ตอนที่ 1 ร่างใหม่

ความมืดมิดคือสิ่งเดียวที่หลินโอบกอดเอาไว้ได้ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะขาดห้วง ภาพสุดท้ายที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำคือแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามากระแทกสายตาจนพร่ามัว เสียงเบรกที่กรีดร้องแหลมบาดแก้วหู และแรงกระแทกมหาศาลที่ฉีกกระชากทุกอณูในร่างกาย รสชาติของคาวเลือดและความเจ็บปวดที่แสนสาหัสควรจะเป็นฉากสุดท้ายของชีวิตนักเทนนิสระดับโลกอย่างเธอ ทว่าในวินาทีที่เธอคิดว่าดวงวิญญาณได้หลุดลอยไปสู่ดินแดนอันว่างเปล่า ความรู้สึกเจ็บปวดระลอกใหม่กลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง

มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกเหล็กบดขยี้ แต่มันคือความปวดร้าวที่แผดเผาอยู่รอบลำคอ ราวกับมีห่วงเหล็กร้อนระอุรัดตรึงจนกระดูกคอแทบจะแหลกละเอียด หลินพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง แต่กลับพบว่ามันยากลำบากเหลือเกิน ร่างกายของเธอต่อต้านทุกคำสั่งจากสมอง สิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้คือความทรมานจากการขาดอากาศหายใจ ลำคอของเธอตีบตัน หลอดลมคล้ายถูกบีบอัดจนแคบลง เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าสู่ปอด แต่ลมที่พัดผ่านเข้าไปกลับกลายเป็นเพียงเสียงคลืดคลาดที่น่าสมเพช

ร่างที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นเริ่มกระตุกเกร็ง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดสั่งการให้เธออ้าปากกว้างเพื่อกอบโกยอากาศ แต่ยิ่งพยายามสูดหายใจ ความเจ็บปวดบริเวณลำคอก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเงาตามตัว มันปวดแสบปวดร้อนราวกับผิวหนังถูกถลกออก หลินไอสำลักออกมาอย่างรุนแรง การไอแต่ละครั้งสร้างความเจ็บปวดจนน้ำตาทางสรีระไหลซึมออกจากหางตา หยดลงบนพื้นกระดานเบื้องล่าง เธอยกมือขึ้นกุมลำคอของตนเองโดยสัญชาตญาณ สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วรับรู้คือผิวหนังที่หยาบกร้านและรอยนูนที่บวมเป่ง ปลายเล็บของเธอจิกเกร็งลงบนพื้นขณะที่พยายามฝืนทนต่อความทรมานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ในที่สุดสติสัมปชัญญะของเธอก็เริ่มกลับมาแจ่มชัดขึ้นพร้อมกับอากาศเฮือกใหญ่ที่สามารถหลุดรอดเข้าไปหล่อเลี้ยงปอดได้สำเร็จ หลินหอบหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการสูดอากาศที่แสนยากลำบาก เมื่อความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลงจนพอทนได้ เธอจึงพยายามฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง

แสงสลัวสีเทาหม่นคือสิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตา ทัศนียภาพรอบตัวยังคงพร่ามัวและหมุนเคว้ง หลินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสให้เข้ากับสภาพแสงในห้อง ภาพที่เคยขุ่นมัวเริ่มกระจ่างชัดขึ้นทีละน้อย เธอพบว่าตนเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงพยาบาลที่ปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตา หรือเตียงคิงไซส์หนานุ่มในเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางเมืองของเธอ ทว่าเธอกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นไม้กระดานเก่าคร่ำคร่า

สัมผัสจากพื้นกระดานนั้นเย็นเยียบและหยาบกระด้าง เสี้ยนไม้หลายชิ้นตำเข้าที่ฝ่ามือและท่อนแขน ฝุ่นละอองที่สะสมมาเนิ่นนานจับตัวเป็นแผ่นหนาอยู่บนพื้น กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นเชื้อราและกลิ่นไม้ผุพังลอยเตะจมูกจนเธอต้องเบือนหน้าหนี มันเป็นกลิ่นของความยากไร้และสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง หลินพยายามขยับตัว แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนกลับประท้วงด้วยความปวดเมื่อยและไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ได้ถูกใช้งานหรือได้รับสารอาหารที่เพียงพอมาเป็นเวลานาน

