พัง

"เมย์... บอกพี่มาสิว่าไม่ใช่ลูกพี่" ฉันกำชายกระโปรงแน่น ร่างกายร้อนวูบไปทั้งตัว ก่อนจะรู้สึกแสบที่คอ และจมูก ช้า ๆ "ฮือ ๆ เขาคือลูกพี่ค่ะ เมย์มีแค่พี่คนเดียว" เขาสบถหัวเสีย หน้าคมมีสีหน้าไม่พอใจ ถอนหายใจยาว ๆ ใส่ฉันไม่หยุด "พี่พึ่งดีกับแฟนนะ... พี่รักหวาน ทำไมเป็นแบบนี้ได้" ฉันหลับตาสะอื้นไห้ ทำไม ทำไมฉันไม่เคยได้เป็นที่หนึ่งของเขาเลย ต่อให้เขาจบกับใคร เขาก็ไม่เคยเหลียวแลฉัน ฉันต้องเป็นเบอร์รองจากผู้หญิงตัวจริงของเขาอีกกี่คน บอกฉันที! "เมย์มีพี่คนเดียว ถึงจะเป็นที่เท่าไหร่ เมย์ก็มีแต่พี่ ฮือ ๆ" ฉันสะอื้นไห้ เค้นตอบเขาไปทั้งน้ำตา หน้าคมที่ฉันคุ้นเคย ถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่อยู่ ๆ จะมีเสียงกดชักโครกดังขึ้นหลังฉัน... มือหนาดึงมือฉันออกไปจากห้องน้ำ ก่อนที่จะดันฉันไปนั่งโซฟาตัวเดิมที่คุ้นเคย ฉันมองเขาทั้งน้ำตา... ฉันไม่แน่ใจกับอนาคต ที่มันต้องถูกตัดสินจากเขา... เขาจะรับผิดชอบลูกฉันไหม... ลูกฉันจะมีพ่อไหม... เขาจะมีพ่อรึเปล่า "พี่ที..." น้ำหวาน... แฟนคนใหม่ของเขา... เธอเดินตัวสั่นเทาออ

ฉันสะบัดมือเขาออก ก่อนจะรีบเดินเปิดประตูออกมา... ฉันปล่อยให้เขาพูดถึงคนอื่นให้สบายใจ ฉันคบกับเขามาเกือบสองปี ไม่มีหรอกเขาจะพร่ำเพ้อหาฉันขนาดนี้... หรือฉันควรตัดใจเดินออกไป เหมือนที่น้ำหวานทำจริง ๆ "เมย์ พี่จะกลับไปทางคอนโดไอ้ทีพอดี มันบอกให้พี่ไปส่งเมย์" พี่ไวท์เดินเปิดประตูถือกุญแจออกมา ฉันได้แต่พยักหน้าและเดิมตามหลังเขาไป พี่ไวท์มาส่งฉันเสร็จเขาก็รีบกลับเลย ฉันเดินเซ็ง ๆ ขึ้นคอนโด เวียนหัว เหมือนจะเป็นลมให้ได้... ฉันนอนเล่นบนเตียงจนดึกดื่น ทั้งอ้วก ทั้งเวียนหัว ตอนนี้ลุกไปไหนไม่ได้เลย ดึกแล้ว ทำไมเขาไม่กลับสักที อยู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก พี่ทีเดินเข้ามากลิ่นเหล้าฟุ้งไปหมด เขาเดินเซมาที่เตียง ยืนจ้องหน้าฉัน "เมย์... ขยับหน่อยพี่นอนด้วย" ฉันดันตัวขึ้นขยับหลบเขา ก่อนที่เขาจะล้มลงมานอนบนเตียง มือหนาเอื้อมมาลูบท้องฉันเบา ๆ เขาเป็นอะไรของเขา... "พี่คุยกับหวานแล้ว... หวานยอมคุยกับพี่แล้ว" ฉันเอาหมอนพิงหลัง นั่งมองเขา... "ค่ะ..." เขายังลูบท้องฉันอยู่

