อมแขน

ทองสร้อยรักเด็กมาก ครั้นเมื่อได้เจอกับหลานซึ่งกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชังอย่างเจได หล่อนแสดงท่าทางรักใคร่เอ็นดูออกมาอย่างเห็นได้ชัด ตามประสาคนที่ไม่มีลูกเป็นของตัวเอง

“ทำไมพี่สร้อยไม่มีลูกสักคนล่ะจ๊ะ”

นวลถามด้วยความสงสัย เพราะรู้ว่าทองสร้อยมีสามีชื่อ ‘พันน์’ เป็นเขยของบ้านหลังนี้  

“พี่มีลูกยากจ้ะ… ก่อนหน้านี้ก็เคยไปหาหมอ กระทั่งเจอเนื้องอกที่รังไข่ หลังจากผ่าตัดเนื้องอกก็เกิดอาการพังผืดตามมา ยิ่งทำให้มีลูกยากขึ้นไปอีก… ทั้งที่พี่กับผัวอยากมีลูกใจจะขาด”

เสียงของทองสร้อยเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องบอกถึงสาเหตุที่หล่อนยังไม่มีลูกจนป่านนี้

“ไม่เป็นไรจ้ะพี่สร้อย… งั้นหนูยกลูกชายให้พี่เอาไปเลี้ยงเป็นลูกเลยดีไหมจ๊ะ”

นวลแกล้งกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี

“พี่เอาจริงนะ”

ทองสร้อยตอบ เรียกเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งห้อง

ในเวลาต่อมา

ขณะที่นวลกำลังอุ้มลูกน้อยพาดบ่า ทอดสายตาผ่านกรอบหน้าต่างห้องนอนออกไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน พลันสายตาปะทะเข้ากับชายร่างกำยำไปด้วยมัดกล้าม ความสูงใหญ่ที่ต่างไปจากคนไทยและผิวสีแทนละติน ทำให้เขาดูเหมือนชาวต่างชาติ กำลังหิ้วข้าวของลงมาจากรถกระบะ

“นวลใช่ไหม… ”

ชายที่นวลกำลังจ้องมองด้วยความตะลึงงันในความหล่อเหลา ตะโกนถาม เมื่อเหลือบมาเห็นหล่อนอุ้มลูกน้อยยืนอยู่ข้างหน้างต่างและจ้องเขาไม่วางตา

“ใช่จ้ะพี่… พี่พันน์ใช่ไหมจ๊ะ”

เรือนหลังนี้มีผู้ชายแค่สองคน นวลรู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่และหล่อมากจนหล่อนตะลึงมองคนนี้คงเป็นใครอื่นไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ‘พันน์’ ลูกเขยคนขยันของบ้านหลังนี้ เขาเป็นสามีของทองสร้อย

“จ้ะ… ”

พันน์พยักหน้า เดินตรงเข้ามาใกล้หน้าต่าง ยื่นถุงขนมที่ซื้อมาจากตลาดให้กับนวล