เธอพยายามยันฝ่ามือลงบนพื้นกระดานที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน เพื่อออกแรงผลักตัวเองให้ลุกขึ้น ฝุ่นสีเทาลอยคลุ้งขึ้นมาเตะจมูกทำให้เธอต้องไอสำลักอีกครั้ง ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอและไร้พละกำลัง แตกต่างจากร่างกายของนักกีฬาระดับโลกที่เคยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงกระชับและพละกำลังมหาศาลของเธออย่างสิ้นเชิง หลินกัดฟันข่มความเจ็บปวด ค่อยๆ พลิกตัวนอนหงายและกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ

สภาพห้องที่ปรากฏแก่สายตาสร้างความประหลาดใจให้แก่เธออย่างใหญ่หลวง ห้องนี้มีขนาดคับแคบจนน่าอึดอัด ผนังห้องทำจากดินและไม้ที่เริ่มผุกร่อน สีที่เคยทาไว้หลุดร่อนออกเป็นแผ่นๆ เผยให้เห็นเนื้อไม้ที่ถูกปลวกแมลงกัดกินจนเป็นโพรง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเก่าๆ ที่มีรอยแตกร้าว แสงแดดยามเย็นสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของหลังคาและหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิท เข้ามาเป็นลำแสงเล็กๆ ตกกระทบลงบนพื้นห้อง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยล่องลอยอยู่ในอากาศ

เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องมีเพียงเตียงไม้เก่าๆ ที่ขาเตียงข้างหนึ่งต้องใช้ก้อนอิฐรองรับเอาไว้เพื่อไม่ให้เอียงล้ม บนเตียงมีเพียงฟูกบางๆ ที่สีซีดจางและมีรอยปะชุนเต็มไปหมด ถัดไปคือตู้เสื้อผ้าไม้ที่ประตูบานหนึ่งหลุดห้อยลงมา และโต๊ะไม้ตัวเล็กที่มีเก้าอี้ขาโยกเยกตั้งอยู่เพียงตัวเดียว ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นล้วนบ่งบอกถึงความยากจนข้นแค้นและชีวิตที่แสนรันทด มันไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีแม้แต่แสงสว่างจากหลอดไฟ

ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของหลิน เธอจำได้แม่นยำว่าตนเองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง รถสปอร์ตคันหรูของเธอพลิกคว่ำหลายตลบ ร่างกายของเธอถูกอัดอยู่ในซากเหล็ก โอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์ แต่แล้วทำไมเธอถึงมาตื่นขึ้นในสถานที่ที่ซอมซ่อและล้าหลังเช่นนี้ สถานที่แห่งนี้ดูคล้ายกับชนบทในยุคอดีตที่เธอเคยเห็นในภาพถ่ายประวัติศาสตร์มากกว่าจะเป็นยุคปัจจุบันที่เธอเคยมีชีวิตอยู่

หลินพยายามรวบรวมสติและปะติดปะต่อเรื่องราว แต่ในจังหวะที่สายตาของเธอกวาดมองไปถึงบริเวณกึ่งกลางของห้อง หัวใจของเธอก็พลันกระตุกวูบและเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

ตรงขื่อไม้ขนาดใหญ่ที่พาดผ่านกลางหลังคา มีเชือกป่านเส้นหนาห้อยต่องแต่งลงมา ปลายเชือกด้านล่างถูกผูกขมวดเป็นปมห่วงกลมขนาดใหญ่พอที่จะสอดศีรษะของมนุษย์เข้าไปได้ เชือกเส้นนั้นยังคงแกว่งไกวไปมาอย่างแผ่วเบาตามแรงลมที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ราวกับเพิ่งถูกใช้งานไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ บริเวณพื้นกระดานใต้ห่วงเชือกมีเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งล้มคว่ำอยู่

ภาพตรงหน้าประกอบกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ลำคอ ทำให้ปริศนาทุกอย่างกระจ่างชัดในห้วงความคิด หลินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดขาดห้วง เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาจากการรอดชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ แต่เธอตื่นขึ้นมาในร่างของใครบางคนที่เพิ่งก่อเหตุอัตวินิบาตกรรมด้วยการแขวนคอตาย