สายฝนช่วยฉันหางานจริง ๆ หาในเน็ต ถามร้านกาแฟแถว ๆ มหาลัย รวมถึงถามเรื่องที่พักให้ด้วย... "ขอบคุณมากนะแก" ฉันยิ้มขอบคุณสายฝน ที่ตอนนี้ก็ยังทำหน้าเครียดอยู่ "เอาจริง ๆ ลำบากใจนะ พี่ทีก็เพื่อนแฟน เพื่อนพี่ชายฉัน" สายฝนถอนหายใจออกมาพร้อมกับฉัน "แก... แต่พี่ทีไม่ได้รักฉัน" ฉันจับมือสายฝนแน่น ไม่อยากให้สายฝนมาเครียดเรื่องไม่เป็นเรื่องของฉัน "ถ้าเขาไม่รักแก... คงเลิกกับแกนานแล้วเมย์" "ถ้าเขารักฉัน... เขาคงให้ฉันเป็นเบอร์หนึ่งแล้วล่ะ หรือไม่ เขาอาจจะรักคนอื่นมากกว่า" "แกยอมมาตลอดไงเมย์ จับได้แกก็ยอม พี่ทีเลยได้ใจ... จนมีคนอื่นเรื่อย ๆ แล้วแกก็ไม่ทักท้วง จนคนอื่นได้เป็นเบอร์หนึ่ง... เพราะแกยอม ๆ เขาแบบนี้นั่นล่ะ" ฉันหลับตาลง...จนน้ำตามันไหลออกมาด้วย จริงของสายฝน เพราะฉันยอมเขา... แต่ให้ฉันทำยังไง ฉันแก้ปัญหานิสัยตัวเองข้อนี้ไม่ได้จริง ๆ ฉันถึงอยากให้เขาทำเลวกับฉันเยอะ ๆ เผื่อวันนึง..ฉันจะเดินยิ้มออกไปจากชีวิตเขาได้ "ฉันพยายามอยู่ ถึงอยากจะหางานทำไง" สายฝนกรอกตามองบน "แก

เรานั่งกันมาเงียบ ๆ ไม่คุยกันอีกแล้ว… จนมาถึงมหาลัย... เขามองรอบ ๆ มหาลัยนิดหน่อยก่อนจะหันมามองฉัน ไม่มองสำรวจได้ไง ก็เป็นมหาลัยเดียวกับน้ำหวานนี่ "ตั้งใจนะเมย์..." ฉันพยักหน้าให้เขา แล้วหยิบเอกสารลงจากรถ สายฝนยืนรอฉันอยู่ไกล ๆ ฉันเดินไปหาสายฝน ไม่ได้มองกลับมาหาพี่ที ไม่ได้สนใจว่าเขาขับรถออกไปรึยัง "แก ทำไมพี่ทีมาส่งล่ะ" ฉันรีบดึงมือสายฝนเข้าตึก "ตบหัวแล้วลูบหลัง สไตล์เดิม" "เห้อ เมื่อไหร่เส้นความอดทนแกจะขาด" ฉันถอนหายใจยาว ๆ "ไม่รู้เหมือนกัน วันนี้ฉันเริ่มงานวันแรกด้วย ฉันจะได้หาเงินไว้เลี้ยงลูก อยากมองผ่านเรื่องพี่ทีไปสักพัก" สายฝนพยักหน้า "มีอะไรขาดเหลือ บอกได้นะแก" ฉันยิ้มเบา ๆ ขอบคุณสายฝน ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบโปรเจค วันนี้คือรอบสุดท้าย... อีกไม่กี่ชั่วโมงถ้าฉันเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อไหร่... คือฉันเรียนจบแล้ว... และมันก็จริง... ตอนนี้ฉันเดิมยิ้มออกมาจากห้องสีเหลี่ยมนั้นได้แล้ว! ฉันเรียนจบแล้ว! สายฝนกับฉันกอดกันกลม...

ฉันยืนมองพี่ทีกับน้ำหวานคุยกัน... น้ำหวานดูมีความสุขปกติทุกอย่าง... แต่พี่ที เขายิ้ม... ยิ้มทั้งที่เขากำลังเสียใจ... "เห้อ..." ฉันเงยหน้าขึ้นฟ้าถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตตัวเองตอนนี้มาก... "เมย์ บ้ายบาย!" อยู่ ๆ น้ำหวานก็โบกมือบายฉันไกล ๆ ฉันได้แต่โบกมือกลับ และส่งยิ้มให้เธอ พี่ทีกำลังเดินมาหาฉัน... และอยู่ ๆ ก็จับมือฉันเดินออกมาจากแผนกสูตินรีเวช... จับมือแบบนี้คืออะไรอีก... ฉันได้แต่คิดในใจกับท่าทีแปลกประหลาดของเขา... จนเรามาถึงรถ... "เมย์... พี่ขอโทษ" ฉันหันไปมองเขาอีกครั้ง เขาขอโทษฉันงั้นเหรอ ฉันชินกับคำนี้แล้วล่ะ "ขอโทษทำไมคะ" ฉันแกล้งถามกลับไป... แต่พี่ทีบีบมือฉันแน่น "พี่จะดูแลเมย์ และ ลูกเอง... พี่รู้แล้ว ว่าพี่ควรรักใคร" ฉันได้แต่มองเขาน้ำตาคลอ... ไม่กล้าคิดไปเองกับสิ่งที่เขาพูด... "..." "เมย์... พี่จะตัดใจจากหวานแล้ว... พี่จะสนใจ และดูแลแค่เมย์คนเดียว" ฉันจ้องเขาอีกรอบ... แต่ครั้งนี้ อยู่ ๆ มันก็มีน้ำไหลออกมาจากตาฉัน...