ด้วยความตระหนกตกใจ หลินรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย ยันแขนทั้งสองข้างลงบนพื้นและผลักตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ความหน้ามืดวิงเวียนโจมตีเข้าอย่างจังจนเธอต้องหลับตาลงแน่น มือขวาของเธอยกขึ้นแตะที่ลำคอของตนเองอีกครั้ง คราวนี้เธอสัมผัสและสำรวจมันอย่างละเอียดรอบคอบ

ปลายนิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงรอยร่องลึกที่บาดลึกลงไปในเนื้อ รอยนั้นพาดผ่านรอบลำคอเป็นแนวยาว ผิวหนังบริเวณนั้นบวมเป่งและมีรอยถลอกจนเลือดซิบ ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นสู่สมองทุกครั้งที่ปลายนิ้วกดลงไป มันคือร่องรอยของการถูกเชือกหนารัดคออย่างรุนแรงและทิ้งน้ำหนักตัวลงมา ไม่ผิดแน่ ร่างกายนี้เพิ่งผ่านการแขวนคอตายมาหมาดๆ และเหตุผลเดียวที่เธอยังคงมีชีวิตอยู่และนั่งหายใจรวยรินอยู่ตรงนี้ ก็เพราะเชือกป่านที่เก่าและเปื่อยยุ่ยนั้นไม่อาจรับน้ำหนักตัวได้ จึงขาดสะบั้นลงมา ทำให้ร่างนี้ตกลงมากระแทกพื้นก่อนที่จะขาดใจตายอย่างสมบูรณ์

หลินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็ฝืนทน ร่างกายนี้อาจจะอ่อนแอและเต็มไปด้วยไขมัน แต่จิตวิญญาณที่สถิตอยู่ภายในคือนักสู้ระดับโลกที่ไม่เคยยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ เธอเคยผ่านการฝึกซ้อมที่โหดร้าย ผ่านการแข่งขันที่กดดันแสนสาหัส ผ่านอาการบาดเจ็บที่เกือบจะทำลายอาชีพนักกีฬา เธอเคยก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์เพื่อไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโพเดียมมาแล้ว

การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างที่ดูไร้ค่าและย่ำแย่ในยุคสมัยที่ล้าหลังเช่นนี้ อาจจะเป็นความท้าทายครั้งใหม่ที่โชคชะตาหยิบยื่นให้ หลินประสานมือที่สั่นเทาเข้าด้วยกันและกำหมัดแน่น ดวงตาของเธอที่เคยมัวหมองบัดนี้สว่างวาบขึ้นด้วยเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่น

หลินค่อยๆ ยันตัวขึ้นจากพื้นกระดานอย่างเชื่องช้า ขาทั้งสองข้างสั่นเทาและไร้เรี่ยวแรง แต่เธอก็กัดฟันฝืนยืนหยัดขึ้นจนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะโอนเอนไปมา แต่จิตใจของเธอกลับมั่นคงดั่งหินผา เธอหันหลังให้กับเชือกแขวนคอเส้นนั้น สัญลักษณ์แห่งความพ่ายแพ้ของเจ้าของร่างเดิม และก้าวเดินออกไปที่หน้าต่างบานเล็ก ผลักบานหน้าต่างไม้ให้เปิดออกกว้าง เพื่อรับแสงสว่างและสายลมแห่งชีวิตใหม่ที่กำลังพัดเข้ามา

"ช่างเป็นชีวิตที่น่าสมเพชเสียจริง"

หลินพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจากการบาดเจ็บที่หลอดลม แต่ทว่าความหมายของคำพูดนั้นกลับเฉียบขาดและหนักแน่น เธอเดินลากเท้าที่หนักอึ้งไปยังหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง กระจกบานนั้นมัวหมองและมีรอยร้าวพาดผ่านตรงกลาง แต่ก็ยังพอสะท้อนภาพของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าได้

ภาพที่ปรากฏในกระจกคือหญิงสาวที่มีรูปร่างอ้วนฉุและเทอะทะ ใบหน้ากลมแป้นเต็มไปด้วยไขมันจนบดบังดวงตาที่แท้จริง ผิวพรรณหมองคล้ำและหยาบกร้านจากการทำงานหนักและขาดการบำรุง ผมเผ้าแห้งเสียชี้ฟูไม่เป็นทรง สวมใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีมอๆ ที่คับติ้วจนแทบจะปริแตกออกมารอบตัว และที่เด่นชัดที่สุดคือรอยช้ำสีม่วงคล้ำปนรอยถลอกที่พาดผ่านรอบลำคอหนาๆ นั้น มันดูน่ากลัวและน่าเวทนาในเวลาเดียวกัน

หลินยกมือขึ้นลูบแก้มที่เต็มไปด้วยเนื้อล้นของตนเองในกระจก เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือสิ้นหวังกับรูปร่างที่ย่ำแย่นี้ ตรงกันข้าม เธอกลับมองเห็นว่ามันคือโปรเจกต์ใหม่ที่ท้าทายความสามารถของเธอ ในชาติก่อน เธอคือนักกีฬาที่เคร่งครัดเรื่องโภชนาการและการออกกำลังกายมากที่สุด เธอรู้ดีว่ากล้ามเนื้อแต่ละมัดถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร เธอรู้ว่าต้องรับประทานอาหารแบบไหนเพื่อดึงไขมันออกมาใช้เป็นพลังงาน การลดน้ำหนักและปั้นหุ่นใหม่สำหรับเธอ ไม่ใช่เรื่องยากเกินความพยายาม มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาและวินัยที่แข็งแกร่งเท่านั้น

"ไขมันพวกนี้ ฉันจะจัดการเผามันออกให้หมด ร่างกายที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกนี้ จะต้องกลายเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด"

หลินเอ่ยคำสาบานกับเงาของตนเองในกระจก รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่รอยยิ้มของความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของการประกาศสงคราม สงครามกับร่างกายที่ล้มเหลว สงครามกับโชคชะตาที่เล่นตลก และสงครามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มองด้วยความสมเพช แต่มองเพื่อประเมินสถานการณ์และหาทางหนีทีไล่ เธอต้องสำรวจทรัพย์สินที่เหลืออยู่ เพื่อใช้เป็นทุนในการตั้งตัวและประทังชีวิตในช่วงแรก หลินเริ่มรื้อค้นตู้เสื้อผ้าและลิ้นชักโต๊ะอย่างเป็นระบบ เธอพบเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ ไม่กี่ชุด และเศษเงินหยวนที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้รอยแยกของแผ่นกระดานก้นลิ้นชัก จำนวนเงินนั้นน้อยนิดเสียจนแทบจะไม่พอซื้อข้าวสารประทังชีวิตได้ถึงสัปดาห์

เธอต้องรีบวางแผน สิ่งแรกที่ต้องทำคือการฟื้นฟูร่างกายนี้ให้มีเรี่ยวแรงพอที่จะเดินทางออกไปสืบหาสมบัติของบิดา เธอต้องการอาหารที่ดีกว่าเศษผักต้มและน้ำข้าว เธอต้องการสถานที่ที่ปลอดภัยกว่าห้องเช่าที่มีเชือกแขวนคอห้อยอยู่กลางห้อง เธอต้องจัดการโยกย้ายทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็นของตระกูลหมิงมาเป็นของเธออย่างถูกต้อง เพื่อตัดช่องทางทำมาหากินของกู้ฟ่านจงและหมิงฉู่หนิงอย่างเด็ดขาด

หลินเดินกลับไปที่เตียงไม้เก่าๆ ทรุดตัวลงนั่งช้าๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มโจมตีร่างกายอย่างหนักหน่วง การรับรู้ความทรงจำทั้งหมดและการพยายามลุกขึ้นเดิน ทำให้พลังงานที่มีอยู่น้อยนิดในร่างกายนี้แทบจะหมดเกลี้ยง เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้สงบลง

แสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเริ่มจางหายไป ความมืดมิดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องเช่าซอมซ่อแห่งนี้อีกครั้ง แต่ในความมืดมิดนั้น จิตใจของหลินกลับสว่างไสวด้วยเปลวเพลิงแห่งความหวังและความทะเยอทะยาน เธอไม่ใช่สตรีผู้อ่อนแอที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาอีกต่อไป เธอคือหลิน ราชินีคอร์ตหญ้าผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้